I OSK 202/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Bożena Popowska (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 817/11 w sprawie ze skargi J. B. na § 8 ust. 5, § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 stycznia 2008 r. nr XVII/488/08 oraz pkt 10 załącznika nr 1 do tej uchwały w przedmiocie regulaminu przyznawania dodatków oraz innych składników wynagrodzenia dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach opiekuńczo-wychowawczych prowadzonych przez Miasto oddala skargę kasacyjną. Rada Miejska Wrocławia, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.); dalej u.s.g., art. 12 pkt 11 i art. 92 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1592 ze zm.); dalej u.s.p. w związku z art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karty Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. nr 97, poz. 674 ze zm.); dalej Karta Nauczyciela oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz. U nr 22, poz. 181 ze zm.); dalej rozporządzenia, podjęła w dniu 17 stycznia 2008 r. uchwałę nr XVII/488/08 w sprawie regulaminu poznawania dodatków oraz innych składników wynagrodzenia dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach i placówkach opiekuńczo – wychowawczych prowadzonych przez Miasto. W przepisie § 8 ust. 5 tej uchwały Rada postanowiła, że dodatek motywacyjny dla nauczycieli przyznaje dyrektor szkoły lub placówki opiekuńczo - wychowawczej na okres nie krótszy niż 2 miesiące i nie dłuższy niż 10 miesięcy i nalicza się kwotowo w wysokości określonej w tabeli, a w ust. 6 tego przepisu Rada ta postanowiła, że dodatek ten przysługuje m. in. za wyróżniającą pracę (pkt 1) i za szczególne osiągnięcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze uczniów (np. udział w olimpiadach, konkursach, zawodach, festiwalach) (pkt 2). Natomiast w pkt 10 załącznika nr 1 do tej uchwały "Tabela dodatków liczonych od stawki bazowej dla nauczycieli na każdym stopniu awansu zawodowego" Rada określiła, że miesięczna stawka dodatku motywacyjnego dla nauczycieli wynosi do 75 %. Na powyższą uchwałę J. B. (dalej skarżący), pismem z dnia 26 października 2011 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. W skardze tej wniósł o stwierdzenie nieważności wyżej przytoczonych przepisów § 8 ust. 5 i ust. 6 pkt 1 i 2 uchwały oraz pkt 10 załącznika nr 1 do tej uchwały, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy z zachowaniem zasady szybkości. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 października 2012 r. oddalił skargę. Sąd I instancji wskazał na wstępie, że podobną sprawę rozpoznawał tutejszy Sąd w innym składzie na uchwałę o identycznym przedmiocie dotyczącym jedynie innego okresu – uchwała zaskarżona w tamtej sprawie (IV SA/Wr 714/11) dotyczyła roku 2009. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela argumentację, jaka legła u podstaw orzeczenia Sądu wydanego w tamtej sprawie. Sąd I instancji podał dalej, że wbrew wywodom skargi, a także wywodom pisma procesowego skarżącego z dnia 26 kwietnia 2012 r., omawiana uchwała, w zaskarżonej części, nie wykracza poza upoważnienie ustawowe z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. Przepis ten nie rozstrzyga kwestii jaki podmiot jest uprawniony przyznawać dodatki, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, toteż postanowienie uchwały (§ 8 ust. 5), że dodatek motywacyjny dla nauczycieli przyznaje dyrektor szkoły lub placówki opiekuńczo – wychowawczej nie jest niezgodne z tym upoważnieniem. Trudno byłoby nawet przyjąć, że osobą przyznającą tego rodzaju dodatki byłaby inna osoba niż podmiot kierujący szkołą i z tej racji dobrze zorientowany, który nauczyciel, na jaki okres i w jakiej wysokości może dodatek mieć przyznany. Zatem przepis § 8 ust. 5 zaskarżonej uchwały nie pozostaje również w sprzeczności z przepisem art. 3 (1) § 1 Kodeksu pracy, zgodnie z którym, za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. Szkoła jest dla zatrudnionych w niej nauczycieli, pracodawcą będącym jednostką organizacyjną, a jej dyrektor jest osobą zarządzającą, o której mowa w tym przepisie. W myśl bowiem art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tj. Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), dalej ustawa o systemie oświaty, dyrektor szkoły lub placówki kieruje działalnością tej szkoły lub placówki i reprezentuje ją na zewnątrz, a ponadto, co istotne w niniejszej sprawie, w myśl ust. 3 tego przepisu, jest on kierownikiem zakładu pracy dla zatrudnionych w szkole lub placówce nauczycieli i pracowników nie będących nauczycielami. Dyrektor w szczególności decyduje w sprawach: zatrudnienia i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników szkoły lub placówki, przyznawania nagród oraz wymierzania kar porządkowych nauczycielom i innym pracownikom szkoły lub placówki i występowania z wnioskami, po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej i rady szkoły lub placówki, w sprawach odznaczeń, nagród i innych wyróżnień dla nauczycieli oraz pozostałych pracowników szkoły lub placówki. Przyznanie dodatku motywacyjnego dla nauczycieli przez dyrektora szkoły lub placówki opiekuńczo – wychowawczej oznacza, stosownie do art. 3 (1) § Kodeksu pracy, realizację czynności z zakresu prawa pracy, polegających na ocenie czy konkretny nauczyciel spełnia przesłanki (szczegółowe warunki) uprawniające do przyznania prawa do tego dodatku, określone w uchwale podejmowanej przez właściwy organ. