II SA/Ol 1374/14

Dnia 12 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 roku sprawy ze skargi K. A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]", Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm, dalej jako: k.p.a.), art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U Nr 287, poz. 1687 ze zm.), § 1, § 2, § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 1130), po rozpatrzeniu odwołania K. A. od decyzji Nr "[...]" Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" z dnia "[...]" w sprawie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu "[..]" K. A. złożył w Komendzie Powiatowej Policji w "[...]" oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia "[...]". Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że K. A. posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego położonego w "[..." przy "[...]" na podstawie umowy najmu z dnia "[...]" zawartej z Gminą "[...]". Powierzchnia mieszkalna przedmiotowego lokalu wynosi "[...]". W lokalu przy "[...]" K. A. zamieszkuje wraz z żoną i trojgiem dzieci. Decyzją z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Policji w "[...]" odmówił przyznania stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji ustalił, iż zajmowany przez zainteresowanego lokal mieszkalny nie odpowiada normom zaludnienia przysługującym policjantowi i członkom jego rodziny, jednak strona nie spełnia przesłanek do przyznania przedmiotowego świadczenia, gdyż potrzeby mieszkaniowe K. A. zostały zaspokojone w chwili przydziału lokalu przy "[...]" w "[...]", tj. z dniem "[...]". Lokal ten odpowiadał normom zaludnienia przysługującym zainteresowanemu i jego żonie w dniu przydziału. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, nawet w sytuacji powiększenia się członków rodziny zamieszkujących z policjantem. Decyzją z dnia "[...]" Komendant Wojewódzki Policji w "[...]" stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie przeanalizował w pełni żądania strony w zakresie terminu, od którego ubiega o przyznanie się równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i tym samym uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Powiatowy Policji w "[...]" decyzją z dnia "[...]" odmówił K. A. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia "[...]". Organ uznał, iż potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza zostały zaspokojone w chwili przydzielenia lokalu mieszkalnego przy "[...]", tj. z dniem "[....]". Przydzielony lokal mieszkalny spełniał normy powierzchni przypadające na jednego członka rodziny, wobec czego nie ma podstaw do przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, nawet w sytuacji powiększenia się członków rodziny policjanta, tj. po urodzeniu się córki dnia "[...]". Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że organ pierwszej instancji nie zgromadził w pełni materiału dowodowego, a w szczególności zachodzi konieczność uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego o dokumenty potwierdzające przydział lokalu mieszkalnego przy "[...]". Następnie, Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Policji w "[...]" odmówił K. A. prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia "[...]". W ocenie organu, K. A. uzyskał lokal mieszkalny przy "[...]" w "[...]" w ramach porozumienia jakie istniało w tym czasie pomiędzy dysponentem lokalu Burmistrzem "[...]", a Komendantem Powiatowym Policji w "[...]" na podstawie umowy najmu, a nie decyzji administracyjnej, co potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach sprawy. W odwołaniu od powyższej decyzji K. A. wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia "[...]", ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu własnej decyzji Komendant Wojewódzki Policji, przytaczając treść zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o Policji, podniósł m.in., że w toku analizy akt zgromadzonych w niniejszej sprawie ustalił, iż K. A. przyznano prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego decyzją Komendanta Rejonowego Policji w "[...]" z dnia "[...]". Przedmiotowa decyzja jest decyzją ostateczną i nie została wzruszona w trybie przepisów k.p.a. W dniu "[...]" zainteresowany uzyskał lokal mieszkalny przy "[...]" w "[...]" na podstawie umowy najmu z Zakładem Administracji Budynków Komunalnych w "[...]". Organ pierwszej instancji nie cofnął jednak stronie uprawnienia do równoważnika za brak lokalu decyzją administracyjną, a jedynie zaprzestał wypłacania K. A. równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w związku ze składanymi przez skarżącego corocznie oświadczeniami mieszkaniowymi do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Zainteresowany od "[...]" pobierał równoważnik za remont lokalu mieszkalnego przy "[...]". Po zmianie zajmowanego lokalu mieszkalnego na lokal położony przy "[...]" - umowa najmu z dnia "[...]" z Zarządem Budynków Komunalnych Spółka z o.o., zainteresowanemu przyznano w latach "[...]" równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przy "[...]". Mając na uwadze powyższe ustalenia faktyczne Komendant stwierdził, że K. A. posiada uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przyznane decyzją Komendanta Rejonowego Policji w "[...]" z dnia "[...]", która to decyzja nadal pozostaje w obrocie prawnym. Przedmiotowe świadczenie przyznano po rozpatrzeniu oświadczenia mieszkaniowego z dnia "[...]", w wysokości ustalonej dla policjanta nie posiadającego członków rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji. Komendant podniósł, że obowiązujące przepisy nie przewidują pobierania w tym samym czasie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz równoważnika za remont zajmowanego lokalu. Z uwagi na to, iż K. A. w latach "[...]" pobierał równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, nie można było realizować uprawnienia zainteresowanego do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego przyznanego decyzją z dnia "[...]". Nie pozostawia wątpliwości, że równoważnik za remont lokalu mieszkalnego był wypłacany stronie należnie, gdyż K. A. zajmował lokal mieszkalny, do którego posiadał tytuł prawny. W związku z powyższym, uznać należy że strona składając w dniu "[...]" oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wystąpiła o wypłacenie przedmiotowego świadczenia, które to uprawnienie zostało już przyznane decyzją Komendanta Rejonowego Policji w "[...]" z dnia "[...]". Na powyższą decyzję z dnia "[...]" skargę do tut. Sądu wniósł K. A. żądając jej zmiany. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. .88 ust. 1 ustawy o Policji oraz przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1130) i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. 2013 r., poz. 1170) polegające na nie przyznaniu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, jak też naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. polegające na bezpodstawnym umorzeniu postępowania, pomimo istnienia przesłanek do wydania decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Podniósł m.in., że decyzja Nr "[...]" Komendanta Rejonowego Policji w "[...]" z dnia "[...]" została wydana na podstawie innego stanu faktycznego, ponieważ w dniu jej wydania był kawalerem, a w związku w powyższym jego sytuacja mieszkaniowa i rodzinna była inna niż na chwilę obecną. Dlatego też organ odwoławczy uchylając zaskarżoną decyzję w całości i umarzając postępowanie oparł się na nieaktualnym stanie prawnym naruszając przepisy prawa materialnego oraz art. 7, 8, 9, 10 § 1, 12, 28 i 77 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in., że z oświadczenia mieszkaniowego z dnia "[...]" wynika że skarżący jako członka rodziny wskazał Z. A., na podstawie tego oświadczenia została wydana decyzja nr "[...]" z dnia "[...]". Powyższa decyzja nie została zmieniona ani wzruszona w trybie nadzwyczajnym, tym samym jest ostateczna i wydanie kolejnej decyzji w tym przedmiocie obarczone by było nieważnością, dlatego zasadne było umorzenie postępowania w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem dokonana przez Sąd analiza akt administracyjnych i konfrontacja wyników tej analizy z treścią zaskarżonej decyzji poprzez pryzmat mających zastosowanie przepisów prawa procesowego, nie pozwoliło Sądowi na uznanie sprawy za wyjaśnioną w należyty sposób. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia "[..]" Komendant Wojewódzki Policji , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" w sprawie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego od dnia "[...]", uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. Organ odwoławczy uchylając decyzję Komendanta Powiatowego i umarzając postępowanie pierwszej instancji powołał jako podstawę prawną art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. Sąd rozważył przyczynę uchylenia i umorzenia postępowania w oparciu o treść powołanego przez organ art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej, tj. eliminującej z obrotu prawnego decyzję Komendanta Powiatowego było jak najbardziej prawidłowe i nie budziło zastrzeżeń nawet samego skarżącego. Natomiast, umorzenie postępowania przed organem pierwszej instancji nie było procesowo poprawne. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Komendanta Rejonowego Policji w "[...]" z dnia "[...]" przyznająca K. A. prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, co uzasadnia umorzenie postępowania. W literaturze przedmiotu dopuszcza się uchylenie, przez organ odwoławczy, decyzji pierwszoinstacyjnej i umorzenie postępowania na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w przypadku bezprzedmiotowości tego postępowania. Pojęcie bezprzedmiotowości należy interpretować analogicznie do treści art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość ma miejsce, najogólniej rzecz ujmując, wówczas, gdy przestał istnieć jakiś element sprawy administracyjnej bądź brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W ocenie Sądu, przesłanka bezprzedmiotowości nie zachodziła w niniejszym postępowaniu. W pierwszej kolejności należy jednak przybliżyć kwestie dotyczące możliwości przyznania policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Z treści art. 88 ust. 1 ustawy o Policji wynika, iż policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jest to prawo do lokalu o określonej powierzchni, uwzględniającej normy zaludnienia lokali mieszkalnych, określone na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy, w drodze rozporządzenia ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Z tak określonym prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe formy zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności: przydziału lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy o Policji), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1 ustawy), prawo pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy). Ustawodawca wskazał zatem, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić dwutorowo, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której funkcjonariusz stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), bądź przez przyznanie określonych świadczeń pieniężnych. Prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje świadczenie pieniężne, a mianowicie pomoc finansowa – art. 94 ust. 1 ustawy oraz równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego – art. 92 ust. 1 ustawy. A zatem wśród możliwych do uzyskania przez funkcjonariusza świadczeń pieniężnych, w razie niemożności przydziału lokalu mieszkalnego, ustawa wymienia prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu. Takie rozumienie przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wyraża istotę prawa policjanta do lokalu mieszkalnego i oznacza, że równoważnik