I OSK 19/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant st. asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 338/15 w sprawie ze skargi I.G. na postanowienie [...] z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 338/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi I.G. na postanowienie Dowódcy [...] z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Dowódca [...] postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "K.p.a."), stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez [...] I.G. od rozkazu personalnego Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...], na mocy którego zwolniono wyżej wymienioną z zawodowej służby wojskowej z dniem 30 listopada 2014 r. i przeniesiono do rezerwy, wskutek nieusprawiedliwionego niezgłoszenia się do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko – Lekarskiej w określonym terminie i miejscu. W uzasadnieniu postanowienia podał, że rozkaz personalny Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...] został stronie przesłany za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. listem poleconym, za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, w dniu 28 października 2014 r. Przesyłka została awizowana w dniu 31 października 2014 r. oraz powtórnie w dniu 10 listopada 2014 r. Z uwagi na fakt, że przedmiotowa przesyłka nie została przez adresata podjęta w zakreślonym terminie, zwrócono ją nadawcy ze stosowną adnotacją. Dowódca [...] uwzględniając treść art. 44 § 3 i 4 K.p.a. uznał, że przesyłka zawierająca w/w rozkaz personalny została stronie doręczona w trybie zastępczym z dniem 14 listopada 2014 r. Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego zostało wniesione przez [...] I.G. w dniu 8 grudnia 2014 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Nie zawierało ono wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi I.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania: art. 75 § 1 i 2 w zw. z art. 10 K.p.a., poprzez brak zapewnienia udziału w toczącym się postępowaniu; art. 8 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie; art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 6 w zw. z art. 156 § 1 pkt 6 i 7 K.p.a., poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji, która zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa; - naruszenie przepisów prawa materialnego – zakazu zwalniania pracownic w ciąży, wynikającego z art. 177 Kodeksu pracy. Wskazując na powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi podała m.in., że organ w toku postępowania administracyjnego nie wziął pod uwagę faktu, iż nieruchomość (położona w [...], przy ul. [...]), na której znajduje się dom należący do skarżącej, została podzielona na dwie odrębne działki, którym nadano nr [...] oraz [...]. W styczniu 2014 r. zbyła ona działkę nr [...], a nowy właściciel (D.P., który wyraził zgodę na przesłuchanie go w charakterze świadka na okoliczność wielokrotnego błędnego doręczania pism na jego adres) umieścił na ogrodzeniu nieruchomości swoją skrzynkę pocztową. Z tego względu wielokrotnie dochodziło do błędnego doręczania korespondencji adresowanej do skarżącej mimo, że w zakresie numeracji działki – posesji i jej adresu, nie nastąpiły jakiekolwiek zmiany. Skarżąca stwierdziła, że nie była świadoma wysyłanych do niej wezwań do stawiennictwa do Rejonowej Wojskowej Komisji Morsko-Lekarskiej, jak również wydania wobec niej rozkazu personalnego o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej. Dopiero fakt, że w dniu 1 grudnia 2014 r. nie wpłynęło na jej rachunek bankowy wynagrodzenie spowodował, iż skontaktowała się z jednostką wojskową, celem wyjaśnienia przyczyn tego stanu rzeczy. Dowódca [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo wyjaśnił, że w dniu 3 grudnia 2014 r., na żądanie I.G., została jej wydana jedynie kopia rozkazu personalnego Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...], który był wówczas ostateczny, strona nie wniosła od przedmiotowego rozkazu personalnego w terminie odwołania (bieg terminu do wniesienia odwołania upływał w dniu 28 listopada 2014r. W ocenie organu odwoławczego, powyższe "doręczenie" rozkazu personalnego nie miało skutków procesowych. Z tego względu Dowódca [...] uznał złożone przez pełnomocnika strony w dniu 8 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) odwołanie od w/w rozkazu personalnego jako wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia, na zasadach określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i z zastrzeżeniem ust. 2, skargę do właściwego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten ma zastosowanie do decyzji wydanej w sprawie zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej na podstawie przepisów wskazanych w decyzji organu pierwszej instancji, tj. art. 115 ust. 1 i 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. W niniejszej sprawie w postępowaniu odwoławczym mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym przepisy dotyczące doręczania pism. Sąd pierwszej instancji, powołując treść art. 44 K.p.a. wskazał, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że aby można było mówić o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 K.p.a., muszą zostać spełnione wszystkie warunki określone tym przepisem. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja została doręczona prawidłowo (por. postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II GSK 2893/14, LEX nr 1624414). Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu, gdzie może je odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi być wypełnione czytelnie wraz z podpisem listonosza. Musi istnieć pewność, że adresat został prawidłowo zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas (por. wyrok NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10, LEX nr 1068869, postanowienie NSA z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 935/11, LEX nr 1082823, wyrok WSA w Łodzi z dnia 14 października 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 710/14, LEX nr 1535074). Sąd pierwszej instancji stwierdził, że znajdująca się w aktach administracyjnych koperta, w której wysłano skarżącej rozkaz personalny z dnia 24 października 2014 r. nr [...], nie odpowiada wymogom określonym w art. 44 § 2 i 3 K.p.a. Na kopercie znajdują się jedynie odciski pieczęci urzędu pocztowego i informacje o dwukrotnym awizowaniu przesyłki. Brak jest natomiast jakichkolwiek danych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, czy – a jeśli tak to gdzie – doręczyciel pozostawił adresatowi pismo zawierające informację o terminie i miejscu jego odbioru. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma wyłącznie odcisku pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy też wzmianki o awizowaniu przesyłki, jest niewystarczające do przyjęcia, że zostały spełnione przesłanki doręczenia pisma określone art. 44 K.p.a. Konieczna jest bowiem wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób podany w tym przepisie. Skoro w rozpoznawanej sprawie powyższe przesłanki nie zostały spełnione, twierdzenie organu odwoławczego o skuteczności doręczenia skarżącej rozkazu personalnego organu pierwszej instancji w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 14 listopada 2014r. r. (ostatni dzień czternastodniowego okresu liczonego od dnia 31 października 2014 r.) jest nieuprawnione. Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że w sprawie jest niesporne, iż w dniu 3 grudnia 2014 r. skarżącej, na jej żądanie, doręczono przedmiotowy rozkaz personalny organu pierwszej instancji. Przy czym organ, nie kwestionując powyższej daty uważa, że nastąpiło doręczenie jedynie kopii tego rozkazu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zauważył, że skoro wcześniejsza próba doręczenia I.G. rozkazu personalnego Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...] o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy była nieskuteczna, to doręczenie jej tego rozkazu w dniu 3 grudnia 2014 r. należy uznać za wprowadzenie go do obrotu prawnego. Tym samym strona była uprawniona do wniesienia odwołanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej rozkazu personalnego, czyli od dnia 3 grudnia 2014 r. Skarżąca uczyniła to w dniu 8 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego, okoliczność niesporna), wobec czego odwołanie od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji wniosła w terminie. Z tego względu Sąd pierwszej instancji przyjął, że błędne jest stwierdzenie organu odwoławczego, iż skarżąca wniosła odwołanie z uchybieniem terminu. Jednocześnie wskazał, że organ odwoławczy nie dostrzegł, iż art. 134 K.p.a. przewiduje wydanie dwóch różnych rozstrzygnięć – niedopuszczalności odwołania oraz uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy po ustaleniu (nawet wadliwym), że skarżąca uchybiła terminowi, powinien stwierdzić uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a nie niedopuszczalność odwołania. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skoro skarżąca wniosła odwołanie od rozkazu personalnego organu pierwszej instancji obowiązkiem organu odwoławczego będzie jego rozpatrzenie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dowódca [...], reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 44 § 2 i 3 K.p.a., poprzez uchylenie postanowienia organu odwoławczego z dnia 12 lutego 2015 r. nr [...], stwierdzającego niedopuszczalność odwołania wniesionego przez I.G. od rozkazu Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...], pomimo braku naruszenia norm postępowania, polegającego na nieprawidłowym doręczeniu w/w rozkazu stronie. Wskazując na powyższy zarzut wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, iż w jego ocenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku dokonał błędnej interpretacji art. 44 K.p.a. w kontekście nieuznania faktu doręczenia I.G. rozkazu personalnego Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...] w trybie zastępczym. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że z treści powołanego wyżej przepisu w żaden sposób nie wynika obowiązek umieszczania na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma wskazywanych przez Sąd pierwszej instancji informacji dotyczących miejsca pozostawienia przez doręczyciela adresatowi pisma zawierającego informację o terminie i miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Z akt sprawy wynika, że urząd pocztowy, informując organ o bezskutecznym awizowaniu przesyłki (dwukrotnie: w dniu 28 października i 10 listopada 2014 r.), tym samym zaświadczył o zrealizowaniu zawiadomienia, zgodnie z treścią art. 44 K.p.a. Zdaniem Dowódcy [...], na gruncie tego przepisu, w sytuacji braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi osobiście albo innym osobom, nie istnieje wymóg umieszczania na kopercie informacji o miejscu pozostawienia pisma adresatowi oraz o możliwości jego odbioru. Te dane winny być zamieszczone na druku awiza przeznaczonego dla adresata (i ten wymóg został w niniejszej sprawie, czego Sąd nie kwestionuje, spełniony), nie zaś na przesyłce. Skoro na nieodebranej przez I.G. przesyłce zwróconej przez pocztę organowi umieszczono dane o dwukrotnym awizowaniu tej przesyłki, opatrzone podpisem doręczyciela i datami wykonania tych czynności, to dokument ten stanowi dowód na okoliczność zawiadomienia adresata o miejscu, czasie i możliwości odebrania przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Istota podniesionego w niej zarzutu sprowadza się do zakwestionowania dokonanej przez Sąd pierwszej instancji interpretacji art. 44 § 2 i 3 K.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w sytuacji braku możliwości doręczenia przesyłki adresatowi osobiście albo innym osobom, nie istnieje wymóg umieszczania na kopercie lub dowodzie doręczenia przesyłki informacji o miejscu jej pozostawienia adresatowi oraz o możliwości, miejscu i terminie odbioru awizowanej przesyłki. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 39 K.p.a., organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. poz. 1529 oraz z 2015 r. poz. 1830), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do treści art. 42 § 1 – 3 K.p.a., pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być doręczane również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie. W świetle art.43K.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Z art. 44 § 1 K.p.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 K.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 K.p.a.). Ponadto wskazać należy, iż § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 545) stanowi, że przesyłki rejestrowane doręcza się zgodnie z art. 37 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru. Zgodnie z § 34 ust. 1 cyt. rozporządzenia, jeżeli w chwili doręczania przesyłki rejestrowanej stwierdzono nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, o których mowa w art. 37 powyższej ustawy, zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki rejestrowanej wraz z informacją o terminie jej odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka ta jest przechowywana, operator wyznaczony pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Zawiadomienie to ma postać papierową. W świetle § 37 ust. 1 cyt. rozporządzenia, przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że dla uznania, iż przesyłka została doręczona stronie w trybie zastępczym, nie jest wystarczające jedynie stwierdzenie faktu dwukrotnego awizowania przesyłki. Okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Jest to o tyle istotne, że w świetle z art. 44 § 2 K.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru może być umieszczone – w zależności od sytuacji – w różnych miejscach, a nie tylko w oddawczej skrzynce pocztowej. Aby zatem uznać doręczenie zastępcze za prawidłowo dokonane muszą zostać łącznie spełnione przesłanki określone w art. 44 K.p.a. W odmiennym przypadku, brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia przesyłki stronie. Przyjęcie fikcji doręczenia pisma może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego i dlatego nie może nasuwać wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogów zawartych w art. 44 K.p.a., w tym wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy nie można przyjąć, że przesyłka zawierająca rozkaz personalny Dowódcy [...] z dnia 24 października 2014 r. nr [...] o zwolnieniu I.G. z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do rezerwy była prawidłowo awizowana, a w konsekwencji, że została stronie skutecznie doręczona. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka nie została przez skarżącą odebrana. W związku z tym była dwukrotnie awizowana – w dniu 31 października 2014 r. oraz w dniu 10 listopada 2014 r. i nie została przez adresata podjęta w terminie. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, nie jest to jednak ustalenie wystarczające do przyjęcia, że w/w przesyłka została prawidłowo doręczona adresatowi. Z koperty, w której ta przesyłka była przesłana oraz z załączonego do niej zwrotnego potwierdzenia odbioru w żaden sposób nie wynika, czy i w jaki sposób I.G. została zawiadomiona o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Na w/w dokumentach odnotowano wyłącznie informację o awizowaniu przesyłki, bez podania miejsca pozostawienia w/w zawiadomienia. Nie spełnia to wymogu określonego w § 34 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług przez operatora wyznaczonego, a w konsekwencji nie pozwala na uznanie skuteczności tak dokonanego doręczenia. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 maja 2010 r., sygn. akt I OSK 940/09, 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 223/12, 9 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2689/14, 17 września 2013 r., sygn. akt II OSK 962/12 oraz 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1158/14, publ. CBOiS). Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.