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, ma charakter generalny i abstrakcyjny i tym samym obejmuje wszystkich nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez ten organ. Przyznanie zaś dodatku skutkuje nabyciem prawa do tego składnika wynagrodzenia przez konkretnego nauczyciela. Dyrektor, realizując zatem czynności z zakresu prawa pracy, przyznaje wspomniany dodatek, na podstawie przepisów uchwały podjętej przez organ prowadzący szkołę, która określa wysokość stawki tego dodatku i okres, na który może on zostać przyznany. Potwierdza to wyrok WSA w Olsztynie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 777/09 (LEX nr 569871), z którego wynika, że wszystkich czynności z zakresu prawa pracy w szkole dokonuje dyrektor tej szkoły. W wyroku tym stwierdzono bowiem nieważność postanowień uchwały obejmującej regulamin wynagradzania nauczycieli stanowiących, m. in., że nauczycielom uzupełniającym etat w innej szkole dodatek motywacyjny przyznaje dyrektor szkoły macierzystej w uzgodnieniu z dyrektorem szkoły, w której uzupełnia etat, ponieważ postanowienia te godzą w ustawowe kompetencje dyrektora placówki, w której pracuje dany dyrektor. Powyższe nie oznacza zatem, iż w niniejszej sprawie nastąpiło przeniesienie na dyrektora szkoły ustawowych kompetencji przyznanych organowi prowadzącemu szkołę do ustalenia wysokości stawek dodatku i szczegółowych warunków jego przyznania, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. W myśl art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela wynagrodzenie nauczycieli, z zastrzeżeniem art. 32, składa się z: 1) wynagrodzenia zasadniczego, dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego oraz za warunki pracy, 3) wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, 4) nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i dodatków socjalnych określonych w art. 54. Trzeba nadto zgodzić się z odpowiadającą na skargę, że dodatek motywacyjny, jako jeden z elementów wynagrodzenia, wymienionych w art. 30 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela, ma zachęcać nauczycieli do podnoszenia kwalifikacji zawodowych, zwiększenia zaangażowania w pracy oraz dbałości o wysoki jej poziom. Ma on motywować nauczyciela i z tego względu może być przyznany na okres wskazany w § 8 ust. 2 uchwały, czyli nie krótszy niż 2 miesiące i nie dłuższy niż 10 miesięcy. Tak również wypowiada się orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. np., powołany wyżej, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt IV SA/Wr 274/05), które stwierdza, że dodatek motywacyjny ma charakter okresowy i przysługuje w czasie na jaki został przyznany. Zresztą ani przepisy Karty Nauczyciela czy też uchwały nie stoją na przeszkodzie przyznania tego dodatku na dalszy okres, jeśli tylko warunki do jego przyznania zostaną spełnione. Dodatek ten nie jest obligatoryjnym, stałym, niezmiennym składnikiem wynagrodzenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zostało wyrażone zapatrywanie, że dodatek motywacyjny jest dodatkiem fakultatywnym, odnoszącym się, w myśl art. 30 ust. 2 Karty Nauczyciela, do jakości świadczonej pracy i wykonywania dodatkowych zadań lub zajęć, nie zaś dodatkiem związanym z powierzonym stanowiskiem lub sprawowaną funkcją (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 sierpnia 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 365/08). Właśnie wspomniana jakość świadczonej pracy i wykonywanie dodatkowych zadań lub zajęć podlega ocenie przy spełnieniu szczegółowych warunków, o których mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy, uzasadniających przyznanie prawa do tego dodatku i ustalenie okresu na jaki ma on zostać przyznany. W świetle powyższego przyznanie omawianego dodatku na okres wskazany w § 8 ust. 5 uchwały, wbrew zarzutom skarżącego, nie pozbawia nauczycieli prawa do tego składnika wynagrodzenia w okresie urlopu, skoro jak już wyżej stwierdzono, dodatek ten może zostać przyznany na dalszy okres, w tym okres obejmujący ten urlop. Ponadto, jak już wyżej wskazano, zaskarżony przepis § 8 ust. 5 uchwały nie zawiera postanowień ograniczających możliwość przyznania dodatku motywacyjnego w okresie lipca i sierpnia, czyli w okresie ferii letnich, o których mowa w art. 64 ust. 1 Karty Nauczyciela. Wynagrodzenie nauczycieli za urlop wypoczynkowy uregulowane zostało w przepisach rangi ustawy, tj. w art. 67 ust. 1 tej Karty, z którego wynika, że za czas tego urlopu przysługuje nauczycielowi wynagrodzenie, jakie by otrzymał gdyby w tym czasie pracował, a także w przepisach wykonawczych do tej ustawy, czyli w § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie urlopów nauczycieli, w myśl którego w wynagrodzeniu za urlop wypoczynkowy nauczyciela, z zastrzeżeniem ust. 2, uwzględnia się dodatki: za wysługę lat, motywacyjny, funkcyjny. Powołany w tej kwestii przez skarżącego wyrok Sądu Rejonowego dla W. – Ś. z dnia [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], który wydany został w sprawie o zapłatę wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy poprzez wliczenie do niego dodatków: funkcyjnego, motywacyjnego i za warunki pracy, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, ponieważ spór przed sądem pracy dotyczył konkretnego roszczenia dochodzonego przez skarżącego tj. wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy. Ponadto z uzasadnienia tego wyroku (str. 7) wynika, że pozwany (Gimnazjum nr [...]) miał obowiązek, na podstawie powyższych przepisów, wypłacić powodowi (skarżącemu) przez cały urlop wypoczynkowy, tj. za miesiąc lipiec i sierpień, wynagrodzenie w takiej wysokości i z uwzględnieniem takich dodatków, jakie powód otrzymywał przed tym urlopem, tj. z uwzględnieniem również