II GSK 4267/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Dorota Dąbek Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 532/17 w sprawie ze skargi M. S. na informację Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach o negatywnej ponownej ocenie projektu zawartą w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 7 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 532/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi M. S. na pismo Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Katowicach z [...] maja 2017 r. w przedmiocie ponownej negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędy Pracy w Katowicach. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: M. S. złożył wniosek o dofinansowanie realizacji projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 (Europejski Fundusz Społeczny) dla osi priorytetowej: XI. Wzmocnienie potencjału edukacyjnego dla działania: 11.3 Dostosowanie oferty kształcenia zawodowego do potrzeb lokalnego rynku pracy- kształcenie zawodowe osób dorosłych pn. "[...]". Wniosek otrzymał negatywną ocenę Komisji Oceny Projektów i nie został przyjęty do realizacji. W piśmie z [...] stycznia 2017 r. Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego uwzględniła protest. Następnie sprawa została przekazana Instytucji Pośredniczącej, tj. Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Katowicach w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu. Został on ponownie oceniony negatywnie, o czym organ poinformował skarżącego pismem z [...] maja 2017 r. Oceniający ponownie wyżej wymieniony wniosek uznali, że skarżący nieprawidłowo zakwalifikował wynagrodzenia kierowników kursów do kosztów bezpośrednich, gdyż nie wykonują oni zadań merytorycznych. WSA w Gliwicach uwzględnił skargę na powyższą ocenę. Sąd I instancji, powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 28 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 507/17, stwierdził, że pismo informujące o sposobie rozpoznania protestu stanowi oświadczenie wiedzy, w związku z tym może być podpisane przez osobę legitymującą się pełnomocnictwem Instytucji Zarządzającej w tym zakresie. Inny natomiast jest charakter, zastrzeżonej dla Instytucji Zarządzającej, czynności rozstrzygnięcia protestu, polegającej na jego uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu. Zawarte w Regulaminie sformułowanie, że rozpatrywaniem protestów w IZ RPO WSL zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej, a instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa, wskazuje na to, że czynności takie jak np. sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryterium lub kryteriami wskazanymi w proteście zostaną wykonane przez Wydział (czyli osoby zatrudnione w Wydziale lub przez Wydział przy ewentualnym udziale ekspertów), natomiast decyzję o sposobie rozstrzygnięcia protestu, to jest o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu, podejmie, na podstawie oceny dokonanej przez Wydział, Zarząd Województwa. Sąd uznał, że z materiałów dokumentacyjnych dotyczących niniejszej sprawy wynika, że (podobnie jak w sprawie, której dotyczył cytowany wyrok NSA) informacja o sposobie rozstrzygnięcia protestu stanowiła również jego rozpatrzenie. Z treści pisma z dnia [...] stycznia 2017 r., informującego wnioskodawcę o uwzględnieniu protestu, wynika, że protest został rozpatrzony przez M. S. – Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. Zdaniem WSA, doszło więc do rozpatrzenia protestu przez podmiot nieuprawniony, gdyż to Zarząd Województwa – zgodnie z art. 57 ustawy wdrożeniowej i § 4 ust. 3 Regulaminu – jest podmiotem, do którego kompetencji należy rozpatrzenie protestu. Wobec tego, w ocenie Sądu, rozpatrzenie protestu nastąpiło w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, a wobec tego wyczerpana została przesłanka zawarta w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 ze zm.; dalej ustawa wdrożeniowa), uzasadniająca uwzględnienie wniesionej skargi. Stwierdzenie powyższego uchybienia spowodowało, że – zdaniem Sądu – przedwczesne było rozpoznanie merytorycznych zarzutów skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewódzki Urząd Pracy w Katowicach. Wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu: 1. art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że pisemna informacja o wyniku rozpatrzenia protestu powinna być podpisana w sposób właściwy dla czynności publicznoprawnych organów publicznych, tj. tylko na podstawie upoważnienia Zarządu Województwa do podejmowania czynności z zakresu prawa publicznego, w tym aktów administracyjnych, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonej wykładni, uwzględniającej system prowadzenia