II GSK 1345/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Inga Gołowska (spr.) Protokolant Anna Wojtowicz - Hess po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gd 107/12 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr sygn. akt [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną 1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami administracji. 1.1.Wyrokiem z 26 kwietnia 2012r. sygn. akt: III SA/Gd 107/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uwzględnił skargę K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] grudnia 2011r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej i uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta G. z [...] lipca 2011r. nr [...] oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. na rzecz skarżącego K.S. 100,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1.2.Sąd I instancji podał, że w dniu 15 kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta G. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] na zobowiązanego K. S., dotyczący opłat dodatkowych za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania w G. w dniach 8 października 2010r. i 5 listopada 2010r. K. S. wniósł zarzuty w postępowania egzekucyjnego, podnosząc, że egzekwowany obowiązek nie istnieje, jest niewymagalny oraz zakwestionował dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej w stosunku do wskazanych obowiązków. Postanowieniem z [...] lipca 2011r. Prezydent Miasta G., w oparciu o art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej- k.p.a.) i art. 18, art. 19§2, art. 33, art. 34 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej-u.p.e.a.) odrzucił jako nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przeciwko K. S. Organ podał, że samochód marki Peugeot nr rej. [...], należący do strony parkował w Strefie Płatnego Parkowania w G. bez ważnego biletu w dniu 8 października 2010r. o godzinie 10:45 przy ul. W. oraz w dniu 5 listopada 2010r. o godzinie 16:34 przy ul. J. Fakt parkowania pojazdu został odnotowany w raportach kontrolerów, wykonano również fotografie pojazdu. Organ zaznaczył, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania powstaje z mocy prawa - art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115, ze zm. dalej-u.d.p.). W odniesieniu do zarzutów organ stwierdził, że złożenie skargi na działanie organów gminy lub ich pracowników nie powoduje wstrzymania wykonania rozstrzygnięć ani nie skutkuje zawieszeniem postępowania administracyjnego. Ponadto wystąpienie przez wierzyciela z wnioskiem o ukaranie zobowiązanego za uchylanie się od zapłaty opłaty parkingowej - art. 92§1 Kodeksu wykroczeń, nie stanowi przeszkody do zastosowania środka egzekucyjnego. Zgodnie z art. 16 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie uiszczenie opłaty za postój w strefie płatnego parkowania może prowadzić równocześnie do powstania zobowiązania egzekwowanego w drodze egzekucji administracyjnej, jak i wszczęcia postępowania w sprawach o wykroczenia. Zobowiązany podnosił, że Kierownik Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania informował go, iż nie wolno zapłacić egzekwowanych opłat przed rozpatrzeniem skargi bo nie będzie ona rozpatrzona. Twierdził nadto, że nie mógł dokonać opłaty za parkowanie, ponieważ automaty były niesprawne. Te zarzuty dotyczyły jednak okoliczność stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Przepis art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wymienia enumeratywnie podstawy zarzutów na postępowanie egzekucyjne, nie ma wśród nich błędnego pouczenia przez urzędnika oraz niewykonalności obowiązku o charakterze pieniężnym. Wbrew twierdzeniom strony w tytule wykonawczym egzekwowane są opłaty dodatkowe za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, które nie są uiszczane w automatach. Jak poinformowało Biuro Obsługi Strefy Płatnego Parkowania w G. automaty w miejscu parkowania były sprawne. K. S. złożył zażalenie na to postanowienie, które następnie uzupełnił, stwierdzając, że konflikt z urzędnikami, co do parkowania w Sferze Płatnego Parkowania w G. ciągnie się od 2009r. Niejednokrotnie wskazywał na niezgodne z prawem działania organów gminy. Wskazywał na częste awarie automatów, brak oznakowań miejsc postojowych, niedostateczne odśnieżanie tych miejsc oraz utrudniania w dostępie do regulaminu Strefy Płatnego Parkowania. Jego zdaniem nie powstał obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. postanowieniem z [...] grudnia 2011r., sygn. Akt[...