II OSK 855/11

Dnia 31 sierpnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary sędzia del. WSA Maciej Dybowski (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 411/10 w sprawie ze skargi E. R. i M.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 411/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi E. R. i M. R.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy I. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących kwotę 200 zł tytułem kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu stanowiska Sąd ten przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne. Pismem z dnia 29 października 2007 r. skarżące E. R. i M. R. wystąpiły do Prezydenta W. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...], podnosząc, że bez własnej winy nie brały udziału w tym postępowaniu. Wnioskodawczynie podkreśliły, że zostały poinformowane o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia na rzecz Gminy W. warunków zabudowy dla inwestycji przewidzianej do realizacji przy ul. [...] w W., które zakończyło się decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej działki nr [...] obręb K. Nie godząc się z decyzją nr [...], E. R. i M. R. złożyły odwołanie i w toku postępowania odwoławczego dowiedziały się, że dla nieruchomości przy ul. [...] wydano także decyzję o warunkach zabudowy na rzecz [...] Sp. z o.o. Skarżące podniosły, że zamierzona przez spółkę inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na wykorzystanie drogi dojazdowej do nieruchomości stanowiącej ich współwłasność, położonej przy ul. [...] w W. W ocenie wnioskodawczyń, planowana inwestycja bezpośrednio wkracza w ich prawo własności i ingeruje w zakres dostępu do drogi publicznej, dojazd do działki, a także ogranicza i zacienia oświetlenie słoneczne ich domu położonego po drugiej stronie drogi. Decyzją z dnia [...] lutego [...] r. nr [...] – na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. – Prezydent W. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...], podnosząc w uzasadnieniu, że wnioskodawczynie nie posiadały przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. i dlatego nie były uczestnikami wyżej wymienionego postępowania, a ich obecna sytuacja nie uległa zmianie. Uzasadniając swe stanowisko organ I instancji przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23.5.2005 r., OSK 1618/04, Lex nr 168098 i wywiódł, że stronami postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że w każdym z postępowań dotyczących warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podmioty te są stronami. Będą bowiem nimi wyłącznie wtedy, gdy oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza granice nieruchomości. W przedmiotowej sprawie wnioskodawczynie są co prawda właścicielkami działki nr [...], ale działka ta nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. W ocenie organu I instancji, wniosek o wznowienia postępowania złożono z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu, bowiem wnioskodawczynie dowiedziały się o istnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia [...] r., w dniu otrzymania pisma, datowanego na dzień [...] sierpnia [...] r., a doręczonego w ramach postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia [...] r. Decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania E. R. i M. R., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wnioskodawczynie nie mają interesu prawnego, a tym samym i legitymacji do żądania wznowienia postępowania zakończonego opisaną w osnowie decyzją Prezydenta W. o ustaleniu warunków zabudowy. Stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stroną jest tylko ten podmiot, którego interes prawny lub obowiązek podlega bezpośredniej konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny to nic innego jak interes faktyczny poparty przepisem prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego mogą być normy prawa materialnego administracyjnego oraz prawa cywilnego. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę. Od tak pojmowanego interesu prawnego odróżnić należy interes faktyczny, to jest stan, w którym podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. Zdaniem Kolegium, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy tak kwalifikowanym zainteresowaniem legitymuje się wnioskodawca oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na której lokowana jest dana inwestycja (uchwała 5 Sędziów NSA z 25.9.1995 r., VI SA 13/95, ONSA 1995, z. 4, poz. 154; uchwała NSA z 4.12.1995 r., VI SA 20/95, ONSA 1996, z. 2, poz. 54). Z kolei sytuacja prawna właścicieli nieruchomości sąsiednich w postępowaniu lokalizacyjnym nie jest już tak oczywista. Prawny status ich zainteresowania rozpatrzeniem danej sprawy poddany jest bowiem weryfikacji pierwotnie nawiązującej do charakteru planowanej in concreto inwestycji, a tym samym i zakresu jej oddziaływania. W konsekwencji nie będą się legitymować statusem strony - jak wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze - podmioty, na których nieruchomości inwestycja nie będzie oddziaływała. Status strony w postępowaniu lokalizacyjnym będą posiadać właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji tylko w przypadkach, gdy inwestycja będzie oddziaływała na te nieruchomości (np. przez emisje przekraczające dopuszczalne normy, przez utrudnienie wykonywania prawa własności). W rozpatrywanej sprawie inwestycja została zaplanowana na działce nr [...] i na częściach działek nr [...], obręb K. Obszar objęty inwestycją nie sąsiaduje jednak bezpośrednio z nieruchomością wnioskodawczyń, tj. z działką [...]