II OSK 154/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Julia Słomińska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 września 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 16/15 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestnika M. O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 16/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi wewnętrznej. Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia 7 sierpnia 2014 r., wydaną po rozpatrzeniu wniosku M. O., P. O. i K. O.-B., Burmistrz Gminy R. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie drogi dojazdowej wewnętrznej oraz drenażu i kanalizacji sanitarnej na działce nr [...] i części działek nr [...],[...],[...],[...], położonych w miejscowości P. G.. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania ze względu na prowadzone równolegle postępowanie w sprawie naruszenia stosunków wodnych przez przedmiotową inwestycję i uznał, że okoliczność ta - z uwagi na charakter decyzji o warunkach zabudowy - nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Należy wyjaśnić, że konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy związana była z prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego postępowaniem mającym na celu legalizację obiektu zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej. W następstwie wniesionego przez skarżącą odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy R.. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter deklaratoryjny, nie kształtuje uprawnień, nie może też stanowić o prawach i obowiązkach inwestora. W tym zakresie wyjaśnił, że na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagania ochrony interesów osób trzecich mają charakter informacyjny, a rozstrzygnięcie kwestii naruszenia stosunków wodnych nie stanowi elementu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego ochrony interesów osób trzecich. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie jest zatem konieczne do podjęcia decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a tym samym nie stanowi zagadnienia wstępnego. Wobec tego brak jest w sprawie podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania o naruszenie stosunków wodnych. Odnosząc się do przedmiotu sprawy organ odwoławczy zwrócił natomiast uwagę, że realizowana droga wewnętrzna wraz z urządzeniami towarzyszącymi usytuowana jest w obszarze pozbawionym planu miejscowego, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Beskidu Niskiego, na gruntach rolnych klasy IV. Z uwagi na charakter inwestycji (obiekt liniowy) nie mają do niej zastosowania przesłanki dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, zaś pozostałe przesłanki – jak wynika z akt sprawy i zaskarżonej decyzji - są spełnione (tj. uzbrojenie terenu jest wystarczające dla inwestycji, teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze, inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi). Ponadto projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę oraz uzyskał wymagane prawem uzgodnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.; - art. 101 § 1 i 3 k.p.a. przez nie wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania wobec złożonego wniosku skarżącej, a jedynie odniesienie się do tego wniosku w uzasadnieniu decyzji merytorycznej, podczas gdy rozstrzygniecie tej kwestii wymaga wydania postanowienia; - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez nie wydanie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania w sytuacji występowania obligatoryjnej przyczyny zawieszenia; - art. 6, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 15 k.p.a. W uzasadnieniu powyższych zarzutów skarżąca wywodziła, że nierozpoznanie przez organ jej wniosku o zawieszenie postępowania w formie postanowienia pozbawiło ją możliwości poddania kontroli stanowiska organu, co do zasadności i podstaw zawieszenia. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zaistniały warunki wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 – dalej jako "u.p.z.p."), zaś w podjętych decyzjach organy w sposób szczegółowy odniosły się do spełnienia przez planowaną inwestycję poszczególnych wymagań wskazanych w tym przepisie. W kontekście zarzutów skargi, stanowiących powtórzenie zarzutu odwołania co do naruszenia przepisów postępowania poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, Sąd I instancji wskazał, że kwestią sporną w niniejszej sprawie o ustalenie warunków zabudowy było to, czy wynik postępowania o naruszenie stosunków wodnych jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyjaśnił, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu jest tylko taka okoliczność, która uniemożliwia rozstrzygnięcie danej sprawy, i która wpływa na wynik sprawy, w której toczy się postępowanie "główne". Ponadto musi zachodzić bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a zagadnieniem wstępnym. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Odnosząc powyższe do przedmiotu sprawy Sąd wskazał, że na etapie wydania decyzji o warunkach zabudowy wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich mają charakter informacyjny, tj. mogą zawierać jedynie informacje dla inwestora o działaniach niezbędnych dla ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nie mogą zaś zawierać nakazów kierowanych do osób trzecich czy też upoważnień dla inwestora do podjęcia działań naruszających interes tych osób. Wbrew więc twierdzeniom skarżącej, rozstrzygnięcie kwestii naruszenia stosunków wodnych nie stanowi elementu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącego ochrony interesów osób trzecich. Zatem rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest konieczne do podjęcia decyzji w sprawie będącej przedmiotem procedowania organów, a tym samym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jednocześnie Sąd I instancji stwierdził, że wprawdzie odstąpienie przez organ od załatwienia wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w formie postanowienia jest nieprawidłowe, to jednak wadliwość ta nie uzasadniała uchylenia zaskarżonej decyzji. Odmowa zawieszenia postępowania przybiera bowiem formę postanowienia, na które nie służy zażalenie, więc strona mogła je zaskarżyć - co zresztą w niniejszej sprawie uczyniła - wyłącznie w odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie strona nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W skardze kasacyjnej B. G. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: - art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2, art. 141 P.p.s.a. i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 101 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 123 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe niewydanie postanowienia w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazanych regulacji prowadzi do odmiennego wniosku; - art. 1 § 1 oraz § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 2, art. 141 i 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. oraz art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 142 k.p.a. poprzez wydanie sprzecznego w treści uzasadnienia polegającą na stwierdzeniu, iż skarżąca zaskarżyła w odwołaniu postanowienie, na które w ocenie Sądu I instancji nie służyło zażalenie w sytuacji, kiedy skarżąca uczynić tego nie mogła, albowiem brak było takiego substratu do zaskarżenia albowiem sporne postanowienie nie zostało w rzeczywistości wydane; - art. 1 § 1 oraz § 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 P.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 15 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania czego konsekwencją jest brak możliwości polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji w przedmiotowej kwestii. W uzasadnieniu tak skonstruowanych podstaw skargi kasacyjnej skarżąca argumentowała, że każdy wniosek strony o zawieszenie postępowania, niezależnie od jego zasadności, musi być rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Wbrew natomiast stanowisku Sądu I instancji na postanowienie odmawiające zawieszenia służy zażalenie. Wobec tego jednak, że problematyka dopuszczalności tego zażalenia stanowi przejaw rozbieżności w orzecznictwie, skarżąca wniosła o podjęcie w przedmiocie wykładni i zastosowania art. 101 k.p.a. uchwały w pełnym składzie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik M. O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Zagadnienie prawne, jakie wystąpiło w niniejszej sprawie to kwestia dopuszczalności zażalenia na postanowienie organu odmawiające zawieszenia postępowania administracyjnego. Wbrew jednak stanowisku skarżącej, zagadnienie to nie wywołuje takich wątpliwości prawnych, które uprawniałyby skład orzekający do wystąpienia w trybie przepisu art. 187 § 1 P.p.s.a. z wnioskiem o podjęcie uchwały, o której mowa w art. 15 § 1 pkt 3 tej ustawy. W szczególności kwestia ta nie wywołuje rozbieżności w orzecznictwie. Powołane w skardze kasacyjnej wyroki, to jak wynika z analizy ich uzasadnień, poglądy ukształtowane na tle albo dawnego brzmienia przepisu art. 101 § 3 k.p.a. sprzed jego nowelizacji, albo wkrótce po jego zmianie. Mocą bowiem ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18) przepis art. 101 § 3 k.p.a. otrzymał nowe brzmienie zgodnie z którym "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". W okresie poprzedzającym nowelizację z 2010 r. rzeczywiście sformułowaniu "postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania" nadawano znaczenie szerokie, które obejmowało zarówno postanowienia "o zawieszeniu postępowania", "o