polityki rozwoju wynika, iż wszelkie czynności podejmowane przez Instytucję Zarządzającą w toku procedury odwoławczej mają charakter cywilny, nadto należą do zakresu bieżącej działalności województwa, a zatem pracownicy urzędu marszałkowskiego z mocy ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 486 ze zm.; dalej u.s.w.) są umocowani do kierowania w tym zakresie oświadczeń wiedzy do osób trzecich; 2. art. 50 oraz art. 67 ustawy wdrożeniowej przez ich niezastosowanie i dokonanie wykładni przepisu art. 58 ust. 1 wskazanej ustawy bez uwzględnienia zasady, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy, a także do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej k.p.a.), z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów, która to norma prawna wskazuje na brak publicznoprawnego charakteru czynności Zarządu Województwa w toku oceny wniosków i rozpatrywania protestów; II. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: przepisu art. 64 ustawy wdrożeniowej poprzez jego niezastosowanie i pomięcie przy orzekaniu wynikającej z tej normy zasady, że czynności podejmowane przez instytucję zarządzającą nie kwalifikują się do katalogu wymienionego w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), a w szczególności nie stanowią aktów lub czynności, o których mowa w 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podczas gdy prawidłowa wykładania przepisów ustawy, m.in. zgodnie z wykładnią systemową, prowadzi do wniosku że czynności podejmowane przez właściwe instytucje nie mają charakteru publicznoprawnego i nie stanowią działalności administracji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przesądziło o odmowie rozpoznania przez Sąd sprawy co do jej istoty; art. 134 § 2 p.p.s.a. poprzez zanegowanie legalności działania Instytucji Zarządzającej i jej reprezentanta w osobie Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego M. S., uwzględniającego protest skarżącego, a więc de facto wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez uczynienie przez Sąd I instancji przedmiotem kontroli rozstrzygnięcia uwzględniającego protest, a więc rozstrzygnięcia, które nie podlegało zaskarżeniu do sądu administracyjnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało uchyleniem się od kontroli rozstrzygnięcia, które było przedmiotem zaskarżenia; art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez brak zamieszczenia w uzasadnieniu wszystkich wymaganych przez ustawę elementów (tj. m.in. brak odniesienia się do stanu faktycznego i prawnego, brak ustosunkowania się do zarzutów skargi wniesionej przez skarżącego, do jego stanowiska oraz stanowisk pozostałych stron postępowania), niewłaściwe wskazania co do dalszego postępowania (tj. konieczność ponownego rozpoznania protestu) oraz uczynienie przez Sąd I instancji przedmiotem kontroli innego rozstrzygnięcia niż to, które było przedmiotem skargi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem zostało sporządzone w sposób, który uniemożliwia instancyjną kontrolę wyroku. W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym, co oznacza, że sposób ujęcia jej zarzutów wyznacza granice rozpoznawania sprawy kasacyjnej. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie autora skargi kasacyjnej zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Jeżeli chodzi o formułowanie zarzutów skargi kasacyjnej podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa, OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r., sygn. akt GSK 1423/04; 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1657/04; 12 października 2005 r., sygn. akt I FSK 155/05; 23 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 18/06; 4 października 2006 r., sygn. akt I OSK 459/06). Wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej prawidłowe (tzn. jasne i nie budzące wątpliwości) sformułowanie zarzutów kasacyjnych jest warunkiem niezbędnym dla uznania, że zarzut jest usprawiedliwiony. Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną w przedstawionym wyżej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie opiera się ona na usprawiedliwionych podstawach, wobec czego podlega oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została wadliwie skonstruowana, gdyż jej autor błędnie zaliczył wskazane w pkt I przepisy art. 50, 58 ust. 1 i 67 ustawy wdrożeniowej do przepisów prawa materialnego, tymczasem nie może budzić żadnych wątpliwości, że mają one charakter procesowy, dotyczący reguł mających zastosowanie w postępowaniu o dofinansowanie. I tak zgodnie z art. 50 ustawy wdrożeniowej do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu liczenia terminów, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl zaś art. 