I SA/Bd 490/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda - Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Izabela Jarosław Szulc Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 września 2015 r. sprawy ze skargi C. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2009 r., sierpień 2009 r., wrzesień 2009 r., czerwiec 2010 r. Oddala skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T.. decyzją z dnia [...]. określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do września 2009r. i za czerwiec 2010r. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia organu, że skarżący zawyżył podatek naliczony do odliczenia w wyniku uwzględnienia faktur dokumentujących nabycie towarów, które faktycznie nie miało miejsca. Organ przyjął, że wystawione przez Firmę Handlową A. s.c. W. M.i, A. M. z siedzibą w S. faktury VAT stanowią tzw. puste faktury, albowiem wystawca nie dysponował towarem w nich opisanym. Zatem skarżący nie mógł nabyć towaru od tego podmiotu wymienionego w fakturach. We wniesionym odwołaniu podatnik zarzucił, że w toku postępowania organ dopuścił się szeregu uchybień proceduralnych, w szczególności naruszona została zasada prawdy obiektywnej, zasada zupełności postępowania oraz zasada swobodnej oceny dowodów z uwagi na niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez podatnika. Ponadto, organ nie dokonał własnych ustaleń odnośnie do istotnych ustaleń faktycznych i oparł rozstrzygnięcie wyłącznie na ustaleniach innych organów. Decyzją z dnia 12 marca 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ podał, że z ustawowych regulacji dotyczących podstawowego źródła podatku naliczonego, jakim jest faktura VAT, a w szczególności art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej: "ustawa o VAT" wynika, iż podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność, podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Zdaniem organu odwoławczego, analiza zeznań świadków, tj. m.in. osób świadczących usługi transportowe dla skarżącego, wspólników spółki A., P. K. (rzekomego dostawcy rur dla spółki A.) oraz innych osób współpracujących w zakresie obrotu rurami stalowymi, w relacji z innymi dowodami w kontekście zdarzeń gospodarczych uwidocznionych na wystawionych przez spółkę A. fakturach VAT, dowodzi ich nierzetelności. Organ podkreślił, że przesłuchiwani świadkowie wykazali się szczątkową wiedzą na temat dokonywanych transakcji, jednocześnie mając dość szeroką ogólną wiedzę w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego bądź W. M.. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że skarżący podczas składania zeznań wskazał, iż udział W. M. sprowadzał się do roli pośrednika, bowiem poszukiwał on miejsc składowania rur i osób zainteresowanych ich sprzedażą, następnie składał propozycje odkupienia od niego tych towarów po ustalonych przez niego cenach. Zapłata realizowana była zawsze gotówką, zaś faktura wystawiana była na miejscu odbioru rur, jednakże bez adnotacji "płatność gotówką". W odniesieniu do poszczególnych spornych faktur VAT wystawionych przez A. strona wyjaśniła, że nie pamięta skąd dokładnie odbierała konkretną dostawę, jednakże pamięta, iż towar zakupiony od W. M. odbierała z trzech miejsc, tj. z Kopalni B. koło Ł., S. koło S. i okolic J.. W odniesieniu do transakcji związanych z tymi miejscowościami skarżący złożył zeznania wskazując m.in. kto był obecny przy każdej z transakcji, jak wyglądało miejsce załadunku i gdzie znajdował się towar. Organ podatkowy zauważył, że zeznania te datowane są na dzień [...]., zaś w dniu [...]. skarżący stawił się w Drugim Urzędzie Skarbowym w T. i oświadczył, iż chciałby sprostować swoje wcześniejsze zeznania. Trzecie przesłuchanie strony odbyło się w dniu [...]r. Skarżący zeznał, że nigdy nie był w siedzibie firmy A., zaś współpracę ze spółką zakończył pod koniec 2012r. z uwagi na nieterminowe wywiązywanie się ze zobowiązań. Oświadczył, że jego podejrzeń nie wzbudził fakt, iż W. M. wraz z córką A. M., prowadzą równolegle dwie firmy o takim samym profilu, tym samym przedmiocie działalności i pod tym samym adresem. Za bezpodstawny organ uznał zarzut strony o nieprzeprowadzeniu dowodu z przesłuchania P. K., o co wnioskował pełnomocnik strony. Organ zauważył, że z czynności sprawdzających w Przedsiębiorstwie Instalacyjno-Montażowym "I." P. K. z siedzibą w O., jak również z przesłuchania w charakterze świadka wynika, iż wskazany podmiot nigdy nie był dostawcą rur stalowych do Spółki A.. Organ podkreślił, że świadek w toku przesłuchania podał wprost, iż nigdy nie uczestniczył w transakcjach między skarżącym a Spółką A.. W odniesieniu zaś do zarzutu, że organy uchyliły się od przeprowadzenia dowodu z bilingów organ wskazał, iż uwzględnienie tych dowodów mogłoby co najwyżej potwierdzić fakt przeprowadzenia rozmowy i obecności osób w danym miejscu, lecz nie potwierdzi, że skarżący zakupił rury od spółki A.. Ponadto przeprowadzenie takich dowodów niewątpliwie mogłoby spowodować znaczne przedłużenie postępowania, nie przyczyniając się istotnie do wyjaśnienia spornej kwestii. Odnośnie włączonych do akt postępowania decyzji, organ odwoławczy podkreślił, że stanowią one źródło wiedzy o działalności spółki A., a jako