I SA/Gd 711/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 lutego 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 października 2014 r. określającąT.S.wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 54.943,00 zł. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: W dniu 14 marca 2014 r. T.S. (dalej: podatnik, skarżący) złożył w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013, na formularzu PIT – 37, dokonując wyboru sposobu rozliczenia przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci. W złożonym zeznaniu podatnik wykazał dochód w kwocie 298.774,50 zł, odliczenia od dochodu składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 19.893,57 zł i ulgi z tytułu darowizny w kwocie 180 zł, dochód pod odliczeniach 278.700,93 zł, podstawa obliczenia podatku 139.350,00 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne 21.711,60 zł, podatek należny 42.413,00 zł, suma zaliczek pobranych przez płatników 50.681,00 zł, nadpłata 8.268,00 zł. W toku postępowania podatkowego, wszczętego postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej Naczelnik US) zakwestionował wybraną przez podatnika formę rozliczenia dochodów osiągniętych w 2013r. w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci. Z poczynionych ustaleń wynikało, że podatnik jest wprawdzie osobą stanu wolnego i posiada małoletnie dziecko (Z. P. urodzona 10 września 2005r.), jednakże zamieszkuje wraz z dzieckiem i jego matką pod tym samym adresem ([...]), a matka dziecka współuczestniczy w jego wychowaniu. Tymczasem prawo do preferencyjnego opodatkowania jako osobie samotnie wychowującej dzieci przysługuje tylko temu z rodziców, który faktycznie w roku podatkowym samotnie wychowywał dzieci, pozbawiony wsparcia drugiego z rodziców w procesie wychowania dziecka. Spełnienie zaś tylko jednej przesłanki, tj. statusu cywilnego rodzica (rozwodnik), o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f., w sytuacji gdy nie wiąże się z okolicznością samotnego wychowywania dziecka, nie daje prawa do skorzystania z omawianego sposobu opodatkowania dochodów. W konsekwencji powyższych ustaleń Naczelnik US decyzją z dnia 31 października 2014 r. określił T.S.wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości 54.943,00 zł. Podatnik wniósł odwołanie od powyższej decyzji, podkreślając, że spełnia warunki do uznania go za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.p.d.f., bowiem samotnie sprawuje opiekę nad córką, bez wsparcia i pomocy za strony matki. Wniosku tego nie podważa fakt, że matka dziecka uczestniczy w wywiadówkach, ma bowiem do tego prawo, a w ten sposób nie nawiązuje się żadna relacja matka-dziecko. Podatnik podkreślił, że w całości ponosi ciężar finansowy wychowania córki. Dyrektor Izby Skarbowej , po rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia 23 lutego 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczenia podatku dochodowego przysługuje pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w art. 6 ust. 4, 8 i 10 u.p.d.f. Ustawodawca uzależnił zatem prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych od spełnienia łącznie następujących warunków: dana osoba musi wychowywać dzieci w danym roku podatkowym; musi być osobą samotnie wychowującą dzieci w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.p.d.f.; nie mogą mieć do niej, ani do jej dziecka zastosowania przepisy art. 30c u.p.d.f., przepisy o zryczałtowanym podatku dochodowym oraz ustawy o podatku tonażowym; musi złożyć wniosek (wyrażony w zeznaniu rocznym) i wniosek ten musi zostać złożony w terminie przewidzianym do złożenia tego zeznania. Norma zawarta w cytowanym wyżej art. 6 ust. 4 u.p.d.f. stanowi wyjątek od reguły ustanowionej w art. 3 ust. 1 tej ustawy - zgodnie z którą osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) (...) - i wprowadza preferencyjne opodatkowanie dla osób samotnie wychowujących małoletnie dzieci, wskazując jednocześnie jakie osoby, biorąc pod uwagę ich stan cywilny, mogą być uznane za osoby samotnie wychowujące dzieci. Jak wynika z akt sprawy podatnik w spornym roku podatkowym wraz z małoletnią córką Z.P. oraz jej matką D.G. (obecnie P. ) wspólnie zamieszkiwał pod adresem [...]