I SA/Gd 485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia NSA Elżbieta Rischka Protokolant sekretarz sądowy Dorota Kotlarek po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi H. T. i R. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia 27 lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w na rzecz skarżących kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lutego 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 listopada 2013 r. określającą R. i H.T. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w kwocie 3.497,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Podatnicy H. i R. T. w złożonym we właściwym urzędzie skarbowym zeznaniu podatkowym PIT-37 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za 2012 rok wykazali łączny dochód w wysokości 56.380,08 zł, dokonali odliczenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie 8084,33 zł oraz kwoty 760 zł z tytułu użytkowania sieci internet. Od obliczonego podatku w kwocie 7.444,44 zł podatnicy odliczyli składki na ubezpieczenie zdrowotne oraz wykazaną w załączniku PIT-O z tytułu tzw. ulgi prorodzinnej kwotę 1112,04 zł. Podatek zadeklarowany wyniósł 2.407 zł. Uwzględniając różnicę między podatkiem należnym a sumą zaliczek pobranych przez płatników w zeznaniu wykazana została nadpłata w wysokości 1491,00 zł. Organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że skarżący niezasadnie skorzystali z tzw. ulgi prorodzinnej odliczając od podatku kwotę 1.112,04 zł, nie spełnili bowiem warunku wynikającego z art. 27f ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f. - ich pełnoletni studiujący syn P.T. osiągnął w 2012 r. dochód przekraczający kwotę 3.089,00 zł. Ustaleniom tym organ podatkowy pierwszej instancji dał wyraz w decyzji z dnia 13 listopada 2013 r. określającej skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z 2012 r. w wysokości 3.497,00 zł. W odwołaniu skarżący przedstawili własną interpretację przepisu art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. wskazując, że ulga przysługuje, jeżeli w roku podatkowym dziecko nie uzyskało dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b u.p.d.o.f. w łącznej wysokości przekraczającej kwotę 3.089,00 zł Zdaniem podatników, określając wysokość podstawy opodatkowania należy pomniejszyć dochód o kwoty odliczeń wymienionych w art. 26 u.p.d.o.f. Wyliczona w ten sposób wysokość podstawy obliczenia podatku pozwala na określenie, czy należny podatek w danym przypadku w ogóle wystąpił i ewentualnie w jakiej wysokości. Wskazali, że ich syn osiągnął przychód ze stosunku pracy w kwocie 3715,30 zł, poniósł koszty uzyskania przychodu w kwocie 278,12 zł, uzyskał dochód w kwocie 3.437,18 zł. Po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne podstawa opodatkowania wyniosła 2.927,81 zł i tak obliczona kwota jest dochodem podlegającym opodatkowaniu. Dochód osiągnięty przez syna podatników w rozumieniu "podstawy opodatkowania" był więc mniejszy od limitu 3.089,00 zł. Wobec tego, zdaniem strony, możliwe było skorzystanie przez nich z ulgi na dziecko. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania strony nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołując art. 27f ust. 1 - 7 u.p.d.o.f. organ odwoławczy wskazał, że w odniesieniu do dzieci pełnoletnich, które kontynuują naukę, ustawodawca prawo do zastosowania preferencyjnego sposobu rozliczenia i skorzystania z ulgi na dziecko uzależnił m.in. od nieuzyskiwania przez dziecko dochodów podlegających opodatkowaniu (innych niż z tytułu renty rodzinnej). W analizowanym przepisie ustawodawca użył pojęcia "dochód", które zostało zdefiniowane w art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. Przepis ten wskazuje, że dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.d.o.f. wskazuje, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4 ,4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25 u.p.d.o.f. po odliczeniu kwot potrąconych w roku podatkowym przez płatnika ze środków podatnika, z tym że w przypadku podatnika osiągającego przychody określone w art. 12 ust. 6, tylko w części obliczonej, w sposób określony w art. 33 ust. 4, od przychodu podlegającego opodatkowaniu – odliczenie nie dotyczy składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód (przychód) zwolniony od podatku na podstawie ustawy oraz składek, których podstawę wymiaru stanowi dochód, od którego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Z przytoczonych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca w treści ustawy podatkowej zdefiniował pojęcie dochodu, odróżniając w treści art. 26 ust. 1, od tego dochodu podstawę obliczenia podatku. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że ustawodawca określając warunki uprawniające do skorzystania z preferencyjnego sposobu rozliczenia oraz z "ulgi prorodzinnej" wyraźnie odesłał do kwoty dochodu, a nie do podstawy opodatkowania, tj. dochodu po uwzględnieniu przysługujących odliczeń. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy uznał, że w decyzji organu pierwszej instancji prawidłowo wyłączono z odliczeń od podatku tzw. ulgę prorodzinna w kwocie 1112,04 zł z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 27f ust. 7 w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. Jak bowiem wynikało z poczynionych ustaleń, P.T., będąc w 2012 r. studentem, osiągnął przychód ze stosunku pracy w kwocie 3.715,30 zł i poniósł koszty uzyskania przychodu w kwocie 278,12 zł. W rezultacie uzyskał dochód w kwocie 3.437,18 zł, przewyższający kwotę wolną od opodatkowania (wynoszącą 3.089,00 zł). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji, przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie kosztów postępowania i zasądzenie zwrotu kwoty przekazanej na zaległość wynikającą z zaskarżonej decyzji wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skarżący podtrzymali swe dotychczasowe stanowisko co do wykładni pojęcia "dochodu podlegającego opodatkowaniu", jaki osiągnął ich syn. Wskazali, że przepis art. 27 u.p.d.o.f. ustanawia zasady ogólne opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych poprzez określenie skali podatkowej i jej poszczególnych elementów, w tym stawek podatku. Powołane unormowanie, oprócz określenia stawek podatku, wskazuje jednocześnie na istotny element, jakim jest podstawa obliczenia podatku. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 in principio u.p.d.o.f. podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29 – 30e oraz art. 44 ust. 4, pobiera się od podstawy jego obliczenia. Z kolei art. 30b ust. 2 u.p.d.o.f. (nie znajdujący zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy) ustanawia szczególne zasady określenia podstawy obliczenia podatku według wskazanej w nim stawki liniowej w wysokości 19%. Wskazana w treści art. 27 u.p.d.o.f. podstawa obliczenia podatku dochodowego określona została w art. 26 ust. 1 ustawy, gdzie wskazano, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 – 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a – 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot m.in. składek na ubezpieczenie społeczne (pkt 2), wydatków na cele rehabilitacyjne (pkt 6), tzw. ulgi internetowej (pkt 6a), czy też darowizn, w tym również na cele krwiodawstwa (pkt 9). Tak więc, określając wysokość podstawy opodatkowania, należy pomniejszyć dochód o kwoty wymienionych w art. 26 u.p.d.o.f. odliczeń. Dopiero wyliczona w ten sposób wysokość podstawy obliczenia podatku pozwala na określenie, czy należny podatek w danym przypadku w ogóle wystąpił i ewentualnie w jakiej wysokości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu należy wskazać, że uregulowana w przepisach art. 27f ust. 1 – 7 u.p.d.o.f. tzw. "ulga z tytułu wychowania dziecka" stanowi realizację wyrażonej w art. 71 Konstytucji RP zasady ochrony rodziny i małżeństwa, zgodnie z którą państwo w swojej polityce gospodarczej i społecznej uwzględnia dobro rodziny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II FSK 546/10 - opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, że celem wprowadzenia tej preferencji podatkowej było częściowe zrekompensowanie osobom wychowującym dzieci nakładów poniesionych na ich utrzymanie i edukację. Ulga ta w swym założeniu objęła nie tylko dzieci małoletnie, ale na zasadzie określonej w art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f. również dzieci pełnoletnie. W myśl bowiem tego przepisu, art. 27f ust. 1 – 5 ustawy stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, m. in. w związku z wykonywaniem przez podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Z treści art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., w jego brzmieniu obowiązującym w 2012 r., wynika, że chodzi tu o dzieci do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały one dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej (w 2012 r. – 3.089,00 zł), o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej. Dokonując analizy spornego zagadnienia, wskazać należy, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. pojęciem "dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b", wymaga odwołania się do tychże uregulowań ustawy. Przepis art. 27 ustawy ustanawia tzw. zasady ogólne opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych poprzez określenie skali podatkowej i jej poszczególnych elementów, w tym stawek podatku. Podobnie uregulowanie art. 30b ustawy normuje stawkę podatku w wysokości 19%, tyle, że dotyczy ona opodatkowania na zasadach szczególnych wyłącznie dochodów wskazanych w tym przepisie. Powołane unormowania, oprócz określenia stawek podatku, wskazują jednocześnie na istotny element, jakim jest podstawa obliczenia podatku. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 in principio u.p.d.o.f. podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29 – 30e oraz art. 44 ust. 4, pobiera się od podstawy jego obliczenia. Z kolei art. 30b ust. 2 u.p.d.o.f. (nie znajdujący zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy) ustanawia szczególne zasady określenia podstawy obliczenia podatku według wskazanej w nim stawki liniowej w wysokości 19%. Wskazana w treści art. 27 u.p.d.o.f. podstawa obliczenia podatku dochodowego określona została w art. 26 ust. 1 ustawy, gdzie wskazano, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 – 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a – 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot m.in. składek na ubezpieczenie społeczne (pkt 2), wydatków na cele rehabilitacyjne (pkt 6), tzw. ulgi internetowej (pkt 6a), czy też darowizn, w tym również na cele krwiodawstwa (pkt 9). Tak więc, określając wysokość podstawy opodatkowania, należy pomniejszyć dochód o kwoty wymienionych w art. 26 u.p.d.o.f. odliczeń. Dopiero wyliczona w ten sposób wysokość podstawy obliczenia podatku pozwala na określenie, czy należny podatek w danym przypadku w ogóle wystąpił i ewentualnie w jakiej wysokości. Należy się zgodzić, że przepis art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. odwołuje się do pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu", natomiast art. 26 tej ustawy normuje zasady określenia podstawy obliczenia podatku, co – w świetle konstrukcji podatku dochodowego, ale również i poprzez proste porównanie tych sformułowań – prowadzi do wniosku, iż nie są one tożsame. Nie można jednak pomijać, że w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. ustawodawca sprecyzował, iż chodzi o "dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b", a to pojęcie z kolei nie jest tożsame z ogólnym pojęciem "dochodów podlegających opodatkowaniu". Z brzmienia art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. wynika jednoznacznie, że samo ustalenie, iż dziecko podatnika, który chce skorzystać z preferencyjnego rozliczenia na podstawie ww. przepisu, osiągnęło w roku podatkowym tak rozumiany dochód w określonej wysokości, nie jest wystarczające dla stwierdzenia, czy zachodzą warunki preferencyjnego opodatkowania. Konieczne jest bowiem, by był to dochód: 1) podlegający opodatkowaniu, 2) którego opodatkowanie odbywa się wg zasad określonych w art. 27 lub 30b u.p.d.o.f. Gdyby celem ustawodawcy było wskazanie, że przy obliczaniu kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, należy uwzględnić wszystkie dochody podlegające opodatkowaniu, tak jak chce tego organ, nieuzasadnione byłoby nawiązywanie do unormowań art. 27 i art. 30b omawianej ustawy. Nie wydaje się natomiast, by jedynym celem odwołania się w treści analizowanego przepisu do unormowań art. 27 i art. 30b, było wyłączenie spod preferencji podatkowej sytuacji, w której pełnoletnie dziecko osiąga dochody opodatkowane w inny sposób niż na zasadach ogólnych, czy na zasadach przewidzianych w art. 30b ustawy. Wyraźne odwołanie w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. do zasad opodatkowania określonych w art. 27 nie pozwala, zdaniem Sądu, na przyjęcie, że zasady te dotyczą tylko opodatkowania dochodów według skali podatkowej, nie obejmują zaś warunku naliczania podatku nie od "czystego" dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f., ale od podstawy opodatkowania. Przyjąć zatem należy, że poprzez nawiązanie w treści art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. do unormowań art. 27 i art. 30b tej ustawy, prawodawca nakazał przy określaniu kwoty uprawniającej do zastosowania ulgi z tytułu wychowania pełnoletniego dziecka uwzględnić kwotę odpowiadającą podstawie obliczenia podatku, do której odwołują się art. 27 i art. 30b ustawy. To od tej kwoty zależy bowiem bezpośrednio wysokość należnego podatku dochodowego oraz to, czy dziecko będzie w ogóle zobowiązane do jego uiszczenia. Przyjęcie natomiast, zgodnie z argumentacją organu, że odliczenia od dochodu nie mają wpływu na wysokość kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., powodowałoby, tak jak w niniejszej sprawie, utratę przez podatnika ulgi z tytułu wychowania dziecka, mimo że z zeznania podatkowego dziecka wynikałby podatek w wysokości 0 zł. Ze stanu faktycznego sprawy wynika jednoznacznie, że u syna skarżących nie wystąpił dochód w wysokości powodującej obowiązek zapłaty podatku. Osiągnął on przychód ze stosunku pracy w kwocie 3.715,30 zł, poniósł