IV SA/Wa 109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia oddala skargę I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej również: "Minister") z [...] października 2016 r., znak: [...] (dalej również: "zaskarżone postanowienie"). Na mocy tego postanowienia, wydanego na skutek wniosku B.J. (dalej "skarżąca" lub "wnioskodawczyni") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra z [...] lutego 2016 r. (znak: [...]) odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] sierpnia 2011 r. (znak: [...]) uzgadniającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , Minister utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] lutego 2016 r. II. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. II.1. Postanowieniem z [...] sierpnia 2011 r., wydanym na wniosek Wójta Gminy S. , [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków (dalej: "Wojewódzki Konserwator") uzgodnił projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. w zakresie wprowadzenia funkcji usług turystycznych, zabudowy usługowej i przemysłowej, składów i magazynów oraz komunikacji, dla obszaru obejmującego fragment obrębu wsi K. II.2. W dniu 2 kwietnia 2015 r. do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wpłynęło pismo B.J. zaskarżające na podstawie art. 156 k.p.a. wskazane postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora. Podanie to Minister zakwalifikował jako wniosek o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora. II.3. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] lutego 2016 r., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. W uzasadnieniu tego postanowienia organ nadzoru powołał się m. in. na art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 106 k.p.a. oraz art. 17 pkt 6 lit. b tiret ósme oraz art. 24 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073; dalej: "u.p.z.p."). Minister podkreślił, że przepisy prawa nie określają stron postępowania w sprawie uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można jednakże przy tym pominąć faktu, że jest ono jedynie częścią prowadzonej przez organ gminy procedury planistycznej. Postępowanie w sprawie projektowania i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie jest unormowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zawarte w art. 24 ust. 1 tej ustawy odesłanie do art. 106 k.p.a. oznacza, iż uzgodnienie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest dokonywane w trybie tego artykułu, jednakże z wąskim zakreśleniem stron. Procedura planistyczna nie ma na celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego; jej zakończenie następuje z chwilą podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie planu miejscowego, który stanowi akt prawa miejscowego. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi, zatem stroną w sprawie uzgodnienia tego projektu jest jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu miejscowego. Podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości położonych na terenie objętym procedurą uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także właścicielom i posiadaczom nieruchomości położonych w sąsiedztwie takiego terenu, przysługuje natomiast możliwość złożenia wniosków w toku procedury planistycznej, a także skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy zatwierdzającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Powyższe oznacza, że B.J. nie jest legitymowana do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowego postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. II.4. B.J. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w postanowieniem Ministra. II.5. Minister wydając zaskarżone postanowienie stwierdził, że skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów uzasadniających zmianę stanowiska Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wyrażonego w postanowieniu z [...] lutego 2017 r. Minister powołał art. 61a § 1 k.p.a. i wskazał, że w przypadku żądania wszczęcia postępowania administracyjnego podstawowym obowiązkiem organu jest zbadanie, czy żądanie pochodzi od strony. Stroną jest, zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Dla ustalenia, kto w konkretnym postępowaniu jest stroną, podstawowe znaczenie ma kwestia istnienia interesu prawnego. Interes prawny w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego oznacza występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja tych uprawnień i obowiązków. Konkretyzacja ta następuje najczęściej w decyzji administracyjnej wydanej w następstwie rozstrzygnięcia sprawy. Stroną jest więc podmiot, który swoje żądanie opiera na konkretnej normie prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę interesu prawnego. Norma ta pozwala podmiotowi wywodzącemu z niej interes prawny domagać się ochrony przed jego naruszeniem i uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Interesem prawnym można więc nazwać złożoną relację między oceną stanu obiektywnego a tym stanem oraz między tym stanem a korzyścią. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stroną postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencją rozpoznania przez organ nadzoru nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją, dlatego też otwiera się następnie dla wszystkich stron tego postępowania droga weryfikacji takiej decyzji. Rozważania te zachowują aktualność w przedmiotowej sprawie, ze względu na art. 126 k.p.a. Postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, którego legalność kwestionuje strona skarżąca, zostało wydane na wniosek Wójta Gminy S. i dotyczyło uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Było to zatem postanowienie uzgodnieniowe, wynikające z treści art. 17 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, iż w procedurze uzgodnień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie są uznawani za strony ani właściciele, ani użytkownicy wieczyści terenów objętych planem, a status strony ma jedynie organ gminy. Powyższe oznacza, że