pieniężny ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia policjanta, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze. W przypadku braku uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego, które realizowane jest w formie administracyjnej decyzji o przydziale – art. 97 ust. 5 ustawy, policjant nie ma również uprawnienia do uzyskania pomocy finansowej w postaci równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego. Z treści art. 92 ustawy o Policji wynika, że jeżeli policjant nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy, a posiadany przez niego lokal, który nie został przydzielony w drodze decyzji z zasobów mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy, nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, to w takiej sytuacji policjant może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, a to z kolei oznacza, że może otrzymać równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej. Sąd orzekający zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r. (sygn. akt I OSK 386/08), iż w sytuacji gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a takiego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia. Analogiczne stanowisko zostało wyrażone w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 27.07.2010 r. – II SA/BK 303/10, a także w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2010 r. – I OSK 1638/09, z dnia 24 listopada 2009 r. – I OSK 547/09, z dnia 22 czerwca 2009 r. – I OSK 1123/08, z dnia 16 czerwca 2009 r. – I OSK 998/08 i z dnia 21 grudnia 2007 r. – I OSK 1806/06. W świetle zaś uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/08) posiadanie lokalu nieodpowiadajacego przysługującym policjantowi i jego rodzinie normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono już lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji. Wówczas policjantowi przysługuje jedynie prawo do zamiany posiadanego lokalu na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu, a nie prawo do równoważnika przewidzianego w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że decyzją z dnia "[...]" przyznano skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, a pismem z dnia "[...]" K. A. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w "[...]" o przydział lokalu służbowego. W aktach niniejszej sprawy znajduje się również pismo Kierownika Zakładu Administracji Budynków Komunalnych w "[...]" z dnia "[...]" (k. 8 akt administracyjnych) przyznające K. A. lokal mieszkalny położony w "[...]" przy "[...]". W dacie przyznania skarżącemu powyższego lokalu art. 97 ust. 5 ustawy o Policji stanowił, że "Przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92 i 94, następuje w formie decyzji administracyjnej". Natomiast art. 90 ust. 1 tej ustawy stanowił, że "Na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji Ministra Spraw Wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gmin lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych". Z akt sprawy nie wynika jednak, czy przydział skarżącemu powyższego lokalu nastąpił w procesowej formie decyzji administracyjnej i czy lokal ten pochodził z zasobów mieszkaniowych Policji. Kwestia ta jest o tyle istotna, że jeżeli przydział nie nastąpił z zasobu mieszkaniowego, to skarżącemu przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Jeżeli jednak przydział nastąpił z zasobu mieszkaniowego, a pismo z dnia z dnia "[...]" ma charakter decyzji, skarżącemu przysługuje jedynie prawo do zamiany posiadanego lokalu na lokal spełniający normy zaludnienia. Powyższe okoliczności nie zostały wyjaśnione przez organ odwoławczy, co oznacza, że organ uchylił się od swego obowiązku i nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie – co stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do kwestii umorzenia postępowania wyjaśnić należy, że skoro nadal obowiązuje decyzja przyznająca skarżącemu równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, to K. A. ma interes prawny w tym aby domagać się wypłaty przedmiotowego świadczenia, tzn. oczekiwać od organu aby ukształtował jego sytuację prawną, po rozpoznaniu jego wniosku z dnia "[...]". Od tego też momentu (t.j. od dnia "[...]") skarżącemu ewentualnie przysługiwałby równoważnik, a nie od dnia "[...]", jak domaga się skarżący. W ocenie Sądu organ powinien rozważyć ewentualne wszczęcie z urzędu postępowania w celu wyeliminowana z obrotu prawnego decyzji Komendanta Powiatowego Policji w "[...]" z dnia "[...]" w przedmiocie przyznania skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w trybie art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, jako nieodpowiadającej aktualnemu stanowi faktycznemu. Tymczasem organ, w sposób nieuprawniony, powołuje się na przeszkodę w przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu, w postaci pobierania też przez skarżącego równoważnika za remont lokalu. Są to formy pomocy pieniężnej niezależne od siebie. Jeżeli organ uważa, że funkcjonariusz Policji nie może pobierać równocześnie dwóch równoważników pieniężnych, to (w powołaniu się na odpowiedni przepis prawny) może ewentualnie cofnąć równoważnik za remont lokalu. Z tych względów w ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji i umarzając postępowanie naruszył także art. 15 k.p.a. Organ drugiej instancji jest organem merytorycznym i ma obowiązek ponownego rozpoznania sprawy oraz odniesienia się do zarzutów odwołania. Reasumując, Sąd uważa, uchylając decyzję organu drugiej instancji, że organ odwoławczy jest kompetentny we własnym zakresie, zweryfikować decyzję organu pierwszej instancji, uwzględniając wyżej wymienione stanowisko Sądu. O ile organ odwoławczy uzna, iż sprawa wymaga wyjaśnienia, mającego istotny wpływ na treść decyzji, może skorzystać z przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. W pkt. 2 wyroku orzeczono w oparciu o art. 152 tej ustawy.