II SA/Wr 976/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 maja 2012 r. sprawy ze skargi W. Dz. na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 19 stycznia 2006 r. nr 0150/XLII/311/06 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Oborniki Śląskie dla obrębów: Golędzinów, Kotowice, Paniowice, Pęgów, Wilczyn, Zajączków. oddala skargę. W dniu 19 stycznia 2006 r. Rada Miejska w Obornikach Śląskich podjęła uchwałę nr 0150/XLII/311/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie dla obrębów: Golędzinów, Pęgów, Kotowice, Wilczyn, Zajączków, Paniowice. Doręczonym Radzie Miejskiej w Obornikach Śląskich w dniu 23 września 2011 r. pismem skarżący W. Dz. wezwał Radę Miejską w Obornikach Śląskich do usunięcia naruszenia jego interesu prawnego poprzez uchylenie powyższej uchwały. W dniu 22 listopada 2011 r. W.Dz. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich nr 0150/XLII/311/06 z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie dla obrębów: Golędzinów, Pęgów, Kotowice, Wilczyn, Zajączków, Paniowice. Skarżący uchwale tej zarzucił "podjęcie z istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu wskazanych oraz z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania: 1) art. 17 pkt 13 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nie ponowienie uzgodnień, pomimo wprowadzenia zmian do projektu planu miejscowego w wyniku rozpatrzenia i uwzględnienia szeregu uwag; 2) art. 16 ust. 1 w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zakresie obowiązku sporządzenia rysunku planu miejscowego w skali 1:1000, poprzez sporządzenie go w skali 1:2000 – bez szczególnego uzasadnienia; 3) art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego, przejawiające się w braku odrębnej uchwały o zgodności projektowanego planu miejscowego z ustaleniami studium, która powinna być podjęta bądź osobno przed uchwaleniem planu miejscowego, bądź we wstępnej części uchwały dotyczącej planu miejscowego; 4) art. 14 ust. 3 Ustawy o planowaniu, poprzez zmienianie Planu Miejscowego dla wybranego terenu i doprowadzenie do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze wyłącznie na wybranych terenach, nie zaś na całym obszarze wyznaczonym w obowiązującym studium; 5) § 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez naruszenie wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń planu miejscowego, przejawiającą się w wadliwym zdefiniowaniu pojęcia "zakazu zabudowy" (§ 2 ust. 17 Uchwały); 6) § 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez naruszenie wymogów dotyczących stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń planu miejscowego, przejawiającą się w enigmatyczności ustaleń, co do przeznaczenia nieruchomości W.Dz. i zasad jej zagospodarowania w sytuacji wykluczenia nieruchomości rolnych oznaczonych symbolem R/(1-68), lokalizacji zabudowy kubaturowej (§ 5 ust. 18 pkt 1 Uchwały) kontekście dopuszczalności budowy budynków gospodarczych na terenach rolniczych (§ 5 ust. 18 pkt 5 Uchwały); 7) § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 8) § 12 pkt 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przejawiające się w braku uzasadnienia Uchwały, w szczególności poprzez brak uzasadnienia interesem ogólnym lub okolicznościami faktycznymi – zakazu zabudowy na nieruchomości oznaczonej geodezyjnie, jako działki nr[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...]– Z.; 9) art. 1 ust. 2 pkt 4 i art. 15 ust. 2 pkt 4 Ustawy o planowaniu w związku z art. 7 pkt 4 i art. 19 ust. 3 Ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez nałożenie obowiązku uzgodnienia z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków wszelkich zamierzeń inwestycyjnych bądź też uzyskania pozwolenia konserwatorskiego ; 10) art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP, poprzez dowolne i nieuzasadnione ograniczenie prawa własności zagwarantowanego przepisami Konstytucji i wykluczenie możliwości jakiejkolwiek zabudowy na terenie nieruchomości W.Dz., spowodowane nadmierną ingerencją Rady Miejskiej w prawo własności, nie znajdującą racjonalnego uzasadnienia gospodarczego, ekonomicznego i ekologicznego". Wskazując na powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie w całości nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jego rzecz od Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W.Dz. podał, iż jego interes prawny i uprawnienie w niniejszej sprawie wynika z ochrony przysługującego mu – jako właścicielowi od dnia 5 maja 2008 r. działek gruntu nr [...], [...] , [...] , [...], [...] , obręb [...] – Z. – prawa własności, którego wykonywanie zostało naruszone wskutek uchwalenia planu miejscowego – poprzez przeznaczenie w tym planie jego nieruchomości na tereny oznaczone jako R/51: tereny rolnicze – uprawy polowe, to jest wykorzystywanie terenu do celów związanych z produkcją rolniczą z wykluczeniem lokalizacji obiektów kubaturowych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie w całości. Wskazując, że skierowane przez skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich w dniu 23 września 2011 r. oraz że Rada ta nie podjęła czynności związanych ze złożonym wezwaniem, w odpowiedzi na skargę wywodzono, że zaskarżona uchwała – obowiązując od dnia 13 kwietnia 