VI KZP 52/68

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: A. Kafarski, H. Kempisty (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ireneusza U. i innych, oskarżonych z art. 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie na podstawie art. 390 k.p.k. postanowieniem z dnia 26 listopada 1968 r. zagadnienia wymagającego zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"1. Czy przepis art. 16 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) o kradzieży z włamaniem odnosi się również do kradzieży mienia prywatnego kwalifikującej się jako występek z art. 257 § 1 k.k.?2. Czy przepis art. 16 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149) ma zastosowanie do osób, które poprzedni czyn przestępny, o jakim mowa w tym przepisie, popełniły w czasie, gdy były nieletnie, a postępowanie karne zostało wszczęte przeciwko nim przed zakończeniem przez nie 17 lat?"po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1. Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. (Dz. U. Nr 23, poz. 149), stanowiąc w art. 16 § 2, że przepisu art. 1 nie stosuje się, jeżeli sprawca popełnia kradzież z włamaniem, nie wymienia żadnego z paragrafów tego przepisu, w szczególności § 1, odnoszącego się do mienia społecznego. Już takie sformułowanie ustawy nakazuje przyjąć, że art. 16 § 2 ma na myśli cały art. 1, a więc również i § 2, dotyczący mienia innego niż społeczne. Trafność tego poglądu wynika nadto z porównania § 2 art. 16 z jego § 4. Ten ostatni wymienia również art. 1 jako nie mający zastosowania w wypadkach w tymże § 4 określonych, ale zarazem wyraźnie zastrzega: "jeżeli przedmiotem czynu jest mienie społeczne". W ten sposób ustawa w tym przepisie odniosła wyłączenie stosowania art. 1 tylko do jego § 1. Jeżeli zatem zastrzeżenia takiego brak w § 2 art. 16, to przyjąć należy, że chodzi w nim o kradzież z włamaniem każdego mienia, a nie tylko społecznego.2. Zagadnienie przedstawione w pkt 2 zostało już wyjaśnione w uchwale siedmiu sędziów z dnia 12 maja 1967 r. VI KZP 25/67 (OSNKW zesz. 7 z 1967 r., poz. 67), która w konkluzji głosi co następuje: "Użyte w art. 16 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz. U. Nr 23, poz. 149) sformułowania: »orzeczenia za przestępstwo«, »orzeczenia za wykroczenie« - oznaczają wyrok albo orzeczenie skazujące, a więc wymierzające karę". W uzasadnieniu powyższej uchwały Sąd Najwyższy wyraził w szczególności pogląd, że nawet "skazanie na umieszczenie w zakładzie poprawczym (art. 70 k.k.) zostało uznane za szczególny rodzaj skazania, dotyczący nie kary w rozumieniu przepisów prawa karnego, ale specjalnego środka oddziaływania względem nieletniego przestępcy, które nie stanowi podstawy do przyjęcia recydywy według art. 6 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228) (vide uchwała z dnia 5 listopada 1964 r. VI KO 34/64 - OSNKW zesz. 1 z 1965 r., poz. 9)".W powołanej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 1964 r. wyrażony został pogląd w samej tezie uchwały, że "skazanie na umieszczenie w zakładzie poprawczym z warunkowym zawieszeniem tytułem próby wykonania tego orzeczenia nie stanowi podstawy do przyjęcia recydywy (...)".Powołując się na powyższe uchwały i podzielając ich zasadność w całej rozciągłości, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że w sprawie niniejszej należało udzielić odpowiedzi jak pod pkt 2, zgodnej z utrwalonym już w tej mierze orzecznictwem Sądu Najwyższego.