II SA/Kr 1410/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Iwona Niżnik – Dobosz Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę odrzuca. [pic] Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 805/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2012 r. ([...]) na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 w związku z art. 123 K.p.a., Prezydent Miasta odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie fragmentu drogi oraz budowie brakujących chodników na działkach nr [...], [...] obr. [...] ul. K. w K., oraz budowie zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...], nie znajdując podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W motywach tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 5 stycznia 2011 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki UM wpłynął wniosek J. F. właściciela dz. nr [...] i [...] obr. [...] o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przyczyną zawieszenia postępowania miałoby być prowadzone z wniosku Gminy Miejskiej przez Sądem Rejonowym dla [...] (sygn. akt [...]) postępowanie o wznowienie postępowania w przedmiocie zasiedzenia przez M. O. własności graniczących z terenem inwestycji działek. Organ pierwszej instancji ustalił, że w księdze wieczystej prowadzonej dla działek nr [...] i [...] jako właściciel w/w nieruchomości figuruje M. O.. Wpis nastąpił na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 16 lutego 2009 r., natomiast w dziale III księgi wpisane jest ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem stwierdzającym nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia przez M. O.. Z powyższego wynika, że wznowienie postępowania może zakończyć się oddaleniem wniosku M. O. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, co skutkować będzie utratą przez niego przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Okoliczność ta miałaby wpływ na postępowanie, ale jedynie w kwestii ustalenia prawidłowego kręgu stron. Zmiana właściciela nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie będzie miała jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym organ wskazał, że wynik postępowania w sprawie zasiedzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego. Na powyższe postanowienie zażalenie złożył J. F., który zarzucił naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podał, że wynik prowadzonego przez Sąd postępowania o zasiedzenie nieruchomości graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji będzie rzutował na ustalenie kręgu stron postępowania. Toczyć się ono musi przy udziale wszystkich stron, zaś podstawowym obowiązkiem organu administracji jest dążenie do zapewnienia tym stronom czynnego udziału w postępowaniu. Postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając takie stanowisko podkreślono, iż norma art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. dotyczy zagadnienia wstępnego, a więc takiego które musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Z powyższego wynika, że przymiot zagadnienia wstępnego mogą mieć tylko rozstrzygnięcia, które warunkują wydanie orzeczenia merytorycznego. Zagadnienie wstępne dotyczy więc sytuacji, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia, bez rozstrzygnięcia którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym. Oczekiwanie na rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiedzenia, nie czyni niemożliwym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jeśli postępowanie sądowe o zasiedzenie zakończy się prawomocnym rozstrzygnięciem na skutek którego nastąpi zmiana właściciela przedmiotowych działek, organ administracji będzie musiał dokonać korekty stron postępowania. Na powyższe postanowienie J. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia go poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi i wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. To od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu administracyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Rację ma skarżący twierdząc, że obowiązkiem organu jest ustalenie kręgu osób zainteresowanych i zawiadomienie ich o postępowaniu. Po pierwsze jednak obowiązek ten ma charakter proceduralny, co do zasady ma więc służyć zapewnieniu ochrony uprawnień procesowych osób zainteresowanych. Zagadnienie wstępne zaś, stanowiące niewyjaśniony problem materialnoprawny, jest zupełnie inną kategorię: nie istnieje dopóki ustalenie stanu sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe. Po wtóre obowiązek ustalenia prawidłowego kręgu uczestników postępowania administracyjnego nie jest realizowany jednorazowo, lecz trwa aż do czasu zakończenia tego postępowania. Każdy, kto ma w tym prawny interes, winien być o postępowaniu zawiadomiony, bez względu na to, na jakim etapie tego postępowania nabył stosowne uprawnienia. Ustalenie stanu tej sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe i w obecnym stanie niezależne od ewentualnej przyszłej zmiany przepisów prawa. Zasadnie zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. W związku z tym skargę jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. F. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), a mianowicie:- 1/ art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku całkowitej kontroli postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pod względem jego zgodności z prawem, tj. m.in. art. 28 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także art. 7 i art. 77 K.p.a., 2/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalenie skargi, podczas gdy skarga powinna być w całości uwzględniona, albowiem kontrolowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 stycznia 2012 r. jest obarczone wadami prawnymi stanowiącymi przesłanki jego uchylenia, albowiem: a/ organ naruszył art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów i niewłaściwe przyjęcie, iż nie zachodzą wskazywane przez skarżącego przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, a to w związku z zakończonym postępowaniem dotyczącym wznowienia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] obręb [...], objętych księgą wieczystą [...], wskutek czego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Przebudowa fragmentu drogi oraz budowa brakujących chodników na działkach nr [...] obr. [...] ul. K. w K. oraz budowa zjazdu z działki nr [...] na działki nr [...] obr. [...]" prowadzone jest bez prawidłowego ustalenia kręgu stron tego postępowania, a tym samym bez udziału wszystkich uprawnionych stron postępowania, a wobec tego niewątpliwie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania, b/ organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a to poprzez nienależyte wykonanie ciążących na organach administracji obowiązków wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności obowiązku ustalenia stanu postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] obręb [...], objętych księgą wieczystą [...]; 3/ naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji rażącego naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów K.p.a., tj. art. 7 oraz 77 K.p.a., art. 28 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji naruszenie "art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a." oraz art. 151 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie przez Sąd skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO w [...], a także poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta, gdyż w niniejszej sprawie oba organy, tj. SKO i Prezydent Miasta prowadziły postępowanie w sposób wadliwy i błędnie nie zawiesiły postępowania, pomimo że po prawidłowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Podnosząc powyższe zarzuty, w oparciu o art. 176 P.