II OSK 2237/12

Dnia 4 grudnia 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Wr 226/12 w sprawie ze skargi Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w Sobótce z dnia 30 września 2011 r. nr XII/109/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wr 226/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu skargi Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych we Wrocławiu na uchwałę Rady Miejskiej w Sobótce z dnia 30 września 2011 r. nr XII/109/11 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka skargę oddalił. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Rada Miejska w Sobótce uchwałą z dnia 30 września 2011 r., nr XII/109/11, uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Sobótka. Dolnośląski Zespół Parków Krajobrazowych we Wrocławiu, reprezentowany przez jego Dyrektora pismem z dnia 18 stycznia 2012 r. wezwał Gminę Sobótka, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., do usunięcia naruszeń prawa poprzez usunięcie z treści przedmiotowej uchwały wskazanych enumeratywnie zapisów planu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że działając na podstawie art. 105 oraz art. 107 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1220 ze zm., dalej jako u.o.p.) złożył na piśmie, zgodnie z obowiązującymi terminami, uwagi do wyłożonego do publicznego wglądu projektu przedmiotowego planu. Uwagi dotyczące ww. terenów wniesione zostały także w trakcie dyskusji publicznej nad przedmiotowym planem w dniu 31 maja 2011 r. Skarżący zaznaczył, że analiza przedmiotowej uchwały wskazuje, że uwag tych jednak zasadniczo nie uwzględniono. Zdaniem skarżącego uwzględnienie części zgłoszonych uwag oraz dokonanie zasadniczych zmian zapisów planu wymagało wyłożenia ponownie do publicznego wglądu projektu w niezbędnym zakresie (w jakim doszło do zmian projektu). Brak ponownego wyłożenia do wglądu i dyskusji publicznej projektu uchwały- według skarżącego- stanowi naruszenie trybu sporządzania planu, w szczególności art. 17 pkt 13 i art. 19 u.p.z.p. Powyższe wezwanie pomimo upływu 30-dniowego terminu pozostało bez odpowiedzi. W skardze złożonej na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ww. uchwały. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Sobótce wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 18 kwietnia 2012 r. skarżący podtrzymał swoje stanowisko zawarte w skardze, ponadto wyjaśniając, że niezasadne jest twierdzenie organu, iż skarżący nie dotrzymał warunków złożenia skargi, bowiem burmistrz- zgodnie z art. 26 ust. 1 u.s.g.- jest organem wykonawczym gminy. Skarżący zauważył, że podnoszony przez organ kolejny zarzut, iż wezwanie nastąpiło przed wejściem w życie uchwały jest sprzeczny z zarzutem, iż wezwania nie było. Ponadto jest on również niesłuszny ze względów proceduralnych, gdyż stosownie do orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II OSK 1725/08) "nie trzeba czekać na opublikowanie uchwały Rady Gminy, by skutecznie wezwać ten organ do usunięcia unormowań naruszających czyjś interes prawny lub uprawnienie. Drogę do sądu administracyjnego, który rozpatruje skargi na takie uchwały, otwiera także wezwanie skierowane po podjęciu kwestionowanej uchwały, lecz przed jej opublikowaniem". Skarżący zaznaczył, że przez analogię należy interpretować uprawnienie do złożenia skargi przed wejściem w życie opublikowanej uchwały, skoro bowiem skarżący nie musi czekać na publikację tym bardziej nie ma znaczenie termin wejścia w życie opublikowanej uchwały. Skarżący wskazał, że posiada legitymację czynną do występowania przed organami administracji z mocy art. 105 u.o.p. bowiem jako kierujący parkiem ma ustawowy obowiązek ochrony przyrody parku krajobrazowego i jego walorów krajobrazowych. Natomiast art. 107 ww ustawy określa zadania Służby Parków Krajobrazowych, którymi kieruje Dyrektor Parku m.in. identyfikację i ocenę istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku krajobrazowego oraz wnioskowanie o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie lub ograniczanie tych zagrożeń i ich skutków. Dodał, że zgodnie z art. 16 cytowanej ustawy Zespół Parków Krajobrazowych jest nie tylko rodzajem obszaru specjalnego, ale i odrębną jednostką budżetową, posiadającą swoje organy i strukturę organizacyjną określoną statutem. Dyrektor DZP jest ponadto upoważniony do występowania przed wszystkimi sądami i organami administracji publicznej we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotu działalności DZPK we Wrocławiu. Pełnomocnictwo udzielone zostało uchwałą nr 3341/111/09 Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 września 2009 r. Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest, że skarga złożona została na podstawie art. 101 u.s.g., co oznacza, że obowiązkiem Sądu było zbadanie w pierwszej kolejności czy wniesiona skarga spełnia wymogi formalne (termin i wezwanie do usunięcia zarzucanego naruszenia) oraz czy podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny (charakter sprawy objętej przedmiotem zaskarżenia), a następnie stwierdzenie czy skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości to, że sprawa, w której zaskarżona uchwała została podjęta – uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – zaliczana jest do spraw z zakresu administracji publicznej. Z przedstawionych Sądowi akt stwierdzić również można, że spełniony został warunek uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego. Zwrócić należało także uwagę, iż pismo skarżącego z dnia 18 stycznia 2012 r. (wezwanie do usunięcia naruszeń) adresowane było do Stanisława Dobrowolskiego- Burmistrza Miasta i Gminy Sobótka, nie zaś do organu uchwałodawczego, tj. Rady Miejskiej w Sobótce. W tym miejscu warto jednak wskazać, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zdecydowanie przeważa pogląd, iż gdy przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego jest uchwała rady gminy to organ ten powinien być wezwany do usunięcia naruszenia prawa i za jego pośrednictwem należy również skierować skargę na taką uchwałę, jednakże skierowanie takiego wezwania do wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie powoduje, że wezwanie takie jest prawnie bezskuteczne i nie może być traktowane tak jakby nie zostało wniesione. Wójt (burmistrz, prezydenta miasta) kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 u.s.g.). Oznacza to, że obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta miasta) jest nadanie wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa właściwego biegu, a gdy wezwanie dotyczy usunięcia naruszenia uchwałą rady gminy - przedstawienie tego wezwania do rozpatrzenia radzie (taki pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 8 sierpnia 2006 r., sygn. akt II OSK 1009/06, z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 338/08, z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 1236/08, i z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 2340/11). Istotne jest to, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1725/08, że " nie trzeba czekać na opublikowanie uchwały Rady Gminy, by skutecznie wezwać ten organ do usunięcia unormowań naruszających czyjś interes prawny lub uprawnienie. Drogę do sądu administracyjnego, który rozpatruje skargi na takie uchwały, otwiera także wezwanie skierowane po podjęciu kwestionowanej uchwały, lecz przed jej opublikowaniem." W podobnym duchu wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 1738/06, dlatego w pełni trafnym wydaje się pogląd, iż tym bardziej dopuszczalnym jest skierowanie stosownego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w okresie vacatio legis aktu prawa miejscowego, tj. po jego opublikowaniu, a przed wejściem w życie. Odnosząc przedstawione rozważania do rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że Rada Miejska w Sobótce, jako organ wyłącznie właściwy, nie zajęła stanowiska w sprawie wezwania i nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie, co oznacza, że w tej sprawie ma zastosowanie 60-dniowy termin wniesienia skargi, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to jest od dnia 26 stycznia 2012 r. (data prezentaty Urzędu Miasta i Gminy Sobótka), który upłynął z dniem 26 marca 2012 r. Skarga w tej sprawie została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 1 marca 2012 r., a zatem przed upływem terminu do jej wniesienia. Sąd nie miał również wątpliwości, iż Dolnośląski Zespół Parków Krajobrazowych we Wrocławiu jako wojewódzka samorządowa jednostka organizacyjna ma zdolność sądową, jak również to, że Dyrektor Zespołu Parków na mocy zapisu § 7 ust. 3 Statutu Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych i uchwały nr 3341/III/09 Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 14 września 2009 r. jest upoważniony do reprezentowania tej jednostki na zewnątrz, w tym do występowania przed wszystkimi sądami i organami administracji publicznej we wszystkich sprawach dotyczących przedmiotu jej działalności. W dalszej kolejności Sąd zobligowany był do rozważenia kwestii naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego skarżącego, gdyż dla skuteczności skargi z art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego już w momencie podjęcia uchwały negatywnie na sytuację skarżącego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. Skarżąc uchwałę organu gminy, na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., skarżący musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jego indywidualną sytuacją prawną. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. sygn. akt OSK1437/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. II SA/Wa 1928/04). W orzecznictwie dominuje pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje przywołany art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę. Zauważa się przy tym, że interes prawny musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 763/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 marca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 2201/06, wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt IV SA 1486/01 czy tez z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08, "przymiot strony w postępowaniu sądowym mającym na celu ocenę zgodności z prawem danej uchwały organu gminy przysługuje wyłącznie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tym aktem prawa miejscowego naruszone przed wniesieniem skargi. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. nie przyznaje bowiem takiej legitymacji podmiotom, których interesy prawne lub uprawnienia są dopiero zagrożone naruszeniem (...). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi więc w dacie wniesienia skargi, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków." Sąd podkreślił, że skarżący podnosił, iż kwestionowane przez niego zapisy uchwały naruszają jego interes prawny, jako osoby kierującej parkiem, gdyż ustawodawca w art. 107 u.o.p. nakłada na Dyrektora Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych obowiązek ochrony przyrody parku krajobrazowego oraz jego walorów krajobrazowych, gdy tymczasem zabudowanie wskazanych w tej części planu obszarów jest sprzeczne z celem szczególnym ochrony parku jakim jest "zachowanie krajobrazu Masywu Ślęży, w tym zachowanie lokalnego charakteru i skali zabudowy w historycznie ukształtowanych jednostkach osadniczych oraz niezabudowanych przestrzeni w otwartym krajobrazie leśno-polno-łąkowym". W późniejszym piśmie procesowym skarżący uważa, iż już samo uchwalenie sprzecznej z prawem uchwały narusza jego interes prawny, jako osoby zarządzającej terenem Parku, poprzez wprowadzenie przepisów niezgodnych z obowiązującymi aktami prawa miejscowego. Zagrożenie interesu strony poprzez podjętą uchwałę upatruje w naruszeniu przepisów wskazanych w wezwaniu oraz w skardze. Skarżący uważa, iż sama treść uchwały rodzi konsekwencje w postaci możliwości podjęcia przez Gminę decyzji zezwalających na budowę na obszarze objętym szczególną ochroną z mocy przepisów wskazanych w skardze, a w szczególności aktów prawa miejscowego: rozp. W.Doln. i uchwały sejmiku. W ocenie sądu skarżący w powyższy sposób argumentując podstawy skargi nie wykazał, że w odniesieniu do jego przypadku istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją i na czym to naruszenie polega. Powoływane przez skarżącego regulacje prawne w żadnej mierze nie dowodzą, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną strony, pozbawiając skarżącą przykładowo pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Trudno bowiem przyjąć, iż kwestionowane przez skarżącego zapisy uchwały planistycznej eliminują lub co najmniej ograniczają przysługujące mu prawa kierowania parkiem krajobrazowym, czy też wężej ujmując, uprawnienia, a raczej obowiązku, ochrony przyrody, walorów krajobrazowych oraz wartości historycznych i kulturowych Ślężańskiego Parku Krajobrazowego. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż to sam ustawodawca w art. 105 ust. 4 pkt 5 u.o.p. ograniczył zakres ingerencji dyrektora parku krajobrazowego w procesie planistycznym jedynie do możliwości składania wniosków do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących zagospodarowania przestrzennego obszarów wchodzących w skład parku krajobrazowego oraz na zasadach ogólnych do wnoszenia uwag do projektu planu miejscowego, nie wymieniając go w art.17 u.p.z.p. wśród instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania planu. Nie można również doszukać się wpływu uchwalonego planu na realizację wymienionych w art. 107 ust. 2 u.o.p. zadań Służby Parku Krajobrazowego z zakresu ochrony przyrody, walorów krajobrazowych, wartości historycznych i kulturowych, w tym zwłaszcza możliwości identyfikacji i oceny istniejących i potencjalnych zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych parku krajobrazowego oraz możliwości wnioskowania o podejmowanie działań mających na celu eliminowanie lub ograniczanie tych zagrożeń i ich skutków, a także innych działań w celu poprawy funkcjonowania i ochrony parku krajobrazowego. Negatywnych skutków przyjęcia kwestionowanego planu miejscowego dla skarżącego nie sposób odnaleźć również w zapisach rozp. W.Doln. w aspekcie realizacji szczególnych celów ochrony Parku i wprowadzonych w § 3 tegoż rozporządzenia zakazów, jak też i w szczegółowych zaleceniach zawartych w "Planie ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego" przyjętym wzmiankowaną we wstępnej części uzasadnienia uchwałą sejmiku. Podobnie obojętną dla wykazania naruszenia interesu prawnego skarżącego jest regulacja zawarta w u.z.s.ś. i w rozp. M.