koszty uzyskania przychodu w kwocie 278,12 zł, uzyskał dochód w kwocie 3.437,18 zł, pracodawca odprowadził składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 509,37 zł. W rezultacie podstawa obliczenia podatku wyniosła 2.927,81 zł, a zatem poniżej kwoty wolnej od opodatkowania. W ocenie Sądu, kwestia, czy wystąpił dochód podlegający opodatkowaniu i w konsekwencji obowiązek zapłaty podatku powinna być zawsze rozważana w oparciu o przepisy u.p.d.o.f. regulującej podstawę obliczenia podatku, w tym obowiązkowe odliczenia od dochodu. Dopiero bowiem uwzględnienie tych uwarunkowań może doprowadzić do ustalenia, że osiągnięty dochód wygenerował bądź nie obowiązek zapłaty podatku, a więc był "dochodem podlegającym opodatkowaniu" (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2010r., sygn. akt II FSK 1617/08). Nie wydaje się, by celem przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania była sytuacja, w której podatnik zostaje pozbawiony możliwości skorzystania z ulgi "prorodzinnej", mimo że dziecko osiągnie dochody w wysokości, która nie skutkuje obowiązkiem zapłaty podatku. Rezultat wykładni celowościowej wspiera zatem wnioski wynikające z powyżej przeprowadzonych powyżej rozważań Sądu. Skoro bowiem celem omawianej instytucji jest pomoc podatnikom w związku z ciążącym na nich obowiązkiem łożenia na utrzymanie pełnoletnich dzieci w okresie ich nauki, uzasadniony jest pogląd, że osiągnięcie przez dziecko dochodu w wysokości nie powodującej powstania obowiązku podatkowego nie oznacza, że jego rodzice czy też opiekunowie prawni tracą prawo do odliczenia od podatku z tytułu powyższej ulgi. Ograniczanie pomocy Państwa dla podatników wychowujących dzieci w takiej sytuacji jest w ocenie Sądu bezpodstawne. Zapewniona jest natomiast pełna realizacja celu społecznego, jaki został ustanowiony w art. 27f u.p.d.o.f. Należy zwrócić uwagę, iż zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i doktrynie prawa podatkowego coraz częściej akcentuje się, że odczytując normę prawną odnoszącą się do ulgi czy zwolnienia, powinno uwzględniać się, że są to tzw. normy celu społecznego, który polega na realizacji polityki w dziedzinie nauki, ochrony zdrowia, zatrudnienia, inwestycji, itp. Zadaniem tych norm jest rozwój określonych dziedzin życia gospodarczego i społecznego. Przy interpretacji tego typu norm wykładnia celowościowa powinna być zatem stosowana w ścisłym powiązaniu z wykładnią językową i systemową (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt I FPS 8/08, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz powołana tamże literatura: R. Mastalski, Stosowanie prawa podatkowego, Oficyna Wolters Kluwer business, Warszawa 2008, s. 91 i n., wyroki NSA: z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II FSK 818/09, z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1170/09, z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 2028/09 i II FSK 2029/09, z dnia 5 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 383/10 i II FSK 384/10, wszystkie opubl.: www.orzeczenia.nsa.pl). Reasumując, przeciwko odmowie przyznania podatnikom preferencji podatkowej w omawianym przypadku przemawia nie tylko treść analizowanych przepisów prawa, (wymagająca wprawdzie skomplikowanych dla podatników zabiegów interpretacyjnych w ramach wykładni językowej, jednak nie budząca wątpliwości), ale również cele omawianej instytucji, której zadaniem jest pomoc w ponoszeniu kosztów utrzymania i wychowania dzieci w ramach polityki prorodzinnej, którą nakazuje Konstytucja RP. Sąd w składzie orzekającym podziela tym samym w całości stanowisko wyrażone w wyrokach: WSA w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 734/11, WSA w Kielcach z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 640/12, WSA w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 93/13, WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1653/13, WSA we Wrocławiu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 967/13, wszystkie opubl.: www.orzeczenia.nsa.pl. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie zobowiązany uwzględnić wykładnię przepisu art. 6 ust 4 pkt 3 u.p.d.o.f. zawartą w niniejszym wyroku. Końcowo Sąd wyjaśnia, że wniosek strony o zasądzenie od organu zwrotu kwoty uiszczonej tytułem zapłaty za zaległość wynikającą z zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, takie bowiem rozstrzygnięcie nie leży w kompetencjach Sądu. Podatek nadpłacony lub zapłacony nienależne stanowi nadpłatę podlegająca zwrotowi w trybie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie z dyspozycją art. 152 P.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 ustawy p.p.s.a, uwzględniając uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w wysokości 100 zł.