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na zasadzie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 210/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu NSA podał, że aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Stwierdzić trzeba, iż za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Z przedstawionych wyżej przyczyn uzasadnione pozostaje wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Tym samym przy uwzględnieniu powyższych rozważań niesporne jest, iż w świetle art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, a więc takie jak wydano w przedmiotowej sprawie, zażalenie nie przysługuje. Natomiast w niniejszej sprawie takie zażalenie uznano za dopuszczalne i zostało ono merytorycznie ocenione przez organ drugiej instancji w kontrolowanym postanowieniu, zaś Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił je jako zgodne z prawem. Z wyżej wskazanych względów wynika, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola rozstrzygnięcia organu odwoławczego, w zakresie w jakim zaakceptowano merytoryczną możliwość orzekania przez ten organ, narusza normy art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a., jak i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), uprawniony a zarazem zobowiązany jest do zbadania, czy w sprawie objętej skargą organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, a tym samym czy skarga jest zasadna, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji. W tej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 210/13 uchylił poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 805/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając tą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie związany jest poglądem wyrażonym w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 190 P.p.s.a. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest rozpoznać sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 stycznia 2012 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: przebudowa fragmentu drogi oraz budowa brakujących chodników na działkach nr [...], [...] obr. [...] ul. K. w K. oraz budowa zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...]. Zatem postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Do dnia 10 kwietnia 2011 r. przepis art. 101 § 3 K.p.a. miał brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie", w związku z czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano dopuszczalność zażalenia na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 22 maja 2000 r., OPS 4/00, publ. ONSA 2000, Nr 4, poz. 137). W wyniku nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., treść art. 101 § 3 K.p.a. uległa zmianie i w obecnym stanie prawnym przepis ten ma następujące brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Obecnie treść art. 101 § 3 K.p.a. należy zatem odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w analizowanym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. W podobny sposób możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania uregulowane są w procedurach sądowoadministracyjnej i cywilnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 15 września 2008 r., II OZ 856/08, ONSAiWSA 2009, Nr 2, poz. 22, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., II GZ 301/08, Lex nr 551916, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2010 r., II OZ 407/10, LEx nr 663658). Treść art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zbieżna jest również z art. 394 § 1 pkt 6 K.p.c. Na gruncie poglądów doktryny procedury cywilnej ukształtowało się jednolite stanowisko, zgodnie z którym postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (zob. m. in. W. Siedlecki [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, s. 648; A. Zieliński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Tom I, pod red. prof. A. Zielińskiego, Warszawa 2005, s. 963). W świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. podzielić zatem należy prezentowane obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważające stanowisko, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje (postanowienie NSA z 23 maja 2013 r. II OSK 1617/12, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r., II SA/Bk 466/11 i z dnia 21 lutego 2012 r., II SA/Bk 513/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r., II SA/Gd 112/12 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r., IV SA/Wa 1822/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., VII SA/Wa 127/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2012 r., II SA/Kr 1693/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2012 r., II SA/Po 571/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (12 marca 2012 r.) obowiązywały przepisy kodeksu postępowania administracyjnego po nowelizacji, zatem zażalenie na postanowienie tego organu skarżącemu nie przysługiwało. Postanowienie to utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania – a zatem także merytorycznie także dotyczyło odmowy zawieszenia postępowania. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w tym przepisie, a zatem rozpoznanie przez Sąd I instancji skargi na to postanowienie było niedopuszczalne (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 172/13). Rozwiązanie takie koresponduje z treścią art. 142 K.p.a., albowiem postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. A więc w przypadku postanowień nietamujących biegu postępowania, w tym postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, istnieje możliwość jego kontroli w ramach zaskarżenia go w odwołaniu od decyzji. Za takim rozumieniem przepisu przemawia także art. 12 K.p.a. konstruujący zasadę szybkości postępowania. Powyższe okoliczności przemawiały za stwierdzeniem, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, dlatego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.