odmowie zawieszenia postępowania", "o podjęciu zawieszonego postępowania" oraz "o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania". Jednak z chwilą dodania przez ustawodawcę do dotychczasowej treści przepisu: "na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie" sformułowania "albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania" zwrotowi "w sprawie zawieszenia" należało nadać nowe znaczenie i rozumieć je wąsko jako dotychczasowy odpowiednik wyłącznie postanowienia o zawieszeniu tak aby cała treść zmienionego przepisu miała sens. Taki kierunek wykładni omawianego przepisu przyjęto jednolicie w orzecznictwie zwłaszcza, że wprowadzonym wówczas przez ustawodawcę zmianom towarzyszył wyraźny zamiar usprawnienia procedury administracyjnej przez m. in. wykluczenie możliwości zaskarżalności postanowień nie wstrzymujących toku postępowania tj. postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania i właśnie o odmowie zawieszenia (zob. m.in. wyroki NSA z 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 340/13; z 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12; z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12; z 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1993/12; z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Konsekwencją powyższego jest stanowisko, że w świetle przepisu art. 101 § 3 k.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie. (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 814/15 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonana więc przez Sąd I instancji wykładnia omawianego przepisu jest prawidłowa i znajduje oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższych wywodów należy następnie odnieść się do oceny skutków prawnych naruszenia polegającego na niewydaniu przez organ postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania pomimo wniosku strony. Jest bowiem jasne, że w tym zakresie organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, gdyż procesową formą załatwienia wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego jest postanowienie (art. 123 § 1 i 2 k.p.a.). Forma ta dotyczy nie tylko postanowień zaskarżalnych w rozumieniu art. 101 § 3 k.p.a., lecz także tych, które nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu, zatem rozpoznanie wniosku skarżącej winno zostać odzwierciedlone w sformalizowanej czynności organu. W tym miejscu podkreślić należy, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie uznał za prawidłowe "niewydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania", a wręcz przeciwnie - dostrzegł to uchybienie i ocenił je negatywnie. Skoro jednak nie budzi wątpliwości, że odmowa zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega zaskarżeniu (art. 101 § 3 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a.), to niewydanie orzeczenia w tym przedmiocie w formie odpowiedniego aktu, mimo złożonego wniosku – nie ma wpływu na wynik sprawy. Wydanie przez organ rozstrzygnięcia, jak tego domaga się skarżąca, nie doprowadziłoby bowiem do zmiany jej sytuacji prawnej – w szczególności sytuacji tej by nie polepszyło, gdyż nadal nie mogłaby ona skorzystać z żadnego środka zaskarżenia. Wskazać jednocześnie należy, co trafnie podniósł Sąd I instancji, że strona niezadowolona z orzeczenia o odmowie zawieszenia postępowania, nie zostaje pozbawiona możliwości jego kontroli, ponieważ stosownie do art. 142 k.p.a. może je kwestionować w odwołaniu od decyzji oraz skardze do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Choć w niniejszej sprawie nie wydano postanowienia, którego treść skarżąca mogłaby kwestionować w tym trybie, to jednak nie ulega wątpliwości, że zarówno w odwołaniu jak i skardze do sądu podnosiła ona kwestie związane z koniecznością zawieszenia postępowania administracyjnego, i że kwestie te zostały rozpoznane tak przez organ odwoławczy jak i Sąd I instancji. W tym zakresie Sąd I instancji dokonał natomiast oceny prawnej odmowy zawieszenia postępowania zawartej w uzasadnieniu decyzji Burmistrza i prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Oceny tej nie mogłoby więc zmienić rozpoznanie wniosku strony w odpowiedniej formie prawnej, bowiem okoliczności sprawy, które stanowią podstawę orzekania w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego, tj. kwestia istnienia zagadnienia wstępnego - pozostają bez zmian. Wprawdzie więc Sąd I instancji dostrzegł, że organ I instancji dopuścił się uchybienia przepisów postępowania w powyższym zakresie, jednakże nie wyczerpuje ono cechy "istotności" naruszenia i jego wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie Sąd nie miał podstaw do zastosowania wobec kwestionowanej decyzji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. z powodu niewydania postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego. Wpływanie w sposób istotny na wynik sprawy oznacza bowiem prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów orzeczenie organu musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (zob. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, LEX 1356919; z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, LEX nr 1286271; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04; publ. ONSAiWSA 2005/4/66). W niniejszej sprawie natomiast procedowanie przez organy w kwestii wniosku o zawieszenia postępowania w sposób przewidziany przepisami, nie doprowadziłoby do merytorycznej zmiany rozstrzygnięć wydanych w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a jednocześnie naruszenie przepisów w tym zakresie nie pogorszyło sytuacji strony. Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny wykluczają możliwość wydania orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co też prawidłowo dostrzegł Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które umożliwiają kontrolę instancyjną rozstrzygnięcia Sądu I instancji. O wadliwości uzasadnienia wyroku można natomiast mówić wyłącznie wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta uniemożliwia kontrolę instancyjną orzeczenia – w szczególności gdy nie zawiera ono stanowiska wojewódzkiego sądu administracyjnego, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas zaskarżony wyrok podlega uchyleniu (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt I FSK 671/17, LEX nr 2339572). Tymczasem w niniejszej sprawie, której istota dotyczy kwestii czysto procesowej, tj. niewydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania i w konsekwencji uniemożliwienia skarżącej zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia - stan faktyczny jest jasny i bezsporny, zaś przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia została w dostateczny sposób wyjaśniona. Nie budzi przy tym wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sąd I instancji jasno wskazał przesłanki, jakimi kierował się przy rozstrzyganiu sprawy – w szczególności dokonał prawidłowej wykładni art. 101 § 1 i 3 k.p.a., ustalił jego skutki proceduralne w kontekście stanu faktycznego niniejszej sprawy i w tym zakresie ocenił czynności organów administracji wskazując jednocześnie dlaczego, dostrzegając uchybienia procesowe, skargę oddalił. W tym zaś zakresie orzeczenie Sądu znajduje oparcie w treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., statuującym przesłanki uchylenia decyzji będącej przedmiotem kontroli sądowej. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji odniósł się także do podniesionych przez skarżącą naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, lecz - jak już wyjaśniono - nie dostrzegł w działaniu organów takich uchybień, które obligowałyby go do uchylenia zaskarżonych decyzji. W sytuacji, gdy sąd administracyjny nie pominął w swych rozważaniach określonej kwestii, a tylko ocenił ją w sposób niesatysfakcjonujący dla strony, zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może okazać się trafny (zob. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2755/15, LEX nr 2339994). Fakt zaś, że uzasadnienie wyroku w tym zakresie jest zwięzłe nie oznacza naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. bowiem zawarte w tej części wywody w sposób dostateczny wyjaśniają motywy rozstrzygnięcia i pozwalają na zrozumienie przesłanek, jakimi kierował się Sąd. O tym natomiast, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem nie świadczy obszerność uzasadnienia, lecz jego zawartość merytoryczna. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy kasacyjne sprowadzające się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 101 § 1 i 3 k.p.a., a także naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie są zasadne. Nie stwierdzając także zaistnienia okoliczności branych pod uwagę z urzędu (por. art. 183 § 2 i art. 189 P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji. W punkcie 2 wyroku oddalono wniosek uczestnika postępowania – M. O. o zasądzenie na jego rzecz niezbędnych kosztów postępowania związanych z kosztami zastępstwa procesowego, bowiem przepisy art. 204 pkt 1 i 2 P.p.s.a., regulujące zwrot kosztów postępowania kasacyjnego w razie oddalenia skargi kasacyjnej, nie dają podstaw do rozstrzygania o kosztach postępowania kasacyjnego między skarżącym kasacyjnie a uczestnikiem postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 3/15, CBOSA). Zwrot kosztów postępowania jest dopuszczalny zaś tylko wtedy, gdy wynika to wprost z przepisu, a we wszystkich innych sytuacjach obowiązuje zasada ponoszenia kosztów postępowania przez strony we własnym zakresie (por. postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 887/12).