III SA/Wa 739/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2010 r. sprawy ze skargi J. K. na interpretacje indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz J. K. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wnioskiem z 22 lipca 2009 roku Pan J. K. (Skarżący) wystąpił do Ministra Finansów (organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W.) o udzielenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych, przedstawiając stan faktyczny dotyczący następującego zdarzenia przyszłego: Skarżący zamierza objąć 100% udziałów w utworzonej zgodnie z przepisami prawa austriackiego -spółce z ograniczoną odpowiedzialnością a następnie jako jedyny udziałowiec zamierza wnieść do powyżej opisanej spółki wkład rzeczowy/aport bez podwyższania kapitału zakładowego spółki, w całości na kapitał rezerwowy. Przedmiotem powyższego aportu będą akcje w polskiej spółce akcyjnej notowanej na giełdzie. Omawiana procedura charakteryzuje się tym, iż jest w pełni dobrowolna, a przeniesienie akcji na powyżej wspomnianą spółkę odbywa się bez dokonywania podwyższenia kapitału zakładowego spółki obejmującej wkład. Samo wniesienie do spółki aportu rzeczowego odbywa się bez jakichkolwiek przysporzeń majątkowych na rzecz wspólnika spółki - oczywiście poza wzrostem wartości posiadanych przez tego wspólnika udziałów. Skarżący podniósł, że bilansowo wartość wkładu w tym wypadku otrzymanego przez austriacką spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością księgowana jest jako pozycja kapitału rezerwowego tejże spółki. Instytucja wkładu rzeczowego/aportu w całości na kapitał rezerwowy bez podwyższania kapitału zakładowego jest instytucją austriackiego prawa spółek nieznaną polskiemu Kodeksowi Spółek Handlowych. Wniesienie wkładu rzeczowego bez podniesienia kapitału zakładowego stanowi instytucję mającą na celu ułatwienie dokapitalizowania, czy też przekazania przez jedynego wspólnika spółki składników majątkowych pozwalających spółce na generowanie większych zysków. Ponieważ wniesienie aportu czy też wkładu rzeczowego do spółki odbywa się bez podwyższenia jej kapitału zakładowego nie prowadzi ani do objęcia przez wspólnika spółki nowych udziałów ani też zwiększenia wartości nominalnej udziałów już przez wspólnika posiadanych. W tak zakreślonym stanie faktycznym Skarżący zadał pytanie, czy transakcja wniesienia wkładu rzeczowego do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego w całości na kapitał zapasowy jest opodatkowana na podstawie art. 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000, Nr 14, poz. 176 ze zmianami, dalej u.p.d.o.f.)? W ocenie Skarżącego, przedstawionego przez niego stanu faktycznego winien być rozważany w kontekście art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., przy czym w przypadku wniesienia przez podatnika aportu do spółki prawa austriackiego bez podwyższania jej kapitału zakładowego nie nastąpi emisja nowych udziałów. A więc da facto, nie wystąpi także po stronie wnoszącego aport przychód w postaci wartości nominalnej nowo-emitowanych udziałów, podobnie jak nie nastąpi także podwyższenie wartości nominalnej istniejących już udziałów w spółce, których właścicielem jest podatnik. Jedynym więc przysporzeniem dla Skarżący będzie wzrost wartości już posiadanych przez niego udziałów w spółce austriackiej. Jednak sama zmiana wartości udziału nie stanowi przychodu podatkowego osiągniętego z transakcji wniesienia aportu. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. przychodem w przypadku wniesienia aportu rzeczowego do spółki kapitałowej jest wartość nominalna otrzymanych w zamian udziałów czy akcji. Innymi słowy ustawodawca wiąże z wniesieniem aportu rzeczowego do spółki kapitałowej konsekwencje podatkowe w postaci powstania podlegającego opodatkowaniu przychodu wartości nominalnej udziałów otrzymanych w zamian za aport. Jeżeli więc w zamian za aport nie są wydawane udziały, w spółce do której aport jest wnoszony, nie można mówić o powstaniu przychodów. Skarżący wskazał, że opisywana prze niego transakcji nie stanowi również odpłatnego zbycia akcji wnoszonych na kapitał rezerwowy spółki austriackiej, gdyż pomimo niewątpliwego elementu przeniesienia własności akcji Skarżący nie otrzymuje żadnego świadczenia, które mogłoby zostać uznane za przychód. 