zażalenie (wniosek o stwierdzenie nieważności) na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu miejscowego planu może wnieść jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta, który sporządzał dany projekt planu. Uzgadnianie projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednym z etapów procedury planistycznej, prowadzącej do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - aktu prawa miejscowego. Procedurę planistyczną w gminie regulują przepisy rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie tylko w przypadkach ściśle określonych, tak jak to ma miejsce w art. 24 ust. 1 u.p.z.p. Przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie można stosować w sprawach regulowanych przepisami rozdziału 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie są to sprawy, o których mowa w art. 1 k.p.a. Postępowanie planistyczne nie jest bowiem postępowaniem prowadzonym w celu załatwienia indywidualnej sprawy w drodze decyzji administracyjnej, której adresatem jest strona postępowania administracyjnego. Zajęcie stanowiska przez inny organ przy sporządzaniu projektu studium lub projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma charakter aktu nadzoru nad działalnością gminy przewidzianego przepisami szczególnymi. Gmina jest podmiotem władzy publicznej, dysponującym tzw. władztwem planistycznym. Władztwo to nie ma charakteru absolutnego, ustawodawca przewidział bowiem środki prawne wpływania szerokiego kręgu podmiotów na proces planistyczny, takim środkiem jest m.in. uzgodnienie projektu planu z odpowiednimi organami. Wśród tych form nie ma jednak prawa właścicieli (użytkowników nieruchomości) do udziału w charakterze strony w postępowaniu uzgodnieniowym, stanowiącym etap postępowania planistycznego prowadzonego przez organy gminy. Uzgodnienie w procesie planistycznym jest władczą ingerencją w sferę zadań zdecentralizowanych wykonywanych samodzielnie przez gminę i ochronie tej samodzielności służy art. 106 k.p.a. z przewidzianymi tam środkami ochrony. Brak jest zatem podstaw by w tym postępowaniu wyprowadzać interes prawny strony z faktu przysługiwania danej osobie prawa własności (użytkowania wieczystego) nieruchomości położonej na terenie objętym planem miejscowym. Skoro ustawodawca na niektórych etapach przygotowania i uchwalania planu (w tym w postępowaniu uzgodnieniowym) nie uczynił stronami tego postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych na terenie objętym projektem planu, to podmioty te nie mogą na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. wywodzić prawa do wniesienia zażalenia (wniosku o stwierdzenie nieważności) na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia projektu planu. Brak jest również podstaw do przyznania tym podmiotom legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie uzgodnienia do projektu planu miejscowego. Przedmiotem skargi strony skarżącej jako właściciela działki położonej na terenie objętym przedmiotowym planem może być jedynie uchwała kończąca proces planistyczny w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Minister podkreślił, że uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ współdziałający, ani nawet organ, do którego właściwości należy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie rozstrzygają sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Współdziałanie zachodzi w płaszczyźnie horyzontalnej (relacja organ - organ), podczas gdy klasyczna relacja rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej rozpatrywana jest w płaszczyźnie wertykalnej (relacja organ - jednostka). Art. 106 k.p.a. ma zastosowanie jedynie do formy, w jakiej uzgodnienie ma zostać wydane oraz sposobu zaskarżania przez gminy stanowisk uprawnionych organów, a więc stosowany jest odpowiednio. Postępowanie związane ze sporządzaniem projektu planu miejscowego, nie jest postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym, uchwałodawczym, do którego nie stosuje się k.p.a. Stroną postępowania uzgodnieniowego jest jedynie gmina. Okoliczność ta stanowi podmiotową przesłankę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora. III.1. Z powyższym postanowieniem Ministra nie zgodziła się skarżąca. W skardze wniosła o stwierdzenie nieważności obu postanowień Ministra oraz postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora, ewentualnie o uchylenie tych orzeczeń. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: "1) art. 6 a i c oraz art. 15 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U 2004.90.864/2), który brzmi: 1. W celu wspierania dobrych rządów i zapewnienia uczestnictwa społeczeństwa obywatelskiego, instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii działają z jak największym poszanowaniem zasady otwartości, oraz art 41 Traktatu . Prawo do dobrej administracji 1. Każdy ma prawo do bezstronnego i rzetelnego załatwienia jego sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i agencje Unii. 2. Prawo to obejmuje: - prawo każdej osoby do osobistego przedstawienia sprawy, zanim zostanie podjęty indywidualny środek mogący negatywnie wpłynąć na jej sytuację; - prawo każdej osoby dostępu do akt jej sprawy, z zastrzeżeniem poszanowania uprawnionych interesów poufności oraz tajemnicy zawodowej i handlowej; - obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji. 3. Każda osoba ma prawo domagania się od Wspólnoty naprawienia, zgodnie z zasadami ogólnymi wspólnymi dla praw Państw Członkowskich, szkody wyrządzonej przez jej instytucje lub jej pracowników przy wykonywaniu ich funkcji, a także art. 67 art. 167, art. 191 ust 1 i 2 oraz art. 192 ust 4 i 5 Traktatu o funkcjonowaniu UE; 2. art. 4 ust 1,2, 3 i 6.1.1 a,b,g i art. 19 lb ustawy o ochronie zabytków; 3. art. 29, 30, 33, 39 i 42 ustawy z dnia 3.10.2008 r. (Dz U 2008 Nr 199 poz. 1227ze zm.) o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko 4. art. 1 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2,3,49,11 i 12 oraz art. 2 ust 4 i 16 c art. 17 ust 6 