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na parkowanie oznaczonego samochodu w Strefie Płatnego Parkowania w G. Następnie powołał się na art. 1, art. 13 ust. 1, art. 13b ust. 1 i ust. 7, art. 13f ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 19 ust. 5 oraz art. 40d ust. 2 u.d.p. z których wynika obowiązek opłaty dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Zarzuty strony dotyczyły przede wszystkim art. 33 pkt 1 u.p.e.a. tj. nieistnienia obowiązku, jednak w świetle dokumentacji, w tym fotograficznej, były one niezasadne. Niewątpliwie doszło do zdarzeń powodujących obowiązek uiszczenia opłat dodatkowych gdyż pojazd stanowił własność K.S. Jako prawidłowe organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji, co do możliwości prowadzenia jednocześnie postępowania egzekucyjnego i postępowania o wykroczenie. Natomiast skargi na działalność Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania i jego pracowników zostały rozpatrzone pismem z 6 czerwca 2011r. Nie znalazły potwierdzenia zarzuty o niesprawności parkometru, a z dokumentacji fotograficznej wynikało, że miejsca parkingowe nie były zaśnieżone. Niemniej jednak brak odśnieżenia miejsc parkingowych, jak i niesprawności parkometrów w innym okresie, nie może skutkować zwolnieniem strony z obowiązku uregulowania opłaty za parkowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że nie ma kompetencji do oceniania w niniejszym postępowaniu działania pracowników Biura Obsługi Strefy Płatnego Parkowania, jak również nieprawidłowości działania strefy płatnego parkowania i zgodności z prawem uchwały Nr [...] Rady Miasta G. z [...] lutego 2008r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na ternie Miasta G. oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenie opłaty abonamentowej. 2.Skarga do Sądu I instancji. 2.1.W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na powyższe postanowienie, Skarżący K.S. podtrzymał swoje dotychczasowe zarzuty odnośnie sprawności parkometrów i obowiązku odśnieżania miejsc parkingowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie udowodniło, że jego samochód stał na miejscu postojowym wyznaczonym jako płatne. Skarżący wniósł również o uchylenie uchwały Rady Miasta G. powołującej Strefę Płatnego Parkowania w G. oraz Regulaminu, z powodu niezgodności z ustawą o drogach publicznych, ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, Kodeksem wykroczeń, Kodeksem Drogowym, Konstytucją, Ustawą o dostępie do informacji publicznej i prawami konsumenta. 2.2. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie. 2.3. W piśmie procesowym z 27 lutego 2012r. skarżący wskazywał na postanowienie Sądu Najwyższego z 23 września 2009r. sygn. akt: I KZP15/09, z którego wywodził prawo do sprawdzenia przez organ, czy uchwała została pojęta w sposób wymagany przez prawo i sprawdzenia zasad ponoszenia opłat za parkowanie na wytyczonych miejscach. 2.4. Na rozprawie 26 kwietnia 2012r. Skarżący złożył kopię wyroku uniewinniającego Sądu Rejonowego w G. z 26 lutego 2012r. sygn. akt: II W 1344/11 i pismo Ministerstwa Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 23 lutego 2012r. 3.Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu I instancji. 3.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., uznał, że skarga była zasadna. 3.2.W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny, (jak wynikało z treści zawiadomienia z 16 maja 2011r.), wszczął postępowanie jeszcze przed doręczeniem tytułu wykonawczego, wzywając jednocześnie do bezzwłocznego zapłacenia zaległości. Zgodnie z art. 15 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania obowiązku przez zobowiązanego przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do realizacji obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Fakt i termin doręczenia upomnienia pozostawał poza sporem w niniejszej sprawie. Zgodnie też z wymogami przepisu art. 27§3 u.p.e.a. do tytułu wykonawczego został dołączony dowód doręczenia upomnienia. Jednak w aktach sprawy brak jest upomnienia, co nie pozwala na jednoznacznie stwierdzenie czy nastąpiło skuteczne wezwanie do dobrowolnej realizacji obowiązku. Trudno też uznać w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie czy upłynął termin do wykonania obowiązku, a zwłaszcza kiedy obowiązek ten stał się wymagalny. Wystawiony w dniu 15 kwietnia 2011r. tytuł wykonawczy obejmował obowiązek uiszczenia dwóch dodatkowych opłat z tytułu niezapłaconego postoju w strefie płatnego parkowania w dniu 8 października 2010r. i w dniu 5 listopada 2010r. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa. Dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego. Inaczej mówiąc, obowiązek zapłaty dodatkowej opłaty wynika z przepisów prawa i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej (co prawidłowo zostało podniesione przez orzekające organy). Obowiązek poniesienia takich opłat został określony w przepisach ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W art. 13b ust. 2 u.d.p. ustawodawca wskazał na cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Strefę płatnego parkowania ustala rada gminy (rada miasta) - art. 13b ust. 3 u.d.p. Opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób jej pobierania - art. 13b ust. 4 pkt 1 i 3 u.d.p. Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania określa również rada gminy (rada miasta), przy czym jej wysokość nie może przekroczyć 50,00 zł. Rada Miasta G., w dniu [...] lutego 2008r. podjęła uchwałę Nr [...] - w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na terenie miasta G. oraz wysokości stawek opłat za parkowanie i opłaty dodatkowej oraz sposobu ich pobierania oraz wprowadzenia opłaty abonamentowej (Dz. U. Województwa [...] z 2009r., Nr 140, poz. 2595). Stosownie do §1 uchwały - ustalono się na terenie miasta G. strefę płatnego parkowania (zwaną dalej SPP), określoną na planie graficznym, stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej uchwały. Wykaz ulic wchodzących w skład strefy płatnego parkowania przedstawiono w załączniku nr 2 do niniejszej uchwały. W strefie płatnego parkowania wprowadzono opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych. Za nieuiszczenie opłaty za parkowanie lub przekroczenie czasu opłaconego parkowania w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 50,00 zł. Przedmiotowe opłaty, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5). Opłaty te podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Egzekucja opłaty dodatkowej następuje więc w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (należność pieniężna przekazana do egzekucji administracyjnej na podstawie innej ustawy). Sąd I instancji wskazał, że środki ochrony prawnej, przysługujące uczestnikom postępowania egzekucyjnego po jego wszczęciu - w tym zarzuty, mają na celu ochronę uczestników postępowania egzekucyjnego w zakresie prawidłowości samego postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji oznacza, że nie służą one weryfikacji ostatecznych decyzji, czy postanowień, stanowiących podstawę tytułu wykonawczego. Zasadę tę wyraża art. 29§1 u.p.e.a. stanowiący, że organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania powstał z mocy samego prawa a to powoduje, że w sprawie obowiązku uiszczenia tej opłaty nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga się w drodze decyzji administracyjnej. Nie ma tu ostatecznej decyzji administracyjnej (czy postanowienia). Nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Przyjąć zatem należało, zwłaszcza wobec braku postępowania administracyjnego w tym zakresie, że możliwość dochodzenia swych racji oraz obrony swoich interesów przez zobowiązanego powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego, co następuje poprzez zgłoszenie zarzutu. Wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności (co do zasadności tego obowiązku). W niniejszej sprawie we wniesionych zarzutach Skarżący zakwestionował istnienie egzekwowanego obowiązku - art. 33 pkt 1 u.p.e.a. Skarżący zwrócił się "o udowodnienie, że do zdarzeń wymienionych w tytule wykonawczym w ogóle doszło i jaki mam z nimi związek". Wobec tak sformułowanego zarzutu organ egzekucyjnym w pierwszej kolejności był zobowiązany do wykazania istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w tym faktu parkowania pojazdu samochodowego w sferze płatnego parkowania w dniach: 8 października 2010r. i 5 listopada 2010r. bez uiszczenia wymaganej opłaty. Zdaniem Sądu, ciążącego na nim obowiązku organ nie wypełnił. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia podniósł, że "Fakt parkowania pojazdu został odnotowany w raportach kontrolerów Strefy Płatnego Parkowania w G, wykonano również fotografie pojazdu". Znajdujące się w aktach egzekucyjnych cztery fotografie nie mogły stanowić miarodajnego dowodu w sprawie. Z samych tylko przedmiotowych zdjęć nie wynikało w żadnej mierze, gdzie zostały wykonane, na jakiej ulicy, a przede wszystkim czy zostały wykonane w Sferze Płatnego Parkowania. Ponadto w aktach sprawy nie było "raportów kontrolerów Strefy Płatnego Parkowania". Był to brak istotny dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, gdyż "raporty kontrolerów" zostały powołane w uzasadnieniu postanowienia, jako