2. Minister Finansów stanowisko Skarżącego uznał za nieprawidłowe wskazując, że w wyniku dokonanej transakcji Skarżący otrzyma przysporzenie w postaci wzrostu wartości udziałów posiadanych w spółce prawa austriackiego. Organ wskazał, że żaden przepis u.p.d.o.f. nie zwalnia z opodatkowania przychodu uzyskanego z tytułu przeniesienia prawa własności akcji na spółkę austriacką w celu jej dekapitalizowania. W ocenie organu, wartość wnoszonych przez Skarżącego akcji stanowić będzie dla celów podatkowych przychód podlegający opodatkowaniu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit.a) u.p.d.o.f. 3. Skarżący nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. 4. W skardze wniesionej do tutejszego Sądu Skarżący wystąpił o uchylenie zaskarżonej interpretacji i rozstrzygnięcie o kosztach zarzucając organowi : a. naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej interpretacji art. 11 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) oraz art. 30b ust. 1 u.p.d.o,.f. poprzez przyjęcie stanowiska, że przepisy te mają zastosowanie do wniesienia akcji do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego w całości na kapitał zapasowy; wniesienie akcji do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego w całości na kapitał zapasowy stanowi odpłatne zbycie akcji; wartość wnoszonych akcji stanowić będzie dla celów podatkowych podlegających opodatkowaniu przychód, o którym mowa wart. 17 ust. I pkt 6 lit. ) u.p.d.o.f.; "wpłata" w postaci akcji spółki akcyjnej do spółki austriackiej, powoduje powstanie u Skarżącego przychodów z kapitałów pieniężnych w rozumieniu u.p.d.o.f. b. naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające na błędnej interpretacji art. 10 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. poprzez wyrażenie stanowiska, iż przepisy te ani żaden inny przepis u.p.d.o.f. nie dają podstaw do przyjęcia, iż wniesienie akcji do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego w całości na kapitał zapasowy jest wyłączone z podatku dochodowego w Polsce; c. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 14c 1 oraz art. 14c 2 o.p. polegającą na braku przedstawienia przez Organ wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej przyjętego stanowiska; d. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 14b § 3 o.p., polegającą na wyjściu przez Organ poza stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego, w szczególności poprzez zignorowanie elementów stanu faktycznego opisanego przez Skarżącego dotyczących braku otrzymania jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego przez Skarżącego z tytułu wniesienia akcji do spółki austriackiej, w tym ekwiwalentu za akcje; przyjęcie, iż samo wniesienie akcji, skutkujące wzrostem wartości ekonomicznej udziałów, jest równoznaczne z odpłatnym zbyciem akcji. e. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 52 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów wskazanych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Rozwijając tak postawione zarzuty Skarżący podkreślił, że w art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. mowa jest o odpłatnym zbyciu, aby zaś mówić o takiej sytuacji w zamian za świadczenie polegające na wniesieniu aportu osoba go wnosząca winna otrzymać ekwiwalent w postaci zapłaty ceny nabycia. Tymczasem w zamian za wniesiony aport Skarżący nie otrzymuje nawet części dodatkowych uprawnień w spółce. Zwiększenie wartości istniejących udziałów w spółce austriackiej nie jest ekwiwalentem od tej spółki ani nie stanowi ceny sprzedaży akcji. Ze względu na to, iż Skarżący nie otrzymuje żadnych dodatkowych praw w spółce, po jego stronie nie pojawia mogący podlegać opodatkowaniu. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych w sprawach podatkowych (tak m. in. wyrok WSA Warszawie z 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 384/09 oraz wyrok WSA w Kielcach z 2009 r., sygn. akt I SA/Ke 121/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2009 roku, sygn. III SA/Wa 3103/08 oraz WSA w Warszawie z dnia 17 lutego 2009r., sygn 2926/08). Skarżący dodał, że przyjęcie stanowiska Ministra Finansów oznacza, że przychodem należnym jest wartość akcji jako taka a nie przychód stanowiący ekwiwalent/odpłatność za wniesione akcje. Przychód w ten sposób określony nie spełnia jednak definicji przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., którym są pieniądze, wartości pieniężne, wartość otrzymanych świadczeń w naturze oraz wartość innych nieodpłatnych świadczeń. Skarżący podniósł również, że wniesienie akcji na kapitał zapasowy spółki kapitałowej tytułem wkładu niepieniężnego nie stanowi przychodu na gruncie u.p.d.o.f. z uwagi na treść art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f., czynność taka nie może być bowiem utożsamiona z odpłatnym zbyciem akcji w tym z czynnością zbycia akcji, przywołując na poparcie swojego stanowiska w tym zakresie liczne orzeczenia sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 sierpnia 2009 roku sygn. akt. III SA/Wa 384/09, wyrok WSA w Kielcach z 29 kwietnia 2009 roku, sygn. akt I S.A./Ke 121/09, wyrok WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2009 roku sygn. akt. III SA/Wa 3103/08 oraz z 17 lutego 2009 roku, sygn. akt III SA/Wa 2926/08). 