67 ustawy wdrożeniowej do procedury odwoławczej nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Powyższe uwagi dotyczą również zarzutu naruszenia art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, z tym że dodać należy, że przepis ten posiada dwie jednostki redakcyjne, zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjne było precyzyjne wskazanie, którego konkretnie przepisu dotyczy zarzut kasacyjny. Niepodporządkowanie podniesionych w pkt I petitum skargi kasacyjnej zarzutów do właściwej podstawy kasacyjnej oraz niesprecyzowanie, którego z przepisów dotyczą jej zarzuty, stanowi istotną jej wadę, poważnie ograniczającą zakres przeprowadzonej przez NSA kontroli. W tym miejscu jeszcze raz należy przypomnieć, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest podanie, który z przepisów został naruszony i przyporządkowanie go do odpowiedniej podstawy kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10; publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo). Dodać też trzeba – co w rozpatrywanej sprawie uznać należało za konieczne i niezbędne – że o skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 § 1 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny. Skarżący kasacyjnie organ takiej argumentacji nie przedstawił, co stanowi kolejną wadę złożonego środka odwoławczego. Tym niemniej, mając na uwadze pogląd wyrażony w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09), a sprowadzający się do stanowiska, że w sytuacji opisanej wyżej Naczelny Sąd Administracyjny może, po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd I instancji, skład orzekający w niniejszej sprawie potraktował wymienione wyżej zarzuty naruszenia prawa materialnego jako zarzuty procesowe, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji wadliwej kontroli zaskarżonej informacji o negatywnej ponownej ocenie projektu, które sprowadzają się do podważenia stanowiska tego Sądu, że w sprawach o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 M. S. – Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego – nie posiadała uprawnienia do rozpatrzenia protestu M. S. od negatywnej oceny jego projektu. Zarzuty wskazane w pkt I petitum skargi kasacyjnej należy powiązać z pozostałymi, oznaczonymi w pkt II a, b i c, a dotyczącymi naruszenia art. 61 ust. 1, art. 64 ustawy wdrożeniowej i art. 134 § 2 p.p.s.a., i rozpoznać je łącznie. W punkcie wyjścia do oceny wyżej wskazanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przede wszystkim orzekanie w sprawach skarg na rozstrzygnięcia, akty, czynności i bezczynność określone w art. 3 § 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do ustaw szczególnych, przewidujących kontrolę sądów administracyjnych sprawowaną w stosunku do działania organów administracji publicznej zaliczyć trzeba niewątpliwie ustawę wdrożeniową. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, określa ona zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi. Zgodnie z przyjętymi w ustawie wdrożeniowej zasadami realizacji programów operacyjnych, wybór projektów do dofinansowania następuje w trybie konkursowym albo pozakonkursowym. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Obligatoryjne elementy regulaminu konkursu zostały zawarte w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, regulamin ten określa m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej). Konkurs zorganizowany w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej i regulamin jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust.2 ustawy wdrożeniowej). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (ar. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą (IZ), którą jest w przypadku regionalnego programu operacyjnego zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) lub pośredniczącą, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie (art. 55 ustawy wdrożeniowej). W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). W ramach tej kognicji sądy administracyjne dokonują kontroli legalności stanowiska instytucji zarządzającej zajętego w stosunku do złożonego protestu, do negatywnej ponownej oceny projektu, czy też pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, która powinna odbywać się z uwzględnieniem przepisów ustawy wdrożeniowej, regulujących zasady prowadzenia polityki rozwoju opartej na środkach finansowych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, służących realizacji unijnej polityki spójności w latach 2014-2020. Musi odbywać się także z uwzględnieniem właściwych przepisów unijnych: rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w stosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r., str. 1) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 320). Ponadto, w związku z przekazaniem w ustawie wdrożeniowej na rzecz właściwej instytucji zarządzającej kompetencji do ustanowienia zasad konkursu prowadzącego do wyboru projektu objętego dofinansowaniem ze środków UE, ocena stanowiska Instytucji Zarządzającej zajętego w stosunku do protestu powinna odbywać się uwzględnieniem postanowień regulaminu konkursu, stanowiącego swoisty rodzaj procedury obowiązującej w ramach konkursów. Zauważyć należy, że na kryterium zgodności z prawem ustawodawca wprost powołał się w art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, nakazując sądowi uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub – pośredniczącą). Sądowa kontrola legalności informacji o negatywnym (pierwszym czy też ponownym) rozstrzygnięciu protestu powinna zatem dotyczyć oceny protestu i odbywać się w trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł określonych w przepisach ustrojowych. Zgodzić należy się z autorem skargi kasacyjnej, że z uwagi na treść przepisu art. 67 ustawy wdrożeniowej wzorcem kontroli sądowej oceny projektu nie są wprost przepisy k.p.a. Wyłączenie to nie może jednak skutkować tym, że sytuacji uczestników postępowania konkursowego nie zabezpieczają gwarancje, wynikające z ogólnych zasad systemu prawa oraz zasad prawa polityki rozwoju (polityki spójności), w szczególności takie jak: zasada równości, zasada jawności (otwartości), zasada przejrzystości i zasada bezstronności (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Sądy administracyjne, mając na uwadze wskazane wyżej kryteria, mają zatem obowiązek dokonywania szczególnej analizy działań instytucji zarządzających i pośredniczących wykonywanych w ramach postępowania związanego z oceną i wyborem projektów zgłoszonych do konkursu celem otrzymania wsparcia w ramach określonego programu operacyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, kontrola legalności ponownej negatywnej oceny projektu obejmuje zbadanie, czy protest został rozpatrzony. W świetle regulacji zawartej w art.58 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej nie ulega bowiem wątpliwości, że ponowna ocena projektu może mieć miejsce wyłącznie w wyniku uwzględnienia protestu i przekazania właściwej instytucji celem przeprowadzenia tej ponownej oceny. W orzecznictwie słusznie zwrócono uwagę na to, że na gruncie obowiązującej regulacji protest jest jedynym i zarazem pełnym, merytorycznym środkiem zaskarżenia przewidzianym dla rozstrzygnięć konkursowych i wnoszący protest powinien pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że został rozpatrzony przez uprawniony do tego podmiot. Zgodzić należy się w pełni ze stanowiskiem, że organ publiczny prowadzący jakiekolwiek postępowania (typowe jurysdykcyjne czy też szczególne) obowiązany jest prowadzić je w sposób respektujący treść art. 2 Konstytucji RP i zawartej w nim zasady, że Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. W ramach wskazanej zasady będzie mieściła się także i taka, która sprowadzała się będzie do tego, że właściwe organy państwa rozpoznają środki odwoławcze. Zasady wnoszenia i rozpatrywania protestu zostały uregulowane w rozdziale 15 ustawy wdrożeniowej. W myśl art. 55 ustawy wdrożeniowej protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję, to jest instytucję zarządzającą albo pośredniczącą (...). Właściwa instytucja rozpatruje protest i informuje wnioskodawcę o wynikach jego rozpatrzenia (art. 57 i 58 ust. 1 ww. ustawy). Zasady rozpatrywania protestów zostały uszczegółowione w Regulaminie procedury odwoławczej dla IZ RPO WSL (dalej: Regulamin). W myśl § 4 ust. 3 Regulaminu instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa Śląskiego, pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego 2014-2020 (IZ RPO WSL); stosownie do ust. 4 rozpatrywaniem protestów zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej (dalej: Wydział, WRR-RPR). W rozpoznanej sprawie instytucją właściwą był Zarząd Województwa Śląskiego. Zawarte w Regulaminie sformułowanie, że rozpatrywaniem protestów w IZ RPO WSL zajmuje się Wydział Rozwoju Regionalnego, Referat procedury odwoławczej, a instytucją rozpatrującą protest jest Zarząd Województwa, wskazuje na to, że czynności, takie jak np. sprawdzenie zgodności złożonego wniosku z kryterium lub kryteriami wskazanymi w proteście, zostaną wykonane przez Wydział (czyli osoby zatrudnione w Wydziale lub przez Wydział przy ewentualnym udziale ekspertów), natomiast decyzję o sposobie rozstrzygnięcia protestu, to jest o jego uwzględnieniu lub nieuwzględnieniu podejmie, na podstawie oceny dokonanej przez Wydział, podejmie Zarząd Województwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 