IV SA/Wa 2648/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2016r. nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a.", utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2015r. nr [...], wymierzające Wójtowi Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za wydanie decyzji Nr [...] z [...] września 2012r. ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na rozbudowie gazociągu średniego ciśnienia do 0,5 MPa na działkach nr [...], [...], [...], [...] w obrębie geodezyjnym [...] gmina [...] - z naruszeniem terminu. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: Wójt Gminy [...], w wyniku rozpatrzenia wniosku Gminy [...] wydał w dniu [...] września 2012r. decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie gazociągu średniego ciśnienia. Postanowieniem z [...] stycznia 2015 r. Wojewoda [...] nałożył na Wójta Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, za wydanie wskazanej decyzji z [...] września 2012 r. z naruszeniem terminu określonego w art. 51 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.z.p.". W zażaleniu na powyższe postanowienie Wójt Gminy [...] (dalej zwany "skarżącym") wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: - art. 51 ust. 2 w zw. z ust. 2c u.p.z.p. poprzez przyjęcie czasu trwania postępowania w przedmiocie ustalenia lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego bez wyłączenia terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, względnie okresów opóźnień powstałych z przyczyn niezależnych od organu; - art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. wskutek braku wszechstronnego rozważenia i uwzględnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, które przemawiają za odstąpieniem od nałożenia kary. Zdaniem skarżącego przy wymierzeniu przedmiotowej kary pieniężnej organ I instancji powinien uwzględnić regulację zawartą w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. odliczając od okresu biegu całego postępowania 7-dniowy termin wyznaczony przez organ na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem na doręczenie korespondencji), stanowiący realizację obowiązku zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu, przewidzianego w art. 10 k.p.a. Także odliczeniu powinien podlegać wyznaczony przez organ obwieszczeniem z dnia 20 czerwca 2012r. termin 14 dni na składanie uwag i wniosków do planowanej inwestycji. Odliczeniu winien podlegać także termin na uostatecznienie się postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] sierpnia 2012r. Wskazanym na wstępie postanowieniem Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że 65-dniowy termin, wskazany w art. 51 ust. 2 u.p.z.p., rozpoczął bieg w niniejszej sprawie 15 czerwca 2012 r., tj. w dniu następującym po dniu, w którym do Urzędu Gminy [...] wpłynął wniosek o wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie, co wynika z art. 57 § 1 K.p.a. Natomiast zakończył swój bieg w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, tj. [...] września 2012 r. Wobec tego organ I instancji słusznie ustalił, iż postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie trwało 105 dni, z zastrzeżeniem terminów i okresów określonych w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. W ocenie Ministra w niniejszym postępowaniu, zgodnie ze stanowiskiem organu I instancji, wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji, stanowi termin przewidziany w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, o których mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. Tym samym uznał, że wliczeniu do 65-dniowego terminu na wydanie przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej nie podlegał okres łącznie 16 dni przeznaczonych na uzgodnienie projektu decyzji, stwierdzając jednocześnie, że w postępowaniu nie miały miejsca inne czynności ani zdarzenia, których terminy mogły zostać odliczone od okresu trwania postępowania. Odliczając zatem od 105 dni, w których było rzeczywiście prowadzone postępowanie - ustawowe 65 dni na wydanie decyzji oraz 15 dni na uzgodnienie projektu decyzji oraz 1 dzień wynikający z art. 57 § 4 k.p.a. (15 sierpnia jako dzień wolny od pracy) otrzymujemy rzeczywistą zwłokę, która wyniosła 24 dni. Odpowiadając na zarzut dotyczący nieodliczenia 7-dniowego terminu wyznaczonego przez Wójta Gminy [...] na zapoznanie się z aktami sprawy (wraz z okresem przeznaczonym na dostarczenie korespondencji) oraz 14 dniowego terminu wyznaczonego obwieszczeniem o wszczęciu postępowania to uznał, że są to zwykłe czynności procesowe. Minister wyjaśnił, iż do czynności o jakich mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, które jakkolwiek wynikają z przepisów prawa, w tym z k.p.a., stanowią zwykłe działania organu składające się na to postępowanie i nie wymagają dodatkowych nadzwyczajnych działań. Nie można więc uznać za takie czynności np. zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 k.p.a.), zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu (art. 77 § 4, art. 79 § 2, art. 81 k.p.a.), czy też oczekiwania organu na potwierdzenie otrzymania przez stronę innego pisma. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że okres 7 dni przeznaczony na zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz 14 dniowy termin wyznaczony obwieszczeniem o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (możliwość składania uwag i wniosków), nie stanowi okresu przerywającego bieg ustawowego 65-dniowego terminu, gdyż nie jest czynnością o charakterze nadzwyczajnym. Teza ta znajduje potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie NSA. Minister nie podzielił również argumentu Skarżącego o tym, że odliczeniu od terminu 65 dni nie podlega także okres oczekiwania na uostatecznienie się wydanego w toku postępowania postanowienia uzgadniającego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2012r. Zdaniem organu art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ a nie od wyczerpania środków zaskarżenia na postanowienie zawierające to stanowisko. Zgodnie bowiem z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje z mocy prawa wykonania postanowienia. Zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu. Zdaniem organu dla rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej wystarczające jest otrzymanie przez organ prowadzący postępowanie główne stanowiska organu współdziałającego. Minister nie podzielił też argumentu o naruszeniu przez Wojewodę [...] art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez niezbadanie przyczyn zaistniałego opóźnienia wskazując, iż organ ten dokonał prawidłowych ustaleń co do okoliczności podlegających odliczeniu od ustawowego terminu, stosownie do art. 51 ust. 2c u.p.z.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju Wójt Gminy [...] zarzucił naruszenie: 1) art. 51 ust. 2 w zw. z art. 51 ust. 2c u.p.z.p. poprzez wadliwe przyjęcie, że z 65-dniowego terminu przewidzianego na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie podlegają wyłączeniu: ˗ 7 dniowy termin na ewentualne złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od postanowienia uzgadniającego Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2012r. - terminy wyznaczone przez organ w toku postępowania w związku z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału tj. 14 dniowy termin na złożenie uwag i wniosków wyznaczony w obwieszczeniu z dnia 20 czerwca 2012r., jak również 7 dniowy termin na zapoznanie się z aktami sprawy wyznaczony w zawiadomieniu z dnia 4 września 2012r. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący argumentował, iż wynikające z art. 10 k.p.a. powinności organu związane z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału, przekładają się w sposób istotny na czas trwania prowadzonej procedury. Wobec powyższego okres oczekiwania na stanowisko strony, nie powinien być uwzględniany przy obliczaniu kary. Ponadto zdaniem skarżącego konieczne jest wyłączenie terminu 7 dni jako czas niezbędny na uostatecznienie się postanowienia uzgadniającego. Nie jest dopuszczalne posiłkowanie się orzecznictwem dotyczącym postanowień, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zatem przed upływem terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowienie uzgodnieniowe nie podlega wykonaniu, co wynika z art. 130 § 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm. (dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że zaskarżone postanowienie z [...] sierpnia 2016 r. i utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] stycznia 2015r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił przepis art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w terminie 65 dni od daty złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji - organ wyższego stopnia (w ust. 3 określono, że jest nim wojewoda) wymierza temu organowi, w drodze postanowienia karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Stosownie zaś do ust. 2c powyższego artykułu do terminu, o którym mowa w ust. 2 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu. Powyższe przepisy wyznaczają zatem organowi administracji publicznej standardy obowiązujące przy załatwianiu spraw. W orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, na gruncie analogicznego przepisu art. 35 ust. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), że do czynności podlegających odliczeniu, o których mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p., nie można zaliczyć czynności organu stanowiących zwykły element prawem przewidzianych działań, niewymagających od organu dokonania dodatkowych, nadzwyczajnych starań, gdyż mieszczą się one w maksymalnym 65-dniowym terminie przewidzianym przez ustawodawcę na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji do czynności podlegających odliczeniu nie można zaliczyć m.in. zawiadomienia stron o wszczęciu postępowania oraz o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak też do uczestniczenia w postępowaniu dowodowym (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 136/08, z 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1573/09, z 3 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 87/08, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 10 marca 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 77/15 oraz z 16 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 2041/14). Natomiast karę wymierza się organowi, który pozostaje w zwłoce. Pojęcie zwłoki zakłada istnienie przyczyn związanych z zaniedbaniami organu, które wywołały zaniechanie przez organ rozpatrywania wniosku w terminie bez usprawiedliwienia. Zwłoka będzie zatem opóźnieniem, które powstało z winy organu bądź przyczyn od niego zależnych (tak NSA w wyroku z 8 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1765/10). Zdaniem Sądu odnosząc powyższe do postępowania prowadzonego w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego okoliczności wskazane przez skarżącego nie mogą stanowić usprawiedliwienia niewydania przedmiotowej decyzji w terminie 65 dni. Argumentację Wójta Gminy [...], że niezależną od niego przesłankę opóźnienia stanowiły terminy wyznaczone w toku postępowania związane z obowiązkiem zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym jego stadium należy uznać za bezzasadną. Do takich okoliczności nie można bowiem zaliczyć czynności polegających na zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania, oczekiwaniu na wniesienie przez stronę ewentualnych wniosków i uwag, czy też oczekiwaniu przez organ na potwierdzenie otrzymania przez stronę pisma (vide: wyroki WSA w Warszawie z 6 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 462/12 i z 28 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1913/12). Sąd orzekający w ślad za stanowiskiem prezentowanym wyrokach NSA z dnia 19 maja 2016r. (sygn. akt II OSK 2160/14, II OSK 60/15 i II OSK 2162/14) uznaje, że nieprawidłowe jest stanowisko skarżącego organu, że do terminu, o którym mowa w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. nie powinno się wliczać 7 dniowego terminu wyznaczonego do zapoznania się przez stronę z zebranym materiałem dowodowym, albowiem jest to czynność, o jakiej mowa w art. 51 ust. 2c powołanej ustawy. Stanowiska tego nie można podzielić z dwóch powodów. Po pierwsze do czynności, o jakich mowa w art. 51 ust. 2c u.p.z.p. nie można zaliczyć zwykłych czynności procesowych, a do takich czynności należy zawiadomienie stron o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy (art. 10 K.p.a.). Po drugie jest to czynność konieczna do dokonania w każdym postępowaniu administracyjnym i mieści się w maksymalnym czasie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tożsame stanowisko, choć nie zostało to sformułowane w przywołanych wyrokach NSA z dnia 19 maja 2016r., zdaniem Sądu należy odnieść do innej zwykłej czynności, jaką jest obwieszczenie o wszczęciu postępowania lokalizacyjnego. Obwieszczeniem z dnia 20 czerwca 2012r. Wójt Gminy [...] zawiadomił o prowadzeniu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Obwieszczenie to zostało wydane w oparciu o ar. 53 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Zatem obwieszczenie jest zwykłą czynnością przewidzianą przez przepis prawa, którą organ podejmuje na samym wstępie omawianego postępowania. Wynika taka czynność procesowa z jednoznacznego przepisu procesowego, zawartego w akcie o charakterze materialnym i w każdym postępowaniu lokalizacyjnym musi być podjęta. Ponadto zakreślenie terminu 14 dni na składanie uwag i wniosków w żadnym zakresie nie tamuje postępowania wyjaśniającego. Jeżeli