2006 r. – nie mogła naruszać interesu prawnego skarżącego, bowiem jest on właścicielem nieruchomości objętych planem dopiero od dnia 5 maja 2008 r., a kupując nieruchomość miał w pełni świadomość jej rolniczego przeznaczenia w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Polemizując zaś z zarzutami podniesionymi w skardze podkreślono w szczególności, że skarżona uchwała obejmuje całe obręby Golędzinów, Kotowice, Paniowice, Pęgów, Wilczyn, Zajączków i ujmuje w całości obszary wyznaczone do zmiany przeznaczenia na cele niewolne w obowiązującej w chwili podjęcia zmianie studium (uchwała nr 0150/XXX/228/05 Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich z dnia 17 lutego 2005 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich nr 0150/XLII/311/06 z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie dla obrębów: Golędzinów, Kotowice, Paniowice, Pęgów, Wilczyn, Zajączków (Dz.Urzęd.Woj.Dolnośl. Nr 54, poz. 890 z późn. zm.). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu warunków formalnych określonych w cytowanym wyżej przepisie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Do warunków tych ustawodawca zalicza, obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1627/06 – LEX nr 315977). W niniejszej sprawie W. Dz. bezskutecznie wzywał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa. Ta przesłanka została więc spełniona. Rozważyć zatem trzeba, czy zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a jeżeli tak, to czy naruszenie jego interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność. Interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi, które wystąpią dopiero w przyszłości. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję rozstrzygającą o jej prawach i obowiązkach, bądź rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. np. Wróbel Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II; Matan Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II oraz piśmiennictwo i orzecznictwo tam podane; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 907/07 - LEX nr 364765; wyroki NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II GSK 163/06 - LEX nr 274855; z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05 - LEX nr 190891). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym trafnie zaznaczano, że skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym należy wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą i indywidualną sytuacją prawną skarżącego. Musi on udowodnić, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Interes prawny, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Łd 914/10 - LEX nr 751789). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy istnieje bezpośrednie i realne (a nie tylko potencjalne) naruszenie istniejącego już w dniu wejścia w życie uchwały prawa, czy uprawnienia, a skarga jest środkiem ochrony przed rzeczywistym i nielegalnym wkroczeniem w ten interes organu gminy (por. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 220/10 - LEX nr 619820). W rozpatrywanej sprawie W.Dz. podał, iż jego interes prawny i uprawnienie wynika z ochrony przysługującego mu – jako właścicielowi od dnia 5 maja 2008 r. działek gruntu nr[...], [...], [...], [...] , [...], obręb [...] – Z. – prawa własności, którego wykonywanie zostało naruszone wskutek uchwalenia planu miejscowego – poprzez przeznaczenie w tym planie jego nieruchomości na tereny oznaczone jako R/51: tereny rolnicze – uprawy polowe, to jest wykorzystywanie terenu do celów związanych z produkcją rolniczą z wykluczeniem lokalizacji obiektów kubaturowych. Zdaniem organu gminy, zaskarżona uchwała – obowiązując od dnia 13 kwietnia 2006 r. – nie mogła naruszać interesu prawnego skarżącego, bowiem jest on właścicielem nieruchomości objętych planem dopiero od dnia 5 maja 2008 r., a kupując nieruchomość miał w pełni świadomość jej rolniczego przeznaczenia w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, aktualny właściciel nieruchomości ma legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym na uchwałę rady gminy w przedmiocie uchwalenia (zmiany) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która weszła w życie przed nabyciem nieruchomości, jeśli dotychczasowy właściciel (dotychczasowi właściciele) nie skorzystał z tego uprawnienia w stosunku do tej uchwały (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 186/10 - ONSAiWSA 2011/3/55). Tak więc, co do zasady, nie można wykluczyć naruszenia interesu prawnego skarżącego przez uchwałę podjętą przed dniem nabycia przez niego nieruchomości objętych kwestionowanym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarga W.Dz. podlegała zatem merytorycznemu rozpatrzeniu. W analizowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki stanowiące własność skarżącego znajdują się na terenie oznaczonym w planie symbolem R/51. Przeznaczenie tego terenu zostało określone w § 5 ust. 8 zaskarżonej uchwały. Zawarto w nim unormowanie o następującej treści: "18. R/(1 - 68) - przeznaczenie podstawowe - tereny rolnicze - uprawy polowe, 1) ustala się zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych, 2) dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowej, zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi, 3) dopuszcza się prowadzenie utwardzonych dróg dojazdowych (gospodarczych), z wyłączeniem terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R/27, 4) dopuszcza się zalesienie terenu po spełnieniu wymogów zawartych w przepisach szczegółowych. 5) utrzymuje się istniejące tereny zabudowy zagrodowej z możliwością przebudowy i remontów, oraz dopuszcza się budowę budynków gospodarczych z wyłączeniem terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R/27, 6) dopuszcza się przeznaczenie całości terenów pod uprawy sadownicze, z wyłączeniem terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R/27, 7) w bezpośrednim sąsiedztwie cieków wodnych dopuszcza się utworzenie stawów wodnych z produkcją rybną o pow. lustra wody nieprzekraczającej 0,2 ha z wyłączeniem terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R/27, 8) przez tereny rolne, przez które przebiegają sieci gazowe wysokiego ciśnienia DN 350 PN 6.3 MPa oraz DN 200 PN 6.3 MPa, ustala się strefę ochronną od sieci o szerokości 35 m po obu stronach gazociągu, licząc od osi gazociągu, dla której obowiązują ustalenia zawarte w § 7 ust. 2 pkt 6". Abstrahując od tego, czy poprzedni właściciel działek nr[...], [...], [...], [...], [...], obręb [...] – Z. skarżył uchwałę Rady Miejskiej w Obornikach Śląskich nr 0150/XLII/311/06 z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Oborniki Śląskie dla obrębów: Golędzinów, Kotowice, Paniowice, Pęgów, Wilczyn, Zajączków, analizując przedstawione przez skarżącego argumenty oraz treść zaskarżonej uchwały stwierdzić trzeba, że W.Dz. nie wykazał, aby powyższa uchwała naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Zauważyć należy, że nabywając w dniu 5 maja 2008 r. przedmiotowe działki skarżący stał się właścicielem tych działek o przeznaczeniu przewidzianym w obowiązującym w chwili ich nabycia miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, to jest terenów rolniczych przeznaczonych pod uprawy polowe, z wykluczeniem realizacji obiektów kubaturowych. Kupując działki o takim przeznaczeniu skarżący w istocie godził się, że może je przeznaczyć jedynie na uprawy polowe bez możliwości realizacji obiektów kubaturowych. Trudno w tej sytuacji mówić, by uchwalony przed nabyciem przedmiotowych działek plan miejscowy naruszał interes prawny skarżącego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, obowiązujący w czasie nabywania przez dany podmiot konkretnej nieruchomości, usytuowanej na terenie objętym tym planem, mógłby naruszać interes prawny nowego właściciela na przykład w sytuacji, gdyby ograniczał dostęp do tej nieruchomości, czy też nie pozwalał w rzeczywistości na wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem przewidzianym w tym planie. Trudno jednak mówić, by interes prawny nabywcy mógł zostać naruszony z uwagi na przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego danego terenu na konkretny cel. Skoro w chwili nabywania określonego gruntu był on przeznaczony na konkretny cel, to nabywca godził się, że tylko w sposób przewidziany w planie miejscowym będzie mógł teren ten wykorzystywać. Nie mogło zatem dojść do naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego ze względu na konkretne przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym usytuowane są nabyte przez niego działki. Z treści skargi nie wynika zatem, aby zaskarżona uchwała naruszała interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Jak słusznie podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, z konstrukcji art. 101 ustawy o samorządzie gminnym wynika, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia przedmiotową uchwałą rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) sprawy. Ocena ta dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia podmiotu, kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność zaskarżonej uchwały (postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 703/10 - LEX nr 743861). Dopiero ustalenie przez sąd administracyjny, że nastąpiło naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W następnej kolejności sąd szuka odpowiedzi na pytanie czy naruszenie interesu prawnego skarżącego nastąpiło w granicach dopuszczonych przez obowiązujące prawo przedmiotowe (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1429/10 - LEX nr 746533). Podzielając w pełni przedstawione wyżej stanowisko stwierdzić trzeba, że przed merytorycznym rozpatrzeniem zarzutów podnoszonych w skardze, a więc przed dokonaniem oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy zaskarżona uchwała (kwestionowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) narusza w sposób niezgodny z prawem interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero po wykazaniu, że do takiego naruszenia interesu prawnego bądź uprawnienia skarżącego doszło, można byłoby przystąpić do merytorycznej oceny zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak już wyżej zauważono, w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, jaki jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Dlatego też wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu bez merytorycznej oceny podnoszonych w niej zarzutów. W tym stanie rzeczy – stosownie do art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.