. Co istotne - działka, na której lokalizowany będzie budynek wielorodzinny, oddzielony jest od nieruchomości wnioskodawczyń drogą dojazdową - działką nr [...], a sam budynek będzie usytuowany w odległości około 25 m od granicy nieruchomości wnioskodawczyń. W takiej sytuacji, zdaniem składu orzekającego Kolegium, rozbudowa i nadbudowa budynku biurowego z przeznaczeniem na cele mieszkalne i usługowe, w żaden sposób nie narusza chronionego prawem interesu odwołujących się. Inwestycja nie będzie oddziaływała na nieruchomość E. R. i M. R. a tym samym nie będzie ograniczała ich uprawnień wynikających z prawa własności. Wydana decyzja nie kształtuje ich praw i obowiązków. Z tego względu argumentacja odwołujących się zmierzająca do wykazania interesu prawnego z powołaniem się na prawo własności nie została przez Kolegium uwzględniona. Zamierzona inwestycja i sposób zagospodarowania działki nr [...] – w opinii organu odwoławczego – nie wpłynie na gwarantowaną przepisami kodeksu cywilnego treść prawa własności. Trudno bowiem dostrzec jakiekolwiek możliwości ograniczenia prawa własności w skutek lokalizacji inwestycji. Nie można także wyprowadzić interesu prawnego z argumentacji dotyczącej utrudnień w komunikacji. Z akt sprawy wynika, że ul. [...] jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. [o drogach publicznych] ([j.t.] Dz. U. z "2004 r. nr 204, poz. 2086" [winno być "2007 r., nr 19, poz. 115"] ze zm.) i jest ogólnodostępną, a więc każdy może z niej korzystać. Odwołujące się nie mają zatem prawnie zagwarantowanej wyłączności do korzystania z tej drogi, stąd żaden przepis prawa materialnego w tym zakresie nie stanowi podstawy do wywodzenia interesu prawnego. Co prawda, właściciele nieruchomości sąsiednich mogą być zainteresowani rozstrzygnięciem postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...], ale nie ma podstaw prawnych dla poparcia tego zainteresowania. Owo zainteresowanie jest uzasadnione ich interesem faktycznym przejawiającym się w chęci nieskrępowanego korzystania z drogi publicznej. Nie ma podstawy prawnej, na mocy której organ lokalizacyjny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji, prowadzonej na terenie stanowiącym własność [...] Sp. z o.o., rozstrzygałby o sytuacji prawnej (o prawach bądź obowiązkach) odwołujących się w zakresie korzystania z drogi publicznej. Odnosząc się do twierdzeń związanych z ograniczeniem dostępu do światła dziennego i zacienieniem nieruchomości, Kolegium podało, że lokalizacja budynku o wysokości do 12,50 m w odległości około 25 m od granicy nieruchomości w żaden sposób nie pozbawi, ani nie ograniczy dostępu do światła dziennego, nawet uwzględniając fakt, że planowany budynek będzie znajdował się po południowo-wschodniej stronie działki nr [...]. Kąt nachylenia promieni słonecznych na samej granicy działki przyjmując za punkt wyjścia kąt 90°, będzie większy niż 60°. W konsekwencji kąt zacienienia na granicy nieruchomości wnioskujących będzie mniejszy niż 30°, licząc od poziomu gruntu. Nie sposób zatem twierdzić, że lokalizacja obiektu zakłóci dostęp do światła dziennego. Nie ma także znaczenia fakt, że odwołujące się były stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rzecz Gminy W. zakończonego decyzją z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...], bowiem przy ustalaniu interesu prawnego nie ma automatyzmu. Organ decyzyjny każdorazowo, zależnie od warunków planowanej inwestycji, ustala katalog stron. Decyzja nr [...] jedynie w części dotyczy tych samych działek i ustala warunki dla innej inwestycji, a przy tym nie jest ona przedmiotem postępowania, o którego wznowienie wnosiły odwołujące się. Kolegium stwierdziło, że z uwagi na brak legitymacji do żądania wznowienia postępowania, badanie zarówno przez organ pierwszej instancji, jak i Kolegium okoliczności związanych z zachowaniem terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania jest bezprzedmiotowe. Z tego też względu nieuzasadnione jest ustosunkowanie się organu II instancji do argumentacji podniesionej w tym zakresie w złożonym odwołaniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniosły E. R. i M. R., zarzucając jej naruszenie: 1. art. 28 k.p.a. przez odmowę przyznania skarżącym – jako właścicielkom działki sąsiedniej – statusu strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji nr [...], a nadto wadliwe i dowolne uznanie, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływać na ich nieruchomość; 2. przepisów prawa materialnego i procesowego wobec wadliwego uznania, że skarżące nie mają interesu prawnego, a tym samym i legitymacji do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...]; 3. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i przekroczenie zasady swobodnej oceny okoliczności sprawy i dokonanie w całości dowolnej ich interpretacji, w tym z naruszeniem zasady zaufania obywatela do organów wobec nie dokonania w postępowaniu wnikliwej analizy w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w zakresie wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie; 4. nieuwzględnienie w decyzji słusznego i usprawiedliwionego interesu strony przez nieuwzględnienie zarzutów i argumentów przedstawionych w odwołaniu strony, a także pominięcie w zaskarżonej decyzji, że w sprawie została wydana decyzja nr [...], ustalająca warunki zabudowy terenu przy ul. [...], obejmująca te same działki, na rzecz Gminy W., wobec czego wpływ oddziaływania planowanej inwestycji winien być oceniany łącznie, tym bardziej w sytuacji, gdy w tamtym postępowaniu przymiot strony skarżących nie był kwestionowany. Wskazując na powyższe skarżące wniosły o uchylenie decyzji organów obu instancji. W uzasadnieniu złożonej skargi E. R. i M. R., rozwijając powyższe zarzuty podniosły w szczególności, że nie zgadzają się z poglądem, że na nieruchomość, której są właścicielkami, planowana inwestycja nie będzie oddziaływać, gdyż lokalizowany budynek oddzielony będzie drogą dojazdową, która jednak bezpośrednio przylega do nieruchomości nr [...]. W ocenie skarżących, Kolegium nie dostrzega, bądź pomija aspekt konfiguracji i przebiegu ul. [...]. Stanowiąca działkę nr [...] droga w rzeczywistości stanowi jedynie nieutwardzoną odnogę ul. [...], przeznaczoną wyłącznie do obsługi komunikacyjnej trzech domków jednorodzinnych. Zdaniem skarżących, w postępowaniu administracyjnym naruszono zasadę dobrego sąsiedztwa. Planowana inwestycja nie będzie stanowiła kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Na przedmiotowym obszarze nie występowała do tej pory inwestycja mająca na celu funkcję usługową, podobnie jak nie występuje tam także zabudowa wielorodzinna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. sygn. akt II SA/Wr 515/08 (dalej wyrok II SA/Wr 515/08) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku wniesienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 986/09, uchylił wyrok II SA/Wr 515/08. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że w myśl art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Podkreślił, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego spełnia kilka funkcji. Nie tylko legitymizuje wyrok, to znaczy ujawnia racje, które stały za orzeczeniem rozstrzygającym o legalności decyzji organu administracji, ale również ma za zadanie przekonać strony postępowania o słuszności i trafności wydanego rozstrzygnięcia. By orzeczenie spełniało skutecznie powyższe funkcje, winno nie tylko zawierać w sobie, w sensie formalnym, wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy. Niezbędne jest, by wszystkie te elementy tworzyły pewną niesprzeczną względem siebie całość. Adresatem uzasadnienia wyroku jest również Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, przez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Orzeczenie sądu I instancji nie będzie się poddawało kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego nie tylko wtedy, gdy nie będzie zawierało wymaganych prawem części (np. przedstawienia stanu sprawy, czy podstawy prawnej rozstrzygnięcia), ale także i wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób lakoniczny, niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu. Odnosząc powyższe warunki do rozstrzyganej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok II SA/Wr 515/08 nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał wprawdzie podstawę prawną i faktyczną orzeczenia, jednakże ustalenia przyjęte w tym przedmiocie są nie tylko niejasne, ale też i w pewnych miejscach ewidentnie nielogiczne. U podstaw powyższej oceny leży w pierwszym rzędzie stwierdzenie, że w przyjętym stanie faktycznym sprawy Sąd I instancji, w części wstępnej rozważań, nawiązuje do argumentów stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] czerwca [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] lutego [...] r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, podczas gdy w kolejnych miejscach wyjaśnia, że w wyniku wznowienia postępowania wydaje się decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej i podaje, że właśnie taką decyzję w kontrolowanej sprawie wydał organ I instancji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w toku instancji, utrzymało w mocy. Nie może budzić żadnych wątpliwości, że powyższe stwierdzenie Sądu I instancji jest nieprawidłowe, skoro Prezydent W. decyzją z [...] lutego [...] r. odmówił wznowienia postępowania i kontrolą sądową niewątpliwie objęta była decyzja, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Wyraźnie sprzeczne ze stanem faktycznym kontrolowanej sprawy pozostaje więc ustalenie Sądu, że została wydana decyzja, która winna "wieńczyć" takie postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, że organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej w sposób niedopuszczalny nie wziął pod uwagę treści rozstrzygnięcia zaskarżonego aktu ("odmawiam wznowienia postępowania"), a także jego rzeczywistej podstawy prawnej (art. 104 i 149 § 3 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), zdecydowanie odmiennej od przypisywanej (art. 151 k.p.a.). Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że wadliwe utożsamianie zaskarżonej decyzji z decyzją, o której mowa w art. 151 k.p.a. doprowadziło Sąd I instancji do stwierdzenia, że organy administracji naruszyły "przepisy proceduralne regulujące tryb wznawiania postępowania administracyjnego" przez zaniechanie wydania postanowienia o wznowieniu, co miałoby niejako prowadzić do wydania decyzji kończącej postępowanie formalnie nie wszczęte. W kontekście powyższego zarzutu, należy zauważyć, że rozstrzyganie o wadliwości polegającej na niewydaniu aktu, od którego zależy skuteczne wszczęcie i prowadzenie postępowania wznowieniowego, aktualne byłoby wówczas, gdyby mimo niewydania postanowienia, organ administracji wydał jedną z decyzji wymienionych w art. 151 k.p.a., a więc rozstrzygnął o losach decyzji dotychczasowej. W niniejszym postępowaniu, jak to zostało zaznaczone, tak nie było, ponieważ organy administracji obu instancji przyjęły, że brak interesu prawnego pod stronie podmiotów żądających wznowienia postępowania, również w kontekście przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowił "podmiotową" przyczynę niedopuszczalności wznowienia, o której organ może rozstrzygnąć w decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. W sytuacji, gdyby Sąd nie zaakceptował powyższej oceny, bowiem przyjąłby, że orzekanie o interesie prawnym wnioskodawcy mieści się w ocenie przyczyny wznowienia, a ta może być określona tylko w trakcie podjętego postępowania, trafne byłoby zarzucenie organowi, do którego wpłynęło żądanie wznowienia postępowania, wydania decyzji odmownej (art. 149 § 3 k.p.a.) z naruszeniem prawa. Wadliwe i wtedy było jednak wskazywanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zaaprobowało decyzję kończącą to postępowanie, niedopełniając obowiązku wznowienia postępowania. Ustalony stan faktyczny sprawy w żaden sposób nie usprawiedliwiał bowiem przyjęcia przez Sąd tego rodzaju oceny. Podkreślając, że istota zagadnienia sprowadzała się do rozstrzygnięcia tego, czy w decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na wniosek osoby wskazującej, że nie brała udziału, jako strona, bez swej winy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) organ może rozstrzygnąć o tym, że wnioskodawca nie ma legitymacji prawnej i w związku z tym niejako prawidłowo nie został dopuszczony do postępowania, które miałoby podlegać wznowieniu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można przyjąć, by Wojewódzki Sąd Administracyjny na powyższe pytanie udzielił jednoznacznej odpowiedzi, bowiem zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym co do tego, że w przywołanym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest niejasne. Rozważając szerzej tę kwestię, należy zwrócić uwagę, że układ ustaleń interpretacyjnych Sądu, koncentrujących się na kwestii trybu wznowienia postępowania, składa się z dwu części - w pierwszej Sąd dokonał ogólnej (abstrakcyjnej) wykładni przepisów rozdziału 12 działu II kodeksu, w drugiej części zaś przyjęte rozważania odniósł do konkretnych ustaleń kontrolowanej sprawy. Działanie takie byłoby jak najbardziej poprawne i nie byłoby podstaw, by je odrzucić, gdyby nie to, że między twierdzeniami zawartymi w obu częściach brak jest wymaganej spójności. Wnoszący skargę kasacyjną trafnie bowiem zauważa, że za przeszkodę do wznowienia postępowania, uzasadniającą wydanie decyzji, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Sąd jednoznacznie uznał sytuację stwierdzenia przez organ, że żądanie wznowienia postępowania zgłosił podmiot, który nie jest stroną albo jest stroną, niemniej jednak nie ma zdolności do czynności prawnych lub działa bez przedstawiciela ustawowego. Przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że niedopuszczalność wznowienia postępowania może wynikać z braku legitymacji wnioskodawcy i kwestię tę organ administracji jest zobowiązany ocenić przed wydaniem postanowienia, i stanowi to niejako "pierwszy etap postępowania", stoi jednak w sprzeczności z motywami, wyrażonymi w dalszej części uzasadnienia, leżącymi u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Trudno uznać, że ustalenia Sądu są w tym zakresie jasne, skoro w żadnym miejscu uzasadnienia Sąd I instancji nie przyjął zastrzeżenia, które by wskazywało, że przyczyna "podmiotowa" niedopuszczalności wznowienia, nie może być odnoszona do sytuacji, gdy z wnioskiem o wznowienie postępowania występuje osoba, która nie brała udziału w postępowaniu bez swej winy i uważa, że ma w nim interes prawny. W opinii Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie mogą zostać niedostrzeżone i te fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w których Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawnienia organu administracji nadaje sądowi administracyjnemu stwierdzając, że sąd jest zobligowany do wydania decyzji odmownej, gdy w jego ocenie istnieją przeszkody do wznowienia postępowania, jak też, że "powyższą decyzję wyda również sąd w sytuacji, gdy żądanie wznowienia pochodzi od strony niemającej zdolności do czynności prawnych (...)". Powyższe stwierdzenia