II GSK 892/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 1810/12 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1810/12 uwzględnił skargę [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. I W dniu [...] maja 2009 r. do Biura Powiatowego ARMiR w T. wpłynął wniosek [...] (dalej: skarżący) o przyznanie płatności bezpośredniej na rok 2009 w odniesieniu do sześciu działek rolnych, położonych na trzech działkach ewidencyjnych w obrębie ewidencyjnym [...] , w tym jednolitej płatności obszarowej do powierzchni działek rolnych 1,78 ha i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych na działkach rolnych o areale 1,47 ha. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu płatności w łącznej kwocie [...] zł do deklarowanych we wniosku powierzchni działek rolnych. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w [...] powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r., a następnie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. stwierdził jej nieważność wskazując na rażące naruszenie prawa polegające na naruszeniu zasad związanych z koniecznością wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Jak wskazał obowiązek ten wynika z przepisów k.p.a., przy czym organ przyznając dopłaty musi mieć na względzie fakt, że mogą one być przyznane jedynie do maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych, na których położone są działki rolne. Tymczasem przyznając płatności Kierownik Biura w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr 34 przekroczył maksymalną kwalifikowaną powierzchnię, do której możliwe było ich przyznanie. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Prezes ARiMR utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Odwołując się do treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 i nr 73/2009, oraz wdrażanie zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE L Nr 141 s. 18; dalej jako rozporządzenie nr 796/2004), rolnik składa wniosek na dostarczanym mu formularzu wniosku zawierającym dane co do maksymalnego kwalifikowanego obszaru przypadającego na działkę referencyjną wraz z materiałem graficznym, na którym zaznaczone są granice działek referencyjnych wraz z ich identyfikacją, które to dane w myśl art. 12 ust. 4 w/w rozporządzenia ma obowiązek poprawić jeśli stan faktyczny jest odmienny. W rozpoznawanej sprawie rolnik zadeklarował do płatności działkę rolną B położoną na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni 0,89 ha w sytuacji, gdy maksymalna powierzchnia kwalifikowanego obszaru działki rolnej (PEG) wyznaczona na wspomnianej działce ewidencyjnej wyniosła 0,72 ha. Tym samym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w przyznając płatności do zadeklarowanego (zawyżonego) obszaru naruszył zasady dotyczące ustalenia stanu faktycznego, czyli rażąco naruszył przepisy prawa procesowego w postaci art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.; dalej jako ustawa o płatnościach bezpośrednich) w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., co nakazywało zastosowanie treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. [...] złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1810/12 uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2012 r. Sąd I instancji stwierdził, że przedmiotem sprawy jest kwestia zasadności zaskarżonej decyzji, jak również prawidłowości decyzji ją poprzedzającej w zakresie uznania, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T. z dnia [...] listopada 2009 r. przyznająca płatności bezpośrednie (jednolite i uzupełniające), jest nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z rażącym naruszeniem treści przepisów postępowania administracyjnego w zakresie braku prawidłowego ustalenia stanu faktycznego dotyczącego ustalenia maksymalnej powierzchni kwalifikowanej działki referencyjnej nr [...]. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ w sposób jednoznaczny wskazał, dlaczego uznaje nieważność decyzji z [...] listopada 2009 r. i wskazał, że na skutek niewłaściwej oceny materiału dowodowego w zakresie działki ewidencyjnej (referencyjnej) Nr [...] doszło w jego ocenie do przyznania zawyżonych płatności bezpośrednich, odwołując się w tym zakresie do przepisów zawartych w przepisach prawa krajowego i unijnego. Z treści decyzji w żadnym razie nie można wywnioskować, jak uczynił to skarżący, że kwestia rażącego naruszenia prawa będzie rozważana dopiero w decyzji ustalającej ponownie płatności należne mu za 2009 r. Następnie Sąd I instancji wskazał, że rażące naruszenie prawa ma miejsce gdy w sposób oczywisty i bezsporny, bez potrzeby dokonywania wykładni przepisu prawa można stwierdzić, że został on naruszony. Możliwe jest rażące naruszenie przepisów prawa proceduralnego, co można byłoby uznać za spełniające przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ale naruszenie to musiałoby mieć charakter wyjątkowy, nadzwyczajny, którego zaistnienie prowadziłoby do wydania decyzji, która nie powinna