takie wnioski zostałyby złożone, organ w każdym czasie może się do nich odnieść, jeszcze przed upływem terminu 65 dni. Okres, w którym organ oczekuje na ewentualne wnioski i uwagi, czy też na zapoznanie się przez strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym, nie stanowi okresu wyłączającego prowadzenie dalszych czynności w toku postępowania. W tym miejscu należy ponownie wyjaśnić, że obwieszczenie stanowi jeden ze sposobów doręczenia przewidzianym przepisami K.p.a. Zawiadomienie stron w formie obwieszczenia, podobnie jak pisemne zawiadomienia doręczane stronom indywidualnie, nie jest czynnością o charakterze nadzwyczajnym i nie wstrzymuje biegu terminu określonego w art. 51 ust. 2 u.p.z.p. Zawiadomienie dokonane na podstawie art. 53 ust. 1 ww. ustawy w zw. z art. 49 K.p.a. nie wymaga od organu prowadzącego postępowanie lokalizacyjne podjęcia działań wykraczających poza typowe czynności, charakterystyczne dla tego typu postępowania, które to powinny być dokonane w 65-dniowym terminie przewidzianym na wydanie rozstrzygnięcia. Za niezasadne należy uznać także twierdzenie Wójta Gminy [...], że od zakreślonego 65 – dniowego terminu należy odliczyć termin na ewentualne wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2012r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej. Wskazać należy, że zgodnie z art. 143 k.p.a. wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia. Postanowienia administracyjne z zasady podlegają natychmiastowemu wykonaniu, a zatem sam dzień wpływu postanowienia uzgadniającego do organu wydającego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powoduje zakończenie zawieszenia biegu terminu 65 dni na wydanie decyzji, chyba że zaszły okoliczności, o których mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Przepis art. 143 k.p.a. reguluje w sposób całościowy kwestię tzw. względnej suspensywności zażalenia, co oznacza, że do postanowień nie ma odpowiedniego zastosowania przepis art. 130 k.p.a. Inaczej niż w przypadku odwołania, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia, a zatem przed upływem terminu do wniesienia zażalenia postanowienie podlega wykonaniu. Rozumienia tego zagadnienia nie zmienia kwestia podnoszona przez skarżącego, że postanowienie uzgadniające nie jest zaskarżane zażaleniem, lecz wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wstępnym punktem rozważań jest stwierdzenie, że uzgodnienie projektu decyzji następuje w formie postanowienia, nie zaś decyzji. Forma ta determinuje procesowe rozumienie tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w pierwszej kolejności stosuje się przepisy k.p.a. dotyczące postanowień. Jak stanowi art. 141 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie. Dalej jak już wyżej wskazano, wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Dopiero jeśli sprawa nie jest uregulowana w rozdziale o zażaleniach stosuje się przepisy odpowiednio dotyczące odwołań (art. 144 k.p.a.). Taką sprawą jest wydanie postanowienia przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze (art. 127 § 3 k.p.a.). W takim wypadku nie jest składane zażalenie, które nie ma konstrukcji względnie dewolutywnej (jest rozpatrywane przez organ II instancji), lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który nie przenosi kompetencji na organ II instancji, lecz jest rozpatrywane przez organ, który wydał zaskarżone postanowienie. Nie zmienia to jednak istoty tego środka zaskarżenia, gdyż organ musi rozpoznać sprawę ponownie. Stosuje się do niego w pierwszej kolejności te regulacje, które wynikają bezpośrednio z Rozdziału 11 k.p.a. Taką zaś regulacją jest przepis stanowiący, że wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Oznacza to, że także wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia. Zachowuje ono swój charakter jako zarezerwowane dla kwestii wynikających w toku postępowania i ma z tego tytułu zarezerwowaną formę postanowienia. W konsekwencji niezależnie od tego czy przysługuje na nie zażalenie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy staje się ono wykonalne z chwilą doręczenia (art. 126 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a.). W konsekwencji powyższego wywodu uznać należy, że brak jest przesłanek przemawiających za uznaniem, że terminem podlegającym odliczeniu jest również okres oczekiwania na uostatecznienie się postanowienia uzgadniającego. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że skarga jest bezzasadna i ją oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.