uzasadnienie faktu parkowania pojazdu samochodowego w Sferze Płatnego Parkowania. Nie można więc w oparciu przywołane dowody, jednoznacznie stwierdzić, że parkowanie pojazdu samochodowego miało miejsce w Sferze Płatnego Parkowania. WSA w G. podkreślił, że Skarżący konsekwentnie podnosił, że nie przedstawiono dowodów, iż miejsce w którym stał samochód było płatnym miejscem postojowym jednak Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, tak samo jak organ egzekucyjny, że materiał dowodowy potwierdza okoliczność parkowania pojazdu samochodowego w Strefie Płatnego Parkowania. Kolegium Odwoławcze podniosło "że zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja (w tym dokumentacja fotograficzna) jednoznacznie wskazuje na zaparkowanie pojazdu o nr rej. [...], stanowiącego własność K. S., w strefie płatnego parkowania, w dniach 8.10.2010 r. (godz. 10.45) i 5.11.2010 r. (godz. 16.34). Stwierdzić zatem należy, że istnieją dowody potwierdzające postój strefie płatnego parkowania". Zdaniem Sądu I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze nawet nie wyjaśniło jaką dokumentację ma na uwadze, ani jakie "istniejące dowody" - poza dokumentacją fotograficzną. Należy dodać, że w uzupełnieniu zażalenia, zobowiązany wskazywał, że w przypadku wystawienia raportu kontroler powinien zrobić minimum trzy zdjęcia, co wynika z regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, do którego to stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle się nie odniosło. Istnienie obowiązku objętego spornym tytułem wykonawczym, nasuwa zdaniem WSA uzasadnione wątpliwości i nie zostało w pełni wykazane. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie jego istnienia. Za przedwczesne należało uznać stanowisko organu egzekucyjnego, że doszło do zdarzeń powodujących obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Kwestia ta wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i poczynienia niezbędnych ustaleń, w tym m.in. w oparciu o raporty kontrolerów Strefy Płatnego Pakowania. WSA wskazał, że zgodnie z art. 34§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny zarzuty rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 ustawy, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. Wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, w przypadku gdy wierzycielem jest gmina reprezentowana przez prezydenta miasta, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należało uznać za bezprzedmiotowe. W tej sprawie organ egzekucyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że "na temat w/w zarzutów wypowiedział się wierzyciel Zarząd Dróg i Zieleni, Jednostka Budżetowa Gminy Miasta G., Biuro Obsługi SPP", nie wyjaśniając dlaczego jako wierzyciela wskazuje na Zarząd Dróg i Zieleni, ani nie uzasadniając przyjętego stanowiska. Także Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w żaden sposób do tej kwestii. Stwierdzając jedynie, że "w ocenie Kolegium, wierzyciel (tu: Prezydent Miasta G.) odniósł się do wszystkich podniesionych ... zarzutów". Sąd I instancji zaakcentował również i to, że Skarżący wniósł o udostępnienie całej dokumentacji sprawy, w tym odpowiedzi na zarzuty udzielonej przez Zarząd Dróg i Zieleni ale Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło tego wniosku, gdyż zobowiązany nie wykazał istnienia ważnego interesu (art. 73§2 K.p.a.). Dodatkowo zaznaczono, że z wyroku Sądu Rejonowego w G. z 26 lutego 2012r. sygn. akt: II W 1344/11 wynikało, że Skarżącego został uniewinniony od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92 § 1 Kodeksu wykroczeń, a mianowicie, że w 8 października 2010r. około 10.45 w G. na ulicy W. i w dniu 5 listopada 2010r. około godziny 16.34 w G. na ul. J. zaparkował pojazd samochodowy w strefie płatnego parkowania i nie uiścił wymaganej opłaty. 4.Skarga kasacyjna. 4.1.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., działając przez pełnomocnika radcę prawnego, zaskarżyło powyższy wyrok w całości. Wojewódzkiemu Sądowi w G.zarzuciło na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania tj.: -art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 134§1 p.p.s.a. poprzez wyjście poza granice sprawy sądowoadministracyjnej, polegające na rozpatrzeniu niepodniesionego przez zobowiązanego zarzutu z art. 33 pkt 7 u.p.e.a., -art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 15§1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że nie doszło do doręczenia zobowiązanemu upomnienia, -art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż organy egzekucyjne nie wykazały istnienia obowiązku podlegającego egzekucji, -art.145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia SKO bez dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych odnośnie przesłanek uniewinnienia K.S. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92 k.w. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w G. do ponownego rozpoznania i o zasądzenie na rzecz strony Skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych. 4.2.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie sporządzono. 4.3.W piśmie procesowym z 16 listopada 2013r. K. S. podniósł, że nie udowodniono mu, że samochód parkował w strefie płatnego parkowania, na wyznaczonym znakami D-18 miejscu i nie udowodniono, że miejsce postojowe było pod zarządem ZdiZ. 5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.). 5.2. Zgodnie z art. 183§1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w §2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują. 5.3. Autor skargi kasacyjnej oparł ją na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. jednakże wnikliwa analiza zarzutów oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, wskazują, że kasator w rzeczywistości sformułował jedynie zarzut naruszenia przepisów postępowania. 5.4.Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 134§1 p.p.s.a. polegający na rozpoznaniu zarzutu z art. 33 pkt 7 u.p.e.a., który nie został podniesiony przez zobowiązanego K. S. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jakkolwiek z przywołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak związany jest granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy". Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem, innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd orzeka bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Granice kontroli sądowoadministracyjnej wyznaczone więc zostają przez granice sprawy administracyjnej, na którą składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, co powoduje, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy uwzględniać te elementy, których tożsamość, w odniesieniu do elementów podmiotowych wyraża się w tożsamości podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, w odniesieniu zaś do tożsamości przedmiotowej, do tożsamości treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, poza którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej interwencji, tj. innymi słowy nie może uczynić przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Granice orzekania sądu administracyjnego I instancji wyznacza sprawa administracyjna w znaczeniu materialnym (a nie procesowym), a skoro skarżący przedmiotem skargi może uczynić określony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej w całości lub tylko w części, to tak określony w skardze przedmiot zaskarżenia wyznacza jednocześnie wiążące granice sprawy rozpoznawanej przez sąd (por. wyrok NSA z 27 października 2010r., sygn. akt: I OSK 73/10; wyrok NSA z 18 maja 2010r., sygn. akt: II OSK 854/09; wyrok NSA z 28 września 2010r., sygn. akt: I GSK 1158/09; wyrok NSA z 8 grudnia 2010r., sygn. akt: I GSK 618/09; wyrok NSA z 23 listopada 2010r., sygn. akt: II OSK 1739/09; wyrok NSA z 5 listopada 2010r., sygn. akt: I FSK 1904/09). Innymi słowy, granice rozpoznania wojewódzkiego sądu administracyjnego określa sprawa administracyjna będąc przedmiotem zaskarżenia. Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2005r., sygn. akt: II GSK 321/07). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia SKO w G. z [...] grudnia 2011r., Sąd I instancji nie naruszył art. 134§1 p.p.s.a. Sąd orzekał bowiem w granicy sprawy, której przedmiotem były zarzuty zgłoszone w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd nie uczynił w ogóle przedmiotem swoich rozważań art. 33 pkt 7 u.p.e.a., wedle którego podstawą zarzutu przeciwegzekucyjnego może być brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15§1 u.p.e.a. Co więcej, przyczyna dla której uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z [...] lipca 2011r. tkwiła w innych dostrzeżonych przez Sąd I instancji uchybieniach organu administracji i w żadnej mierze nie odnosiła się do kwestii o których mowa w art. 33 pkt 7 u.p.e.a. 5.5. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 15§1 u.p.e.a. poprzez przyjęcie, że nie doszło do doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Jak wynika z pisemnych motywów wyroku Sądu I instancji, Sąd ten skonstatował, że ,,w aktach sprawy brak jest upomnienia, co nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy nastąpiło skuteczne wezwanie do dobrowolnej realizacji obowiązku." Z tak sformułowanego uzasadnienia rozstrzygnięcia WSA w G. nie wynika-jak podnosi kasator-że nie doszło do doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Sąd I instancji nie stwierdził bowiem w sposób kategoryczny, że na pewno nie doszło do doręczenia upomnienia a jedynie zaznaczył, że w dołączonych aktach administracyjnych nie ma tegoż upomnienia co tym samym nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie czy owo upomnienie doręczono czy też nie. W tym miejscu godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 133§1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy skompletowanej przez organ administracyjny, w których został zawarty materiał faktyczny i dowodowy pozwalający na określenie stanu wiedzy umożliwiającej dokonanie kontroli sądowej w związku ze złożeniem skargi do sądu administracyjnego. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne ( wyrok NSA z 9 września 2005r., FSK sygn. akt: 1925/04, LEX nr 173085.) Warto zauważyć, że dołączone do akt głównych akta administracyjne odgrywają podstawową rolę w kontroli zgodności z prawem zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Metodyka pracy sędziego w sprawach administracyjnych, Warszawa 2009, s. 56.) Jest to logiczna konsekwencja zasady, że sąd administracyjny ocenia legalność zaskarżonego aktu lub czynności wedle stanu faktycznego i prawnego, będącego podstawą ich wydania. Mówiąc innymi słowy, dołączone do akt głównych akta administracyjne pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy przyjęty w toku postępowania przed organem administracji publicznej stan faktyczny znajduje w nich uzasadnienie. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny jest kształtowany w oparciu o materiał faktyczny i dowodowy, który legł u podstaw wydania zaskarżonego aktu administracyjnego i znajduje się w nadesłanych przez organ aktach sprawy. Zadaniem sądu administracyjnego jest w rezultacie ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym (podatkowym) i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, czy został prawidłowo oceniony i czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego. Reasumując tę część rozważań podkreślić trzeba, że brak upomnienia w aktach sprawy, uniemożliwiający ustalenie czy upłynął termin do wykonania obowiązku, również nie był przyczyną wyeliminowania zaskarżonego postanowienia. 5.6. W świetle dołączonych do sprawy akt administracyjnych nie można uznać, że został naruszony art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż organy egzekucyjne nie wykazały istnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Przechodząc do analizy powyższego zarzutu, trzeba nadmienić, że obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu powstaje z mocy samego prawa tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej - w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po wystąpieniu określonego stanu faktycznego (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej), z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek. Dla realizacji obowiązku poniesienia opłaty parkingowej nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Ze względu na jej funkcjonalne związanie z opłatą za parkowanie w strefie płatnego parkowania, również w przypadku powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, wydanie takiego indywidualnego aktu administracyjnego nie jest wymagane. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane, określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Oznacza to, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Skoro obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej powstaje z mocy prawa (brak postępowania administracyjnego w tym zakresie) przyjąć należy, że możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez złożenie zarzutu. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z treści art. 29§1 zd. 2 u.p.e.a., zgodnie z którą organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, przyjąć należy, że wniesienie zarzutu wszczyna postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W sytuacji bowiem kiedy obowiązek powstaje z mocy prawa, jest to jedyna możliwość obrony swoich praw przez dłużnika. Art. 33 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog okoliczności, które mogą być podstawą wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z treścią art. 34§1 u.p.e.a. organ egzekucyjny zgłoszone zarzuty rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Przy czym zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, w przypadku gdy wierzycielem jest gmina reprezentowana