z tego powodu funkcjonować w obrocie prawnym. Według Sądu I instancji o takim naruszeniu nie może jednak być mowy tam gdzie dochodzi, jak w rozpoznawanej sprawie, do naruszenia zasad prawidłowego procedowania w sprawie w zakresie oceny całości istniejącego materiału dowodowego, w tym wypadku w zakresie maksymalnego kwalifikowanego obszaru działki referencyjnej nr [...] co w konsekwencji zdaniem organu doprowadziło do zawyżenia płatności. W tym kontekście WSA przypomniał, że z treści wniosku wynika, iż skarżący w odniesieniu do działki nr 34 o pow. 0,89 ha wskazał, że na całej jej powierzchni usytuowana jest działka rolna B, w związku z czym zadeklarował do płatności taki właśnie obszar. Organ po wzięciu pod rozwagę treści art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 i wskazując na system identyfikacji działek rolnych o jakim jest mowa w treści art. 18 (a poprawnie art. 20) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, które zastąpione zostało przez rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE L 2009.30.16; powoływanego dalej jako: rozporządzenie nr 73/2009) uznał, że dane dotyczące maksymalnej powierzchni kwalifikowanej (PEG) działki nr 34, nie pozostawiają wątpliwości co do faktu, że wspomniana powierzchnia maksymalna wynosi jedynie 0,72 ha zatem tylko do tej powierzchni można było przyznać dopłatę. Odwołując się do treści art. 17 rozporządzenia nr 73/2009, organ wskazał, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów, jak również korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Na takich danych opierały się organy z tym, że w treści decyzji nie omówiono bliżej dokumentu nazwanego "Informacja dotycząca działek ewidencyjnych", jak również nie wskazano z jakich względów należało pomniejszyć powierzchnię działki rolnej na działce ewidencyjnej nr [...]. Według Sądu I instancji nie zmienia to faktu, że skoro przyczyn nieważności decyzji organ upatrywał w niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym w odniesieniu do działki nr [...] brak jest podstaw, ażeby naruszenie to uznać za rażące naruszenie prawa. II Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i oddalenie skargi [...] , względnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów według norm prawem przypisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 156 ust. 1 pkt 2 k.p.a. w związku z: art. 3 ust 1–3 ustawy o płatnościach bezpośrednich, art. 7 i 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 oraz art. 24 ust. i lit. c rozporządzenia nr 796/2004 poprzez stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa pomimo, że przyznano płatności do powierzchni większej niż powierzchnia kwalifikowana. Argumentację na poparcie zarzutów organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Przed dokonaniem oceny zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej - z uwagi na ich zakres oraz uzasadnienie – podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11). Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Ustawodawca w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego odrębnie stanowi o "naruszeniu prawa", oddzielnie zaś o "rażącym naruszeniu prawa". Nie ulega wątpliwości, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 802/11). Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12 i powołane tam orzeczenia: wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 oraz poglądy doktryny: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237). Zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1711/12; z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 820/13). Na powyższe okoliczności trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji. Zatem należy jedynie przypomnieć, co ma istotne znaczenie przy kontroli decyzji wydanej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu podlega ścisłej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 1989 r. (sygn. akt IV SA 90/89 ONSA 1989, z. 1, poz. 49), podkreślił, że przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" będą najczęściej przepisy prawa materialnego. Wspomniana postać naruszenia może dotyczyć również przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi więc o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz warunków, jakie muszą być spełnione do uznania, że ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku. Takie poglądy na temat rażącego naruszenia prawa prezentował też Sąd I instancji kontrolując zaskarżoną decyzję. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej, gdyż ich treść oraz argumentacja wskazują na niezrozumienie przez skarżącą kasacyjnie istoty postępowania prowadzonego przez organy i mającego na celu ustalenie, czy wydana w tzw. trybie zwykłym decyzja rażąco narusza prawo. Istota sporu sprowadza się do tego, czy w sprawie zakończonej decyzją o przyznanie płatności, której nieważność stwierdzono zaskarżoną decyzją, organ dopuścił się uchybień procesowych, którym można przypisać walor rażącego naruszenia prawa. Otóż, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje jednoznacznie, że zarzut rażącego naruszenia prawa dotyczy art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez brak ustalenia przez organ I instancji wartości maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego na działce ewidencyjnej nr [...] – stosownie do treści art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 796/2004 i 17 rozporządzenia nr 73/2009. Prezes ARiMR w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż mając na uwadze treść art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 796/2004 oraz przepisy prawa krajowego dotyczące zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., należy wskazać, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w niniejszej sprawie było wyjaśnienie rozbieżności w deklaracji powierzchni zgłoszonej do płatności przez [...] we wniosku a wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru do płatności zapisanego w systemie identyfikacji działek rolnych z wykorzystaniem dostępnych w sprawie materiałów dowodowych, w tym wypełnionego przez stronę załącznika graficznego dla zadeklarowanych do przyznania płatności działki ewidencyjnej Nr [...] oraz zaimplementowanej do w/w systemu identyfikacji ortofotomapy. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, rażące naruszenie prawa może polegać na naruszeniu przepisów proceduralnych. Istotna jest jednak gradacja uchybień i konieczne jest odróżnienie wadliwości decyzji powodujących jej wzruszalność w trybie zwykłym od uchybień rażących. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy (np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 926/12). Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym. Dodać należy, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie i wskazujących, jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. W takiej sytuacji jednak ocena, czy naruszenie prawa miało charakter rażący w istocie koncentruje się na ocenie uchybień w zakresie przepisów prawa materialnego. Jednakże tego rodzaju zarzutów w skardze kasacyjnej nie sformułowano. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw, by Sądowi I instancji zarzucić naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1-3 ustawy o płatnościach bezpośrednich w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 24 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 796/2004 i art. 17 rozporządzenia nr 73/2009. Przede wszystkim zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z przytoczonych uregulowań wywieść więc należy, że ustawodawca wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak i obowiązek wszechstronnego zebrania z urzędu i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zmodyfikował (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 810/11). Innymi słowy, w omawianym zakresie przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. II GSK 192/10). Zarzut rażącego naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. jest więc chybiony. Z kolei z treści art. 24 ust. 1 lit. c. rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że kontrole administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Niewątpliwie zatem zgodność między działkami zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych jest okolicznością wymagającą ustalenia, istotną dla załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 950/12). Natomiast wskazany w petitum skargi kasacyjnej art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych (...). Wymaga jednak podkreślenia, że brak uwzględnienia przez organ ewentualnych rozbieżności może świadczyć o naruszeniu przepisów postępowania w zakresie wszechstronnego i prawidłowego rozważenia materiału dowodowego, natomiast nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 280/13). W konsekwencji, ewentualna wadliwość ustaleń organu w zestawieniu z rzeczywistą wartością maksymalnego kwalifikowanego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, którym organy dysponują, nie może przemawiać za przyjęciem rażącego naruszenia art. 3 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie stoi na stanowisku, iż tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji administracyjnych nie służy do przeprowadzania w dowolnym czasie korekty przyznanych płatności w sytuacji, kiedy organ po uprawomocnieniu się decyzji dostrzeże jakiekolwiek nieścisłości w swoich własnych obliczeniach powierzchni kwalifikowanej do płatności. Stanowisko to prezentowane było jednolicie w licznych wyrokach NSA w sprawach, w których organ poprzez stwierdzenie nieważności decyzji chciał skorygować własne ustalenia faktyczne (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 949/12, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1211/12, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 926/12, wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 701/13). Z tych zatem przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.