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : 6. Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 256 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się uzasadniona z uwagi na naruszenie przez Ministra Finansów przepisów prawa materialnego. 7. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań wskazać należy, że przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny dotyczy wniesienia aportu na poczet kapitału rezerwowego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, z czym nie wiąże się uzyskanie żadnego ekwiwalentu, czyli instytucji nie znanej prawu polskiemu. W pierwszej kolejności rozważyć więc należało, czy w tak przedstawionym stanie faktycznym Minister Finansów mógł poprzestać na informacjach przekazanych przez Skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji czy też powinien był ustalić treść prawa austriackiego w tym zakresie. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, przepisy obowiązujące w Austrii i przewidujące możliwość wniesienia wkładu na kapitał zapasowy bez uzyskiwania ekwiwalentu w postaci udziałów w kapitale zakładowym uznać należy za element stanu faktycznego przedstawiony przez wnioskodawcę. Ewentualne niezgodności między stanem faktycznym przedstawionym we wniosku o udzielenie interpretacji a stanem rzeczywistym stanem faktycznym skutkować będą wyłączeniem funkcji ochronnej interpretacji. Oznacza to, że Minister Finansów nie był zobowiązany do przeprowadzania postępowania mającego na celu ustalenie treści prawa obcego w celu zweryfikowania twierdzeń Skarżącego. 8. Przechodząc do kwestii związanej z podatkowymi skutkami stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego wskazać należy, że jednym ze źródeł przychodu, wymienionym w art. 10 są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym odpłatne zbycie praw majątkowych innych niż wymienione w art. 10 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. Art. 17 powołanej ustawy precyzuje, jakiego rodzaju przychody uznawane są za przychody z kapitałów pieniężnych wskazując m.in. że przychodem z kapitałów pieniężnych są należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych (art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a u.p.d.o.f.), jak również nominalna wartość udziałów (akcji) w spółce mającej osobowość prawną albo wkładów w spółdzielni objętych w zamian za wkład niepieniężny (art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.). W ocenie Ministra Finansów stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego wyczerpywał hipotezę normy wynikającej m.in. z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a u.p.d.o.f. Stanowiska takiego nie można podzielić. 9. Z treści art. 10 ust. 7 oraz art. 17 ust. 1 pkt 6 lit a) u.p.d.o.f. można wywieść normę, zgodnie z którą opodatkowaniu podlega przychód osiągnięty z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartości w postaci akcji spółki notowanej na giełdzie posiadanych przez podatnika. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zna i podziela poglądy wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie z którymi pod pojęciem zbycia rozumieć należy każdy przypadek przeniesienia prawa własności udziałów czy akcji. W konsekwencji, uznać należy, że również w stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego dochodzi do zbycia udziałów, gdyż prawo własności przeniesione zostaje ze Skarżącego na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego. Podkreślić jednak należy, że zbycie to nie ma charakteru odpłatnego, Skarżący w zamian za przeniesienie prawa własności udziałów nie otrzymuje żadnego ekwiwalentu. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie można utożsamić z odpłatnością, wymaganą dla zastosowania powyższego artykułu, ewentualnego wzrostu wartości udziałów posiadanych przez Skarżącego w kapitale zakładowym spółki austriackiej. Ewentualne zwiększenie wartości udziałów nie jest bowiem wynagrodzeniem przyznawanym z tytułu zbycia przez podmiot przejmujący udziały. W pierwszej kolejności wskazać należy, że nie jest możliwe dokładne wyliczenie o jaką kwotę wrasta wartość udziałów posiadanych przez Skarżącego w kapitale zakładowym spółki austriackiej na skutek wniesienia na jej kapitał zapasowy akcji posiadanych przez Skarżącego w innych podmiotach. Wartość rynkowa wnoszonych akcji może być wielokrotnie wyższa lub niższa od ich wartości nominalnej, nie jest więc możliwe uznanie, że wartość udziałów posiadanych przez Skarżącego w kapitale spółki austriackiej wzrośnie o kwotę odpowiadającą wartości nominalnej akcji wniesionych przez niego na kapitał zakładowy. W tym miejscu podzielić należy również pogląd wyrażony przez Skarżącego w skardze do tutejszego sądu, zgodnie z którym w art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wskazujące ogólną definicję przychodu i nie wymienia przychodu w postaci wzrostu wartości udziałów posiadanych przez podatnika w kapitale zakładowym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W dalszej kolejności podkreślić należy, że w art. 17 ust. 1 pkt 6 list a) u.p.d.o.f. ustawodawca posługuje się pojęciem przychodu należnego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje terminu "przychód należny". Dlatego też uprawnionym jest, przyjęty w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, podzielany również przez skład orzekający w sprawie, iż skoro zdarzenie powodujące powstanie przychodu należy do kategorii czynności cywilnoprawnych, to zasadne jest, w celu określenia, kiedy świadczenie staje się należne (od kiedy przysługuje), odwołanie się do przepisów prawa cywilnego. W sytuacji, gdy mamy do czynienia ze świadczeniem wynikającym z umowy cywilnoprawnej, możliwość domagania się spełnienia świadczenia wiąże się z jego wymagalnością. W ujęciu cywilistycznym roszczenie wymagalne to takie, którego spełnienia przez dłużnika wierzyciel może się domagać. Roszczenie staje się wymagalne z chwilą nadejścia terminu, w jakim świadczenie ma być spełnione (art. 455 k.c.), przy czym moment ten nie musi pokrywać się ani z datą zawarcia umowy będącej źródłem roszczenia, ani też z datą spełnienia świadczenia przez drugą stronę. "Przychód należny" powstaje zatem w dacie, kiedy określona kwota przysługującego podatnikowi świadczenia pieniężnego staje się wymagalna i może on domagać się jej zapłaty. Stanowisko, że kwoty należne należy utożsamiać z wymagalnymi świadczeniami potwierdził NSA w wyroku z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II FSK 549/08, wyrażając pogląd: " do przychodów z kapitałów pieniężnych zalicza się tylko takie wierzytelności, które w danym momencie podatnikowi należą się, czyli są wymagalne, przy czym nie ma znaczenia, czy podatnik już faktycznie uzyskał świadczenie wynikające z takiej wierzytelności, czy też jeszcze nie". Istotnym warunkiem dla zaliczenia takiego przychodu do przychodów należnych jest zatem powstanie po stronie wierzyciela prawnej możliwości żądania spełnienia świadczenia przez kontrahenta, co znajduje wyraz w obowiązku świadczenia przez kontrahenta. Podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach NSA: z dnia 20 września 2007 r. (sygn. akt II FSK 1028/06), z dnia 16 listopada 2006 r. (sygn. akt II FSK 1375/05), oraz w wyrokach WSA: w Krakowie z dnia 24 czerwca 2008 r. (sygn. akt I SA/Kr 671/07) oraz w Warszawie z dnia 29 października 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 962/08). W stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego, nie jest możliwe wskazanie, w którym momencie Skarżący może żądać od spółki prawa austriackiego spełnienia świadczenia w postaci zwiększenia wartości udziałów posiadanych przez Skarżącego w jej kapitale zakładowym. Oznacza to, że nie jest możliwe wskazanie w jakiej dacie przychód ten staje się należny a co za tym idzie, w jakim konkretnie momencie powstaje obowiązek podatkowy. Z powyższych względów, nie jest możliwe w ocenie Sądu zastosowanie do stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ) u.p.d.o.f. 10. Sąd wskazuje w tym miejscu, że kwestie związane z przeniesieniem prawa własności na skutek wniesienia aportu do spółki posiadającej osobowość prawną uregulowane są treścią art. 17 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Wprowadzając powyższy przepis ustawodawca przewidział mechanizm ustalenia kwoty przychodu, którą jest nominalna wartość udziałów lub akcji objętych w zamian za wkład rzeczowy (bez względu na wartość powyższego wkładu, która może być wyższa od wartości nominalnej), jak również sprecyzował moment powstania przychodu wprowadzając stosowną regulację w art. 17 ust. 1a u.p.d.o.f. Jednak również ten przepis w ocenie Sądu nie może stanowić podstawy dla przyjęcia, że w przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym powstanie przychód podlegający opodatkowaniu. W art. 17 ust. 1 pkt 9 ustawodawca wskazał, że przychodem jest nominalna wartość udziałów lub akcji objętych w zamian za wkład rzeczowy. W stanie faktycznym przedstawionym przez Skarżącego z wniesieniem aportu w postaci akcji na kapitał zapasowy nie wiąże się objęcie dodatkowych udziałów w kapitale zakładowym spółki austriackiej. 