dokumenty urzędowe korzystają z domniemania zgodności ich z prawdą. Organ podniósł, że zgromadzone w sprawie dowody wskazują, iż dostawy rur do skarżącego wprawdzie były realizowane, ale przez inny podmiot niż wystawca faktur. W ocenie organu, w świetle wszystkich okoliczności sprawy trudno uznać, że skarżący nie miał świadomości, iż inny podmiot dostarcza towar, a inny wystawia fakturę mającą uwiarygodnić tę dostawę. Zarówno zgromadzone w sprawie materiały, jak i szereg okoliczności faktycznych, powinny spowodować powzięcie przez skarżącego podejrzenia, że transakcje, w których uczestniczył mają charakter oszukańczy. Taką okolicznością jest m.in. to, że spółka A. (z wyjątkiem kwietnia 2009r.) nie posiadała towaru, który mógłby podlegać dalszej odsprzedaży, nie posiadała stosownego zaplecza w postaci magazynów lub placów, nikt nie potwierdził dostaw ani do Spółki A., ani na rzecz skarżącego, istnieją liczne rozbieżności w zeznaniach świadków i strony co do miejsca i przebiegu transakcji, a w każdym z zakwestionowanych przypadków rzekome zakupy miały odbywać się na terenie kraju, poza siedzibą firmy A., bez możliwości identyfikacji właściciela i źródła pochodzenia towaru. W złożonej do tut. Sądu skardze podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: 1) przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613) – dalej jako "O.p.", tj. - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 w zw. z art. 229 poprzez niewyjaśnienie sprawy wskutek niedopuszczenia i nieprzeprowadzenia dowodów wskazanych w piśmie pełnomocnika z dnia 13 października 2014r., tj. w zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do protokołu badania ksiąg z dnia 29 września 2014r.; skarżący wskazał, że organy obu instancji bezpodstawnie uchyliły się od uzupełnienia materiału dowodowego o dokumentację będącą w posiadaniu przedsiębiorstwa należącego do P.K., jak również nigdy nie podjęły próby jego przesłuchania w charakterze świadka; zdaniem skarżącego, organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił się od przeprowadzenia dowodów z bilingów rozmów telefonicznych oraz miejsc logowania się aparatów telefonicznych w dniach poprzedzających transakcje i w dniach przeprowadzenia transakcji ze spółką A.; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 w zw. z art. 229 poprzez niewyjaśnienie sprawy i niedokonanie przez organy obu instancji własnych ustaleń odnośnie do istotnych okoliczności faktycznych i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach innych organów, szczególnie na materiałach otrzymanych od Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., tj. ostatecznych decyzjach z dnia 6 września 2011r. wydanych w sprawie, w której skarżący nie był stroną postępowania i nie miał wpływu na przebieg tych postępowań; - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 §1 i art. 191 w zw. z art. 229 O.p. poprzez bezpodstawne pominięcie i odmówienie waloru wiarygodności zeznaniom złożonym przez skarżącego oraz świadków przesłuchanych w toku postępowania podatkowego, którzy potwierdzili, że skarżący faktycznie nabywał rury stalowe na podstawie zakwestionowanych przez organ podatkowy faktur VAT; 2) art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a oraz art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez odmówienie skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących faktycznie przeprowadzone transakcje. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organów podatkowych, że sporne transakcje nie miały miejsca. Zarzucił organowi odwoławczemu, że nie wyjaśnił wszystkich istotnych wątpliwości w sprawie i nie dokonał własnych ustaleń, poprzestając na ustaleniach dokonanych przez organ podatkowy, tj. zawartych w decyzjach Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Skarżący wskazał, że niezrozumiałym są twierdzenia organu o świadomym uczestnictwie w oszukańczym procederze. W jego ocenie, organ całkowicie zignorował, że świadkowie potwierdzili fakt, iż po wręczeniu zapłaty za zakupione rury W. M. rozliczał się ze swoim kontrahentem, a cena odpowiadała cenom rynkowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Wstępnie Sąd zauważa, że zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza prawa. II. Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy zakwestionowane faktury VAT mające dokumentować nabycie rur stalowych - odzwierciedlały stan rzeczywisty. W konsekwencji, czy zgodnie z prawem organ zakwestionował prawo skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez Firmę Handlową A. s.c. W. M., A. M. z siedzibą w S.. Podać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w zakresie pozbawienia podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego jest art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Z powołanego przepisu wynika, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Wykładnia przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT prowadzi do wniosku, że prawo do odliczenia podatku naliczonego dotyczy jedynie faktur stwierdzających faktycznie zrealizowane czynności, sama faktura nie tworzy zaś prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego (zob.: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 listopada 2012r., sygn. akt