przez prezydenta miasta, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym, należy uznać za bezprzedmiotowe. Wniesienie zatem zarzutu wszczęło postępowanie w sprawie jego rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w zakresie jego zasadności, zaś organ egzekucyjny był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów k.p.a. W kontekście powyższych rozważań, Sąd I instancji kontrolując zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. w pełni zasadnie przyjął (uwzględniając specyfikę sprawy oraz treść art. 29 u.p.e.a.), że organ egzekucyjny powinien był-rozpoznając zgłoszone zarzuty-przeprowadzić postępowanie wyjaśniające czego jednak w realiach sprawy nie uczynił. Organ egzekucyjny sporządził wprawdzie 4 fotografie pojazdu Skarżącego z miejsca w którym parkował w dniach 8 października 2010r. i 5 listopada 2010r. ale z materiału tego w ogóle nie wynika na jakiej ulicy sporządzono te zdjęcia a w szczególności z dokumentacji fotograficznej nie wynika czy pojazd Skarżącego parkował w Strefie Płatnego Parkowania w G. co ma najistotniejsze znaczenie w sprawie. Sporządzane przez inspektora SPP (działającego z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienie o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - jak to w rozpatrywanej sprawie miało miejsce w 2 przypadkach (8 października 2010r. i 5 listopada 2010r.) - którego oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową i wystarczającą informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty. Obowiązek poniesienia opłaty powstaje w tym przypadku z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie (art. 3§1 u.p.e.a., art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Co ważne w sprawie, Skarżący K. S., konsekwentnie podnosił zarzut nieistnienia obowiązku bowiem organ nie potrafił powiązać faktu dwukrotnego parkowania pojazdu (co nie budziło wątpliwości w sprawie) z miejscem jakim była Strefa Płatnego Parkowania a było to istotne z punktu widzenia powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Należy zaakceptować, prawidłowo umotywowany pogląd Sądu I instancji, iż organy przedwcześnie uznały, że powstał obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej mimo, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie uprawniał do takiego wniosku. Podkreślenia wymaga również i to, że sam Skarżący akcentował konieczność prawidłowego dokumentowania faktu parkowania w Strefie, wynikającą z regulaminu Strefy (obowiązek wykonania minimum 3 zdjęć) a do czego organ nie odniósł się w toku postępowania. 5.7. Biorąc pod uwagę powyższe wywody, Sąd I instancji, prawidłowo wytknął organowi naruszenie art. 7, art. 77§1 i art. 80 k.p.a. Nie może budzić wątpliwości w świetle uregulowań zawartych w k.p.a., że dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego - które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów - fundamentalne znaczenie ma zasada z art. 7 k.p.a., rozwinięta w innych przepisach (art. 75-86 k.p.a.), zobowiązująca organ administracji do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Stosownie do art. 75 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zasada ta oznacza, że organ poprzez włączenie określonego źródła dowodowego do postępowania wyjaśniającego ma na celu uzyskanie określonego środka dowodowego, czyli dowodu istnienia lub nieistnienia określonego faktu, albo prawdziwości lub nieprawdziwości określonego twierdzenia o tym fakcie. Dlatego zgodnie z art. 77§1 k.p.a. organ w toku postępowania wyjaśniającego zobowiązany jest zebrać cały materiał dowodowy rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu wydać decyzję administracyjną. Nie jest w tym względzie skrępowany żadnymi ograniczeniami co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem. Wyjątki w tym zakresie może wprowadzić tylko przepis szczególny przyznający pierwszeństwo niektórym dowodom. Natomiast fakty nieobjęte materiałem dowodowym nie mogą stanowić rozstrzygnięcia sprawy, chyba że są to fakty powszechnie znane lub znane organowi z urzędu. Reguły dowodzenia zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego wskazują, że w sytuacji gdy strona przypisuje określonym zdarzeniom, faktom czy okolicznościom decydujące dla wyniku sprawy znaczenie, będzie naruszać prawo i uchybiać zasadzie z art. 11 k.p.a. takie niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie organu, które w uzasadnieniu nie będzie odnosiło się w sposób rzeczywisty do przedstawionych argumentów. Takie działanie organu narusza art. 7 k.p.a. Zasady dowodzenia dają podstawy do twierdzenia, iż ocena czy