IV SA/Wa 2210/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Paweł Konopelski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi H.N. i W. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].06.2017 r. nr [...] Wojewoda [...] (zwany dalej Wojewodą) - po rozpatrzeniu odwołania H. i W. N. - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].04.2017 r., nr [...] o odmowie zwrotu na rzecz H. i W. małżonków N. nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...]. Starosta [...] (dalej zwany Starostą) wydając kwestionowane rozstrzygnięcie ustalił, że tylko na części wywłaszczonej nieruchomości tj. na projektowanej działce nr [...] został zrealizowany cel wywłaszczenia zatem zwrotowi podlega pozostała część dawnej działki nr [...]. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy. Podał, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], powstała w wyniku podziału działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Podziału tego dokonano w związku z koniecznością uregulowania stanu prawnego nieruchomości, na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 roku Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, a mianowicie w celu wydzielenia nieruchomości, zajętej pod drogę publiczną, czyli ul. [...]. W wyniku dokonanego podziału powstały dwie działki ewidencyjne - działka ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha i działka ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].04.2013 r. nr [...], stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku, prawa własności gruntu zajętego pod część ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] ha. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] kwietnia 2013 roku. Niemniej jednak, przed wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji [...].04.2013 r., cała działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], była objęta decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].07. 2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ul. [...], na odcinku od ul. [...] w kierunku ulicy [...] do węzła [...] (zwanej dalej ZRID). Przedmiotowa decyzja stała się ostateczna z dniem [...] sierpnia 2011 roku. Na dzień wydania niniejszej decyzji, właścicielem działki ew. nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha. stało się Miasto [...], a nieruchomość pozostaje w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich (zgodnie z art. 20 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - zwanej dalej specustawą drogową). W ocenie Wojewody [...], Organ I. instancji w sposób prawidłowy i zgodny z prawem dokonał odmowy zwrotu przedmiotowej nieruchomości. W orzecznictwie sądowym przyjęty jest bowiem pogląd, zgodnie z którym przeznaczenie nieruchomości pod budowę drogi publicznej i uzyskanie jej własności na podstawie specustawy drogowej, stanowi przesłankę negatywną do zwrotu tej nieruchomości, w trybie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (zwanej dalej u.g.n.). Zwrot takiej nieruchomości czyniłby niemożliwym zastosowanie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, co pozostawałoby w oczywistej sprzeczności z normą kolizyjną zawartą w art. 2 u.g.n. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1004/10). Stosownie bowiem do art. 2, ustawa nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarowania nieruchomościami, w tym wymienionej w pkt 11 tego artykułu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania, jak podkreślił Wojewoda, prawomocna decyzja Prezydenta [...] z dnia [...].07.2011 r. nr [...] r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ul. [...], na odcinku od ul. [...] w kierunku ulicy [...] do węzła [...] - wydana została w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Z treści decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...].07.2011 r. wynika, że przedsięwzięcie dotyczyło przebudowy drogi powiatowej, klasy zbiorczej, ulicy [...] na odcinku pomiędzy ul. [...] i miejscem skrzyżowania ulicy z planowaną trasą "[...]". Inwestycja objęła również nadanie przedmiotowemu odcinkowi ulicy parametrów technicznych, odpowiadających wymaganiom obowiązujących przepisów oraz nawiązujących do ulicy [...] i planowanej budowy węzła [...]. Jak wynika z mapy zasadniczej, przyjętej do zasobu powiatowego i zaewidencjonowanej pod nr [...], na której wyznaczono linie rozgraniczające teren inwestycji, cała działka nr [...] z obrębu [...], znalazła się w liniach rozgraniczających ul. [...]