najpewniej są wynikiem jedynie omyłki przy sporządzaniu uzasadnienia, w kontekście jednakże pozostałych wymienionych wyżej niejasności, zdają się potwierdzać niestaranność w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchylającego obie decyzje administracyjne, która nie może zostać uznana za niemającą wpływu na wynik sprawy. By dokonać prawidłowej oceny legalności decyzji administracyjnej sąd zobligowany jest zbadać, czy organy wyczerpująco wyjaśniły i ustaliły stan faktyczny sprawy, zgromadziły materiał dowodowy i przeprowadziły właściwą jego ocenę. Jeżeli sąd ma problem z rozstrzygnięciem, w jakim stanie faktycznym wydana została zaskarżona do sądu decyzja i jaki jest jej rzeczywisty przedmiot, trudno wymagać, by błędy sądu I instancji, ujawnione w niejasnym i niespójnym uzasadnieniu wyroku, mogły zostać pominięte, a wszystkie aspekty merytoryczne spornej sprawy stały się przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku rozpoznającym skargę kasacyjną. Powyższe względy uzasadniają uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę dokona kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, mając na uwadze wymagania stawiane wyrokowi sądu przez art. 141 § 4 p.p.s.a. W zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia Sąd I instancji rozważy kwestię dopuszczalności odmowy wznowienia przez Prezydenta W. postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] sierpnia [...] r. łączoną z uznaniem przez organ, że inwestycja objęta warunkami zabudowy nie oddziaływuje na nieruchomość położoną przy ul. [...] w W. Z uwagi na to, że zarówno skarżący organ we wniesionej skardze kasacyjnej, jak i Sąd w zaskarżonym wyroku, szeroko odwołali się do wypowiedzi judykatury, których przedmiotem była kwestia stosowania przepisów dotyczących wznowienia postępowania, zasadne byłoby przy rozstrzyganiu spornego zagadnienia odniesienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do argumentów prawnych, jakie w tym zakresie zaprezentowane zostały nie tylko w starszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale także tym najnowszym. Dotyczy to zarówno stanowiska zawartego w przywołanym przez wnoszącego skargę kasacyjną wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.1.2009 r., II OSK 23/08, jak też argumentacji zaprezentowanej w tych wyrokach, które odmiennie niż powyższy odniosły się do spornego zagadnienia (wyrok NSA z: 25.1.2007 r. II OSK 218/06; 8.1. 2008 r., II OSK 1778/06; 6.11.2009 r., II OSK 1753/08; 12.11.2009 r., II OSK 1214/08; 9.3.2010 r., II GSK 441/09). Sporność problematyki uzasadnia odwołanie się również do poglądów wyrażanych w opracowaniach systemowych dotyczących procesu administracyjnego (B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, T. 9, Warszawa 2010, s. 259). Wojewódzki Sąd Administracyjny, powołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznał, że skarga E. R. i M. R. zasługiwała na uwzględnienie, bowiem doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, dającego podstawę do uchylenia decyzji obu instancji. Należy podkreślić, że do uchylenia decyzji administracyjnej z powodu naruszenia przepisów postępowania koniecznym jest stwierdzenie, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie składu orzekającego taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje zostały podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z [...] sierpnia [...] r. nr [...], którą ustalono na rzecz [...]l sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku biurowego na cele mieszkalno-biurowe oraz budowę niezbędnej infrastruktury technicznej w tym: przyłącza energii elektrycznej, wody, kanalizacji sanitarnej i gazu, przewidzianej do realizacji przy ul. [...] w W., na działce nr [...] oraz części działki [...], obręb K, [...]. Podstawą ich wydania jest przepis art. 149 § 3 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Oznacza to, że przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania jest oparty na ustawowych przesłankach wznowienia, enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a., oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 k.p.a. Natomiast, jeśli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wyda, na podstawie § 3 art. 149 k.p.a., decyzję odmawiającą wznowienia postępowania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podzielił stanowisko prezentowane w doktrynie, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. "Przedmiotem stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ustalenie dopuszczalności tego nadzwyczajnego trybu postępowania oraz spełnienie wymagań formalnych. (...) Niedopuszczalność postępowania w sprawie wznowienia postępowania może wynikać zarówno z przyczyn przedmiotowych, jak i przyczyn podmiotowych. (...) Niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych wystąpi, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, która w sprawie nie ma interesu prawnego. Przepisy prawa procesowego zasadę skargowości opierają na prawie strony do żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, jako prawie domagania się ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną, ale wydaną w postępowaniu dotkniętym ciężkim, kwalifikowanym