dodatku motywacyjnego. W § 8 ust. 5 zaskarżonej uchwały Rada postanowiła, że dodatek motywacyjny nalicza się kwotowo w wysokości określonej w tabeli, stanowiącej załącznik nr 1 do tej uchwały, z którego pkt 10 wynika, że dodatek ten dla nauczycieli, liczony jest od stawki bazowej dla nauczycieli na każdym stopniu awansu zawodowego i wynosi do 75 % tej stawki. Jeżeli zaś chodzi o wysokość stawki dodatku motywacyjnego, to w orzecznictwie sądowym przyjęto, że organ prowadzący szkołę może w różny sposób określić wysokość stawki dodatku motywacyjnego, może to być np. wysokość kwotowa, procent wynagrodzenia zasadniczego, przedział określający dodatek w wysokości "od-do", czy też uzależnienie przyznania dodatku od poszczególnych okoliczności związanych z uzyskaniem do niego prawa. Niemniej jednaj zawsze musi to być stawka dodatku jasno określona (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 209/08, LEX nr 424627, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 439/09). Jeżeli zatem zaskarżona uchwała uczyniła to procentowo, "do 75% stawki bazowej", jak w pkt 10 w załączniku nr 1, to takiemu określeniu tej wysokości nie można zarzucić naruszenia prawa. Wysokość stawki dodatku motywacyjnego została więc określona w przedziale mieszczącym się do "75% stawki bazowej" i nie zmienia tego fakt, że uchwała nie określa dolnej granicy – wysokości stawki tj. przedziału w stawkach "od - do". Ustalenie zatem tylko górnej granicy procentowej wysokości stawki dodatku motywacyjno spełnia zatem wymóg określenia wysokości stawki tego dodatku, o której mowa w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. W orzecznictwie przyjęto również, że normy zawarte, w wydanym na podstawie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, regulaminie, jako normy prawa miejscowego powinny być na tyle szczegółowe, aby stanowiły wystarczającą podstawę do ustalenia przez dyrektora szkoły wynagrodzenia dla konkretnego nauczyciela, a jednocześnie tak sformułowane , by znajdowały zastosowanie we wszystkich placówkach oświatowych prowadzonych przez gminę, przy uwzględnieniu ich specyfiki (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ka 3149/01, LEX nr 133864, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Go 726/08, LEX nr 511545). Także wskazanie, że dodatki liczone będą kwotowo od stawki bazowej nauczycieli na każdym stopniu awansu zawodowego nie może budzić sprzeciwu wobec uzależnienia wysokości dodatku od stawki bazowej, przez którą należy rozumieć, zgodnie z postanowieniem § 2 pkt 6 zaskarżonej uchwały, najniższą minimalną stawkę wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela stażysty. Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż stawki dodatku motywacyjnego powinny uwzględniać poszczególne stopnie awansu zawodowego nauczycieli, tzn. powinny być zróżnicowane w zależności od posiadanego stopnia awansu zawodowego. Przeczy temu treść art. 30 ust. 2 Karty Nauczyciela, z którego jednoznacznie wynika, że jedynie wysokość wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela uzależniona jest od stopnia awansu zawodowego oraz ponadto od wymiaru zajęć obowiązkowych. Istotne przy tym jest, że z przepisu tego wynika również, że wysokość poszczególnych dodatków zależy odpowiednio od: okresu zatrudnienia (dodatek za wysługę lat), jakości świadczonej pracy i wykonywania dodatkowych zadań lub zajęć (dodatek motywacyjny), powierzonego stanowiska lub sprawowanej funkcji (dodatek funkcyjny) oraz trudnych lub uciążliwych warunków pracy (dodatek za trudne lub uciążliwe warunki pracy). Ponadto art. 30 ust. 3 tej Karty stanowi o średnim wynagrodzeniu nauczycieli, którego wysokość jest zróżnicowana w zależności od posiadanego stopnia awansu zawodowego, gdyż wynika z niego, że wynosi ono dla nauczyciela stażysty 100%, nauczyciela kontraktowego 111 %, nauczyciela mianowanego 144 %, nauczyciela dyplomowanego 184 % - kwoty bazowej, określanej dla nauczycieli corocznie w ustawie budżetowej. Również coroczna wysokość minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli realizujących tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin uzależniona jest od posiadanego stopnia awansu zawodowego, co wynika z treści art. 30 ust. 5 Karty Nauczyciela, który stanowi, że minister właściwy do spraw oświaty i wychowania, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy oraz po zasięgnięciu opinii Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, określa w drodze rozporządzenia wysokość tych minimalnych stawek, uwzględniając właśnie stopnie awansu zawodowego i inne wskazane w tym przepisie okoliczności. Natomiast w przepisie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej uchwały, ustawodawca nie użył zwrotu "uwzględniając stopnie awansu zawodowego", tak jak to uczynił w treści powyższego art. 30 ust. 5 tej Karty, czy też w treści art. 30 ust. 7b lub też zwrotu z art. 30 ust. 2 - "uzależniona jest od stopnia awansu zawodowego ". W przepisie tym bowiem ustawodawca postanowił, że organ prowadzący szkołę uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia (a nie stopnie awansu zawodowego), określa dla nauczycieli poszczególnych stopniu awansu zawodowego, w drodze regulaminu (...). Zwrot "dla nauczycieli poszczególnych stopniu awansu zawodowego" zawiera również np. art. 30 ust 7 Karty Nauczyciela, stanowiący upoważnienia dla wskazanych w nim organów, do określenia w drodze rozporządzenia, dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej wysokości stawek dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i innych kwestii wskazanych w tym przepisie. W