. Mapa ta stanowi załącznik do decyzji ZRID. Ponadto – Wojewoda podał, że - zgodnie z Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu cmentarza przy ul. [...] - cz. I, który został zatwierdzony uchwałą Rady [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2013 roku (opublikowaną w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] listopada 2013 roku, poz. [...]), zarówno działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], jak również działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] (działki powstały w wyniku podziału działki nr [...] z obrębu [...]), położone są w liniach rozgraniczających ul. [...] (8K.DL), stanowiącej drogę publiczną lokalną i zaliczone zostały do terenów ulic publicznych (dróg publicznych). Zgodnie z kolei z treścią uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 2002 roku w sprawie zaliczenia niektórych dróg publicznych do kategorii dróg powiatowych, pozbawienia niektórych dróg kategorii dróg powiatowych oraz ustalenia przebiegu dróg powiatowych na obszarze powiatu warszawskiego (t. j. Dz. Urz. Woj. [...] z 2004r., nr [...] poz. [...] ze zm.) - ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych powiatowych. Wojewoda powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r. - sygn. akt I OSK 361/08, z którego wynika, że "Niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej, która w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych." Organ podał, że stosownie do art. 11d ust. 5 wymienionej ustawy Wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji, na adres wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Zgodnie zaś z art. 11d ust. 9 specustawy drogowej, z dniem zawiadomienia, o którym mowa w ust. 5, nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie mogą być przedmiotem obrotu w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda nadmienił, że w orzecznictwie sądowym drogi publiczne traktowane są jako rzeczy wyłączone z powszechnego obrotu (reges extra commercium), skoro własność tych dróg może być przenoszona tylko pomiędzy podmiotami publicznoprawnymi (Skarbem Państwa i jednostkami samorządu terytorialnego). Nieruchomości drogowe nie mogą być więc obciążane prawami rzeczowymi na rzecz osób fizycznych, osoby te nie mogą też tymi nieruchomościami faktycznie władać w sposób prowadzący do zasiedzenia (por. uchwała SN z dnia 13 października 2006 r., sygn. akt III CZP 72/06, OSNC 2007/6/85). Organ odwoławczy wskazał także, iż na gruncie spraw o zwrot wywłaszczonych nieruchomości w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zrealizowanie na nieruchomości objętej wnioskiem o zwrot inwestycji celu publicznego - stanowi przeszkodę do realizacji roszczenia, o którym mowa w art. 136 ust. 3 u.g.n. (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2003r., sygn. akt II SA/Gd 1206/01, ONSA 2004/2/72; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2004 r. sygn. akt II SA/Gd 3334/01, niepublikowany; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Bd 921/05, niepublikowany). Taki skutek - wyjęcia nieruchomości z obrotu prawnego na podstawie art. 2a ustawy o drogach publicznych, powoduje także zawiadomienie przez właściwy organ w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi (art. 5 ust. 5 i 6 specustawy drogowej - por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1165/07). Wojewoda odniósł się do argumentów odwołania. Pełnomocnik Stron podniósł w nim, że przedmiotowa działka objęta decyzją ZRID, nie stanowi faktycznie drogi, gdyż budowa drogi na działce nie miała nigdy miejsca. Wojewoda podkreślił, że nawet co do nieruchomości w stosunku, do których wydano zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wyłączona jest możliwość zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w trybie przepisów u.g.n. Sytuacja taka stanowi bezwzględną przeszkodę do zwrotu. Określony w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. termin 7 lat (liczony od dnia, gdy decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna), na rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia – jak podał Wojewoda – jeszcze nie upłynął. Decyzja Prezydenta [...] nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ul. [...], na odcinku od ul. [...] w kierunku ul. [...] do węzła [...], wydana została bowiem [...].07.2011 r. Wojewoda podkreślił przy tym, że w postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, Organ nie posiada instrumentów prawnych do zakwestionowania tej decyzji. We wniesionej skardze pełnomocnik H. i W. N. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zarzucił: 1) obrazę prawa materialnego, tj. art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że: a) nie zostały spełnione przesłanki do zwrotu nieruchomości; b) przepis ten stosuje się do nieruchomości wywłaszczonych decyzjami administracyjnymi wydanymi wyłącznie na podstawie u.g.n. (wywłaszczenie sensu stricto), co skutkowało uznaniem, iż brak jest podstawy prawnej do dokonania zwrotu nieruchomości przejętych na rzecz Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego w trybie specustawy drogowej. Tymczasem zasada zwrotu nieruchomości, zawarta w art. 136 u.g.n., odnosi się do wszystkich przypadków wywłaszczenia nieruchomości, tj. gdy nastąpiło władcze odjęcie prawa własności lub innego prawa rzeczowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 165/15; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 07 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Bd877/08). 2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 1985 Nr 14 poz. 60) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że działka ew. nr [...] z obrębu [...] położona w [...] przy ul. [...] stanowi drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy drogowej, a same zawiadomienie przez właściwy organ w drodze obwieszczenia o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi (art. 5 ust. 5 i 6 specustawy drogowej - choć wystosowane wskutek oczywistych błędów/omyłek co do jego zakresu w trakcie realizacji inwestycji - spowodowało, że działka ew. nr [...] została wyjęta z obrotu prawnego (res extra commercium) i nie jest możliwy jej zwrot na podstawie przepisów ustawy u.g.n.; 3) obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegającą na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez Organ oceny materiału dowodowego, wbrew regułom wynikającym z tych przepisów, poprzez zaniechanie rozważenia i dokonania oceny, w oparci o prawidłowo zebrany materiał dowodowy: (i) czy w sprawie niniejszej zaszły przesłanki zwrotu przedmiotowej nieruchomości przeznaczonej na inny cel niż została wywłaszczona, a określone w art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 u.g.n., w szczególności, czy nieruchomość ta stała się zbędna w kontekście celu wywłaszczenia, (ii) czy działka ew. nr [...] z obrębu [...], położona w [...] przy ul. [...] rzeczywiście stanowi drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, przez to wyłączoną z prywatnego obrotu prawnego (res extra commercium), biorąc pod uwagę fakt, że Skarżący kwestionują, aby działka ew. nr [...] była położona w liniach rozgraniczających ul. [...] (8KDL) i wskazuje, że tylko działa nr [...], powstała razem z działką nr [...] z działki nr [...] jest położona wewnątrz linii rozgraniczających ul. [...]; (iii) czy w trakcie realizacji inwestycji budowy drogi przy ulicy [...] w oparciu o specustawę drogową nie doszło do oczywistych błędów/ omyłek przy jej realizacji; w szczególności biorąc pod uwagę fakt, że decyzja ZRID z dnia [...].07.2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na ul. [...], odnosiła się do nieistniającej już działki ew. nr [...], która przed jej wydaniem była już podzielona na działki ew. nr [...] i nr [...], a dalsze dokumenty budowlane związane z inwestycją, odnosiły się swym zakresem jedynie do działki nr [...] i tylko na tej działce de facto przedmiotowa inwestycja drogowa został zrealizowana.Zdaniem pełnomocnika Skarżących, Organ konsekwentnie pomija fakt, że działka nr [...] z obrębu [...] choć przejęta na własność [...] na podstawie decyzji Prezydenta [...]– ZRID, okazała się zbędna na potrzeby budowy drogi - ul. [...] i nigdy nie stała się i nie stanie drogą publiczną, bowiem inwestycja dot. przebudowy ul. [...] została zakończona. Sam fakt objęcia działki nr [...] przedmiotową decyzją [...] nie spowodował automatycznie, że przedmiotowa działka stała się drogą publiczną. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.), uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Nadmienić należy, że stosownie do art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeśli stosownie do przepisu art. 137 ust. 1 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z dyspozycją art. 137 ust. 1 u.g.n., nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel nie został zrealizowany. Należy mieć jednak na względzie, że w orzecznictwie Sądów Administracyjnych niemal jednolicie przyjmuje się, że przeznaczenie nieruchomości pod budowę drogi publicznej i uzyskanie jej własności na podstawie specustawy drogowej, stanowi przesłankę negatywną do zwrotu tej nieruchomości, w trybie przepisów u.g.n. Sąd w całości podziela rozważania poczynione