. Ustalenie to oparte zostało na dowodach: piśmie Urzędu Miasta i Gminy P. potwierdzającym adres zameldowania, formularzu NIP-3 złożonym przez D.G. w dniu 4 stycznia 2006 r., zeznaniach podatkowych przez nią złożonych za lata 2012 i 2013, w których to dokumentach podatniczka wskazała jako adres zamieszkania i zameldowania [...]. Na podstawie dowodów w postaci zeznań D. P. , pisma Dyrektora Państwowej Szkoły Muzycznej im. [...], deklaracji w sprawie zapoznania się z "Wewnątrzszkolnym Systemem Oceniania oraz wymogami edukacyjnymi i kryteriami ocen", pisma Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] , informacji uzyskanych od płatnika D. P. o wykorzystaniu przez nią z przysługujących jej z mocy art. 188 Kodeksu Pracy dwóch dni opieki na dzieckiem, ustalono, że matka dziecka uczestniczy czynnie w jego wychowaniu. W tej sytuacji, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej istotne znaczenie ma zapis art. 6 ust. 4 u.p.d.f., który jednoznacznie wskazuje, że za osobę samotnie wychowującą dzieci uważa się jednego z rodziców albo opiekuna prawnego. Powołując się na orzecznictwo sądowe organ podatkowy wywiódł, że dla skorzystania z preferencyjnej formy opodatkowania przewidzianej dla osób samotnie wychowujących dziecko nie jest wystarczające spełnienie tylko dwóch przesłanek dotyczących stanu cywilnego podatnika i wieku dziecka. Należy bowiem jeszcze wykazać, że jest się "jednym z rodziców" wychowujących dziecko, tzn. bez udziału innych osób, bez wsparcia ze strony drugiego z rodziców. Osoba samotnie wychowująca dziecko to osoba, z którą nie zamieszkuje i nie gospodaruje inna osoba zobowiązana do opieki i utrzymania dzieci. Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, argumentacja podatnika zmierzająca do wykazania, że przysługuje mu prawo do skorzystania z preferencyjnego obliczenia podatku dochodowego za 2013 rok na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym jak i faktycznym sprawy. Ustalenia faktyczne rozpoznawanej sprawy, poczynione przez organ podatkowy bezspornie wskazują bowiem na fakt wychowywania przez podatnika małoletniej córki wspólnie z jej matką we wspólnym miejscu zamieszkania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 6 ust. 4 u.p.d.f. poprzez błędną wykładnię pojęcia "rodzic samotnie wychowujący dziecko"; art. 26 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), dalej k.c., poprzez jego niezastosowanie przy wykładni pojęcia "wychowanie dziecka", art. 25 k.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że miejsce zamieszkania jest tożsame z miejscem zameldowania; art. 93 w związku z art. 95 i 96 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, dalej k.r.o., poprzez błędną wykładnię pojęcia "wspólne wychowywanie dziecka". Ponadto skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej O.p., wskutek niepodjęcia przez organ podatkowy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nieuzasadnione nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskrzonej decyzji w oparciu o niepełny wybiórczy materiał dowodowy poprzez: niezbadanie czy D. P. mieszkała w K. przy ul. C., błędne ustalenie, że miejsce zamieszkania D. P. jest tożsame z adresem jej zameldowania, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że D. P. cały rok 2013 zamieszkiwała w K. przy ul. C., błędnym ustaleniu, że wizyta na szkolnej wywiadówce, sporadyczne odprowadzanie dziecka na zajęcia pozalekcyjne w szkole muzycznej oraz sporadyczna pomoc w odrabianiu lekcji stanowią o tym, że D. P. wychowywała w 2013 roku córkę, podczas gdy wychowanie dziecka to kształtowanie jego osobowości i sprawowanie na nim stałej pieczy. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że adres zameldowania nie jest tożsamy z adresem zamieszkania. D. P. w 2013 r. mieszkała u rodziców przy ul. C., na co wskazuje fakt wykonywania pracy w przedsiębiorstwie mającym siedzibę , a co także wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Fakt uczestnictwa matki dziecka w zebraniach szkolnych i skorzystania przez nią dwukrotnie w ciągu roku z przysługujących jej dni opieki nad dzieckiem świadczy jedynie o korzystaniu przez nią z władzy rodzicielskiej, a nie o wychowywaniu dziecka. Skarżący zwrócił tez uwagę na ponoszenie całego ciężaru finansowego wychowania córki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. Organy podatkowe w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który wnikliwie oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu prawnego, zaś wyciągniętym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Sąd stwierdza, że wbrew zarzutom skargi stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony na podstawie kompletnie zgromadzonego materiału dowodowego. Nie są zatem uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, w tym naruszenie art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p. i art. 188 O.p. Strona nie wykazała, aby materiał dowodowy nie był prawidłowo i w pełni zebrany w zakresie wymaganym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności strona nie wyjaśniła, jakich to wniosków dowodowych przez nią zgłoszonych organy nie uwzględniły. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący składał wnioski dowodowe, które zostały pominięte. Odmienna natomiast od oczekiwanej przez stronę ocena dowodów nie uzasadnia zarzutu niekompletności materiału dowodowego. W ocenie Sądu dokonana przez organ ocena dowodów nie wykracza także poza granice wynikające z art. 191 O.p., nie nosi cech dowolności, czy powierzchowności. W szczególności materiał dowodowy potwierdza fakt wspólnego zamieszkiwania w 2013 r. przez skarżącego oraz matkę dziecka D.P. pod adresem [...]. Słusznie podkreśla skarżący różnicę pomiędzy adresem zameldowania i adresem zamieszkania, które to adresy nie muszą być tożsame. Niemniej jednak w tej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca. W sprawie nie jest kwestionowane, że miejscem zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. jest miejscowość, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. Istotne jest natomiast to, że adres zamieszkania D. P. w 2013 r. w P. potwierdzają zgromadzone w sprawie dowody. Taki adres zamieszkania wskazany został przez D. P. na formularzu NIP-3 złożonym w dniu 4 stycznia 2006 r., jak również w zeznaniach podatkowych złożonych przez nią za lata 2012 i 2013. Adres ten wskazała D. P. jako swój adres zamieszkania także swemu pracodawcy, korzystając w związku z tym z odliczenia wyższych kosztów uzyskania przychodów. Co istotne, w powyższych dokumentach wskazywany był adres zamieszkania, a nie zameldowania. Dowody te jednocześnie przeczą zeznaniom D. P. oraz pisemnym wyjaśnieniom złożonym przez jej rodziców A. i H.W., że w 2013 r. zamieszkiwała ona wraz z nimi przy ul. C.B. Ani skarżący ani D. P. nie wskazali żadnego przekonującego powodu, dla którego miała ona przez cały rok 2013 mieszkać z rodzicami, skoro wcześniej jak i potem bezspornie mieszkała wraz ze skarżącym i ich wspólnym dzieckiem w P., a ponadto pod koniec tego roku zawarła ze skarżącym związek małżeński (31.12.2013r.). Słuszny jest zatem wniosek organów, że w 2013 r. adresem zameldowania jak i jednocześnie zamieszkania D. P. był adres [...]. W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 191 O.p. wymaga wykazania, że organ uchybił zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej niż przyjął organ wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organu. Zarzut przekroczenia przez organ podatkowy granicy swobodnej oceny dowodów jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ z okoliczności ujawnionych w toku postępowania podatkowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania, albo treści zebranych w sprawie dowodów. W tym względzie Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień. Nie ma też racji skarżący twierdząc, że Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził fakt zamieszkiwania D. P. Na dowód tej tezy skarżący przytoczył wyrwane z kontekstu zdanie, podczas gdy z fragmentu uzasadnienia decyzji bezpośrednio to zdanie poprzedzającego wynika jasno, iż zdaniem organu nawet gdyby uznać, że matka dziecka mieszkała wraz z rodzicami, a nie ze