797/17, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji, mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, miał podstawy uznać pismo z dnia [...] stycznia 2017 r. podpisane przez M. S. – Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego za rozstrzygnięcia protestu. Zarząd Województwa Śląskiego, na podstawie art. 57 ust. 7 u.s.w., uchwałą nr [...] udzielił M. S. – Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego pełnomocnictwa do działania w imieniu Zarządu jako Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 we wszystkich sprawach dotyczących rozpatrywania środków odwoławczych, przewidzianych w systemie realizacji programu w zakresie procedury odwoławczej w tym podpisywania kierowanych do wnioskodawców pisemnych informacji o wyniku rozpatrzenia protestu. Zauważyć należy, że ustawodawca przewidział możliwość upoważnienia pracownika aparatu pomocniczego do podejmowania działań z upoważnienia zarządu województwa, jedynie w zakresie składania oświadczeń woli związanych z prowadzeniem bieżącej działalności województwa (art. 57 ust. 5 u.s.w.). Przyjąć zatem należy, że przywołany przez organ art. 57 ust. 5 u.s.w. nie może stanowić samoistnej podstawy prawnej udzielenia pełnomocnictwa przez Zarząd Województwa, wykonujący zadania wynikające z realizacji ustawy wdrożeniowej, pracownikowi aparatu pomocniczego urzędu marszałkowskiego do rozpatrzenia protestu od negatywnej oceny projektu. Rozpatrzenie protestu od negatywnej oceny projektu zgłoszonego do postępowania konkursowego w ramach regionalnego programu operacyjnego nie mieści się w zakresie "bieżącej działalności województwa" w rozumieniu art. 57 ust. 5 u.s.w. Przyjęcie poglądu przeciwnego doprowadziłoby do naruszenia bezwzględnie obowiązujących postanowień ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którymi instytucja zarządzająca, którą jest zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2) rozpatruje protest (art. 55 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), co polega na weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów (art. 57 ustawy wdrożeniowej). Zarząd województwa informuje na piśmie wnioskodawcę o wyniku rozpatrzenia protestu (art. 58 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Zastąpienie rozstrzygnięcia organu kolegialnego, jakim jest zarząd województwa, decyzją pracownika aparatu pomocniczego jednostki samorządu terytorialnego jest sprzeczne z jednoznacznymi wskazanymi wyżej przepisami kompetencyjnymi ustawy wdrożeniowej, nie znajduje również umocowania w przepisach u.s.w. Niewątpliwie w ramach działania organu administracji publicznej w obszarze administracyjnoprawnym organ ten może upoważnić pracownika aparatu pomocniczego do wykonywania kompetencji władczych w jego zastępstwie, a w ramach działania w obszarze cywilnoprawnym organ administracji może udzielić pracownikowi pełnomocnictwa do dokonywania czynności prawnych. Tym niemniej zgodnie z art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie iw granicach obowiązującego prawa. Instytucja Zarządzająca mogłaby udzielić pracownikowi aparatu pomocniczego skutecznego prawnie upoważnienia do władczego działania polegającego na rozstrzyganiu protestów w ramach konkursu przeprowadzanego w celu wyboru projektów do dofinansowania jedynie wtedy, gdyby w systemie prawa obowiązującego istniała po temu podstawa prawna. Jednakże taka podstawa prawna nie istnieje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 3688/17, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak podkreśla się zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie, konkurs należy uznać za postępowanie administracyjne, w ramach którego organ administracji publicznej lub w jego imieniu podmiot prywatny wykonuje przyznane mu prawem kompetencje, załatwia sprawę administracyjną w drodze aktu administracyjnego (por. B. Majchrzak, Elementy materialnoprawne..., s. 99 i n.). Cechą szczególną postępowania konkursowego jest rywalizacja (konkurowanie) między zainteresowanymi podmiotami o określoną pulę środków publicznych. Przyznanie lub odmowa przyznania dofinansowania w ramach konkursu (wybór projektu) przez właściwą instytucję jest czynnością o charakterze konwencjonalnym, czyli rozstrzygnięciem władczym o prawach podmiotów ubiegających się o dofinansowanie, nie zaś czynnością materialnotechniczną, polegającą wyłącznie na obliczeniu i przekazaniu określonej kwoty dotacji. Czynności związane z przeprowadzeniem konkursu (ogłoszenie konkursu, ocena formalna i merytoryczna oraz wybór, czyli zatwierdzenie wyników, tj. listy rankingowej) mają charakter władczy (administracyjnoprawny), a ich elementem jest oświadczenie woli właściwej instytucji z zakresu prawa administracyjnego (zob. R. Suwaj, [w:] Procedura odwoławcza w systemie wdrażania funduszy europejskich, (red.) M. Perkowski, Warszawa 2010, s. 43, R. Paździk Charakter prawny kryteriów wyboru projektów unijnych, Ius. Novum 2016/3 str. 109-120, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II GSK 1130/17). Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że postępowanie konkursowe różni się od klasycznego postępowania administracyjnego, w ramach którego podmiot legitymujący się interesem prawnym ma prawo domagać się wydania decyzji o określonej treści, o ile interes ten znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisów prawa materialnego, a organ nie może stawiać żadnych dodatkowych warunków (por. wyrok WSA w Białymstoku z 12 czerwca 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 169/13). W konsekwencji powyższego, za nieuzasadnione należy uznać prezentowane w skardze kasacyjnej poglądy dotyczące przyjęcia, że czynności podejmowane przez Instytucje Zarządzającą w toku oceny wniosków i rozpatrywania protestów nie mają charakteru czynności z zakresu prawa administracyjnego, że należy je kwalifikować jako działania bieżące, mieszczące się w podstawowym katalogu zadań województwa, które mogą być podejmowane przez pracowników Urzędu Marszałkowskiego, posiadających pełnomocnictwo w rozumieniu art. 98 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459 ), jeżeli pismo obejmuje oświadczenie woli (art. 57 ust. 1 u.s.w.). Za zgodne z prawem należy zatem uznać stanowisko Sądu I instancji, w myśl którego rozpatrzenie protestu skarżącego M. S. zawarte w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. dokonane zostało przez nieuprawniony do tego podmiot, a więc w sposób rażąco naruszający prawo, co miało istotny wpływ na wynik oceny. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę w granicach sprawy wyznaczonej wniesioną skargą i uprzednim protestem w ramach postępowania konkursowego obejmującego procedurę wyboru projektu do dofinansowania, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy wdrożeniowej poddał ocenie rozstrzygnięcie protestu, które skutkowało konieczność dokonania ponownej oceny projektu. Nie jest możliwe ograniczenie kompetencji sądu – w ramach kontroli legalności oceny projektu – w przypadku rażącego naruszenia prawa w postępowaniu odwoławczym, wywołanym wniesieniem protestu. W sytuacji dostrzeżenia przez sąd rozpatrujący skargę kwalifikowanych wad w postępowaniu konkursowym, w szczególności przypadków rażącego naruszenia prawa, rozumianego jako prawo powszechnie obowiązujące, np. w ramach ogólnego postępowania administracyjnego jako standardowe przesłanki nieważności, to należy uznać możliwość kontroli rozstrzygnięcia wykraczającego poza zarzuty zawarte w proteście. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a. Nie można bowiem w okolicznościach rozpoznawanej sprawie mówić o naruszeniu zasady reformationis in peius, gdyż w świetle wskazanych wyżej okoliczności rozstrzygnięcie merytoryczne dotyczące protestu jeszcze nie zapadło (zostało wydane przez nieuprawniony podmiot). Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej NSA odwołuje się do przedstawionych już wyżej uwag i jeszcze raz podkreśla, że obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu, punktu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tak więc jeżeli przepis prawa, którego zarzut dotyczy, zawiera kilka unormowań (norm prawnych) – jak w przypadku powołanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej – to trzeba wyraźnie zaznaczyć, która z tych norm została naruszona. Ogólnikowe powołanie się na taki przepis prawa stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, ponieważ nie można w takim przypadku ustalić granic zaskarżenia. Za nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy wskazać, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku. W przepisie tym określone zostały niezbędne elementy uzasadnienia, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie albo gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy sąd nie wskaże, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania i z jakiego powodu (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012; także wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, brak jest podstaw, aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane ww. przepisie. Sąd I instancji przedstawił w nim bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, zaś uzasadnienie prawne zaskarżonego wyroku zawiera rozważania Sądu co do zgodności z prawem zaskarżonej informacji oraz postępowania, w ramach którego informacja ta została wydana. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób prawidłowy, wyczerpujący i przekonujący przedstawił przesłanki stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przez nieuprawniony do tego podmiot. W treści uzasadnienia zawarto treść żądania skarżącego, stan faktyczny i prawny sprawy oraz przestawiono argumenty, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Tak sporządzone uzasadnienie pozwala poznać przesłanki podjęcia rozstrzygnięcia oraz prześledzić tok rozumowania Sądu I instancji, umożliwia zatem przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu NSA wyrażonego w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 3502/17, na który powołuje się skarżący kasacyjnie organ. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach wydanego w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 553/17, w podobnej pod względem stanu faktycznego i prawnego sprawie, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż nie odnosi się do przedmiotu zaskarżenia, tj. ponownej negatywnej oceny projektu, a dotyczy informacji z [...] stycznia 2017 r. o uwzględnieniu protestu. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym skargę kasacyjną uznał, że Sąd I instancji słusznie poddał kontroli rozstrzygnięcie protestu, które skutkowało koniecznością dokonania ponownej oceny projektu. Sąd ten rozpoznał skargę zgodnie z zasadami wynikającymi ze specyfiki kontrolowanego aktu w granicach sprawy, którą wyznaczył protest, złożony w ramach postępowania konkursowego obejmującego procedurę wyboru projektu do dofinansowania, oraz sama skarga, w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej oraz przepisy p.p.s.a., które nie zostały wyłączone na podstawie art. 64 ustawy wdrożeniowej (m.in. art. 134 § p.p.s.a.). Zagadnienie procesowe dotyczące podmiotu uprawnionego do rozstrzygnięcia protestu mieści się w wskazanych już wyżej ramach prawnych i w świetle art. 57 w związku z art. 55 ustawy wdrożeniowej ma zasadnicze znaczenie. Dodać należy, że Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok w oparciu o przepis art. 61 ust. 8 pkt 1 a ustawy wdrożeniowej, zobowiązany był do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, o której mowa w art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, czyli instytucji organizującej i przeprowadzającej dany konkurs. Na podstawie Porozumienia w sprawie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego za lata 2014-2020 zawartego dnia [...] marca 2015 r. pomiędzy Zarządem Województwa Śląskiego a Wojewódzkim Urzędem Pracy w Katowicach na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy wdrożeniowej Instytucja Zarządzająca (Zarząd Województwa Śląskiego) powierzył Instytucji Pośredniczącej (Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Katowicach) realizację zadań w odniesieniu do Działania 11.3, dostosowanie oferty kształcenia zawodowego do potrzeb lokalnego rynku pracy – kształcenie zawodowe osób dorosłych w ramach Osi Priorytetowej XI Wzmacnianie potencjału edukacyjnego. Zgodnie z § 2 pkt 1, 2 i 4 Porozumienia Wojewódzki Urząd Pracy, działając jako organ I instancji, zobowiązany został do prowadzenia naboru wniosków o dofinansowanie, dokonywania wyboru projektów i zawierania z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania, umów o dofinansowanie projektów. Poza tym Wojewódzki Urząd Pracy w Katowicach na podstawie § 2 ust. 3 lit b Porozumienia, zobowiązany został do weryfikacji wyników dokonanej przez siebie oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów podniesionych w proteście, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy, i skierowania protestu wraz z otrzymaną od wnioskodawcy dokumentacją do IZ i załączenie do niego stanowiska dotyczącego braku podstaw do zmiany podjętego rozstrzygnięcia oraz poinformowania wnioskodawcy na piśmie o przekazaniu protestu. Co prawda, Sąd I instancji, uchylając sprawę do ponownego rozpatrzenia, nie wskazał Wojewódzkiemu Urzędowi Pracy w Katowicach szczegółowych zaleceń co do dalszego postępowania, ale w świetle dokonanych ustaleń nie powinno budzić jakichkolwiek wątpliwości, że Wojewódzki Urząd Pracy w Katowicach powinien wziąć pod uwagę stwierdzone przez Sąd I instancji naruszenie wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepisów, które doprowadziło do słusznego wniosku, że protest M. S. dotyczący negatywnej oceny projektu nie został rozpoznany. Za rozpoznanie protestu nie można bowiem uznać rozstrzygnięcia wydanego przez nieuprawniony podmiot, tj. M. S. – Zastępcę Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego. W konsekwencji powinno to skutkować rozpatrzeniem protestu przez właściwą instytucją, którą jest Zarząd Województwa Śląskiego. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw, oddalił.