II SAB/Wr 67/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza S. w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej I. stwierdza, że Burmistrz S. dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza S. nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Burmistrza S. do wydania aktu w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; IV. zasądza od Burmistrza S. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. D. (dalej jako skarżący, strona skarżąca) wniósł w dniu 20 sierpnia 2021 r. skargę na bezczynność Burmistrza S. lub przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w sprawie z wniosku P. Spółki z o.o z siedzibą w W. o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P.(1) nr [...], na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], obręb I., gmina S. Skarżący wnioskował o: 1/zobowiązanie Burmistrza S. do niezwłocznego rozpoznania opisanego wyżej wniosku, w terminie nie dłuższym niż czternaście dni; 2/ zasądzenie od Burmistrza S. na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych, na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.; 3/ stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyjaśnił, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Spółka P. złożyła w 2019 r. Organ nie wywiązał się z obowiązku załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. jak też nie powiadomił stron o przyczynach zwłoki i przewidywanym terminie załatwienia sprawy. W tej sytuacji, skarżący wystąpił ze środkiem zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Pomimo tego, Burmistrz nadal nie podejmuje żadnych czynności, które realnie zmierzałyby do załatwienia sprawy zgodnie z wnioskiem. W ocenie strony, szczególnie karygodne jest powołanie przez organ biegłego, który wielokrotnie publicznie wypowiadał się i przedstawiał jako przeciwnik bezprzewodowej sieci telekomunikacyjnej podnosząc argumenty o zagrożeniach ze strony mikrofal pomimo, że nie ma adekwatnego wykształcenia, aby to oceniać. Powołanie tego biegłego, skutkowało wystosowaniem przez organ pisma obejmującego zobowiązanie do złożenia "uzupełnień do dokumentacji załączonej do wniosku Inwestora" o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mimo, że Wnioskodawca przedstawił prawidłowe, sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumenty charakteryzujące przedsięwzięcie, w tym prawidłową kartę informacyjną. W tych okolicznościach uzasadnione było wniesienie niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz S. wniósł o jej oddalenie. Organ szczegółowo przedstawił przebieg postępowania. Wskazał, że w dniu 23 stycznia 2020 r. wpłynęła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r., uchylająca w całości decyzję Burmistrza S. z dnia 19 sierpnia 2019 r., odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Pismem z dnia 19 marca 2020 r. organ wezwał pełnomocnika Spółki P. (dalej jako inwestor) do złożenia wyjaśnień i uzupełnień w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz w przedłożonej "Kwalifikacji przedsięwzięcia". W dniu 17 kwietnia 2020 r. inwestor ustosunkował się do powyższego wezwania. Pismem i obwieszczeniem z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz powiadomił strony postępowania, że w dniu 17 kwietnia 2020 r. ponownie wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Pismem z dnia 28 maja 2020 r. mieszkańcy osiedla N. w I. - sąsiadującego z planowaną inwestycją (będący stronami w przedmiotowym postępowaniu admiracyjnym) - zgłosili swoje uwagi do karty informacyjnej przedsięwzięcia. W dniu 5 czerwca 2020 r. Burmistrz przekazał powyższe uwagi pełnomocnikowi inwestora celem zajęcia stanowiska oraz złożenia wyjaśnień w sprawie. Wcześniej, pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. organ wystąpił do Starosty Powiatu Wrocławskiego o udostępnienie informacji o wysokości budynków mieszkalnych na terenie działki nr [...] objętej pozwoleniem na budowę wydanym przez ten organ dla O. Sp. z o.o. z/s we W. (decyzja Starosty Powiatu Wrocławskiego udzielająca pozwolenia na budowę nr 525/2015). Jednocześnie odrębnym pismem, Burmistrz S. wezwał pełnomocnika inwestora do uzupełnienia braków i nieścisłości w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, na które uwagę zwrócili w swoim piśmie z dnia 28 maja 2020 r. mieszkańcy osiedla N. w I. W dniu 25 czerwca 2020 r. wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora, przy którym, przedłożył on uzupełnienie do karty informacyjnej przedsięwzięcia i ustosunkował się do zgłoszonych uwag. Uznając, że ww. uzupełnienia i wyjaśnienia są lakoniczne, przez co nie wnoszą istotnych dla postępowania administracyjnego informacji, postanowieniem z dnia 3 lipca 2020 r. Burmistrz powołał biegłego z zakresu telekomunikacji ruchomej (systemy telefonii komórkowej oraz inne systemy oparte na komunikacji bezprzewodowej) w celu określenia jaka jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny biorąc pod uwagę miejsca dostępne dla ludności i czy tak obliczona zgodna jest z progami określonymi i w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 września 2019r. roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 poz. 1839 ze zm.). Organ wyjaśnił, że określenie tej mocy ma na celu zbadanie, czy dla przedmiotowej inwestycji koniecznym jest uzyskanie decyzji środowiskowej, a jeśli tak, to czy jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco czy też potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, w dniu [...] lipca 2020 r. Burmistrz zamieścił w BIP Gminy S. zapytanie ofertowe dotyczące wykonania ekspertyzy/opinii biegłego z zakresu telekomunikacji ruchomej na potrzeby przedmiotowej sprawy. Wobec faktu, że w wyznaczonym terminie nie wpłynęła żadna oferta, organ ponownie ogłosił zapytanie ofertowe w dniu 7 sierpnia 2020 r. - co również nie przyniosło spodziewanego efektu. W tej sytuacji, w dniu 26 sierpnia 2020 r. organ wysłał mailowe zapytania ofertowe w sprawie wykonania w/w opinii/ekspertyzy do: Politechniki Wrocławskiej, Politechniki Poznańskiej, Politechniki Śląskiej. W tej samej dacie skarżący złożył skargę na bezczynność Burmistrza, która zakwalifikowana została jako ponaglenie i w dniu 1 września 2020 r. wraz z aktami sprawy przekazana do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu. Jednocześnie Burmistrz podejmował kolejne czynności mające na celu znalezienie biegłego z zakresu telekomunikacji ruchomej w celu zlecenia wykonania ekspertyzy/opinii w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 18 września 2021 r. zwrócił się do Dyrektora Delegatury Urzędu Komunikacji Elektronicznej we Wrocławiu z prośbą o udostępnienie listy kontaktów do specjalistów/biegłych z zakresu telekomunikacji ruchomej w celu zaproszenia do złożenia oferty na wykonanie przedmiotowej ekspertyzy/opinii. W dniu 21 września 2020 r. wpłynęło postanowienie SKO we Wrocławiu z dnia 8 września 2020 r. stwierdzające, że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności oraz zwrócono akta sprawy. W dniu 29 września 2020 r. wpłynęła natomiast odpowiedź Prezesa UKE Delegatura we Wrocławiu informująca, że organ ten nie prowadzi listy biegłych z zakresu telekomunikacji i w tej kwestii należy skontaktować się z Sądem Okręgowym we Wrocławiu. Po stwierdzeniu, że na liście biegłych sądowych przy Sądzie Okręgowym we Wrocławiu nie figuruje biegły z zakresu telekomunikacji ruchomej lub sieci bezprzewodowych, organ wystosował zaproszenie do złożenia oferty na wykonanie przedmiotowej opinii/ekspertyzy do dr J. G. - biegłego ustanowionego przy Sądzie Okręgowym w Kielcach. W dniu 6 października 2020 r. wpłynęła oferta od ww. biegłego, a w dniu 26 listopada 2020 r. zawarta została z nim umowa o działo: sporządzenie opinii biegłego w związku z prowadzonym przez organ postępowaniem administracyjnym w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia pn.: "Stacja bazowa telefonii komórkowej sieci P. nr [...], działka nr [...] obręb I.". Organ wyjaśnił, że zawarcie przedmiotowej umowy poprzedziły liczne czynności formalne, między innymi, uzyskanie zgody na odstąpienie od procedury udzielenia zamówienia publicznego, zmiana klasyfikacji budżetowej środków finansowych przeznaczonych na sfinansowanie opinii. Wystąpiono także do Dyrektora Delegatury Urzędu Komunikacji Elektronicznej we Wrocławiu z wnioskiem o udostępnienie informacji o środowisku i jego ochronie w zakresie parametrów i wyposażenia telekomunikacyjnego stacji bazowych zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Odpowiedź na powyższe wystąpienie uzyskano w dniu 28 października 2020 r. W celu pozyskania danych wskazanych przez powołanego biegłego, jako niezbędnych do sporządzenia rzetelnej analizy karty