skarżącym i córką w P., to i tak pozostałe okoliczności sprawy świadczą o tym, że brała ona aktywny udział w wychowywaniu córki. Nie wynika z tego jednak wniosek, że organ popadł w sprzeczność raz przyjmując, że matka dziecka mieszała ze skarżącym, a innym razem, że mieszkała ze swoimi rodzicami. Zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. w związku z uznaniem, że uczestnictwo matki dziecka w wywiadówkach, odprowadzanie dziecka na zajęcia pozaszkolne i pomoc w odrabianiu lekcji świadczą o udziale matki dziecka w jego wychowaniu, jest błędnie postawiony. Ocena tych okoliczności mieści się w kategorii subsumpcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego, a nie w kategorii błędu w ustaleniach faktycznych. Zgodnie z art. 6 ust. 4 pkt 1 u.p.d.f., w brzmieniu obowiązującym w 2013 r., od dochodów rodzica lub opiekuna prawnego, podlegającego obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1, będącego panną, kawalerem, wdową, wdowcem, rozwódką, rozwodnikiem albo osobą, w stosunku do której orzeczono separację w rozumieniu odrębnych przepisów, lub osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności, jeżeli ten rodzic lub opiekun w roku podatkowym samotnie wychowuje dzieci małoletnie, podatek może być określony, z zastrzeżeniem ust. 8, na wniosek wyrażony w rocznym zeznaniu podatkowym, w podwójnej wysokości podatku obliczonego od połowy dochodów osoby samotnie wychowującej dzieci, z uwzględnieniem art. 7, z tym że do sumy tych dochodów nie wlicza się dochodów (przychodów) opodatkowanych w sposób zryczałtowany na zasadach określonych w tej ustawie. Z tak brzmiącego przepisu wynika, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego m.in. od spełnienia warunku posiadania statusu osoby samotnie wychowującej dziecko i wychowywania dziecka w roku podatkowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykształcił się jednolity pogląd, że aby uznać rodzica lub opiekuna prawnego za osobę samotnie wychowującą dziecko nie wystarczy, by była stanu wolnego (lub w stosunku do której orzeczono separację, albo osobą pozostającą w związku małżeńskim, jeżeli jej małżonek został pozbawiony praw rodzicielskich lub odbywa karę pozbawienia wolności), ale musi również faktycznie samotnie wychowywać dziecko, przy czym "samotnie" oznacza wg NSA "bez udziału innej osoby". Jak podkreśla się w orzecznictwie, uzasadnienie wprowadzenia ulgi (wykładnia celowościowa) świadczy wyraźnie o tym, że ustawodawca kierował ją wyłącznie do tych osób, które samotnie troszczą się o zaspokajanie codziennych potrzeb dziecka, nie zaś do każdego rodzica, który ma władzę rodzicielską i jednocześnie jest stanu wolnego, ale nie pełni codziennej samotnej pieczy nad dzieckiem. Innymi słowy, nie każda osoba mająca dzieci i znajdująca się w stanie wolnym określonym w komentowanym przepisie jest osobą samotnie wychowującą dziecko - tak: postanowienie NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt II FPS 3/10; wyroki NSA z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1266/05, z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1474/05, z dnia 20 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1267/05, z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1452/05, II FSK 644/06, II FSK 1549/05, II FSK 1534/05, II FSK 1548/05, z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 617/07 i II FSK 371/07, z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 279/08,z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2474/10 (orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). W praktyce doskonale samotne wychowywanie dzieci nie jest możliwe. Żyjący w pojedynkę rodzic nie jest w stanie nie korzystać z pomocy członków rodziny (niebędących partnerami) przy wychowywaniu swoich dzieci. Wydaje się w związku z tym, że pod pojęciem osoby, która samotnie wychowuje dziecko należy rozumieć osobę, która nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z osobą, którą można by określić jako jej partnera życiowego. (por. A. Bartosiewicz: Komentarz do art. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wydanie III, Lex 2013). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2006 r., II FSK 1266/05, stwierdzając, że osoba samotnie wychowująca dzieci (art. 6 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2010r.), to osoba z którą nie zamieszkuje i nie gospodaruje inna osoba zobowiązana do opieki i utrzymania dzieci. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skoro samotnie wychowującą dziecko jest osoba, która w oznaczonym czasie zupełnie sama zajmuje się dzieckiem i faktycznie wychowuje dziecko bez udziału drugiego z rodziców, to sytuacja taka nie zachodzi w okolicznościach przedstawionych przez skarżącego, który - z uwagi na swój stan cywilny w 2013 roku - spełnia jedynie część warunków przewidzianych dla uzyskania statusu osoby samotnie wychowującej. Nie można jednak uznać, że samotnie wychowuje dziecko, gdyż jego matka również jest zaangażowana w wychowanie, co wynika bezspornie z materiału dowodowego sprawy. Matka dziecka posiada pełnię praw rodzicielskich, będąc zobowiązaną do opieki i utrzymania dziecka, mieszka wraz z dzieckiem i jego ojcem, korzystała w 2013r. z prawa do dwóch dodatkowych dni wolnych z tytułu opieki nad dzieckiem do lat 14 wynikającego z art. 188 Kodeksu pracy, uczestniczyła w edukacji dziecka odrabiając z nim lekcje i uczestnicząc w tzw. wywiadówkach szkolnych. Bezsporne jest, że w roku szkolnym 2012/2013 odbyły się cztery zebrania z rodzicami, w których udział brała D.P., natomiast w roku szkolnym 2013/2014 w czterech spotkaniach uczestniczyła D. P. , a w jednym T.S.. Z informacji uzyskanych od dyrekcji szkoły podstawowej, do której uczęszcza córka skarżącego wynika, że jej postępami interesują się oboje rodzice, podobnie jak jej postępami w nauce w szkole muzycznej. Wbrew zarzutom skargi powyższe okoliczności świadczą o udziale matki dziecka w jego wychowaniu. Skarżący oprócz gołosłownej polemiki z tak dokonaną subsumpcją ustalonego stanu faktycznego pod normę prawną wynikającą z art. 6 ust. 4 u.p.d.f., nie przedstawił żadnych rzeczowych argumentów, ocenę tę podważających. Nie sposób zatem uznać, że skarżący był osobą wychowującą dziecko samotnie, tj. w pojedynkę, bez udziału drugiego rodzica. Abstrahując już od faktu miejsca zamieszkania matki dziecka, należy podkreślić, że brała ona czynny udział w jego wychowaniu, opiekując się nim, interesując się postępami w jego nauce i rozwojem fizycznym i intelektualnym, korzystając z uprawnień przewidzianych przez kodeks pracy związanych z opieką nad małoletnimi dziećmi. Fakt, że jak skarżący twierdzi, sam ponosił koszty utrzymania córki, nie ma żadnego wpływu na tę ocenę. Utrzymywanie dzieci nie może być odnoszone do wychowywania dzieci, jako pojęcie tożsame. Jeśli oboje rodzice uczestniczą w procesie wychowawczym, niezależnie od przyjętego przez nich podziału, na który powołuje się skarżący, prawo preferencyjnego sposobu opodatkowania dochodów nie przysługuje. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 93 § 1 i art. 95 i 96 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Ustalenie, że matce dziecka przysługuje władza rodzicielska w pełnym zakresie było tylko jedną z okoliczności, a więc nie jedyną, jaką organy wzięły pod uwagę przy ocenie, czy skarżący jest osobą samotnie wychowującą dziecko. Całokształt ustalonych w sprawie okoliczności – fakt wspólnego zamieszkiwania, korzystanie przez matkę dziecka z uprawnień przysługujących rodzicom wychowującym dzieci do lat 14, przysługująca jej pełna władza rodzicielska, uczestnictwo w edukacji szkolnej i pozaszkolnej małoletniej córki - świadczy o uczestniczeniu matki dziecka w procesie jej wychowania. W kontekście powyższych uwag uznać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie nie naruszało przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd też ustalony w sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowy. Dyrektor Izby Skarbowej w sposób prawidłowy dokonał także subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego i na ich podstawie zasadnie uznał, że skarżący nie jest osobą samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4 u.p.d.f. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.