Ś., gdyż nawet w pośredni sposób nie odnosi się ona do sytuacji prawnej skarżącego, bowiem wzmiankowana ustawa określa jedynie zasady odpowiedzialności za zapobieganie szkodom w środowisku i naprawę szkód w środowisku, zaś rozporządzenie określa tylko kryteria oceny, czy w danym przypadku wystąpiła szkoda w środowisku. Podsumowując wskazać trzeba, iż skarżący nie wykazał zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną. Taki związek musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości, a nadto powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01). Skoro zatem skarżący nie wykazał, by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie jego interesu prawnego w chwili zaskarżenia tej uchwały to należało uznać, że z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie mógł on skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego. W konsekwencji zatem niewykazania istnienia po stronie skarżącego legitymacji skargowej sąd administracyjny nie mógł badać merytorycznych zarzutów skargi (podobnie w wyroku NSA z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 1765/07), lecz obowiązany był do jej oddalenia, nie zaś do odrzucenia skargi z przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. (tak w wyrokach NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, z dnia 17 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1342/04, i z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dolnośląski Zespół Parków Krajobrazowych we Wrocławiu zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucił 1. naruszenie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), poprzez ustalenie, iż skarżący nie miał interesu prawnego do wystąpienia ze skargą na uchwałę Rady Gminy w sobótce w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z treścią: art. 105 ust. 5 i 107 ust. 2 ustawy z dnia 16.04.2004 o ochronie przyrody (t.j. Dz. U z 2009 Nr 151, poz. 1220 ze zm.) przez błędną wykładnię ograniczającą prawa skarżącego do składania wniosków do projektów planów zagospodarowania przestrzennego, pozbawiając skarżącego możliwości dalszego działania, zgodnie z celem do jakiego jest powołany, 2. § 2 i 3 rozporządzenia Wojewody Dolnośląskiego z dnia 4.04.2007 r. w sprawie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj, Dol. z 2007 Nr 94 poz. 1105 ze zm.), nieuwzględnienie przepisów określających cele ochrony parku i wprowadzających zakazy realizacji przedsięwzięć na terenie parku oraz związane z tym uprawnienia i obowiązki skarżącego, 3. § 2 Uchwały Sejmiku Województwa Dolnośląskiego z XVI/331/11 z dnia 27 października 2011 w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Ślężańskiego Parku Krajobrazowego oraz postanowień tego planu (Dz. Urz. Woj. Dol. Nr 251 poz. 4508), poprzez odmówienie skarżącemu istnienia interesu prawnego do złożenia skargi na uchwałę wbrew obowiązkowi wynikającemu z tego przepisu o wykonania postanowień planu ochrony dla parku krajobrazowego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Kwestią zasadniczą dla rozpoznania niniejszej sprawy jest to, czy zaskarżona uchwała w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszyła interes prawny skarżącego. Jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dla skuteczności skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym konieczne jest bowiem wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji w sposób niewadliwy uznał, że skarżący nie wykazał tak rozumianego interesu prawnego. Podkreślić należy, że skarżący kasacyjnie również w skardze kasacyjnej formułując jej zarzuty wskazuje na to, iż posiada interes prawny, podczas gdy przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym dla posiadania zdolności skargowej wymaga nie tylko posiadania interesu prawnego ale jego naruszenia. Jednocześnie podkreślić należy, że wskazywane przez Dyrektora Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych również w zarzutach skargi kasacyjnej uprawnienia i obowiązki na niego nałożone określają kompetencje tego organu, co nie jest równoznaczne z posiadaniem przez ten organ interesu prawnego, który mógłby zostać naruszony. Wśród wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie kompetencji brak jest tymczasem unormowań które wskazywałyby na posiadanie przez Dyrektora Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych uprawnień do zaskarżenia uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Realizując obowiązki nałożone na ten organ m.in. wskazywanymi w toku postępowania przepisami Dyrektor ma natomiast możliwość sygnalizowania właściwemu miejscowo wojewodzie – jako organowi nadzorczemu nad działalnością gminy – zastrzeżeń oraz dostrzeżonych naruszeń prawa, w toku uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w ten sposób realizować nałożone na niego obowiązki. Wojewoda jako organ nadzorczy posiada bowiem uprawnienia do kontrolowania takich uchwał w trybie nadzorczym, co wynika wprost z treści art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Po upływie 30 dniowego terminu od otrzymania uchwały Wojewoda posiada natomiast uprawnienie do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Reasumując powyższe rozważania uznać należało, że skarżący Dyrektor Dolnośląskiego Zespołu Parków Krajobrazowych nie wykazał, naruszenia przez wydanie zaskarżonej uchwały swojego interesu prawnego, a tym samym nie posiadał legitymacji skargowej określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, co umożliwiałoby mu skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe i uznając zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.