II GSK 4316/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Beata Kozicka Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3773/15 w sprawie ze skargi [A.] na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Finansów na rzecz [A.] 560 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 maja 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3773/15 oddalił skargę A. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...] Minister Finansów uchylając decyzję własną z [...] sierpnia 2014 r. określił wysokość zobowiązania A. z tytułu wpłaty do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej za lipiec 2014 r. W dniu 2 kwietnia 2015 r., w związku z niedokonaniem wpłaty przez A., Minister Finansów wystawił tytuł wykonawczy nr 56. Pismem z 23 kwietnia 2015 r. nr [...] A. podniosło zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. nr [...] Minister Finansów uznał za nieuzasadnione zarzuty A. dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr 56 oraz niespełnienie przez przedmiotowy tytuł wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej: u.p.e.a.). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Finansów postanowieniem z [...] lipca 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji, uznając jego słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu wskazał, że A. w 2014 r. spełniało dyspozycję art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w związku z tym było zobowiązane do dokonania wpłat do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw. Na mocy art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 513 z późn. zm.) Minister Finansów pismami z [...] października 2013 r., oraz z [...] lutego 2014 r. poinformował Zarząd A. o wysokości wpłat do budżetu państwa wynoszących 646.527.895,00 zł. W związku z niedokonaniem w ustawowym terminie wpłaty przez A. na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za lipiec 2014 r., Minister Finansów decyzją z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] określił wysokość zobowiązania A. za lipiec 2014 r. Minister Finansów uchylił tę decyzję i ponownie określił wysokość zobowiązania A. z tytułu wpłaty do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej za lipiec 2014 r. (decyzja z [...] grudnia 2014 r. nr [...]). A. pomimo otrzymania ostatecznej decyzji określającej wysokość wpłat do budżetu państwa nie dokonało wymaganej wpłaty. W związku z tym, w dniu 2 kwietnia 2015 r. wystawiono tytuł wykonawczy nr 56. Podniesiono, że na wykonanie obowiązku wynikającego z art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego nie wpływał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. W wyroku tym bowiem Trybunał orzekł wprawdzie, że art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, są niezgodne z Konstytucją RP, ale jednocześnie Trybunał odroczył utratę mocy obowiązującej przepisów art. 31 oraz art. 25 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z pkt II wyroku, powyższe przepisy we wskazanym zakresie utracą moc obowiązującą z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Ponadto w uzasadnieniu pkt II do wyroku Trybunał Konstytucyjny potwierdził, że zakwestionowane przepisy muszą być stosowane. W związku z tym, za nieuzasadniony uznano zarzut zobowiązanego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nr 56 nie istniał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga A. była bezzasadna. W uzasadnieniu wskazano, że stwierdzenie niekonstytucyjności art. 31 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego ustanawiającego obowiązek wpłat do budżetu państwa na sfinansowanie części regionalnej subwencji ogólnej dla województw w takim zakresie, w jakim nie gwarantuje stronie skarżącej zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, co stwierdzono wyrokiem TK z dnia 4 marca 2014 r. w sprawie o sygn. akt K 13/11 nie oznacza (wbrew temu co sugeruje strona skarżąca), że nie mógł być on stosowany już od momentu wprowadzenia go do obowiązującego systemu prawnego. Pogląd wyrażony przez stronę skarżącą, podzielany przez część judykatury oraz nauki prawa, nie może być stosowany w ocenie Sądu w sprawie ze względu na stanowisko wyrażone przez NSA w sprawach dotyczących decyzji organu (Minister Finansów), którymi orzeczono o wysokości zobowiązania A. z tytułu wpłat z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województwa na poszczególne okresy czasu (por. wyrok NSA wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 2989/14). Analiza uzasadnienia wyroku sporządzonego we wskazanej sprawie prowadzi do wniosku, że przepisy których konstytucyjność zakwestionował Trybunał Konstytucyjny mogą, a wręcz powinny, być stosowane przez organ (Minister Finansów) w okresie odroczenia ich skutku derogacyjnego. W ocenie Sądu I instancji nie sposób było podzielić stanowiska strony skarżącej, którego istotą było uznanie nieistnienia należności objętej spornym tytułem wykonawczym nr 56 w zakresie, w jakim nie gwarantuje województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych. Stąd też zarzut wskazany w pkt. 1 skargi należało uznać za bezzasadny. Sąd uznał za niezasadny także zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 u.p.e.a. Pierwszy z nich stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Analiza spornego tytułu wykonawczego wskazuje, iż nie uchybia on nie tylko wskazanym przepisom ale i regułom zawartym w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w regulacji administracyjnej (Dz. U. z 2014 r., poz. 650). Sąd wskazał jednocześnie, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, w sprawach dotyczących wpłat województw oraz części regionalnej subwencji ogólnej dla województw, ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec tego również w sprawach egzekucyjnych należy stosować dotychczasowe przepisy. Wskazany przez wierzyciela art. 35 ust. 5 w dotychczasowym brzmieniu wymieniał art. 31 dotyczący wpłat województw do budżetu państwa, z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej. Poza tym tenże przepis tzn. art. 31 został przywołany w spornym tytule wykonawczym (zob. część E poz.1). Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a. Powtórzenie, czy wręcz wymienienie wprost w pouczeniu do tytułu wykonawczego tych środków, które stosuje organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności pieniężnych objętych tytułem nie może być uznana za obrazę tegoż przepisu. W ocenie Sądu, motywy jakimi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie były jasne i logiczne oraz wbrew twierdzeniom strony skarżącej mające oparcie w przepisach prawa. Dlatego nie dopatrzono się również naruszenia przepisów natury procesowej. A. złożyło skargę kasacyjną, w której zaskarżyło wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi A. poprzez jej uwzględnienie, oraz o: zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. a) art. 45 ust. 1 i art. 184 zd. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 i art. 3 § 1 i 2 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) poprzez pozbawienie A. prawa do rzetelnego procesu sądowego (prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy ze skargi na postanowienie) w zakresie kontroli działalności administracji rządowej pod względem zgodności z prawem, na skutek wydania wyroku wyłącznie w oparciu o niewiążący w tej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 2989/14 i poprzestanie na stwierdzeniu, że pogląd wyrażony przez stronę skarżącą podzielany przez część judykatury oraz nauki prawa nie może być stosowany akurat w sprawie niniejszej, a to ze względu na stanowisko wyrażone przez NSA w sprawach dotyczących decyzji organu (Minister Finansów), którymi orzeczono o wysokości zobowiązania A. z tytułu wpłaty z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województwa na poszczególne okresy czasu (por. wyrok NSA wydany w sprawie o sygn. akt II GSK 2989/14) mimo że powołane orzeczenie zostało wydane w innej sprawie (niedotyczącej zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za październik 2013 r.) i brak rozpatrzenia skargi złożonej w tej (indywidualnej) sprawie, a w istocie nierozpatrzenie zarzutów strony w zakresie legalności zaskarżonego postanowienia Ministra Finansów, co stanowi o nieważności postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. b) art. 170 i art. 190 p.p.s.a. a contrario poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Sąd administracyjny I instancji orzekający w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr 56 związany jest wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku o sygn. akt II GSK 2989/14, mimo że powołany wyrok został wydany w innej sprawie, a prawidłowość wykładni prawa dokonana na skutek powołanego wyroku NSA jest sprawą sporną (na co nota bene zwrócił uwagę sam Sąd I instancji), c) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku na skutek braku rozpatrzenia skargi złożonej w tej (indywidualnej) sprawie dotyczącej stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr 56, a w szczególności poprzez ograniczenia uzasadnienia prawnego wyroku do powołania się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2015 r. w sprawie II GSK 2989/14 mimo, że powołany wyrok dotyczy innej sprawy (w sensie przedmiotowym), a prawidłowość wykładni prawa dokonanej na skutek wydania ww. wyroku przez Sąd administracyjny I instancji nie jest prawomocnie przesądzona), a także na skutek braku jednoznacznego stanowiska w zakresie wykładni art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1574), dalej: Nowela, i potrzeby zastosowania ww. przepisu art. 4 Noweli według normy prawnej wynikającej z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 marca 2014 r. K 13/11 (Dz. U. z 2014 r. poz. 348), dalej: "wyrok TK", d) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia pomimo istnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi, 2) naruszenie prawa materialnego tj.: a) błędną wykładnię art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 31 i art. 35 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego oraz w związku z art. 4 Noweli (Dz. U. z 2014 r. poz. 1574), poprzez przyjęcie, że zobowiązanie z tytułu wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za lipiec 2014 r. istnieje pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie przez sądy administracyjne, b) błędną wykładnię art. 4 ustawy z dnia 23 października 2014 r. o zmianie ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w związku art. 25 i art. 31 ustawy w związku z Wyrokiem TK polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że przepis: "W sprawach dotyczących wpłat województw do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw oraz części regionalnej subwencji ogólnej dla województw, ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze, stosuje się przepisy dotychczasowe" należy interpretować w ten sposób, że na województwach, w których wskaźnik W jest większy od 110% wskaźnika ww., spoczywał obowiązek dokonywania wpłat określonych na podstawie art. 31 ustawy na rachunek budżetu państwa bez względu na to, czy gwarantował on tym województwom zachowanie istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, mimo iż w Wyroku TK stwierdzono, że art. 31 oraz art. 25 ustawy w zakresie, w jakim nie gwarantują województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych, są niezgodne z art. 167 ust. 1 i 2 w związku z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie przez Sąd I instancji, że zobowiązanie za miesiąc lipiec 2014 r. objęte tytułem wykonawczym nr 56 istnieje w wysokości określonej tym tytułem, c) błędną wykładnię art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez przyjęcie, że tytuł wykonawczy nr 56 nie zawiera uchybień skutkujących koniecznością umorzenia postępowania egzekucyjnego w administracji prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr 56. Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna skutecznie podważa zgodność prawem zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim za usprawiedliwiony uznać należało zarzut z pkt 1c petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi i pominięcia zarzutów z jej pkt 1, a także poprzez odniesienie się do pozostałych zarzutów strony skarżącej w sposób lakoniczny, nie wyjaśniając przyczyn rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie – wbrew ocenie kasatora – nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, z reguły, w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty podnoszące naruszenia przepisów procesowych, a dopiero w dalszej kolejności odnosi się do naruszeń prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie kasator, jak wskazano powyżej, stawia wyrokowi Sądu I instancji zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a formułując go w pkt 1c petitum skargi kasacyjnej. Jego zdaniem uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest sporządzone wadliwie na skutek braku rozpatrzenia przez Sąd I instancji skargi złożonej w tej, indywidualnej sprawie, a dotyczącej stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr 56, i de facto ograniczenie się do zacytowania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2015 r. sygn. akt II GSK 2989/14, mimo iż powołany wyrok dotyczy innej sprawy. Tym samym ocena zasadności omawianego zarzutu kasacyjnego wymaga, aby w punkcie wyjścia przypomnieć, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. określającego wymogi formalne uzasadnienia wyroku wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (tak też: NSA w wyroku z dnia 12 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2123/04, ONSA WSA 2006, Nr 1, poz. 9). Nie wystarczy zatem ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Powyższe stanowisko potwierdza uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, ONSA WSA 2010, Nr 3, poz. 39, stwierdzająca, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w świetle art. 141 § 4 p.p.s.a. jest również niewątpliwym, że samo tylko przedstawienie, a więc zacytowanie, wymienienie, zaprezentowanie stanowisk strony zawierające jej zarzuty podniesione w skardze wcale nie wyczerpuje przesłanki z art. 141 § 4 p.p.s.a. o treści "przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze", albowiem pojęcie to oznacza także rozważenie wszystkich zarzutów strony oraz stanowisk pozostałych stron, jeżeli mogą one mieć wpływ na wynik sprawy. Ten obowiązek Sądu wynika bowiem także z normy odniesienia, którą stanowi art. 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. określając istotę wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, a mianowicie kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym nieustosunkowanie się do istotnych zarzutów strony albo brak ich oceny jako nieistotnych i dlaczego, uznać należy za niewyjaśnienie stanu sprawy oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 808/08). Wykonanie przez wojewódzki sąd administracyjny wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także i prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, nie pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości realizacji przez to uzasadnienie funkcji kontroli trafności rozstrzygnięcia. Powinno być ono sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę (zaskarżonego) wyroku, czemu w przedmiotowej sprawie nie sprostał Sąd I instancji. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia wówczas, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Jak wyjaśnia się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest możliwa kontrola orzeczenia, które nie zawiera określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementów, a mianowicie na przykład przedstawienia stanu sprawy, czy też wskazania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10), jak również orzeczenia – co również należy podkreślić – którego uzasadnienie zawierając te elementy, sformułowane jest jednak w sposób lakoniczny, niejasny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 620/11). Zatem uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone działanie (zaniechanie) organu administracji za zgodne albo niezgodne z prawem, a zarzut uchybienia temu wymogowi jest uzasadniony w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. np.: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. II FSK 1067/11). Uwzględniając wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, sąd administracyjny nie może oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia – przy uwzględnieniu przyjmowanego za podstawę wyrokowania w sprawie stanu faktycznego – kontroli prawidłowości ich subsumcji (zastosowania) przez organ. Odnosząc powyższe stwierdzenia do sporządzonego przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną oraz konfrontując go z zarzutami skargi kasacyjnej, należy zgodzić się z jej autorem, że Sąd naruszył przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istoty wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że Sąd ten nie wyjaśnił podnoszonych przez skarżącą kwestii związanych z zarzutem nieistnienia należności objętej tytułem wykonawczym nr 56 w zakresie, w jakim nie gwarantuje województwom zachowania istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych. Sąd I instancji nie uzasadnił także, w sposób wskazany powyżej, związanych z nim zarzutów braku podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego oraz jego poprawności. Strona skarżąca konsekwentnie podnosiła, że w sprawie naruszono m.in.: po pierwsze – art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w związku z art. 31 i art. 35 ustawy dochodach j.s.t. oraz w związku