11. Na marginesie Sąd wskazuje, że do stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącego we wniosku o udzielenie interpretacji nie można również zastosować rozważań zawartych w orzeczeniach sądów administracyjnych dotyczących wniesienia udziałów czy akcji do funduszy inwestycyjnych. Treść przepisów ustawy o funduszach inwestycyjnych 27 maja 2004 roku (Dz. U nr 146 poz. 1546 ze zmianami) wskazuje bowiem, że wniesienie akcji czy też udziałów do funduszu inwestycyjnego traktowane jest jako dokonanie wpłaty w zamian za którą osoba jej dokonująca otrzymuje certyfikaty inwestycyjne (por. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1207/10 i 11 sierpnia 2010 roku, sygn. akt. III SA/Wa 1347/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 13 października 2009 r. sygn. akt I SA/Po 725/09; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 17 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 517/08; Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1844/08). 12. Końcowo Sąd wskazuje, że zwiększenie wartości udziałów posiadanych przez Skarżącego w kapitale zakładowym spółki austriackiej może wpływać na ich cenę, o ile Skarżący podejmie decyzję o sprzedaży. W momencie sprzedaży i uzyskiwania z tego tytułu ceny zbycia powstanie u Skarżącego przychód podlegający opodatkowaniu. Do tejże daty, samo zwiększenie wartości udziałów (o ile rzeczywiście wystąpiło) nie wpływa na zakres uprawnień i świadczeń uzyskiwanych przez Skarżącego z tytułu uczestnictwa w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością prawa austriackiego. 13. Wobec powyższego należy uznać za uzasadniony zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia prawa materialnego to jest art. 11 ust. 1, oraz art. 10 ust. 7 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a ) oraz 17 ust. 1 pkt 9) u.p.d.o.f. 14. Sąd uznaje natomiast za nieuzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania to jest art. 14 c §1 i 2 o.p. oraz art. 14b § 3 o.p. Sąd wskazuje, że Minister Finansów udzielił bowiem odpowiedzi na pytanie Skarżącego oraz przedstawił uzasadnienie stanowiska wyrażonego w interpretacji. Okoliczność, że ani Skarżący ani Sąd powyższego stanowiska nie podzielił, nie może jednak zostać utożsamiona z naruszeniem art. 14c § 1 i 2 o.p. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 14b § 3 o.p. Przepis ten adresowany jest do podmiotu występującego z wnioskiem o udzielenie interpretacji i wskazuje, jakie spoczywają na nim obowiązki. W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy nie można również postawić organowi zarzutu wyjścia poza stan faktyczny przedstawiony przez Skarżącego. W interpretacji organ ocenił przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny i uznał, że wbrew stanowisku Skarżącego, wniesienie udziałów na kapitał zakładowy wiąże się z uzyskaniem pewnego ekwiwalentu. Pozbawienie organu możliwości dokonania takiej oceny oznaczałoby, że organ nie może wydać interpretacji innej niż uznającej stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe. W ocenie Sądu nie można również uznać za uzasadniony zarzut naruszenia przez Ministra Finansów art. 52 § 3 p.p.s.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się do zarzutów wskazanych w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Sąd wskazuje, że art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazuje termin do wniesienia skargi w przypadku, w którym organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co oznacza, że brak takiej odpowiedzi nie może być uznawany za naruszenie prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu. 15. Sąd, działając stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację uznając, że narusza ona przepisy prawa materialnego. O zakresie w jakim zaskarżona interpretacja nie może być wykonana orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach był art. 200 oraz art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.