naruszeniem przepisów procesowych. Ustalenie legitymacji do złożenia tego żądania, w przypadku gdy jednostka powołuje się na naruszenie jej interesu prawnego, jest przedmiotem ustalenia w toku rozpoznania (w drugim stadium postępowania w sprawie wznowienia postępowania). W stadium wstępnym niedopuszczalność z przyczyn podmiotowych jest wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego. (...) W stadium wszczęcia postępowania organ bada spełnienie wymogów formalnych podania, stosując przepisy o podaniach i konsekwencjach braków oraz bada zachowanie terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.). Dokonane ustalenia w stadium wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania są podstawą do wydania: 1) postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do podstaw wznowienia postępowania, a następnie w razie ustalenia wystąpienia jednej z podstaw, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną (art. 149 § 2 k.p.a.); 2) decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, co ma podstawy w ustaleniu niedopuszczalności wznowienia postępowania lub uchybienia terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.)." (B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. 9, Warszawa 2010, s. 258-259). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji wskazał, że E. R. i M. R.pismem z dnia 29 października 2007 r. wystąpiły do Prezydenta W. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z [...] sierpnia [...] r. nr [...], podnosząc, że bez własnej winy nie brały udziału w wyżej wymienionym postępowaniu. Wnioskodawczynie podniosły m.in., że planowana inwestycja bezpośrednio wkracza w ich prawo własności i ingeruje w zakres dostępu do drogi publicznej oraz dojazd do działki, a także ogranicza i zacienia oświetlenie słoneczne ich domu położonego po drugiej stronie drogi. Stąd skarżące wywiodły, że mają interes prawny, a tym samym i legitymację do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją nr [...]. Z uzasadnień badanych decyzji wynika, że podstawą odmowy wznowienia postępowania jest brak przymiotu strony E. R. i M. R. w postępowaniu o ustalenie na rzecz [...] sp. z o.o. warunków zabudowy. Trzeba przy tym zauważyć, że dnia [...] lutego [...] r. została wydana decyzja w pierwszej instancji, bez wydania jednak postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, a do którego podstawę daje - zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. – postanowienie o wszczęciu postępowania. Stanowi to naruszenie wyżej wymienionych przepisów procedury administracyjnej, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie odmowa wznowienia postępowania, a więc wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., może mieć miejsce w wypadku, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych, tzn. gdy z podaniem wystąpiła osoba nie będąca stroną postępowania zakończonego decyzją, co do której wznowienia postępowania żąda, jednakże inna jest sytuacja, gdy z wnioskiem o wznowienie postępowania występuje osoba na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wojewódzki Sąd w pełni podzielił stanowisko, że "w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a." (wyrok NSA z 1.2.2008 r., II OSK 1981/06, LEX nr 510752). "W przypadku gdy podanie o wznowienie postępowania administracyjnego oparte jest na podstawie wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., decyzja o odmowie wznowienia postępowania wydana na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie może opierać się na ocenie czy wnoszący podanie był stroną postępowania zakończonego decyzją ostateczną." (wyrok WSA w Gdańsku z 11.9.2008 r., II SA/Gd 339/08, LEX nr 526510). Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo że nie zaistniały przesłanki wznowienia lub termin z art. 148 k.p.a. nie został zachowany skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej (wyrok NSA z 7.1.2009 r., II OSK 1747/07, LEX nr 484887). Biorąc powyższe pod uwagę, należało stwierdzić, że w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie, jako podstawy wznowienia, przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony winno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w wyżej wymienionym przepisie przesłanki, zgodnie z regułami prawa procesowego, a więc w toku wznowionego postępowania. Odmawiając, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., wznowienia postępowania z powodu braku przymiotu strony - w sytuacji kiedy wskazano jako podstawę wznowienia przesłankę z pkt 4 art. 145 § 1 k.p.a. - organy naruszyły dyspozycję art. 149 § 3, a także § 1 i 2 tego artykułu oraz art. 151 k.p.a.. Naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni koniecznym uchylenie kontrolowanych przez Sąd decyzji (wyrok NSA z: 25.1.2007 r., II OSK 218/06; 8.1.2008 r., II OSK 1778/06; 6.11.2009 r., II OSK 1753/08; 12.11.2009 r., II OSK 1214/08). Podzielając pogląd wyrażony w wyroku NSA z 9.3.2010 r., II GSK 441/09, skład orzekający w niniejszej sprawie zauważył, że "we wstępnej fazie postępowania obejmującej badanie dopuszczalności wznowienia, organ bada wyłącznie, czy podanie o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 lub 145a k.p.a. oraz