określone dowody mają znaczenie dla sprawy, czy też nie, może być przeprowadzona dopiero po uprzedniej analizie całokształtu zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego. Wobec zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej wymaga podkreślenia, iż zupełnie inną kwestią jest to, czy organ uznaje, że dana okoliczność została już w sposób dostateczny udowodniona, a inną kwestią to, czy dana okoliczność ma znaczenie dla rozstrzygnięcia istoty sprawy. To czy dana okoliczność nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem, że dokonywanie pewnych ustaleń faktycznych, wobec stwierdzonych innych faktów jest zbędne i niecelowe, jest zupełnie inną kwestią i wiąże się z zagadnieniem właściwej wykładni prawa materialnego, które winno mieć zastosowanie w sprawie. Tego rodzaju zarzuty w niniejszej sprawie nie zostały sformułowane. Istota problemu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się w gruncie rzeczy do oceny, czy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że istotne dla sprawy okoliczności nie zostały w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości wyjaśnione. W sytuacji podjęcia przez organ administracji działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawić żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy w takim przypadku powinien być skrupulatnie zebrany, kompletny, organy winny wyczerpać swoje możliwości dowodowe. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w sposób jednoznaczny wskazał z jakich przyczyn w sprawie nie zostały wyjaśnione podstawowe okoliczności dotyczące stanu faktycznego, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Przede wszystkim Sąd zwrócił uwagę, że organ orzekający dysponował jedynie 4 fotografiami, z których nie wynikało, że pojazd Skarżącego parkował w Strefie ani nawet na jakiej ulicy w Gdyni. Wbrew zarzutom strony wnoszącej skargę kasacyjną, to stanowisko Sądu I instancji nie zostało skutecznie podważone. Z zasady wyrażonej w art. 7 i art. 77§1 k.p.a. wynika, że organ ma obowiązek rozpatrzeć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien je rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. Organ nie może pominąć jakiegokolwiek dowodu przeprowadzonego ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach spawy (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 23 listopada 1994r. sygn. akt: III ARN 55/94, opubl. OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83). Prawidłowo zatem Sąd wytknął organowi, dostrzeżone uchybienia, które miały wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji procesowej za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu I instancji wskazujące na potrzebę wyjaśnienia występujących w sprawie wątpliwości. 5.8. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art.145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez uchylenie przez Sąd I instancji, postanowienia SKO w G. bez dokonania niezbędnych ustaleń faktycznych odnośnie przesłanek uniewinnienia K. S. od zarzutu popełnienia wykroczenia z art. 92 k.w. Powyższy zarzut sformułowano wadliwie. Po pierwsze-art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy stwierdzi się naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymieniony przepis nie może stanowić samodzielnie wystarczającej podstawy kasacyjnej, gdyż jego zastosowanie uzależnione jest od stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów regulujących postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego aktu czy dokonanej czynności. Skarga kasacyjna nie wskazała natomiast żadnego przepisu regulującego postępowanie, którego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po wtóre-sądy administracyjne zgodnie z funkcjonującym modelem sądownictwa administracyjnego w Polsce, ukształtowanym przez przepisy Ustawy Zasadniczej (art. 184 Konstytucji), ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy z 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dokonują ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonego ostatecznego w administracyjnym toku instancji postanowienia, z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych (wyrok NSA z 22 grudnia 2011r. sygn. akt: II GSK 1358/10). Po trzecie-powiązanie art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z art. 92 kodeksu wykroczeń było nieprawidłowe również i z tego powodu, że sądy administracyjne nie mogą stosować ( i nie stosują) przepisów kodeksu wykroczeń. 5.9. Mając powyższe na względnie, zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadnione. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.