informacyjnej przedsięwzięcia, Burmistrz wezwał pełnomocnika inwestora do złożenia uzupełnień do KIP (pismem z dnia 8 grudnia 2020 r.) oraz wyjaśnień dotyczących aspektów technicznych planowanej do realizacji inwestycji, w tym co do kwestii dalszego użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej na platformie mobilnej, zlokalizowanej na działce nr [...] obręb I. (pismo z dnia 14 grudnia 2020 r.). Wnioskiem z dnia 8 stycznia 2021 r. pełnomocnik P. Sp. z o.o. z/s w W. wniósł o wyłączenie powołanego biegłego od wydania opinii w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2021 r. Burmistrz S. odmówił wyłączenia biegłego. W dniu 17 marca 2021 r. wpłynęło ostatnie uzupełnienie informacji niezbędnych do sporządzenia przez biegłego opinii (pismo Prezesa UKE z dnia 17 marca 2021 r.), które przekazane zostało biegłemu w dniu 18 marca 2021 r. Jak wyjaśnił organ, zgodnie z § 3 umowy z dnia 26 listopada 2002r. od tej daty należało liczyć 30-dniowy termin na wykonanie opinii. Przedmiotowa opinia złożona została do organu w dniu 8 kwietnia 2021 r. Pismami i obwieszczeniami z dnia [...] i [...] kwietnia 2021 r. Burmistrz powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z opinią biegłego. W dniu 12 maja 2021 r. wpłynął wniosek pełnomocnika inwestora o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii P. G. - biegłego sądowego wpisanego na listę biegłych Sądu Okręgowego w Warszawie w zakresie promieniowania elektromagnetycznego 0-300 GHz. Postanowieniem z dnia 26 maja 2021 r. Burmistrz odmówił przeprowadzenia dowodu ze wskazanej opinii. O wydaniu niniejszego postanowienia organ poinformował również pozostałe strony postępowania obwieszczeniem z dnia [...] maja 2021 r., które zostało wysłane do sołectwa I. celem umieszczenia na tablicy ogłoszeń. Według informacji Sołtysa I. ww. obwieszczenie zostało wywieszone na okres od [...] – [...] czerwca 2021 r. Strony postępowania miały więc prawo zgłaszać swoje uwagi do dnia 12 lipca 2021 r. Obwieszczeniem z dnia [...] lipca 2021 r. Burmistrz poinformował strony postępowania o zakończeniu zbierania materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i o możliwości wypowiedzenia się. Obwieszczenie to wywieszone zostało na tablicy sołectwa I. w okresie od [...] lipca 2021 r. - [...] sierpnia 2021 r. Termin zgłaszania uwag i wniosków upływał w dniu 17 sierpnia 2021 r. Burmistrz S. nie zgodził się także ze stwierdzeniem skargi dotyczącym powołania biegłego w osobie J. G. Organ wyjaśnił, że zdecydował o powołaniu biegłego mając na względzie skomplikowany charakter sprawy oraz konieczność dokonania oceny prawidłowości wyliczenia parametrów technicznych tj. równoważną moc promieniowana izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, gdyż jako organ administracji publicznej takiej wiedzy specjalistycznej nie posiada. Wydając postanowienie o powołaniu biegłego, nie mógł zaś przewidzieć trudności związanych ze znalezieniem oferenta gotowego podjąć się przygotowania wskazanej ekspertyzy. Zaznaczono także, że przy poszukiwania biegłego organ był aktywny a jego czynności nie ograniczył się tylko do dwukrotnego zamieszczenia zapytania ofertowego na stronie BIP Gminy. Burmistrz zwrócił również uwagę, że według SKO we Wrocławiu nie dopuścił się on bezczynności w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że "powołanie biegłego skutkowało wystosowaniem przez organ pisma obejmującego zobowiązanie do złożenia "uzupełnień do dokumentacji załączonej do wniosku Inwestora" o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo, że wnioskodawca przedstawił prawidłowe, sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami dokumenty charakteryzujące przedsięwzięcie, w tym w szczególności prawidłową Kartę Informacyjną" organ podniósł, że strona postępowania nie jest upoważniona do merytorycznej oceny dokumentów złożonych przez wnioskodawcę a powyższe stwierdzenie stanowi jedynie jej subiektywną opinię. Z uwagi na stopień skomplikowania postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacja bazowej telefonii komórkowej, w tym przeprowadzenia weryfikacji prawidłowości przedstawionych przez inwestora obliczeń EIRP anten sektorowych, analizę zasięgów pól elektromagnetycznych oraz sprawdzenie poprawności obliczeń parametrów części telekomunikacyjnej projektu stacji, prawidłowa ocena złożonej przez