I SA/Bd 882/12; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Bk 338/09, LEX nr 536966 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 października 2009r., sygn. akt I SA/Bk 346/09, LEX nr 536969). Prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest z rzeczywistymi, a nie fikcyjnymi zdarzeniami gospodarczymi co oznacza, że zasadnicze znaczenie ma nie tylko prawda formalna wynikająca z faktury, lecz także prawda materialna polegająca na tym, iż faktura musi odzwierciedlać rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, z prawdziwymi elementami nie tylko przedmiotowymi, ale i podmiotowymi (por.: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 12 marca 2009r., sygn. akt I SA/Sz 715/08, LEX nr 503216). Samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, jest prawnie bezskuteczna, a w konsekwencji nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy (por.: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2009r., sygn. akt I SA/Gd 493/09, LEX nr 525700). Podatnik, który wystawi fakturę dokumentującą czynności niewykonane jest zobowiązany do zapłaty VAT, natomiast odbiorca takiej faktury nie ma prawa do odliczenia podatku (por.: wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2010r., sygn. akt I FSK 412/09, LEX nr 575013). Ponadto zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W myśl tej zasady organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami (por.: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009r., sygn. akt I SA/Bd 320/09, LEX nr 515030). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Op 321/09, LEX nr 531143). Zdaniem Sądu, organy podatkowe w niniejszej sprawie dokonały oceny materiału dowodowego na podstawie powołanej zasady bez naruszenia tej reguły. Zgromadzony materiał dowodowy pozwala na uznanie, że zakwestionowane podczas postępowania faktury nie odzwierciedlały stanu rzeczywistego, dlatego zaistniały w sprawie podstawy do pozbawienia prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymanych przez skarżącego. Podać należy, że z decyzji oraz z dowodów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej wynika, iż organy podatkowe pozbawiły podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę cywilną A. W. M., A. M.. Trafnie organy podnoszą takie okoliczności, jak: - spółka A. nie posiadała towaru, który rzekomo miał być sprzedany skarżącemu, nie wylegitymowała się żadnymi dokumentami (poza odręcznymi oświadczeniami D. K., J. D.i, Z. W. – nie zawierającymi dat, wskazania ilości pozyskanego złomu, dokładnego adresu), na podstawie których nabyła rury; nie posiadała też stosownego zaplecza (magazynów czy placów); z ww. oświadczeń wynika, że wykopane z tych posesji rury, to rury żeliwne, natomiast na spornych fakturach wskazano jako przedmiot transakcji rury stalowe; w toku przesłuchania w dniu [...]. skarżący podkreślił, że zajmuje się handlem wyłącznie rurami stalowymi i nie przypomina sobie, aby sprzedawał rury żeliwne, co stoi w sprzeczności ze złożonymi oświadczeniami w kwestii choćby rodzaju wydobytych rur (k. 879-901, 893, 918, tom III/IV); nadto z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wynika, że oświadczenia opiewają na kwotę 2.000 zł, gdy Spółka A. ma przestrzeni lat 2008-2010 udokumentowała łącznie sprzedaż ponad 200 ton złomu rur na kwotę [...] zł; - przedłożone przez W. M. kserokopie aktów własności ziemi wraz z kserokopiami map, które miały potwierdzać przebieg rurociągu potwierdzają jedynie tytuł prawny do gruntów wymienionych w nich właścicieli; z załączonych map (kserokopii) nie można jednoznacznie wywnioskować, że przedstawiają one przebieg rurociągu, z którego kontrahent rzekomo wydobywał rury; mapy te są nieczytelne, brak na nich opisów czy i w jaki sposób rurociąg przebiegał (k. 879-887, tom III/IV); - zeznania skarżącego nie znajdują potwierdzenia w materiale zgromadzonym w trakcie prowadzonego przez organ podatkowy postępowania wobec A. s.c.; w dokumentach zakupu u tego kontrahenta za wskazany okres nie znajdowały się bowiem ani faktury wystawione przez P. K., ani przez Spółkę D., a którzy mieli być dostawcami towaru; - wskazani przez skarżącego rzekomi dostawcy rur do spółki A., tj. P. K. oraz członkowie zarządu Spółki D. nie potwierdzili dostaw rur stalowych na rzecz spółki A.; P. K. potwierdził wprawdzie, że handlował z W. M., ale każdorazowo były to jedynie transakcje zakupu od spółki A., nigdy sprzedaż; wskazał jednocześnie, że była jedna sytuacja, w której przyjechał skarżący z W. M. obejrzeć rury, które demontował w B., ale do transakcji nie doszło (k.230-231, tom I/IV); zarówno prezes Spółki D. – W. D., jak i wiceprezes Spółki – K. Sz. wskazali, że jedyną transakcją pomiędzy Spółką D. a Spółką A. była sprzedaż potwierdzona fakturą nr [...] z dnia [...].; nie potwierdzili żadnej dostawy na rzecz spółki A. w miesiącu czerwcu 2010r. (k. 274-275, 282-283, 292-293, tom I/IV); - Spółka Akcyjna L. W. "B." w odpowiedzi na pismo organu podatkowego poinformowała, że na podstawie posiadanych rejestrów ustaliła, iż w dniu [...]. nie miała miejsca transakcja sprzedaży rur stalowych i nie odbyło się ważenie rur stalowych na wadze będącej własnością Spółki, a w której to dacie miała być przeprowadzona transakcja na terenie Kopalni; podano też, że C. W. i W. M. nie są im znani (k. 207, 217, 298, tom I/IV); - z informacji z Przedsiębiorstwa W.i K. O. Cz. S.A. w Cz. z dnia [...]. wynika, że w obrębie ul. M.j w Cz. istnieją nieczynne odcinki sieci wodociągowej należące do P., jednakże na tych terenach nie odzyskiwano nieczynnej sieci oraz nie udzielano pozwolenia podmiotom zewnętrznym na jej wykopywanie (k.903, tom III/IV); - Firma E-T. F.H.U. wskazana przez W. M. jako dostawca rur nie figuruje w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego w W., wskazany NIP jest niepoprawny, a ulica Z.nie figuruje w wykazie ulic miasta W.; - z czynności sprawdzających przeprowadzonych w "e.-T." Sp. z o.o. w dniu [...]. oraz z pisma Spółki z dnia [...] wynika, że w miesiącu lipcu 2009r. firma ta nie świadczyła usług transportowych na rzecz firmy skarżącego, a które miały być wykonane (k.822- 823, tom III/IV, k. 682, tom III/IV); - spółka A. nie posiadała stosownego zaplecza w postaci magazynów lub placów; - w każdym z zakwestionowanych przypadków rzekome zakupy odbywać się miały na terenie kraju, poza siedzibą firmy A., bez możliwości identyfikacji właściciela i źródła pochodzenia towaru, w warunkach odbiegających od powszechnie obowiązujących standardów działań pomiędzy podmiotami w legalnym obrocie gospodarczym; - skarżący nigdy nie był w siedzibie spółki A., a współpraca z firmą A. nawiązana została przez kontakt telefoniczny; - w trakcie przesłuchań w charakterze kontrolowanego skarżący zmieniał wcześniejsze zeznania, prostując je, a jednocześnie z upływem czasu pamiętał coraz więcej szczegółów dotyczących przebiegu transakcji; - zeznania złożone przez skarżącego w dniu [...]. w zakresie rzekomego zakupu rur stalowych od spółki A. pozostają jednocześnie w sprzeczności z zeznaniami złożonymi w dniu 25 czerwca 2012r., chociażby w zakresie miejsce załadunku towaru; - zeznania W. M. nie potwierdzają miejsc załadunku i sprzedaży towarów wskazanych przez skarżącego w trakcie przesłuchań przeprowadzonych w ramach kontroli podatkowej w firmie skarżącego; - M. C. - kierowca przesłuchany w charakterze świadka w dniu [...]. zeznał, iż nie pamięta, czy przy załadunku w kopalni B. był W. M., natomiast w trakcie przesłuchania w dniu [...]., czyli po kilku miesiącach świadek potwierdził, że przy załadunku w B. był W. M.; - ustalone okoliczności funkcjonowania spółki A. wskazują, że działalność tej spółki była fikcyjna; zeznania W. M. nie potwierdzają ponadto miejsc załadunku i sprzedaży wskazywanych przez skarżącego; podani przez niego dostawcy nie potwierdzili dostawy, a jedna z firm jest podmiotem nieistniejącym; z zeznań A. M. wynika, że nic nie wie o transakcjach, zajmowała się tylko wyszukiwaniem ofert w Internecie, pracą biurową oraz kontaktem z organem podatkowym. W ocenie tutejszego Sądu, całokształt zebranego materiału dowodowego wskazuje jednoznacznie, że transakcje zakupu rur stalowych faktycznie nie odbywały się pomiędzy firmą skarżącego a wystawcą zakwestionowanych faktur, tj. Spółką A.. Skoro wystawca nie dysponował towarem w nich opisanym, nie mógł skarżący nabyć od tego podmiotu rur stalowych. Zebrany materiał dowodowy dał podstawę do zakwestionowania wartości materialnej faktur, w których jako wystawca figuruje spółka A., bowiem faktury te nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych pomiędzy wskazanymi w fakturach podmiotami. Przedstawione przez skarżącego i W. M. okoliczności transakcji w terenie, bez możliwości identyfikacji właściciela towaru – nie pozwalają na ustalenie, że rury stalowe zostały nabyte od kontrahenta wskazanego w fakturach. Okoliczności nabycia przez skarżącego towarów uwidocznionych w spornych fakturach od spółki A. nie zostały potwierdzone przez świadka P. K., członków zarządu Spółki D., przedstawicieli Spółki L.W."B." - nikt nie potwierdził dostaw ani dla firmy A., ani na rzecz skarżącego. Istnieją także liczne rozbieżności w zeznaniach świadków i strony co do miejsca oraz przebiegu transakcji. Ustalone okoliczności świadczą, że przedmiotowe faktury, których wystawcą była A. s.c. miały jedynie służyć legalizacji towaru z niewiadomego źródła, lecz dostawcą towaru nie mogła być wskazana spółka, o czym niewątpliwie skarżący miał wiedzę. Zgodzić się należy z organem, że przedstawione okoliczności powinny spowodować powzięcie podejrzenia, iż transakcje w których skarżący uczestniczy mają oszukańczy charakter. Jako podatnik profesjonalnie nabywający odpady, złom czy wyroby zużyte skarżący nie dochował należytej staranności w sytuacji dość powszechnej wiedzy o fakcie oszustw w obrocie takimi towarami. Świadomość nadużyć w tej branży, powinna wzmóc czujność skarżącego tym bardziej, że pozyskiwanie zdemontowanych rur każdorazowo wzbudza wątpliwości czy czynności te przeprowadzono legalnie, jak trafnie wskazał organ. Spółka A. faktycznie towaru nie posiadała, co jednoznacznie ustaliło postępowanie podatkowe przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Powyższa okoliczność została udowodniona i potwierdzona decyzjami z dnia 6 września 2011r. wydanymi przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dla spółki cywilnej A. określającymi podatek od towarów i usług za miesiące 2009r. i 2010r. na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, stwierdzającymi, że faktury VAT wystawione na skarżącego dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. Spółka nie złożyła od nich odwołań, stąd stały się one prawomocne (k. 302-317, tom I/IV). Zasadnie organ wywodzi, że znajomość z W. M., wspólnikiem spółki A. i jego obecność w miejscu składowania rur nie oznacza, iż to on miał prawo dysponowania tym towarem jak właściciel. Sytuacja ta wskazuje, że A. s.c. była wyłącznie wystawcą faktur, a prawdziwy podmiot realizujący transakcje nie jest znany. Skarżący natomiast przyjmował świadomie faktury od tego podmiotu. Tym samym uczestniczył w podanym przebiegu tych zdarzeń. Zakup rur stalowych odbywał się bowiem w warunkach odbiegających od powszechnie obowiązujących pomiędzy podmiotami w legalnym obrocie gospodarczym, skarżący nigdy nie był w firmie A. s.c., kontakt był tylko telefoniczny, towar był odbierany na terenie Polski, zawsze poza siedzibą tego kontrahenta, wskazani rzekomi dostawcy rur stalowych dla A. nie potwierdzili transakcji. Otrzymane przez skarżącego faktury VAT zostały wystawione w celu legalizowania towarów pochodzących z niewiadomego źródła. Skarżący natomiast w chwili dokonywania transakcji nie zachował należytej staranności, nie przeprowadził też żadnych działań, jakich należy oczekiwać, aby upewnić się, że wystawca faktur realizuje rzeczywisty obrót towarowy. Skutki wyboru kontrahenta obciążają podatnika, w szczególności w sytuacji, gdy podatnik nie dopełnia elementarnych obowiązków związanych z weryfikacją dostawcy i przeprowadza transakcje w warunkach, które odbiegają od powszechnie przyjętych w gospodarce pomiędzy przedsiębiorcami dokładającymi minimum należytej staranności przy ich przeprowadzaniu. W przedmiotowej sprawie istniały obiektywne przesłanki, by stwierdzić istnienie nieprawidłowości lub oszustwa po stronie wystawcy faktur. Przyjmowanie w takich warunkach faktur VAT nie może być usprawiedliwione niewiedzą. W pełni na aprobatę zasługuje stanowisko organu, że w takiej sytuacji wykluczone jest istnienie po stronie nabywcy należytej staranności. Za bezzasadny należy uznać zarzut, iż organ podatkowy nigdy nie podjął próby przesłuchania w charakterze świadka P. K. na okoliczność transakcji dokonywanych na terenie Kopalni lub z Kopalnią albo firmami powiązanymi oraz nie sprawdzono dokumentacji przedsiębiorstwa należącego do P. K. Z czynności sprawdzających przeprowadzonych w firmie Przedsiębiorstwo Instalacyjno- Montażowe "I." P.K. z siedzibą w O. sporządzono protokół (k. 265-266, tom I/IV), jak również z przesłuchania w charakterze świadka P. K. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. (czynność dokonana przez ten organ w ramach pomocy prawnej ze względu na miejsce zamieszkania świadka) przeprowadzonego w dniu 3 grudnia 2012r. - omyłkowo wpisano "3.11.2012r." (k.230-235, tom I/IV), na wniosek pełnomocnika skarżącego, który został zawiadomiony o terminie przeprowadzenia tej czynności. Z dowodów tych wynika, że wskazany podmiot nigdy nie był dostawcą rur stalowych do spółki A.. W rejestrach sprzedaży za okres objęty badaniem świadek nie zaewidencjonował transakcji ze spółką cywilną A. (k. 230-231, tom I/IV). W konsekwencji należy podkreślić, że P. K. był przesłuchany w charakterze świadka, stąd zarzut nieprzeprowadzenia tego dowodu należy ocenić jako bezzasadny. Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia zeznań świadków, którzy potwierdzili – w ocenie skarżącego – fakt nabycia rur stalowych, tj.: M. C. (kierowca), M. M. (kierowca) (k. 36-37, 39, tom I/IV). Zauważyć należy, że organ I instancji na s. 15-18 przywołał treść zeznań tych świadków i szczegółowo odniósł się do nich, podając przyczyny dla których ocenił, iż nie potwierdzają one nabycia rur stalowych od Spółki A.. Również organ odwoławczy odniósł się do tych zeznań na s. 21-23 zaskarżonej decyzji i ocenił ww. zeznania. I tak M. C. początkowo zeznał, że nie zna wspólników spółki A., kilka razy widział p. M., nie zna go osobiście, nie kojarzy, aby jeździł po rury, a przy transakcjach był p. M. (k. 36-37, tom I/IV). W trakcie kolejnych zeznań (k. 222-226, tom I/IV) znał więcej szczegółów mających potwierdzić fakt spornych transakcji, jednakże podane przez niego dane są niespójne z zeznaniami innych świadków, choćby co do miejsca transakcji (Cz. – W. M.; J. – świadek C.), czy też osób dokonujących załadunku. Do pisma procesowego z dnia 14 kwietnia 2015r. strona skarżąca załączyła oświadczenie Mariana C. oraz raporty dzienne mające potwierdzać przewóz rur przez tego kierowcę (ps. "K.") z firmy e.-T.. Jeszcze raz podkreślić należy, że istotne jest to, iż z dokumentacji firmy transportowej zatrudniającej M. C. wynika, że usługi transportowe i dźwigowe nie były świadczone, faktura nie była wystawiona, przedstawiciel tej firmy nie potwierdził wykonania tych usług w tym okresie (k. 823, tom III/IV). Okoliczność, że jeden z raportów dziennych ma potwierdzać przejazd na wskazanej w nim trasie nie oznacza, iż transakcja nabycia rur w dniu 23 lipca 2009r. miała miejsce między skarżącym a spółką cywilną A.. Z kolei M. M. zeznał, że szczegółów transakcji nie pamięta, odnośnie do W. M. i A. M.zeznał: "Nic mi nie mówią te nazwiska, ani te osoby"(k. 39, tom I/IV) . Zatem zgodzić się należy z konkluzją organu, że zeznania podanych świadków nie dowodzą nabycia przez skarżącego rur stalowych konkretnie od spółki A.. Podać należy, że przesłuchany w charakterze świadka D. N. (pracownik skarżącego – magazynier) zeznał, iż nie jest mu znana spółka cywilna A., nie słyszał nazwy spółki A., znane mu jest nazwisko W. M., nie poznał go osobiście, słyszał natomiast, że skarżący jedzie po rury do p. M., nie pamiętał rozładunku towaru od tego kontrahenta, nie wiedział czy towar ten podlegał segregacji (k. 566-569, tom II/IV). Zdaniem tut. Sądu, zasadnie organ także odmówił przeprowadzenia dowodów z bilingów rozmów telefonicznych oraz miejsc logowania się aparatów telefonicznych osób wskazanych przez skarżącego osób (M. C., M. M., W.M., P. K., C.W.) w dniach poprzedzających transakcje i w dniach przeprowadzenia transakcji ze spółką A.. Rację ma organ, że mogłyby one potwierdzić tylko fakt rozmowy, czy przebywania w danym miejscu, jednakże nie dowodziłyby nabycia przez skarżącego rur stalowych od spółki A.. Odnosząc się do zarzutów dotyczących powołania się przez organ na decyzje z dnia [...]. wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dla spółki cywilnej A. zauważyć należy, że są one dokumentami urzędowymi. W myśl art. 194 § 1 O.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten ustanawia dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą dokumentu urzędowego. To drugie domniemanie oznacza, że treść dokumentu jest zgodna z rzeczywistością. Ogólna reguła dotycząca domniemań wskazuje, że w sytuacjach wątpliwych trzeba wniosek domniemania utrzymać, a nie odrzucić (H. Dolecki, Ciężar dowodu w polskim prawie cywilnym, Warszawa 1998, s. 152). Moc dowodowa dokumentów urzędowych nie jest absolutna. Art. 194 § 3 O.p. dopuszcza bowiem możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał takich dowodów przeciwko tym dokumentom, które pozwoliłyby skutecznie zakwestionować ustalenia zawarte w tych decyzjach. Jednocześnie podkreślić należy, że wymienione decyzje były tylko jednymi z wielu dowodów w sprawie, a nie jedynymi. Zgodzić się należy z organem podatkowym, że z materiału dowodowego wynika, iż w sprawie wystąpiło zjawisko fikcyjnych czynności o jakich mowa w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Jest to wyjątek od zasady, na którą powoływała się strona skarżąca i której nie kwestionowały organy, że podstawowym prawem podatnika jest prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur związanych z nabyciem towarów i usług dotyczących działalności opodatkowanej (art. 86 ust.1 i 2 ustawy o VAT). Neutralność opodatkowania podatkiem od towarów i usług polega bowiem na faktycznym opodatkowaniu jedynie wartości dodanej powstającej na każdym z etapów obrotu, dlatego też podatnicy mają prawo odliczać (z zastrzeżeniem wyjątków określonych w przepisach) całość podatku naliczonego na poprzednich etapach. W stanie faktycznym będącym podstawą rozstrzygania zakwestionowane faktury stwierdzały "czynności, które nie zostały dokonane" pomiędzy wskazanymi w fakturach podmiotami. W ocenie Sądu, materiał dowodowy pozwala na tak postawione wnioski. Transakcje te, okoliczności i postępowanie osób biorących w nich udział jednoznacznie wskazują, że twierdzenie przeciwne byłoby sprzeczne z zebranymi dowodami. Sąd zauważa, że przedsiębiorcy dokonujący transakcji, w rzeczywistości nie mają problemów z ich wykazaniem, osoby w imieniu ich działające doskonale są zorientowane w przebiegu zdarzeń gospodarczych, są w stanie podać zasadnicze, ale również szczegółowe okoliczności z nimi związane, wykazać nabycie towaru od konkretnego dostawcy. W ocenie Sądu, skarżący koncentrując się na brakach w materiale dowodowym skutecznie nie podważył istotnych ustaleń dokonanych w sprawie. Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o naliczony musi znaleźć swe źródło w fakturach znajdujących odzwierciedlenie w rzeczywistych zdarzeniach gospodarczych. W sprawie dostawa wykazana na fakturach nie została wykonana przez podmiot je wystawiający. W ocenie WSA, do takiego stwierdzenia nie było konieczne uzupełnienie materiału dowodowego. Jak już stwierdzono, ocenie organu podlega całość zgromadzonych dowodów i ustalonych okoliczności, w ich wzajemnym powiązaniu. Wobec tego bezskuteczna jest próba kwestionowania takiej oceny przez wskazywanie pojedynczych dowodów, które nie powodują zmiany bezspornych wniosków postawionych w oparciu o cały materiał dowodowy. Nie jest rzadkością, że wśród obszernego materiału dowodowego znajdują się także dowody korzystne dla podatnika, jednakże konkluzje należy postawić w oparciu o cały ten materiał, a nie pojedyncze dowody. W przedmiotowej sprawie analiza i ocena całego materiału dowodowego pozwala na wyciągnięcie trafnych wniosków co do zakwestionowanych faktur, którymi świadomie posługiwał się skarżący, a które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji brak jest podstaw do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez wskazanego kontrahenta. Również brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu, że organ odwoławczy nie dokonał własnych ustaleń faktycznych. Podnieść należy, że wcześniej organ odwoławczy decyzją z dnia [...]. uchylił decyzję organu pierwszej instancji (z dnia [...].) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po zgromadzeniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego dodatkowych dowodów oraz dokonaniu ponownej analizy, wydana została decyzja w dniu [...]., która została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Materiał dowodowy nie wymagał dalszego uzupełniania i organ odwoławczy miał prawo wydać decyzję bez przeprowadzania innych dowodów we własnym zakresie, czy zlecając ich przeprowadzenie przez organ pierwszej instancji. Nadto w sytuacji zbieżności postawionych wniosków przez organ pierwszej instancji i organ odwoławczy, co do oceny zakwestionowanych faktur, również argumentacja tych organów jest zbieżna i nie narusza to prawa. W tak ustalonym stanie faktycznym, skarżący nie ma racji zarzucając naruszenie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Zgodzić się należy, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawowym i fundamentalnym prawem podatnika, wynikającym z konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Unormowanie to jest implementacją wcześniej obowiązującego art. 17 ust. 2 lit. a VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG), (Dz. U.UE L77, Nr 145, poz. 1). To samo zresztą wynika z art. 168 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1), który stanowi, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia od podatku przypadającego do zapłaty, podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego na terytorium kraju od towarów lub usług dostarczanych lub, które mają być dostarczone podatnikowi przez innego podatnika. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że odliczenie przysługuje jedynie w odniesieniu do podatku powstałego w wyniku czynności wykonanej przez innego podatnika, a dla realizacji tego prawa – stosownie do art. 178 lit. a tej Dyrektywy – konieczne jest posiadanie faktury wystawionej zgodnie z art. 220 - art. 236, art. 238, art. 239 i art. 240 Dyrektywy. Na gruncie już tej pierwszej Dyrektywy przyjmowano, że prawo do odliczenia może dotyczyć wyłącznie czynności, które faktycznie zostały dokonane. Sama faktura nie tworzy bowiem prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. Prawo do odliczenia przysługuje zatem wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Potwierdzeniem tego może być wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 13 grudnia 1989r. w sprawie Genius Holding BV v. Staatssecretaris van Financien,C-342/87, w którym stwierdzono, że zgodnie z artykułem 17 (2) podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT przewidzianego w VI Dyrektywie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatków faktycznie należnych, tj. podatków przypadających do zapłaty z tytułu działalności podlegającej opodatkowaniu lub zapłaconych, o ile były one należne. Zasada ta nie dotyczy podatku, który jest należny tylko z tego powodu, że został wykazany na fakturze. Nadal aktualne jest stanowisko, że dysponowanie przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia. Nie stanowi to jednak uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności skutkującej u wystawcy faktury, obowiązkiem podatkowym z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Prawo do odliczenia podatku jest następstwem powstania obowiązku podatkowego z tytułu faktycznej czynności podatnika wystawiającego fakturę, czyli obowiązku podatkowego powstałego na poprzednim etapie obrotu. Jeżeli brak takiej faktycznej czynności u wystawcy faktury, nie może z jej tytułu powstać obowiązek podatkowy, a tym samym brak prawa do odliczenia podatku z takiej faktury. Względy obiektywne bowiem powodują, że nie można odliczyć podatku, który nie powstał w ogóle na uprzednim etapie obrotu. Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie spowodowała obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów, podatków faktycznie należnych z tytułu czynności nabycia tych towarów. W omawianym przypadku kwota wykazana na fakturze jako podatek nie jest faktycznym podatkiem należnym Skarbowi Państwa, lecz kwotą "podszywającą" się pod ten podatek. W art. 86 ust. 1 i 2 ustawy o VAT wskazano, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a nie o kwotę wykazaną jedynie jako ten podatek, niebędącą nim faktycznie, a więc niebędącą świadczeniem należnym Skarbowi Państwa. Powyższe stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2008r., sygn. akt I FSK 1029/07; z 24 lutego 2009r., sygn. akt I FSK 1700/07; z 29 czerwca 2010r., sygn. akt I FSK 584/09). Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości zwracał wielokrotnie uwagę, iż jedynie gdy nie doszło do oszustwa lub nadużycia i z zastrzeżeniem ewentualnych korekt zgodnych z warunkami przewidzianymi w art. 20 VI Dyrektywy, raz nabyte prawo do odliczenia, trwa (por.: wyroki z 8 czerwca 2000r. w sprawie C-400/98 Breitsohl oraz w sprawie C-396/08 Schlossstrasse). Z kolei w wyroku z 6 lipca 2006r. w sprawach połączonych C-439/04 i C-440/04 (Axel Kittel, Recolta Recycling SPRL) TS przypomniał, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem propagowanym przez VI Dyrektywę (por.: wyrok z 29 kwietnia 2004r. w sprawach połączonych C-487/01 i C-7/02). Podatnicy nie mogą powoływać się na normy prawa wspólnotowego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (por.: w szczególności wyroki z 12 maja 1998r. w sprawie C-367/96 Kefalasi in., z 23 marca 2000r. w sprawie C-373/97 Diamantis oraz z 3 marca 2005r. w sprawie Fini). Wprawdzie prawo do odliczenia podatku jako integralna część mechanizmu funkcjonowania podatku od wartości dodanej jest fundamentalnym prawem podatnika i zasadniczo nie może być ograniczane, to jednak zasada ta nie ma nieograniczonego zasięgu i może doznać wyjątku w tych wszystkich przypadkach, gdy miało miejsce działanie w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa, a osoby, które brały udział w takich działaniach nie mogą powoływać się na przepisy prawa wspólnotowego, w tym także na wynikającą z tych przepisów zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (zob.: wyrok NSA z 22 lutego 2013r., I FSK 517/12). W ustalonym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że organy wykazały, iż miał miejsce obrót fakturami, które nie potwierdzały obrotu między wskazanymi w nich podmiotami. Wymieniona spółka A. nie sprzedała rur stalowych wymienionych w zakwestionowanych fakturach VAT, ponieważ nie była w ich posiadaniu. Zgodzić się należy z Dyrektorem Izby Skarbowej, że wystawionym dokumentom – fakturom nie towarzyszyły transakcje pomiędzy podmiotami w nich wykazanymi. Nadmienić należy, że nieprawidłowości stwierdzono wyłącznie w zakresie transakcji ze spółką A., natomiast z pozostałymi kontrahentami dostawy miały miejsce i źródło pochodzenia towaru zostało potwierdzone. Nie można zatem zarzucać organowi dowolności w ocenie materiału dowodowego. Kwestionowany jest bowiem podatek z faktur wystawionych przez jeden podmiot, nie potwierdzających nabycia od niego towaru, bowiem nim nie dysponował. Tut. Sąd dokonując analizy materiału dowodowego nie ma wątpliwości, że W. M. i skarżący uczestniczyli w kreowaniu powyższego przebiegu zdarzeń, tj. odpowiednio w procederze wystawiania (kontrahent) i przyjmowania pustych faktur (skarżący), z którymi nie był powiązany rzeczywisty obrót. W takiej sytuacji dobra wiara ze swej istoty nie występuje. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towaru od tego kontrahenta i taką fakturę przyjmuje, a następnie wykorzystuje do odliczenia podatku naliczonego. W ocenie tut. Sądu, w sprawie miało miejsce działanie w nieuczciwych celach, a skarżący świadomie przyjmując taką fakturę brał udział w takich działaniach, stąd nie może skutecznie powoływać się na przepisy prawa wspólnotowego, w tym także na wynikającą z tych przepisów zasadę neutralności podatku od wartości dodanej. IV. W ocenie Sądu, organy zebrały, wbrew zarzutom skargi, obszerny materiał dowodowy, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 122 w związku z art. 187 § 1 O.p. Z akt sprawy wynika, że organy przeprowadziły wiele dowodów w tym część z nich na wniosek strony skarżącej. Podać należy, że: dwukrotnie przesłuchano C. W. w charakterze kontrolowanego (k. 81-87, tom I/IV) i raz w charakterze strony w postępowaniu podatkowym (k. 914-919, tom III/IV); dwukrotnie przesłuchano świadka M. C. i raz M. M.– kierowców firmy "e.-T." mającej wykonywać usługi transportu rur stalowych do spółki A. (k. 36-37, 39, 222-226, tom I/IV); dwukrotnie przesłuchano świadka W. M. i raz przesłuchano A. M. – wspólników spółki A. (k. 172-173, 176-177, tom I/IV; k. 253-254, tom I/IV); przesłuchano także świadków: P. K. (k. 230-231, tom I/IV), Ł. G. (k. 218-221, tom I/IV), K. Sz. i W. D. (k. 274-275, 282-283, 292-293, tom I/IV) oraz D. N. (k. 566-569, tom II/IV). Zdaniem tut. Sądu, ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie przekracza również granic swobodnej oceny dowodów, zakreślonych przez przepis art. 191 O.p. Tym samym Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia zarzucanych przepisów Ordynacji podatkowej w tym art. 120, art. 121 i art. 122 tej ustawy. Organy podatkowe zasadnie zastosowały w postępowaniu podatkowym art. 181 O.p. Z przepisu tego wynika uprawnienie organów podatkowych do wykorzystania dowodowo w postępowaniu podatkowym również danych zgromadzonych w innych postępowaniach. Uwzględnić przy tym jednak należy, że określone dowody przeprowadzone w innym postępowaniu np. zeznania świadków udokumentowane w formie protokołów, po włączeniu ich do postępowania podatkowego u skarżącego, przybierają postać dowodów z dokumentów. Oparcie materiału dowodowego sprawy na dowodach w postaci m.in. dokumentów zgromadzonych w innym postępowaniu samo w sobie nie narusza art. 190 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że odwoływanie się przez organ do ustaleń poczynionych u kontrahenta jest także w pełni uzasadnione, bowiem dla zbadania czy transakcje z tymi podmiotami miały miejsce konieczne jest wszechstronne zebraniu dowodów u każdej ze stron kwestionowanej transakcji, a nie wyłącznie u skarżącej Spółki. Uwzględniając powyższe wywody, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, jak również przepisów prawa procesowego. Mając na względzie powyższe, tut. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a H. Adamczewska – Wasilewicz I. Najda – Ossowska J. Szulc