z art. 4 Noweli, poprzez przyjęcie, że zobowiązanie z tytułu wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za lipiec 2014 r. istnieje pomimo braku prawomocnego rozstrzygnięcia w tej sprawie przez sądy administracyjne, a także po drugie – art. 4 Noweli w związku art. 25 i art. 31 ustawy o dochodach j.s.t w związku z Wyrokiem TK przez błędną wykładnię polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że przepis ten "w sprawach dotyczących wpłat województw do budżetu państwa przeznaczonych na część regionalną subwencji ogólnej dla województw oraz części regionalnej subwencji ogólnej dla województw, ustalonych na rok 2014 i lata wcześniejsze, stosuje się przepisy dotychczasowe" należy interpretować w ten sposób, że na województwach, w których wskaźnik W jest większy od 110% wskaźnika Ww, spoczywał obowiązek dokonywania wpłat określonych na podstawie art. 31 ustawy o dochodach j.s.t. na rachunek budżetu państwa bez względu na to, czy gwarantował on tym województwom zachowanie istotnej części dochodów własnych dla realizacji zadań własnych. Tymczasem – w tej sprawie – NSA uznał, że Sąd I instancji nie odniósł się nie tylko do tychże zarzutów ale także do argumentów skargi ograniczając się do powtórzeń wyroku NSA z dnia 04 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2989/14. W szczególności Sąd I instancji nie ocenił i nie ustosunkował się właściwie do twierdzeń strony braku jednoznacznego stanowiska w zakresie wykładni art. 4 Noweli i potrzeby zastosowania tegoż przepisu według normy prawnej wynikającej z Wyroku TK z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt K 13/11 w przedmiotowej sprawie. Wadliwie sporządzone uzasadnienie na skutek braku odniesienia się do skargi i zarzutów w niej zawartych, i de facto ograniczenie się do zacytowania fragmentów uzasadnienia wyroku NSA z dnia 04 września 2015 r., sygn. akt II GSK 2989/14, prowadzi do konstatacji, że Sąd I instancji nie rozważył, i nie wziął pod uwagę tego, że wyrok ten – jak słusznie zauważył kasator – nie dotyczył zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, lecz wpłaty do budżetu państwa z przeznaczeniem na część regionalną subwencji ogólnej dla województw za październik 2013 r. Ograniczenie się do powielenia oceny dokonanej w wyroku NSA z dnia 04 września 2015 r. sygn. akt II GSK 2989/14 uzasadnia stwierdzenie, że nie odniesiono się do zarzutów skargi i argumentów wywiedzionych na ich poparcie. Mając powyższe na uwadze, można również powołać się na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że dla realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy ograniczenie się tylko do powielenia stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracji lub jego prostej akceptacji. Zwłaszcza zaś w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji skarżący wspiera je określonym rodzajem wykładni przepisów prawa, co zobowiązywać powinno sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosowanej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, a brak wskazanej analizy stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyroki NSA: z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I GSK 685/09; z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II FSK 1832/09; z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 1215/09). I jakkolwiek w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, z czym w pełni zgadza się skład orzekający, że – w kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi – sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, to jednak nie oznacza to, że nie jest zobowiązany do przedstawienia i odniesienia się do tych zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy i to w zakresie – co należy podkreślić – w jakim jest to konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy oraz dla oceny prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Okoliczność zatem, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie analizowano merytorycznie wszystkich zarzutów podniesionych w skardze, może stanowić naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., które zostanie uwzględnione przez Sąd kasacyjny w sytuacji wykazania wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10; z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1824/10; z dnia 28 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 851/15; z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1084/13; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 358/15). Tym samym brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku, to jednak pominięcie zarzutów i argumentów istotnych oraz wykazanie w skardze kasacyjnej takiego właśnie ich charakteru, a mianowicie, że należycie je oceniając oraz prawidłowo identyfikując z ich punktu widzenia istotę spornego w sprawie zagadnienia, sąd ten mógłby inaczej orzec w sprawie, stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia wyroku sądu administracyjnego I instancji, co wystąpiło w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie NSA wskazuje, że w tych okolicznościach nie znajduje akceptacji podnoszony przez kasatora zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 27 § 1 pkt 11 u.p.e.a., albowiem rację ma Sąd meritii uznając, że powtórzenie, czy wręcz wymienienie wprost w pouczeniu do tytułu wykonawczego środków, które stosuje organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania należności pieniężnych objętych tytułem, nie może być uznane za obrazę tegoż przepisu. Niemniej jednak nie rozważenie i nie ocenienie przez Sąd I instancji konsekwentnie formułowanych przez A. ww. zarzutów skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W tym stanie rzeczy za przedwczesne należy uznać wypowiadanie się w zakresie pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszeń prawa materialnego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.