inwestora dokumentacji wymaga wiadomości specjalnych. W związku z powyższym konieczne było podjęcie działań polegające na powołaniu biegłego w przedmiotowej sprawie. Znalezienie biegłego z zakresu telekomunikacji, gotowego pojąć się wykonania przedmiotowej opinii/ekspertyzy okazało się czasochłonne, jednak nie z winny organu ale wobec braku zainteresowania potencjalnych biegłych ofertą. Natomiast już po otrzymaniu opinii biegłego, organ zgodnie z procedurą umożliwił stronom postępowania zapoznanie się z jej treścią oraz złożenie ewentualnych uwag. Również po zgromadzeniu całości materiału dowodowego w sprawie, umożliwił stronom zapoznanie i ustosunkowanie się do dokumentacji sprawy, przed wydaniem decyzji. Autor odpowiedzi na skargę podkreślił, że prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia organ gminy dołożył starań aby skrupulatnie wypełnić wymagania dotyczące terminów administracyjnych wynikające z k.p.a. oraz ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz ocenach oddziaływania na środowisko. (tj. Dz. U. 2021 r., poz. 247 ze zm.). Z tego też względu wnosi o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Ze względu na wyżej przedmiot skargi określony w przywołanym wyżej przepisie, sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do kontroli działalności organu administracji zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. formalnym wymogiem dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest, co do zasady, poprzedzenie jej ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Przy tym, jak podkreśla się w orzecznictwie, ponaglenie dla jego skuteczności musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość [por. postanowienie NSA z dnia 2 września 2020 r., II OSK 3732/18, dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu, wystąpił ze skargą na działalność organu, która zakwalifikowana została jako ponaglenie i przekazana do rozpatrzenia SKO we Wrocławiu. Postanowieniem z dnia 8 września 2020 r. Kolegium nie dopatrzyło się zarzucanej organowi bezczynności. W tej sytuacji wymogi formalne wniesienia skargi do Sądu zostały spełnione. Z treści skargi wynika, że strona nie sprecyzowała jednoznacznie jej przedmiotu - czy jest nim przewlekłość czy też bezczynność organu. Użycie sformułowania "na bezczynność lub przewlekłość" postępowania wskazuje, że skarżący do oceny i uznania Sądu pozostawił zakwalifikowanie stwierdzonego stanu zaniechania organu. Sąd miał przy tym na uwadze, że w świetle przywołanego na wstępie art. 3 § 2 pkt 8 oraz art. 149 § 1 p.p.s.a. zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji publicznej w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W orzecznictwie wyjaśnia się także, że użyte przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. sformułowanie: "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy" należy rozumieć jako alternatywę nierozłączną, co oznacza możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi, w której zarzuca się jednocześnie obie formy opieszałości organu. Zawarty w tym przepisie spójnik "lub" nie stanowi alternatywy rozłącznej, wyłączającej możliwość równoczesnego zaskarżenia zarówno bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z 18 września 2019 r., II OSK 1290/19, CBOSA). W związku z powyższym Sąd uznał, że istnieje konieczność zbadania sprawy pod kątem wystąpienia obu wskazanych rodzajów opieszałości organu. Wyjaśniając znaczenie tych pojęć, trzeba odwołać się do art. 37 § 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.a. W przepisach tych, po zmianach dokonanych ustawą z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935) zdefiniowano oba wskazane wyżej rodzaje opieszałości przydając im odmienny znaczeniowo sens. I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych wywieść zatem należy, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Treść definicji zawartych w przywołanych wyżej przepisach wskazuje, że zarówno bezczynność jak i przewlekłość to dwa naruszające prawo stany postępowania administracyjnego objawiające się zaniechaniem organu. W obu przypadkach, cel skargi jest taki sam - jest ona skierowana przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Dokonując rozróżnienia stanu bezczynności i przewlekłości, w orzecznictwie przyjęto, że organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności wówczas, gdy mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga taka stanowi środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie organu. Sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Przewlekłość z kolei obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z przewlekłością mamy więc do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, tj. gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Stąd przewlekłość ma miejsce wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 26/21 i wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Op 21/19 i powołane tam orzecznictwo NSA). Pojęcie przewlekłości jest więc pojęciem nieco szerszym niż bezczynność gdyż obejmuje ona nie tylko długotrwałą bezczynność lecz również sytuację w której organ przykładowo mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 631/20 CBOSA). Instytucja procesowa "bezczynności organu" jest zatem kwalifikowaną formą przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 269/17). Stany faktyczne występujące w jednym postępowaniu mogą być kwalifikowane zarówno do bezczynności jak i do przewlekłości postępowania, bowiem niewydanie decyzji w terminie - co do zasady - jest następstwem przewlekłości. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd miał także na uwadze, że w przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wnoszonych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. granice sprawy, podlegającej kontroli sądu administracyjnego, wyznaczone są etapem postępowania, w jakim taka skarga została wniesiona (zob. wyrok NSA z 12 grudnia 2018 r., I OSK 2257/18, CBOSA). Kontrola ta dotyczy wyłącznie działalności określonego organu administracji publicznej, od momentu zainicjowania przed nim konkretnego (etapu) postępowania administracyjnego do chwili jego zakończenia (por. wyroki NSA: z 20 listopada 2014r., II OSK 1680/14; z 10 lutego 2015 r., II OSK 2104/14; z 09 kwietnia 2015 r., II GSK 363/14; z 06 maja 2015 r., I OSK 2386/14; dostępne w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, po dokonaniu analizy czynności podejmowanych przez Burmistrza S. w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał, że organowi temu można skutecznie postawić zarzut przewlekłości postępowania, choć na pewnych etapach występowały także stany faktyczne odpowiadające bezczynności. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że granice sprawy administracyjnej poddane kontroli wyznaczone zostały z jednej strony wpływem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 9 stycznia 2020 r. uchylającej decyzję Burmistrza Gminy S. z dnia 18 sierpnia 2019 r. o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji polegającej na budowie stancji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w I. wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z drugiej zaś strony, datą wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość Burmistrza S.. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przedstawione wraz ze skargą akta sprawy oraz uwzględniając przebieg postępowania przedstawiony przez organ w odpowiedzi na skargę (wcześniej szczegółowo opisany i znajdujący potwierdzenie w aktach sprawy), Sąd stwierdził, że w postępowaniu tym można wyodrębnić kilka faz istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Pierwsza faza to okres od wpływu decyzji kasacyjnej SKO z dnia 9 stycznia 2020 r. wraz z aktami sprawy (co miało miejsce w dniu 23 stycznia 2020 r.) do wydania postanowienia o powołaniu biegłego z zakresu telekomunikacji ruchomej w celu sporządzenia opinii. Druga faza to okres od wydania ww. postanowienia (tj od 3 lipca 2020 r.) do zawarcia umowy o sporządzenie przez biegłego opinii (tj do dnia 26 listopada 2020 r) i trzecia obejmująca okres przypadający po tej dacie do dnia wniesienia skargi - co miało miejsce w dniu 20 sierpnia 2021 r. Oceniając działanie organu w poszczególnych okresach uwzględnić także należało, że zobowiązany był on do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247, z późn. zm.; w skrócie "u.u.i.ś.") nie określają innych, niż wyżej wymienione, terminów załatwienia sprawy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 22.10.2019 r., II OSK 1624/19, CBOSA). W konsekwencji należało więc przyjąć, że tego rodzaju sprawa - jako zaliczająca się do spraw wymagających postępowania wyjaśniającego, i to, co do zasady, spraw szczególnie skomplikowanych w rozumieniu art. 35 § 3 k.p.a. - powinna być załatwiona zasadniczo w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, względnie w terminie przedłużonym przez organ zgodnie z art. 36 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że po wpłynięciu akt sprawy wraz z decyzją kasacyjną SKO, pierwszą czynność procesową organ wykonał 19 marca 2020 r., czyli po upływie miesiąca i 24 dni, wzywając pełnomocnika inwestora do złożenia wyjaśnień i usunięcia niespójności w karcie przedsięwzięcia. Następnie do dnia 17 kwietnia 2020 r. organ oczekiwał na odpowiedź strony a kolejną czynność wykonał po siedemnastu dniach od złożenia dokumentów, publikując obwieszczenie informujące o przystąpieniu do ponownego rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji środowiskowej (w dniu [...] maja 2020 r.) i umożliwiając stronom zapoznanie się ze skorygowaną dokumentacją. W dniu 28 maja 2020 r. wpłynęły zastrzeżenia stron dotyczące tej dokumentacji. Uwagi te organ przekazał pełnomocnikowi inwestora po upływie 6 dni (3 czerwca 2020 r.) i przez kolejne 23 dni oczekiwał na jego odpowiedź, która wpłynęła 26 czerwca 2020 r. Po upływie kolejnych 8 dni organ wydał postanowienie dowodowe dotyczące powołania biegłego. Oceniając powyższy okres Sąd miał także na uwadze, że stosownie do treści art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). Art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS- CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Reasumując terminy procesowe w postępowaniach administracyjnych, w tym czasie nie rozpoczynały się, a rozpoczęte ulegały zawieszeniu na okres od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie). Uwzględniając powyższe, jak też wymóg z art. 35 § 5 k.p.a. wyłączenia z biegu terminów wskazanych w tym przepisie okresów, Sąd stwierdził, że na tym etapie postępowania, w początkowej jego fazie niewątpliwie wystąpiła bezczynność i przewlekłości postępowania. Przez ponad półtora miesiąca organ nie podejmował bowiem w sprawie żadnych czynności. Stan bezczynności został jednak konwalidowany w dniu 19 marca 2020 r. a więc jeszcze przed upływem ustawowego terminu załatwienia sprawy (który ze względu na szczególne regulacje związane z wprowadzeniem stanu epidemii uległ zawieszeniu i rozpoczął dalszy bieg po 23 maja 2020 r.). Po tej dacie organ podjął bowiem czynności procesowe. Mając zaś na uwadze, że do biegu terminu nie zalicza się okresu oczekiwania z przyczyn niezależnych od organu i spowodowanych z winy strony (art. 35 § 5 k.p.a.) uznać należy, że działania organu, po dniu 19 marca 2020 r. (oceniane do 3 lipca 2020 r.), podejmowane były bez nieuzasadnionej zwłoki. Czynności organu w tym okresie zmierzały do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami organu wyższego stopnia. Uwzględniały także zgłaszane przez strony uwagi i zastrzeżenia oraz konieczność umożliwienia im wypowiedzenia się co do materiału dowodowego. W rezultacie, w tym okresie czynności organu nie były podejmowane z nieuzasadnioną zwłoką. W kolejnym etapie postępowania, w okresie od wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu telekomunikacji do daty podpisania umowy o sporządzenie opinii Sąd nie stwierdził bezczynności i przewlekłości organu. Jest to co prawda okres prawie czterech miesięcy, w którym organ poszukiwał biegłego, jednak w świetle art. 35 § 5 k.p.a. nie wlicza się on do terminu załatwienia sprawy, gdyż spowodowany był okolicznościami obiektywnymi, niezależnymi od organu. Występująca zwłoka była następstwem braku chętnych do przyjęcia oferty organu i sporządzania opinii. W odniesieniu do zarzutów skargi wskazujących na nieuzasadnione powołanie biegłego w osobie J. G. stwierdzić należy, że w przypadku, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy niezbędne są wiadomości specjalne organ ma prawo dopuścić dowód z opinii biegłego (art. 84 § 1 k.p.a.). Jak zaś wcześniej wskazano, postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia stanowiącego stację bazową telefonii komórkowej należy do postępowań skomplikowanych, w których rozstrzygnięcie sprawy często wymaga wiadomości specjalnych z zakresu telekomunikacji. Nie należy bowiem oczekiwać, by organ wykonawczy gminy był kompetentny w wysoce wyspecjalizowanej dziedzinie, jaką jest ochrona środowiska