c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 5. Konwencji w sprawie światowego dziedzictwa kultury i natury, przyjętej w Paryżu dnia 16.XI. 1972 ( Dz.U.z 1976 Nr 32 poz 190 i 191) oraz 6. art. 106 par 4 kpa, art. 7 kpa i art. 77 par 1 kpa". W piśmie z 20 lutego 2017 r. skarżąca dodatkowo zarzuciła m. in. naruszenie: "1) Dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. WE L 175 z 05.07.1985, str. 40, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 1, str. 248); 2) Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz. Urz. WE L 206 z 22.07.1992, str. 7, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 2, str. 102); 3) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz. Urz. WE L 197 z 21.07.2001, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 157); 4) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz. Urz. WE L 41 z 14.02.2003, str. 26; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 375); 5) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/35/WE z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 156 z 25.06.2003, str. 17; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 466)". III.2. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: IV.1. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie jest zgodna z prawem. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, Minister trafnie przyjął, że skarżąca nie jest osobą legitymowaną do wszczęcia postępowania nadzorczego wobec postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora. Rzeczony brak legitymacji ma charakter oczywisty i jego stwierdzenie nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Ergo, odmowa wszczęcia tego postępowania miała oparcie m. in. w art. 61a § 1 k.p.a. IV.2.1. Zgodnie z przywołanym w zaskarżonym postanowieniu art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jeżeli chodzi o sytuację, że podanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, to w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ administracji publicznej może odmówić wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wówczas, gdy kwestia zbadanie legitymacji procesowej nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2015 r., II OSK 2486/15 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2015 r., II OSK 1609/13, CBOSA). IV.2.2. Kwestionowane przez skarżącą postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora zostało wydanie nie w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego (czyli postępowania zmierzającego do zakończenia sprawy wydaniem decyzji administracyjnej – art. 1 pkt 1 k.p.a.), ale w ramach tzw. procedury planistycznej, czyli procedury zmierzającej do uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.z.p., organy, o których mowa w art. 11 pkt 6 oraz art. 17 pkt 6, w zakresie swojej właściwości rzeczowej lub miejscowej, opiniują i uzgadniają, na swój koszt, odpowiednio projekt studium albo projekt planu miejscowego. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od wielu lat jest już ugruntowany pogląd, że jedynym podmiotem uprawnionym do kwestionowania postanowienia uzgodnieniowego jest organ prowadzący postępowanie planistyczne. Postępowanie związane ze sporządzaniem projektu studium bądź planu miejscowego, nie jest bowiem postępowaniem administracyjnym, lecz postępowaniem prawotwórczym, uchwałodawczym. Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ współdziałający, ani nawet organ, do którego właściwości należy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie rozstrzygają sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej. Współdziałanie zachodzi tu w płaszczyźnie horyzontalnej (relacja organ - organ), podczas gdy klasyczna relacja rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej rozpatrywana jest w płaszczyźnie wertykalnej (relacja organ - jednostka). Stronami tego postępowania uzgodnieniowego są jedynie gmina i organ uzgadniający (np. wyrok NSA z 15 października 2008 r., II OSK 1210/07; postanowienie NSA 29 maja 2012 r., II OSK 1254/12; postanowienie NSA z 25 lipca 2012 r., II OSK 1765/12; wyrok NSA z 7 maja 2014 r., II OSK 2915/12; wyrok NSA z 6 października 2016 r., II OSK 2352/15 – CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela ten kierunek orzecznictwa i wspierającą go argumentację. Konsekwentnie trzeba przyjąć, że inny podmiot niż gmina nie jest również stroną w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia nieważności postanowienia uzgodnieniowego (art. 157 § 2 k.p.a.). Warto dodać, wskazana wyżej linia orzecznicza NSA jest akceptowana w piśmiennictwie (zob. np. Artur Kosicki, Komentarz do art.24 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pod red. A. Plucińskiej – Filipowicz, LEX 2016, teza 3; Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Legalis 2016, teza 5 do art. 24). Reasumując, Minister trafnie odmówił na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania niezwinnościowego na wniosek skarżącej, nie naruszając przy tym m. in. powołanych w skardze art. 7, 77 § 1 i 106 k.p.a. w zw. z art. 24 ust. 1 u.p.z.p. IV.3. Bezzasadne są również pozostałe zarzuty skargi, w tym zarzuty naruszenia powołanych tam przepisów Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, licznych aktów wtórnego prawa unijnego, a także ustawy 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Powołane akty prawne nie regulują problematyki istotnej z punktu widzenia niemniejszej sprawy, a mianowicie trybu uzgodnienia projektu planu miejscowego i środków prawnych służących kwestionowaniu tego uzgodnienia. Zagadnienie to, jak wskazano wyżej, uregulowane zostało przede wszystkim w art. 24 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 106 k.p.a. Na zakończenie warto dodać, że WSA w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2017 r. (sygn. akt IV SA/Wa 112/17) oddalił skargę B.J. w podobnej sprawie dotyczącej postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] sierpnia 2013 r. IV.4. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.