w tym przedmiocie przez Wojewodę, przytoczone w części historycznej orzeczenia i przedstawioną tam argumentację na poparcie stanowiska Organów oraz uznaje za zbędne jej powtarzanie. O zasadności tego stanowiska przekonany wydaje się też pełnomocnik Skarżących, który na rozprawie stwierdził, iż podjął w tej sprawie próbę wzruszenia decyzji obu instancji odmawiających zwrotu tej nieruchomości, ponieważ nie widzi innej możliwości jej odzyskania. Stanowisko takie nie jest jednak uprawnione. Zauważyć należy, że Skarżący uprzednio zażądali stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].07.2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, polegającej na budowie ul. [...] na odcinku od ul. [...] w kierunku ulicy [...] do węzła [...] (a więc przedmiotowej decyzji ZRID). Stała się ona ostateczna z dniem [...] sierpnia 2011 roku i objęła całą ówczesną działkę ew. nr [...] z obrębu [...], która podzielona została na działki ew. nr [...] (przejętą pod tę drogę publiczną) oraz nr [...] z obrębu [...], (również przejętą, której zwrotu Skarżący domagali się jednak w niniejszej sprawie, twierdząc, że nie została wykorzystana pod tę drogę). Odnotować należy, że w tym przedmiocie wydany został już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.05.2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 558/16. Sąd uchylił w nim decyzje odmowne obu instancji, wydane w przedmiocie wygaśnięcia ZRID i stwierdził, że wbrew stanowisku Organów, owa bezprzedmiotowość może zaistnieć. Upatrywał jej w tym, że działka o nr. ew. [...] nie została wykorzystana do celów inwestycji drogowej. Sąd uznał też, że zatwierdzenie tą decyzją linii rozgraniczających ul. [...], które objęły dawną działkę nr [...], nie stanowi przeszkody do stwierdzenia wygaśnięcia ZRID. Argumentował, że skoro nie było potrzeby zlokalizowania na działce nr [...] drogi, to i nie było podstaw do wywłaszczenia Wnioskodawców w zakresie tego fragmentu działki nr [...]. Sąd ten stwierdził również, że wygaśnięcie w tej części decyzji ZRID będzie leżało nie tylko w interesie Wnioskodawców, ale i interesie społecznym. W tamtym to zatem postepowaniu, w przedmiocie wygaśnięcia ZRID, zadaniem Organu I. instancji, po przekazaniu mu sprawy, stało się ustalenie "czy w trakcie realizacji inwestycji budowy drogi przy ulicy [...], w oparciu o specustawę drogową, nie doszło do oczywistych błędów/omyłek przy jej realizacji; czy decyzja ZRID z dnia [...].07.2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na ul. [...], odnosiła się do nieistniającej już działki ew. nr [...], która przed jej wydaniem była już podzielona na działki ew. nr [...] i [...], a dalsze dokumenty budowlane związane z inwestycją, odnosiły się swym zakresem jedynie do działki nr [...] i tylko na tej działce de facto przedmiotowa inwestycja drogowa został zrealizowana". Zagadnienia te, wskazane w skardze, nie mogą natomiast stać się przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postepowaniu, z racji odjęcia własności tej nieruchomości w trybie specustawy drogowej, a nie u.g.n. Pełnomocnik w postępowaniu administracyjnym, prowadzonym w przedmiocie żądania zwrotu tej działki, wskazywał na wadliwość objęcia decyzją ZRID całej działki nr [...], a więc także tej jej części, z której wydzielona została działka nr [...]. Zarzut taki sformułował następnie w skardze. Na rozprawie przed Sądem orzekającym w niniejszej sprawie na pytanie Sądu podał, że postępowanie w przedmiocie wygaśnięcia w części decyzji ZRID pozostaje w toku. Wobec tego, stwierdzić należy, że to od losów tamtego postępowania będzie zależało, czy powstaną przesłanki do odzyskania przez Skarżących działki nr [...]. Z tego względu, nie można było uznać za trafne zarzutów skargi, co do naruszenia przez Organy obu instancji przepisów prawa materialnego. Wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji ZRID w pierwotnym brzmieniu, obejmującym całą byłą działkę ew. nr 7/6 - art. 136 ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 137 u.g.n. nie znajdował w niej zastosowania, jak trafnie ustaliły Organy obu instancji. Nie można też się zgodzić z pełnomocnikiem Skarżących, że doszło do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zebrany i rozważony materiał dowodowy. Poczynionym ustaleniom i wnioskom z nich wypływającym, Wojewoda dał wyraz we właściwie sporządzonym uzasadnieniu, spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, stwierdzić wiec należy, że nie miało miejsca zarzucone w skardze naruszenie: art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.