rozporządzeniu, wydanym na podstawie tego przepisu, czyli w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 3 kwietnia 2009 r. w sprawie dodatków do wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli oraz wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej (Dz. U nr 60, poz. 494) również nie ustalono wysokości stawek dodatku motywacyjnego w zależności od posiadanego stopnia awansu zawodowego, gdyż z treści § 2 ust. 3 tego aktu wynika, że dodatek ten przyznaje się w wysokości nie wyższej niż 50% otrzymywanego przez nauczyciela wynagrodzenia zasadniczego. W świetle powyższego jedynie wysokość wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli uzależniona jest od posiadanego stopnia awansu zawodowego, natomiast wysokość dodatku motywacyjnego uzależniona jest od jakości świadczonej pracy i wykonywania dodatkowych zadań lub zajęć (art. 30 ust. 2 Karty Nauczyciela). Niesłuszny jest również zarzut skarżącego, że w niniejszej sprawie doszło do przekazania kompetencji w zakresie ustalenia wysokości stawek dodatku motywacyjnego na rzecz Wydziału Edukacji Urzędu Miasta, ponieważ z pisma Rady Miasta z dnia [...] maja 2012 r. wynika, że Dyrektor tego Wydziału, poinformował wyłącznie dyrektorów szkół i placówek o ogólnej puli środków finansowych będących w posiadaniu organu prowadzącego szkoły, która wynikała z matematycznych wyliczeń opartych na zapisach podjętej uchwały. Ponadto Rada Miejska ustosunkowując się do twierdzeń skarżącego, zgłoszonych na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r., że wspomniany Wydział ustalił pewien limit środków na dodatki motywacyjne tylko w odniesieniu do nauczycieli nie pełniących funkcji dyrektora szkoły, pismem z dnia [...] lipca 2012 r. wskazała, że to wyłącznie zaskarżona uchwała określa wysokość stawek tych dodatków dla nauczycieli, które zostały skonkretyzowane w uzasadnieniu projektu do tej uchwały. W piśmie tym wskazano, że wysokości stawek dodatków, określone w uchwale, stanowiły dopiero podstawę dla roboczych wyliczeń dokonanych przez powyższy Wydział, określonych w pismach kierowanych do szkół, mających charakter informacyjny. Istotne znaczenie ma tutaj art. 5a ust. 3 ustawy o systemie oświaty, zgodnie z którym środki niezbędne na realizację zadań oświatowych, o których mowa w ust. 2 i 2 b, w tym na wynagrodzenia nauczycieli oraz utrzymanie szkół i placówek, zagwarantowane są w dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zwrócić w tym miejscu należy również uwagę, że z treści art. 30 ust. 8 Karty Nauczyciela wynika, że środki pieniężne na średnie wynagrodzenia nauczycieli, o których mowa, w ust. 3, wraz z pochodnymi od tych wynagrodzeń zagwarantowane są przez państwo w dochodach jednostek samorządu terytorialnego, a z treści ust. 10 tego przepisu wynika że organy prowadzące szkoły będące jednostkami terytorialnymi mogą zwiększyć środki na wynagrodzenia nauczycieli, w tym podwyższać stawki minimalne, ustalone na podstawie ust. 5 pkt 1. Podwyższenie tych stawek następuje w trybie określonym w ust. 6 (ust. 10 a). Zwiększenie środków na poszczególne składniki wynagrodzenia dla nauczycieli ponad poziom określony w ust. 3 (średnie wynagrodzenie nauczycieli), może odbywać się wyłącznie z dochodów własnych jednostek samorządu terytorialnego (ust. 10b). Zatem informacja Dyrektora Wydziału Edukacji o ogólnej puli środków finansowych posiadanych przez organ prowadzący, czy obliczonej kwocie dodatku na etat, mieści się w granicach określonych przez art. 30 ust. 8, 10, 10 a i 10 b Karty Nauczyciela, zwłaszcza że z treści art. 30 ust. 6 tej ustawy wynika, iż wysokości stawek dodatków powinny być określone w taki sposób aby średnie wynagrodzenia nauczycieli, składające się ze składników, o których mowa w ust. 1 (wynagrodzenie zasadnicze, dodatki, w tym dodatek motywacyjny i inne składniki), odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa w art. 30 ust. 3 Karty Nauczyciela. Sąd przy tym nie podziela stanowiska skarżącego, wyrażonego na rozprawie w dniu 28 czerwca 2012 r. iż wysokość stawek dodatku motywacyjnego przewidziana w pkt 8, 9, 10 załącznika nr 1 do uchwały, została uzależniona od sprawowanej funkcji. Punkty te stanowią, że dodatek wynosi dla dyrektora 150%, wicedyrektora do 80%, i dla nauczyciela do 75%. Nawet jeżeli Rada określiła różne stawki tego dodatku dla dyrektora, wicedyrektora i pozostałych nauczycieli, to jest on przyznawany z uwzględnieniem spełnienia szczegółowych warunków uprawniających do przyznania tego dodatku, wymienionych dla dyrektora w § 8 ust. 3 i ust. 4, a dla nauczycieli w ust. 6 tego przepisu. Odmienne uregulowanie szczegółowych warunków przyznawania dodatku motywacyjnego dla nauczycieli i dyrektorów szkół nie stanowi w ocenie Sądu naruszenia prawa, skoro zakres obowiązków tych osób i ich odpowiedzialność są zróżnicowane. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, że z tytułu sprawowanej funkcji lub powierzonego stanowiska Karta Nauczyciela w art. 30 ust. 2 i w ust. 5 pkt 3 przewiduje odrębny dodatek, tj. dodatek funkcyjny, a wykaz funkcji i stanowisk uprawniających do tego dodatku określa § 5 rozporządzenia. W § 8 ust. 6 pkt 1 i pkt 2 Rada postanowiła, że dodatek motywacyjny przysługuje za wyróżniającą pracę, a także za szczególne osiągnięcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze uczniów (np. udział uczniów w olimpiadach, konkursach, zawodach, festiwalach). To te okoliczności, a także wskazane w dalszych punktach ust. 6 § 8 uchwały, decydują o okresie i wysokości dodatku motywacyjnego. Skarżący zarzucił również, że powyższe postanowienia § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 uchwały są bardzo ogólne, mało precyzyjne do oceny pracy nauczyciela pod względem spełnienia szczegółowych warunków wskazanych w tych punktach. Jednakże technika legislacyjna nie jest wolna od stosowania zwrotów niedookreślonych, toteż nie można odmówić lokalnemu uchwałodawcy prawa do posługiwania się podobnymi wyrażeniami. Należy tu nadmienić, iż w ocenie Sądu całość uregulowania § 8 ust. 6 uchwały, stanowi realizację upoważnienia z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela, zwłaszcza w części dotyczącej szczegółowych warunków przyznawania tych dodatków, a więc przesłanek jakie należy spełnić, aby uzyskać prawo do dodatku motywacyjnego. Określając te szczegółowe warunki Rada powinna kierować się wskazaniami zawartymi w treści, przytoczonego już wyżej, art. 30 ust. 2 Karty Nauczyciela, z którego wynika, że dodatek motywacyjny związany jest z jakością świadczonej pracy i wykonywaniem dodatkowych zadań lub zajęć, a ponadto ogólnymi warunkami przyznawania tego dodatku, sformułowanymi w treści powołanego wyżej § 6 rozporządzenia. Nie można tym samym zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż tych szczegółowych warunków nie spełnia postanowienie zawarte w § 8 ust 6 pkt 1 uchwały obejmujące wyróżniającą pracę nauczyciela, ponieważ nie każda praca uzasadnia przyznanie prawa do dodatku motywacyjnego, lecz jedynie praca wykonywana w sposób zasługujący na wyróżnienie, co podlega ocenie podmiotu uprawnionego do przyznania dodatku. Również postanowienie pkt 2 ust. 6 § 8 uchwały dotyczące szczególnych osiągnięć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych uczniów (np. udział uczniów w olimpiadach, konkursach, zawodach, festiwalach) określa szczegółowe warunki przyznania omawianego dodatku, precyzując, iż są to osiągnięcia o charakterze szczególnym np. udział uczniów w olimpiadach, konkursach, zawodach, festiwalach. Wymieniając przykładowe osiągnięcia przepis ten uszczegółowia zatem funkcje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze. Wskazać w tym miejscu trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1518/09, LEX nr 595178 stwierdził, że zwrot z pkt 1 § 6 rozporządzenia "osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym" należy rozumieć bardzo szeroko, ponieważ przepis ten nie precyzuje czym są te osiągnięcia. Natomiast wyrażenie uchwały "a w szczególności" jedynie uszczegółowia funkcje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze i nie powoduje jeszcze większego rozszerzenia uprawnień do uzyskania dodatku motywacyjnego Postanowienia zawarte w § 8 ust. 6 pkt 2 uchwały nie niweczą możliwości przyznania dodatku motywacyjnego nauczycielom zatrudnionym w placówkach specjalnych, ponieważ praca tych nauczycieli, jak i osiągnięcia ich wychowanków, podlegają ocenie dyrektorów tych szkół. Potwierdza to pismo Rady Miejskiej z dnia [...] lipca 2012 r. w którym wskazano, że dyrektorzy szkół specjalnych znają wychowanków oraz trudności nauczycieli w codziennym edukowaniu i wychowywaniu tych uczniów i są w stanie również ocenić osiągnięcia, w tym szczególne, które są często odmienne od osiągnięć uczniów i nauczycieli szkół publicznych. Istotne jest również, że w piśmie tym wyjaśniono, że w praktyce nie miała miejsca sytuacja, aby nauczycielom szkół specjalnych nie przyznano dodatków motywacyjnych. Mając na uwadze powyższe wywody stwierdzić należy, iż Rada Miejska w § 8 ust. 6 uchwały określiła szczegółowe warunki przyznawania prawa do dodatku motywacyjnego. Oceniając zasadność zarzutów podniesionych przez skarżącego zważyć nadto należy, iż przy dokonaniu kontroli legalności zaskarżonego aktu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice te wyznaczone były przedmiotem zaskarżenia, który stanowi uchwała Rady Miejskiej z dnia 17 stycznia 2008 r. Oznacza to, że w niniejszej sprawie Sąd nie mógł się odnieść do treści uchwał innych rad miejskich lub gmin, regulujących zasady wynagradzania nauczycieli, jak również dokonać kontroli wykonywania przez wojewodę swoich uprawnień nadzorczych w stosunku do innych aktów niż będący przedmiotem zaskarżenia. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej uznaje, że skoro w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela uchwałodawca otrzymał upoważnienie do określenia szczegółowych warunków przyznawania dodatków, rolą Sadu było zbadać, czy takie szczegółowe warunki zostały sprecyzowane. W tej zaś kwestii Sąd stwierdza, że warunki te zostały sprecyzowane, nie tylko w pierwszych kwestionowanych punktach § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 uchwały ale i pozostałych. Reasumując, tylko istotne naruszenie prawa skutkować może, w myśl art. 147 § 1 P.p.s.a., uchyleniem uchwały organu stanowiącego gminy. Takiego jednak naruszenia brak w przypadku zaskarżonej uchwały. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł w przedmiocie wniosku strony skarżącej o zwrot kosztów postępowania, ponieważ w myśl art. 200 P.p.s.a., zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie W skardze kasacyjnej działający przez profesjonalnego pełnomocnika J. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania odwoławczego (w tym kosztów zastępstwa prawnego) wg norm przepisach. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) przez uchybienie obowiązkowi zbadania i oceny legalności zaskarżonej uchwały w zakresie wynikającym z art. 30 ust. 6a Karty nauczyciela uzgodnienia regulaminu ze związkami zawodowymi zrzeszającymi nauczycieli, - art. 133 § 1 P.p.s.a. przez całkowite pominięcie zebranych w toku postępowania dokumentów urzędowych (aktów nadzoru k.41-45,46-48) zawierających argumentację prawną na rzecz wykazania nielegalności identycznych zapisów w podobnych regulaminach innych jednostek samorządu terytorialnego, - art. 141 § 4 P.p.s.a., 2. prawa materialnego: - art. 30 ust. 6 pkt 1) ustawy Karta nauczyciela przez niewłaściwe zastosowanie pojęcia określenia "wysokości stawek dodatków" oraz "szczegółowych warunków przyznawania tych dodatków", a także niewłaściwe zastosowanie tego przepisu jako wzorca kontroli przekroczenia w zaskarżonej uchwale granic ustawowego upoważnienia (elementy trybu przyznawania dodatku motywacyjnego i jego okresu), - art. 30 ust. 6 pkt 1) Karty nauczyciela w zw. z art. 80 zd. 1 Kodeksu pracy przez niezastosowanie jako wzorca kontroli postanowienia § 8 ust. 5 regulaminu, - art. 30 ust. 6 Karty nauczyciela przez błędną wykładnię zwrotu "określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego" polegającą na pozbawieniu go prawnej doniosłości i braku rozróżnienia wysokości stawek dla nauczycieli poszczególnych stopni, a także art. 30 ust. 7 Karty nauczyciela w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 3.04.2009 w sprawie dodatków do wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej, - art. 30 ust. 2 Karty nauczyciela w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2) Karty nauczyciela przez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaakceptowaniu uzależnienia wysokości dodatku motywacyjnego od sprawowanej funkcji (dyrektor, wicedyrektor, pozostali nauczyciele), - art. 30 ust. 6a ustawy Karta nauczyciela przez niewłaściwe zastosowanie polegające na jego niezastosowaniu w procesie kontroli legalności zaskarżonej uchwały, - art. 31 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1) ustawy o systemie oświaty przez niewłaściwe zastosowanie, - § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 31.01.2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym ód pracy w zw. z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rada Miejska Wrocławia wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Na wstępie orzekający NSA wskazuje, iż z racji urzędu zna wyrok NSA zapadły w dniu 22 maja 2013 r., sygn. akt I OSK 203/13 i stwierdza, że podziela poglądy prawne wyrażone w powołanym wyroku. Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie wskazanych przepisów prawa materialnego, bądź przez błędną wykładnię, bądź przez niewłaściwe jego zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zbadania legalności zaskarżonej uchwały w zakresie wynikającym z art. 30 ust. 6a Karty Nauczyciela, tj. uzgodnienia regulaminu ze związkami zawodowymi zrzeszającymi nauczycieli, wskazać należy, że stosownie do treści powołanego przepisu ustawy procesowej, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Określenie, że sąd nie jest związany granicami skargi oznacza, że ów brak ograniczeń dotyczy tylko podstaw i zarzutów skargi, nie zaś przedmiotu zaskarżenia (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 11 maja 1993 r. SA/Wr 258/93, OSP 1995/3/52 10846 z glosą aprobującą J. Borkowskiego, OSP 1995/3/52). Określony w skardze przedmiot zaskarżenia może natomiast obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 312; wyrok NSA z 05.03.2008 r., I OSK 1799/07; wyrok NSA z 09.04.2008 r., II GSK 22/08; wyrok NSA z 27.10.2010 r., I OSK 73/10 - orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"; por. też uzasadnienie uchwały NSA z 03.02.1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3/104). Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 30 ust. 6a Karty Nauczyciela wykracza poza granice sprawy. Przedmiot niniejszego postępowania (granice sprawy) wyznaczony został bowiem w skardze wniesionej przez J. B., w następstwie wezwania do usunięcia prawa, w której wskazano jedynie na przepisy § 8 ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 oraz pkt 10 załącznika nr 1 do przedmiotowej uchwały, a zatem przepisy dotyczące dodatku motywacyjnego. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku z dnia 25 października 2012 r. trafnie przedmiotem rozpatrzenia uczynił wskazane przez skarżącego przepisy uchwały, a nie całą uchwałę. Tym samym, prawidłowo kontrolą sądową objęte zostały tylko kwestionowane przez skarżącego przepisy uchwały. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 30 ust. 6a Karty Nauczyciela poprzez brak odniesienia się do uzgodnienia regulaminu ze związkami zawodowymi zrzeszającymi nauczycieli, zgłoszony został dopiero w skardze kasacyjnej. Wprawdzie z akt sądowych wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zgromadził dokumenty świadczące o prowadzonych uzgodnieniach ze związkami zawodowymi, jednak – jak wynika z akt sądowych sprawy - nie zostały one dopuszczone formalnie jako dowód w sprawie. Sąd, w myśl art. 106 § 3 P.p.s.a może prowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na zasadach w tym przepisie wskazanych. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie, dokonywanie przez sąd samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. 5 Warszawa 2012 r., s. 293). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, Sąd I instancji powinien odnieść się do zebranych dokumentów, wyjaśniając dlaczego nie dopuszcza ich jako dowody w sprawie. Brak takiego odniesienia nie stanowi jednak uchybienia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc, zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zbadania legalności zaskarżonej uchwały w zakresie wynikającym z art. 30 ust. 6a Karty Nauczyciela, nie jest zasadny. Uwzględniając powyższe, za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że pisemne motywy wyroku powinny zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie powyższe elementy. Został w nim przedstawiony stan faktyczny sprawy wraz ze stanowiskiem zajmowanym przez strony oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Wyjaśniono również motywy podjętego rozstrzygnięcia, odnosząc się do kwestii istotnych dla oceny legalności zaskarżonych przez skarżącego przepisów uchwały. Z kolei zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez całkowite pominięcie zebranych w toku postępowania dokumentów urzędowych w postaci aktów nadzoru, jest niezasadny z tego względu, że wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji orzekł w niniejszej sprawie zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu: po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy. Przypomnieć należy, że sąd administracyjny kontroluje działania administracji publicznej badając zgodność wydanych aktów z obowiązującymi przepisami prawa. O zgodności z prawem kontrolowanego w konkretnym postępowaniu aktu (w niniejszym postępowaniu uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 stycznia 2008 r.), nie mogą natomiast przesądzać inne akty, w tym przypadku akty nadzoru, dotyczące uchwał innych jednostek samorządu terytorialnego. Prawidłowo zatem Sąd I instancji odmówił odniesienia się do przedstawionych aktów nadzoru, bowiem w rezultacie prowadziłoby to do kontroli rozstrzygnięć, nie będących przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia przepisu art. 30 ust. 6a Karty Nauczyciela poprzez jego niezastosowanie w procesie legalności zaskarżonej uchwały. Stosownie do treści art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego stanowi podstawę kasacyjną jedynie w przypadku, gdy nastąpiło przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W niniejszej sprawie Sąd I instancji, z przyczyn określonych powyżej, tj. z uwagi na skuteczne zaskarżenie przez J. B. jedynie wybranych przepisów uchwały Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 stycznia 2008 r., nie odniósł się do przepisu art. 30 ust. 6a Karty Nauczyciela. Tym bardziej nie można Sądowi postawić zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu prawa materialnego, ponieważ sąd administracyjny jedynie kontroluje stosowanie przepisów przez organy administracji. Powyższe rozważania odnoszą się również do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaakceptowaniu uzależnienia wysokości dodatku motywacyjnego od sprawowanej funkcji (dyrektor, wicedyrektor, pozostali nauczyciele). Kwestionowane w powyższym zakresie rozstrzygnięcia zawarte zostały w pkt 8, 9 i 10 załącznika nr 1 do uchwały. Tymczasem w skardze skarżący wskazał na naruszenie jedynie pkt 10 załącznika nr 1 do uchwały. Zatem zarzut naruszenia wskazanych przepisów w skardze kasacyjnej nie mógł być poddany ocenie jako wykraczający poza granice niniejszej sprawy. Poddanie przez Sąd I instancji ocenie poprawności ww. przepisów uchwały nie stanowi jednakże uchybienia na tyle istotnego, które musiałoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Za bezzasadny uznać należało również zarzut naruszenia art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela przez niewłaściwe zastosowanie określenia "wysokości stawek dodatków" oraz określenia "szczegółowych warunków przyznawania tych dodatków". Zgodnie z ww. przepisem, organ prowadzący szkołę będący jednostką samorządu terytorialnego, uwzględniając przewidywaną strukturę zatrudnienia, określa dla nauczycieli poszczególnych stopni awansu zawodowego, w drodze regulaminu wysokość stawek dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 (za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego oraz za warunki pracy), oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, z zastrzeżeniem art. 33 i 34. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że forma określenia wysokości stawki dodatku zależy od organu uchwałodawczego - może to być wysokość kwotowa, procent od wynagrodzenia zasadniczego, przedział określający dodatek w wysokości od - do, czy też uzależnienie przyznania dodatku od poszczególnych okoliczności związanych z uzyskaniem do niego prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Ol 209/08, LEX nr 424627; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/Go 439/09, LEX nr 511791). Uchwałodawca musi zatem określić kryteria przyznawania dodatku na tyle precyzyjnie, by stawka dodatku dla poszczególnych stanowisk była możliwa do ustalenia zgodnie z jego wolą i czytelna dla uprawnionych do dodatku. Dodatek ten stanowi bowiem składnik wynagrodzenia, w konkretnej, dającej się wyliczyć postaci. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji uznał, że zawarty w zaskarżonej uchwale Rady Miejskiej Wrocławia przepis określający stawkę dodatku motywacyjnego dla nauczycieli w formie "do 75% stawki bazowej" nie narusza przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela, bowiem na jego podstawie można wyliczyć wysokość wynagrodzenia konkretnego nauczyciela. Nie można również zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w sprawie doszło do niewłaściwego zastosowania określenia "szczegółowych warunków przyznawania dodatków" wymienionych w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. Wskazówkę interpretacyjną dla ww. pojęcia zawiera § 6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagradzania zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagradzania za pracę w dniu wolnym od pracy. Jak wskazuje się w orzecznictwie, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, określenie z pkt 1 § 6 ww. rozporządzenia "osiągnięcia w realizowanym procesie dydaktycznym" należy rozumieć bardzo szeroko, ponieważ przepis ten nie precyzuje, czym są te osiągnięcia. W zaskarżonej uchwale w § 8 ust. 6 pkt 1 i 2 wskazano, że dodatek motywacyjny dla nauczycieli przysługuje m.in. za wyróżniającą pracę i szczególne osiągnięcia dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze uczniów (np. udział uczniów w olimpiadach, konkursach, zawodach, festiwalach). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, choć pojęcie "wyróżniająca praca" nie jest precyzyjne, pozwala na dokonanie oceny, o jaką pracę chodzi, tj. odróżniającą się pozytywnie od pracy wykonywanej przez inne osoby. Dodatek motywacyjny jest bowiem dodatkiem związanym z jakością świadczonej pracy i wykonywaniem dodatkowych zadań lub zajęć przez nauczyciela. Tym samym, to uprawniony podmiot musi dokonać oceny, który z nauczycieli wykonuje swoją pracę w sposób wyróżniający. Z kolei zwrot "szczególne osiągnięcia dydaktyczne (...)" jedynie uszczegółowia funkcje dydaktyczne, wychowawcze i opiekuńcze i nie powoduje większego rozszerzenia uprawnień do uzyskania dodatku motywacyjnego, tym bardziej, że organ wskazał w uchwale przykładowo, jakie osiągnięcia będą brane pod uwagę przy przyznawaniu omawianego dodatku. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w sprawie naruszono przepisy art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela i § 6 ww. rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2005 r. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd I instancji naruszył art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela również z tej przyczyny, że za prawidłowe uznał stanowisko organu w kwestii okresu, na jaki dodatek motywacyjny ma zostać przyznany (2-10 miesięcy). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ prowadzący szkołę miał kompetencje do ustalenia okresu obowiązywania dodatku motywacyjnego, a wprowadzenie ograniczenia czasowego przyznawania tego dodatku mieści się w pojęciu "szczegółowych warunków przyznawania dodatków". Trudno nawet przyjąć, aby dodatek taki przyznawany był na czas nieokreślony, skoro związany jest on ściśle z jakością świadczonej pracy. W świetle powyższego, brak było podstaw do uznania, że powyższy przepis naruszony został przez organ, a w konsekwencji przez Sąd. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela przez brak rozróżnienia wysokości stawek dodatku motywacyjnego dla nauczycieli poszczególnych stopni. Jak bowiem prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i jak wynika z treści art. 30 ust. 2 Karty Nauczyciela, jedynie wysokość wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela uzależniona jest od stopnia awansu zawodowego, posiadanych kwalifikacji oraz wymiaru zajęć obowiązkowych (wynika to również z przepisu art. 30 ust. 3 Karty Nauczyciela określającego wysokość wynagrodzenia nauczycieli, zróżnicowanego w zależności od posiadanego stopnia awansu zawodowego). Z kolei wysokość dodatków zależy odpowiednio od: okresu zatrudnienia, jakości świadczonej pracy i wykonywania dodatkowych zadań lub zajęć (dodatek motywacyjny), powierzonego stanowiska lub sprawowanej funkcji (dodatek funkcyjny) oraz trudnych lub uciążliwych warunków pracy (dodatek za trudne lub uciążliwe warunki pracy). Nie można również zgodzić się z wnoszącym skargę kasacyjną, że Sąd I instancji naruszył przepisy art. 31 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, przez niewłaściwe zastosowanie, poprzez uznanie, że Rada Miejska Wrocławia uprawniona była rozstrzygnąć kwestię, jaki podmiot uprawniony jest do przyznawania dodatków motywacyjnych. Kwestię tę rozstrzygają, nie zaskarżona uchwała, ale właśnie przepisy powołane przez skarżącego w skardze kasacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 31 § 1 Kodeksu pracy, za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba. Zgodnie natomiast z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, działalnością szkoły lub placówki kieruje dyrektor tej szkoły lub placówki, jak również reprezentuje ją na zewnątrz. Ponadto, w myśl ust. 3 tego przepisu, dyrektor jest kierownikiem zakładu pracy dla zatrudnionych w szkole lub placówce nauczycieli i pracowników nie będących nauczycielami. Dyrektor w szczególności decyduje w sprawach: zatrudnienia i zwalniania nauczycieli oraz innych pracowników szkoły lub placówki, przyznawania nagród oraz wymierzania kar porządkowych nauczycielom i innym pracownikom szkoły lub placówki i występowania z wnioskami, po zasięgnięciu opinii rady pedagogicznej i rady szkoły lub placówki, w sprawach odznaczeń, nagród, i innych wyróżnień dla nauczycieli oraz pozostałych pracowników szkoły lub placówki. Trudno zatem uznać, aby zaskarżony przepis § 8 ust. 5 uchwały, wskazujący dyrektora szkoły, czy placówki opiekuńczo-wychowawczej, jako uprawnionego do przyznawania dodatków motywacyjnych dla nauczycieli, był niezgodny z powyższymi przepisami. Wręcz przeciwnie, przepis ten jest jedynie ich konsekwencją i wykonaniem. Pomocniczo wskazać należy, że Minister Edukacji Narodowej w § 2 ust. 4 rozporządzenia z dnia 3 kwietnia 2009 r. w sprawie dodatków do wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli oraz wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw dla nauczycieli zatrudnionych w szkołach prowadzonych przez organy administracji rządowej, również wskazał dyrektora szkoły, jako podmiot uprawniony do ustalania wysokości dodatku motywacyjnego dla nauczycieli. Skoro zatem skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji