VII SA/Wa 805/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Maria Tarnowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu urządzenia reklamowego oddala skargę Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie rozpoczęcia robót budowlanych, polegających na montażu konstrukcji do tablicy reklamowej o wymiarach 18,0 x 6,0 m na dz. nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że z treści zgłoszenia i załączonej dokumentacji wynika, iż zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem przewiduje realizację wolnostojącej konstrukcji nośnej urządzenia reklamowego – tablicy reklamowej podświetlanej o wymiarach ekspozycji 18,0 x 6,0 m. Jak wynika ze szkicu tablicy reklamowej oraz opisu technicznego dołączonych do zgłoszenia " winyl reklamowy w tablicy reklamowej mocowany jest do elementów tablicy i posiada zamocowania systemowe – podstawę. Tablica reklamowa jest wolnostojąca i nietrwale związana z gruntem. Ponadto jest to tymczasowy obiekt, niepołączony trwale z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce". Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, wskazując, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednak wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jego masa całkowita i osadzenie na gruncie świadczą o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, tj. wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. W ocenie organu o tym, czy obiekt (urządzenie reklamowe) jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie, czy też posadowiono na gruncie ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Z akt sprawy wynika, że objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych i sił przyrody. Organ podkreślił, że stosownie do art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozmiar i charakter prac przewidzianych w opisie instalacji tablicy, dołączonej do przedmiotowego zgłoszenia dla ustawienia przedmiotowej konstrukcji oraz okoliczność, że na skutek tych prac powstaje nowy (od podstaw) w określonym miejscu obiekt budowlany uzasadnia uznanie, iż jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagająca pozwolenia na budowę. Wskazał również, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego do budowli będących wolnostojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06 oraz z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07). W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt. II OSK 735/08 oraz z dnia 4 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1361/08 stwierdzono, że wykonanie tego typu trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych nie można uznać za "instalowanie". Roboty budowlane związane z wykonaniem tego typu urządzenia reklamowego to budowa, a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia przez organ pierwszej instancji terminu do wniesienia sprzeciwu Wojewoda [...] podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 105/10, iż zgodnie z art. 57 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. 2013, poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) termin na wniesienie sprzeciwu uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem decyzja zawierająca sprzeciw została nadana. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy decyzja organu pierwszej instancji wnosząca sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] grudnia 2014r została nadana w placówce Poczty Polskiej w dniu [...] stycznia 2015 r., a więc przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając 1. art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie sprawy w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia w sprawie oraz nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności i zarzutów podnoszonych przez skarżącą, 2. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż nie doszło do przekroczenia terminu na wniesienie sprzeciwu, 3. art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżący wskazał, że podtrzymuje argumentację zawartą w odwołaniu. Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Z dołączonego do zgłoszenia szkicu i opisu technicznego wynika, że projektowane urządzenie reklamowe składa się z tablicy reklamowej o wymiarach 18m x 6 m, winyl reklamowy w tablicy reklamowej mocowany jest do elementów tablicy i posiada zamocowania systemowe – podstawę. Winyl o wymiarach 18mx6m napięty jest za pomocą napinaczy transportowych o nośności 2,5 kN. Oświetlenie tablicy reklamowej stanowi 8 metahalogenów mocowanych do urządzenia. Wymieniona instalacja będzie prowadzona na wysokości przez nie więcej niż 20 pracowników wyposażonych w odpowiedni sprzęt do pracy na wysokościach. Instalacje nie będą trwały dłużej niż 30 dni roboczych oraz z wyłączeniem pracy na wysokościach nie wystąpią prace szczególnie niebezpieczne. Jednocześnie z opisu technicznego wynika, że tablica reklamowa jest wolnostojąca i nietrwale związana z gruntem, a ponadto jest tymczasowym obiektem i jako taka nie kwalifikuje się do pozwolenia na budowę zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane. Organ trafnie wskazał, iż budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach składającej się z podświetlanej tablicy reklamowej, zamocowanej do słupa, który połączony jest z podstawą posadowioną na gruncie świadczy o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, którego budowa powinna być poprzedzona uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodzić należy się z organem, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie świadczy sposób w jaki zagłębiono go w gruncie, czy też posadowiono na gruncie ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiary, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa. Przedmiotowe urządzenie reklamowe objęte zgłoszeniem jest konstrukcją na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne miejsce, czy zniszczenie przy działaniu sił przyrody. Opisane prace związane z jego posadowieniem na gruncie świadczą o tym, że jest urządzeniem dużym i ciężkim wymagającym również wykonywania prac na wysokości. Zdaniem sądu wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego oraz jego ustawienie w określonym miejscu za pomocą urządzeń budowlanych świadczą o tym, że jest to budowla w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, na realizację której wymagane jest pozwolenie na budowę. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w odwołaniu na które powołuje się skarżąca spółka, a z których wynika, że instalacja urządzenia reklamowego bez względu na jego rozmiary wymaga jedynie zgłoszenia wyjaśnić należy, iż oparte są one na wcześniejszym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zostało zakwestionowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniach wyroków powołanych przez organ odwoławczy dokonał wykładni przepisu art. 29 ust 2 pkt 6 oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wyjaśniając, przepis art. 29 ust 2 pkt 6 w zakresie, w którym zgodnie z art. 30 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych wymagają zgłoszenia, ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolnostojących, ale nie związanych trwale z gruntem. Kwestię jak rozumieć trwałe związanie z gruntem urządzenia reklamowego przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 23 czerwca 2006r, II OSK 923/05, z dnia 25 maja 2007r, II OSK 754/06 i z dnia 10 marca 2008r, II OSK 186/07. W tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest jednolite i utrwalone. Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia 20 stycznia 2011r, sygn. akt. II OSK 105/10, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2011r, sygn.akt. II OSK 1167/10, 12 grudnia 2006r, II OSK 79/06 z których wynika, że dla zachowania terminu z art. 30 ust 5 Prawa budowlanego konieczne jest nadanie decyzji wnoszącej sprzeciw w polskiej placówce pocztowej przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia. Nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazującym na to, że przyjęcie poglądu o konieczności doręczania decyzji wnoszącej sprzeciw spowodowałoby skrócenie 30 – dniowego terminu, albowiem umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt dokonania zgłoszenia przez skarżącą spółkę w dniu [...] grudnia 2014r natomiast decyzja Prezydenta m. [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia została nadana w placówce Poczty Polskiej w dniu [...] grudnia 2014, a więc przed upływem terminu do wniesienia sprzeciwu. Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).[pic]