czy w świetle twierdzeń zawartych w podaniu jest oczywiste, że osoba wnosząca podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją, a także czy został zachowany termin do wniesienia podania określony w art. 148 § 1 i 145a § 2 k.p.a. Tylko gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym przypadku organ musi wznowić postępowanie w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je co do przyczyn wznowienia oraz wyjaśnić i ocenić czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, a także przeprowadzić postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Stwierdzenie w tym kolejnym etapie, że z podaniem wystąpił podmiot nieposiadający przymiotu strony albo że nie zachodzi ustawowa przyczyna wznowienia lub nie został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie skutkuje, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmową uchylenia decyzji dotychczasowej". W przypadku wskazania w podaniu o wznowienie, jako podstawy wznowienia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. badanie, czy podmiot występujący z podaniem ma przymiot strony, winno nastąpić łącznie z badaniem zaistnienia określonej w tym przepisie przyczyny wznowienia zgodnie z regułami prawa procesowego, a więc w toku wznowionego postępowania (wyrok NSA z 25.1.2007 r., II OSK 218/06, LEX nr 341257). We wniosku o wznowienie postępowania skarżące wywiodły swój przymiot strony z faktu, że postępowanie dotyczy inwestycji obejmującej działki sąsiednie do ich nieruchomości, twierdząc że oddziaływanie planowanej inwestycji będzie wykraczać poza granice nieruchomości przy ul. [...] i obejmować nieruchomość skarżących. W związku z tak sformułowanym wnioskiem zachodziła potrzeba zbadania przymiotu strony i legitymacji do żądania wznowienia postępowania na podstawie akt sprawy, a to wymagało wznowienia postępowania w celu dokonania oceny, czy wskazywana podstawa występuje. Zbadanie, czy E. R. i M. R. mają przymiot strony i legitymację do żądania wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia [...] r. o ustaleniu warunków zabudowy, wymaga ustalenia, czy planowana inwestycja rzeczywiście będzie oddziaływać na nieruchomość skarżących (w tym m.in. kwestię zacienienia i innych okoliczności związanych z oddziaływaniem). Zbadanie tych okoliczności winno być dokonane po wznowieniu postępowania, a więc w toku wznowionego postępowania, zgodnie z regułami prawa procesowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., reprezentowane przez r. pr. M. B., zaskarżając ów wyrok w całości. Skarżący zarzucił wyrokowi II SA/Wr 411/10 na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 149, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ([j.t.] Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - przez błędną wykładnię art. 149, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 k.p.a., w wyniku niezasadnego przyjęcia, że każde podanie o wznowienie postępowania z powołaniem się co najmniej na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., obliguje organ do wznowienia postępowania i wydania decyzji wskazanej w art. 151 k.p.a., niezależnie od tego, czy wnioskodawca jest stroną postępowania. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi; 2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15.6.2010 r., II OSK 986/09, podnosząc błędne utożsamienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku II SA/Wr 515/08 zaskarżonej decyzji z [...] czerwca [...] r., utrzymującej decyzję Prezydenta W. z [...] lutego [...] r. (opartej w rzeczywistości na art. 149 § 3 w zw. z art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) z decyzją, o której mowa w art. 151 k.p.a. wskazał, że istota zagadnienia sprowadzała się do rozstrzygnięcia tego, czy w decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na wniosek osoby wskazującej, że nie brała udziału, jako strona, bez swej winy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), organ może rozstrzygnąć o tym, że wnioskodawca nie ma legitymacji prawnej. Wskazując na wady uzasadnienia wyroku Sądu I instancji (art. 141 § 4 p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność odniesienia się w wyroku i jego uzasadnieniu do uznania przez organ, że inwestycja objęta warunkami zabudowy nie oddziaływuje w sposób negatywny na nieruchomość skarżących. Obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było odniesienie się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (zarówno starszego, jak i nowszego) i do poglądów doktryny, co do tak określonej istoty zagadnienia. Zaskarżony wyrok wymogom tym sprostał. Wyrok II SA/Wr 411/10 nie narusza prawa procesowego w postaci opisanej w zarzucie skargi kasacyjnej. W szczególności skarżący kasacyjnie błędnie przyjął, że Sąd I instancji uznał, że każde podanie o wznowienie postępowania z powołaniem się co najmniej na art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., obliguje organ do wznowienia postępowania i wydania decyzji wskazanej w art. 151 k.p.a., niezależnie od tego, czy wnioskodawca jest stroną postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej (stadium rozpoznania) fazie postępowania, prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. W doktrynie wskazuje się, że ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania wyliczone w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 kpa może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym expressis verbis stanowi art. 149 § 2 (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2006 s. 679, nb 12). Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeśli w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania w sposób ewidentny, niebudzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzję [w brzmieniu obowiązującym do dnia 10 kwietnia 2011 r. – zaskarżona decyzja wydana została dnia [...] czerwca [...] r.] o odmowie wznowienia postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20.8.2010 r., II OSK 1332/09, Lex nr 737704, akceptowany przez M. Jaśkowską w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2011, s. 883, uw. 4; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7.1.2009 r., II OSK 1747/07, Lex nr 484887). Brak przymiotu strony jako podstawa do odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego może uzasadniać wydanie decyzji na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. tylko wówczas, jeśli jest to okoliczność oczywista, niewymagająca żadnych dodatkowych badań czy ustaleń. Wszelkie bowiem ustalenia co do wystąpienia podstaw do wznowienia postępowania mogą być dokonywane wyłącznie w toku postępowania wznowieniowego, o czym jednoznacznie stanowi art. 149 § 2 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.8.2003 r., IV SA 124/02, Legalis, akceptowany przez R. Stankiewicza w: red. M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011 s. 851 nb 9). W doktrynie trafnie wskazuje się, że w stadium wstępnym niedopuszczalność wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych jest wyprowadzana w przypadku, gdy jednostka wnosząca żądanie nie powołuje się na własny interes, prawny, a na obiektywne naruszenie porządku prawnego (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. 9, C.H. Beck 2010, s. 259 nb 57). Jako inny przykład ewidentnej przesłanki wydania decyzji z art. 149 § 3 k.p.a. w pierwszej fazie (stadium wszczęcia) postępowania, w orzecznictwie wskazuje się wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. osoby, która dopiero po tym, jak decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stała się ostateczną, została następcą prawnym właściciela nieruchomości, który w dacie wydania tej decyzji, był w rzeczywistości właścicielem nieruchomości i uczestniczył w postępowaniu zwyczajnym jako strona postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7.10.2010 r., IV SA/Po 315/09). Innym przykładem niedopuszczalności wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych, jest sprawa z wniosku osób, które w dacie podjęcia decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, w dacie wydania decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę i w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie miały przymiotu stron (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego) w postępowaniu – odpowiednio – o pozwolenie na budowę, o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę i o wznowienie postępowania w tych sprawach. Osoby te we wniosku o wznowienie postępowania nie powołały się na jakiekolwiek przesłanki wskazujące na bycie stronami w postępowaniu wznowieniowym. Po wezwaniu do złożenia wyjaśnień odnośnie określenia numeru ewidencyjnego działki należącej do Wnioskodawców i dokumentów potwierdzających Ich prawo do dysponowania działką, w piśmie wskazano, że Wnioskodawcy są jedynie dziećmi właściciela nieruchomości sąsiedniej i są zameldowani w domu posadowionym na działce sąsiedniej. Osoby te nie były w żadnej z tych dat właścicielami (współwłaścicielami) ni użytkownikami wieczystymi (współużytkownikami wieczystymi), ani zarządcami nieruchomości sąsiedniej. Nie ulega zatem wątpliwości, że wobec osób, które wniosły o wznowienie postępowania, a które nie są stroną w sprawie o wznowienie postępowania, organ I instancji winien był - przed wydaniem postanowienia z art. 149 § 1 kpa - wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania (wyrok NSA z 13.1.1987 r., SA/Kr 1121/86, GAP 20/87, z aprobującym komentarzem H. Starczewskiego, akceptowany przez Z. Janowicza, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999 s. 398 uw. 3; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22.7.2010 r., IV SA/Po 313/10; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21.2.2012 r., II OSK 2291/10). Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie i przekonująco uznał, że w kontrolowanej sprawie taka szczególna sytuacja nie zachodziła. Za aktem subsumcji w niniejszej sprawie przemawiało i to, że organy administracji publicznej nie kwestionowały przymiotu stron Skarżących w sprawie, w której decyzją z [...] sierpnia [...] r. nr [...] Prezydent W. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej działki nr [...], [...], obręb K. Skoro zarzut błędnej wykładni art. 149, art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 k.p.a. okazał się być niezasadny, przeto na podstawie art. 184 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną należało oddalić.