związana z funkcjonowaniem takich urządzeń jak stacje bazowe telefonii komórkowej. Z tego też względu, Burmistrz miał prawo skorzystać z dowodu w postaci opinii biegłego. Natomiast kwestia prawidłowości wyboru samego biegłego (ze względu na zarzucany brak obiektywizmu, czy wiedzy) nie podlega ocenie Sądu w ramach postępowania wszczętego skargą na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Zaznaczyć trzeba, że kwestia ta była podnoszona w toku postępowania przez inwestora, który wnosił o wyłączenie biegłego. Do wniosku tego ustosunkował się organ a prawidłowość wydanego w tym względzie postanowienia może być poddana ocenie przy kontroli instancyjnej decyzji kończącej postępowanie - o ile tak zastanie uruchomiona. W ocenie Sądu, cechy przewlekłości nosi natomiast następny etap postępowania mający miejsce po zawarciu umowy o sporządzenie opinii (w dniu 26 listopada 2020 r.) do chwili wniesienia skargi (w dniu 20 sierpnia 2021 r.). W tym okresie organ oczekiwał bowiem do 8 kwietnia 2021 r. na opinię biegłego. Nie można przy tym pomijać, że organ zobowiązał się do dostarczenia biegłemu dowodów niezbędnych do sporządzenia opinii. W związku z powyższym w dniu 8 grudnia 2020r. i 14 grudnia 2020 r. wezwał pełnomocnika inwestora do przedstawienia niezbędnych informacji. Następnie, pismem z dnia 15 grudnia 2020 r. wystąpił do Prezesa UKE powołując się na art. 7b k.p.a., o udostępnienie (kolejnych już) informacji dotyczących parametrów technicznych oraz wyposażenia telekomunikacyjnego stacji bazowych znajdujących się w pobliżu planowanego przedsięwzięcia (dane niezbędne dla przygotowania opinii). W dniu 30 grudnia 2020r. wpłynęła odpowiedź inwestora, w którym stwierdził on, że żądanie organu przedstawiani dodatkowych informacji w celu przygotowania opinii pozbawione jest podstaw prawnych. Złożony bowiem został kompletny wniosek, a uzyskanie dodatkowych informacji dla sporządzenia opinii (jak mapa w zakresie określonym wezwania, czy też informacje dotyczące maksymalnej zabudowy w sąsiedztwie wraz z analizą miejsc dostępnych dla ludności) leży w kompetencji biegłego lub organu. Natomiast na odpowiedź Prezesa UKE Burmistrz oczekiwał do 18 marca 2021 r. Dopiero po uzyskaniu tej informacji biegły przystąpił do sporządzenia opinii. W efekcie, pomimo, że umowa zawarta została 26 listopada 2020 r. sporządzenie opinii trwało do 8 kwietnia 2021 r., przy czym, do 19 marca 2021 r. biegły oczekiwał na niezbędne informacje od organu. Opisany przebieg postępowania wskazuje na przewlekłość postępowania. O ile bowiem nie można organowi postać zarzutu bezczynności - formalnie oczekiwał bowiem na opinię biegłego a tego okresu zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. nie wlicza się do biegu terminu - jednak nie można pomijać, że z powodu nadmiernie wydłużonego czasu oczekiwania na informację od Prezesa UKE, a w konsekwencji z powodu czasu gromadzenia przez organ informacji dla biegłego, doszło do wydłużenia okresu sporządza opinii. W istocie opinia ta została opracowana po upływie ponad czterech miesięcy od dnia podpisania umowy, pomimo, że mogło to nastąpić w znacznie krótszym czasie (od dnia przekazania wszystkich materiałów biegły sporządził bowiem opinię w ciągu 19 dni). Dopuszczenie przez organ do takiej sytuacji, obciąża go winą za brak zorganizowania postępowania w taki sposób, aby zakończyło ono się w rozsądnym terminie. To na organie spoczywa bowiem odpowiedzialność za sprawne i skuteczne prowadzenie postępowania, która mieści w sobie również odpowiedzialność za zachowanie terminu załatwienia sprawy. Okoliczność tę organ winien mieć na względzie określając w umowie warunki przygotowania przez biegłego opinii oraz przejmując na siebie obowiązek zgromadzenia dokumentów niezbędnych do jej sporządzania. Organ prowadzący postępowanie ponosi bowiem odpowiedzialność za opieszałość innych współdziałających organów i podmiotów działających na jego zlecenie, jako będącą przejawem braku dołożenia należytych starań, aby w sprawie działać szybko, bez zbędnej zwłoki i załatwić sprawę w rozsądnym terminie. Natomiast po złożeniu opinii przez biegłego, czynności procesowe podejmowane były terminowo. Od 14 kwietnia 2021 r. do 14 maja 2021 r., w związku z obwieszczeniem o uzyskaniu dowodu w postaci ww. opinii, Burmistrz obowiązany był oczekiwać na uwagi i zastrzeżenia stron co do tego dowodu. W dniu 4 maja 2021r. zastrzeżenia wniósł skarżący a w dniu 12 maja 2021 r. inwestor złożył wniosek o dopuszczenie dowodu prywatnego w postaci opinii sporządzonej przez innego biegłego sądowego. Postanowieniem z dnia 26 maja 2021 r. organ odmówił dopuszczenia tego dowodu i obwieścił o tym, wywieszając postanowienie na tablicy ogłoszeń w gminie i sołectwie (termin wywieszenia do [...] czerwca 2021 r.). W dniu 14 lipca 2021 r. organ zawiadomił strony o zakończeniu postępowania informując o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 14 dni od dnia zakończenia 14 dniowego terminu obwieszczenia. Z akt wynika, że obwieszczenie to wywieszone było na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy do dnia [...] lipca 2021r. a na tablicy ogłoszeń Sołectwa I. do dnia [...] sierpnia 2021 r. Tym samym okres oczekiwania na uwagi i wnioski stron przed wydaniem decyzji, upływał z dniem 17 sierpnia 2021r. W tych okolicznościach, nie można przyjąć, aby na dzień wniesienia skargi co miało miejsce 20 sierpnia 2021 r. organ pozostawał w bezczynności. Burmistrz nie mógł bowiem wydać decyzji kończącej postępowanie przed upływem terminu do wypowiedzenia się przez strony co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Termin ten upłynął co prawda trzy dni przed wniesieniem skargi ale organowi należy przyznać co najmniej kilka dni na przygotowanie decyzji, zwłaszcza w przypadku spraw skomplikowanych do których zaliczyć należy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia takiego jak stacja bazowa telefonii komórkowej. Kontrola postępowania wykazała jednak, że prowadzone było ono w sposób przewlekły. Przewlekłość postępowania wystąpiła już w początkowej fazie badanego okresu, gdy organ przez ponad półtora miesiąca nie podejmował w sprawie żadnych czynności. Następnie, na skutek wadliwego zorganizowania postępowania doszło do jego nieuzasadnionego wydłużenia powodującego, że okres oczekiwania na opinię biegłego przekroczył cztery miesiące. Zdaniem Sądu okres ten niewątpliwie mógł być krótszy. Sąd dostrzega, że równie długi był okres poszukiwania biegłego, jednak uwzględnił, że było to wynikiem okoliczności od organu niezależnych. Uchybieniem organu było także, że nie informował stron o przyczynach zwłoki w załatwieniu sprawy, nawet jeżeli nie były one niezależne od organu. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że postępowanie z wniosku Spółki P. Burmistrz S. - z wyłożonych wcześniej powodów - prowadził w sposób przewlekły o czym, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono w pkt I sentencji wyroku. Mając zaś na uwadze, że ani organ ani strona skarżąca nie wykazały aby do dnia wyrokowania postępowanie zostało zakończone w formie prawem przewidzianej, zobowiązał Burmistrza S. do wydania stosownego aktu załatwiającego wniosek inwestora w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd ocenił, że stwierdzona przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Jak zasadnie podnosi judykatura rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty (tak NSA w wyroku z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12). Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność lub przewlekłość jest naruszeniem prawa co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Rażące opóźnienie musi być pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z 11 marca 2015 r, IVSAB/Po 19/15, CBOSA). Taka szczególna sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie. Nie można bowiem pomijać skomplikowanego charakteru sprawy oraz faktu, że działania organu konsekwentnie ukierunkowane były na rozpatrzenie wniosku. Przedłużanie postępowania nie miało charakteru celowego ale wiązało się zasadniczo z koniecznością uzyskania opinii biegłego i obiektywnymi przeszkodami związanymi z brakiem chętnych do sporządzania opinii i uzyskania dokumentów niezbędnych do jej sporządzania. Burmistrz przejął na siebie ciężar gromadzenia materiału dla sporządzenia opinii i oczekiwał zbyt długo na odpowiedzi od innego organu (mógł bowiem wcześniej reagować występując z ponagleniem) ale trudno z tego względu mówić o rażącej przewlekłości postępowania. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I do III sentencji wyroku. W pkt IV zawarto postanowienie o kosztach które wydane zostało na podstawie art. 200 p.p.s.a.