II SA/Łd 834/17

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy z wniosku S. M. o wymierzenie Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 49/15 1. wymierza Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w B. grzywnę za niewykonanie wyroku WSA w Łodzi z dnia 7 maja 2015 roku w sprawie II SAB/Łd 49/15 w kwocie 8000 (osiem tysięcy) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. sumę pieniężną w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 4. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz S. M. kwotę 296,95 (dwieście dziewięćdziesiąt sześć 95/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS S. M. złożył do Sądu skargę na niewykonanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, wnosząc o: 1. wymierzenie organowi grzywny; 2. przyznanie w trybie art. 154 § 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 10.000 zł; 3. zasądzenie w trybie art. 200 p.p.s.a od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, zobowiązał organ do załatwienia, w terminie 30 dni od uprawomocnienia orzeczenia, wniosku S. M. z dnia 18 sierpnia 2014 r., stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzając organowi grzywnę w kwocie 200 zł. Ponieważ organ nie wykonał zobowiązania nałożonego przez Sąd i sprawy w tym terminie nie załatwił, na skutek wniesionej przez S. M. skargi o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku, Sąd wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 957/15 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 4.000 zł i stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznał od organu na rzecz skarżącego kwotę pieniężną w wysokości 700 zł. Z uwagi na fakt, że organ żadnych działań w sprawie nie podejmował, w dniu 2 listopada 2016 r. skarżący wezwał organ do wykonania wyroku. Wobec braku reakcji na to wezwanie, skarżący wniósł kolejną skargę o wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 31/17 orzekł o wymierzeniu grzywny w wysokości 6000 zł i przyznał na rzecz skarżącego kwotę 1500 zł. Ponieważ organ w sprawie nadal nie podejmował żadnych czynności, skarżący w dniu 22 września 2017 r. wezwał ponownie organ do wykonania wyroku, po czym w dniu 25 września 2017 r. złożył trzecią skargę na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jednocześnie skarżący podkreślił, że w sprawie ma miejsce zupełna ignorancja orzeczenia Sądu. Z dotychczasowych orzeczeń Sądu wynika, że organ raz zobowiązany przez Sąd do wykonania określonej czynności jest związany takim wyrokiem aż do jego wykonania. Sąd każdorazowo odrzuca wszelkie późniejsze wnioski o ponowne zobowiązanie organu, przyjmując, że raz dokonane zobowiązanie ma charakter rzeczy osądzonej. W przypadku dalszego niewykonania przez organ wyroku po wydaniu orzeczenia o wymierzeniu grzywny, skarżący ma prawo wystąpić z kolejną skargą o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku za kolejny okres, w którym organ wyroku nie wykonuje. Łącznie od zobowiązania organu wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r. upłynęło 29 miesięcy. W ocenie skarżącego opisany stan rzeczy jest niedopuszczalnym pogwałceniem wszelkich norm prawnych w praworządnym państwie. To destrukcyjne działanie organu jest tym bardziej znaczące w skutkach, że jest wywołane zachowaniem organu, który bojkotuje zasady prawne, w tym art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.". Wniosek o przyznanie w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. sumy pieniężnej w wysokości nie niższej niż 10.000 zł znajduje przy tym uzasadnienie w kolejnym okresie zwłoki w wykonaniu przez organ zobowiązania nałożonego przez Sąd, przy jednoczesnym braku jakiejkolwiek reakcji organu w prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że w dniu 18 sierpnia 2014 r., do inspektoratu wpłynął wniosek S. M. o wszczęcie postępowania w przedmiocie legalności, prawidłowości wybudowania i użytkowania gazociągu średniego ciśnienia, położonego przy ul. A 2 w B., dz. nr ewid. 643 obręb [...] B. Pismem z dnia 7 listopada 2014 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] zawiadomił strony o wszczęciu, na wniosek skarżącego, postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności i prawidłowości budowy sieci gazowniczej średniego ciśnienia na w/w nieruchomości i wyznaczył termin kontroli na dzień 4 grudnia 2014 r. Na pisemny wniosek gestora sieci, kontrola została przełożona na dzień 15 grudnia 2014 r. We wskazanym dniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził oględziny na w/w nieruchomości, podczas których gestor sieci przedstawił dokumentację techniczną w zakresie budowy sieci gazowej średniego ciśnienia w ul. B na odcinku od ul. C III do ul. D w B. Pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. S. M. złożył skargę na bezczynność organu w przedmiocie prowadzenia w/w postępowania do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku (wyrok jest prawomocny od 3 lipca 2015 r.). Pismem z dnia 24 sierpnia 2015 r. S. M. wezwał organ do wykonania wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, a 26 sierpnia 2015 r. zażalenie na bezczynność i przewlekłość postępowania bezpośrednio do WINB w Ł. złożyła U. Z. W dniu 3 września 2015 r. do inspektoratu wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Łodzi złożona przez S. M. na niewykonanie w/w wyroku. Przy piśmie z dnia 10 listopada 2015 r. organ przesłał skargę wraz z aktami do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Po rozpatrzeniu w/w zażalenia U. Z. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] (data wpływu do organu powiatowego 18 listopada 2015 r.) wyznaczył Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] dodatkowy termin załatwienia przedmiotowej sprawy do dnia 11 stycznia 2016 r. W dniu [...]. zażalenie na przewlekłe prowadzenie postępowania bezpośrednio do WINB w Ł. złożył S. M. W dniu 7 marca 2016 r. organ otrzymał prawomocny wyrok sygn. akt II SO/Łd 26/15 z dnia 5 lutego 2016 r., (prawomocny od dnia 23 lutego 2016 r.) o wymierzeniu PINB grzywny za nieprzekazanie skargi na niewykonanie wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, a 24 marca 2016 r. wyrok z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 957/15 o wymierzeniu PINB grzywny za niewykonanie wyroku. Organ II instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu zażalenia U. Z. zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowej sprawy w terminie do 20 kwietnia 2016 r. W dniu [...], skargę na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. złożył S. M. W dniu 16 maja 2016r. organ otrzymał prawomocny wyrok sygn. akt II SO/Łd 12/16 z dnia 11 maja 2016r., (prawomocny od dnia 29 kwietnia 2016 r.) o wymierzeniu PINB grzywny za nieprzekazanie skargi U. Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania. W toku prowadzonego postępowania w dniu 19 maja 2016r. organ wystąpił do Urzędu Miasta B. - Archiwum Zakładowego oraz do Archiwum Państwowego w P. z prośbą o przeprowadzenie kwerendy w zakresie archiwalnej dokumentacji dotyczącej procesu inwestycyjnego obejmującego budowę obiektu liniowego tj. gazociągu średniego ciśnienia biegnącego w ul. D w B. stanowiącego przedłużenie gazociągu w ul. B w B. W odpowiedzi na powyższe Archiwum Państwowe pismem z dnia 2 czerwca 2016 r. poinformowało, że w zasobach znajduje się dokumentacja dot. budowy gazociągu w ciągu ulicy D i ul. B w B. znak: [...] oraz [...], z uwagi jednak na rozmiar odnalezionych akt proszą o przybycie upoważnionego pracownika i dokonanie oglądu i wyboru potrzebnych dokumentów. Natomiast Archiwum Zakładowe Urząd Miasta B. przekazało archiwalne dokumenty w zakresie budowy gazociągu średnioprężnego w ul. D w B. na odcinku od stacji redukcyjno-pomiarowej na oś. A do stacji redukcyjno-pomiarowej na os. B (Decyzja znak: [...] z dnia [...] wydana na wniosek [...] Okręgowego Zakładu Gazownictwa w W. Działu Inwestycji w Ł.). Analiza pozyskanych dokumentów wykazała, iż nie dotyczą one przedmiotu niniejszego postępowania. Potwierdzić jedynie można fakt istnienia w chwili sporządzenia tej dokumentacji gazociągu średniego ciśnienia Ø 80 na odcinku od stacji redukcyjno-pomiarowej w ul. B do stacji redukcyjno-pomiarowej na oś. B w B. przebiegającego m.in. przez dz. nr ewid. 643 obręb [...] B. przy ul. A 2 w B., biegnącej przez nieruchomość wnioskodawcy (dz. nr ewid. 643, obręb [...] m. B.). Powołując się na powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] znak: [...], nałożył na A Sp. z o.o. Oddział w W.-Zakład w Ł., obowiązek opracowania i przedstawienia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości budowy i użytkowania obiektu linowego tj. gazociągu średniego ciśnienia Ø 80 na odcinku od stacji redukcyjno-pomiarowej w ul. B w B. do stacji redukcyjno-pomiarowej na oś. B w B. przebiegającego m.in. przez na dz. nr ewid. 643 obręb [...] B. przy ul. A 2 w B. ze szczególnym uwzględnieniem zgodności realizacji obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz w zakresie zgodności jego lokalizacji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie do dnia 6 grudnia 2016 r. Pismem z dnia 9 września 2016 r. S. M. złożył wniosek dowodowy - wniósł o uzupełnienie w/w postanowienia, o nałożenie obowiązku wykonanie ekspertyzy w zakresie stanu technicznego przedmiotowego obiektu liniowego i przedstawienia przez właściciela obiektu dokumentacji z przeglądów technicznych. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. organ odmówił uchylenia własnego postanowienia nr [...] z dnia [...], a postanowieniem nr [...] z dnia [...] odmówił uwzględnienia w/w wniosku dowodowego, ponieważ prowadzone postępowanie dotyczy nie tylko legalności wybudowania gazociągu, ale również prawidłowości jego użytkowania. Pismem z dnia 27 października 2016 r. U. Z. wezwała organ do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 49/15 z dnia 7 maja 2015 r., a pismem z dnia 2 listopada 2016 r. S. M. również wezwał organ do wykonania tegoż wyroku. W dniu 21 listopada 2016 r. organ otrzymał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 września 2016 r,. sygn. akt II SAB/Łd 123/16 w sprawie skarg U. Z. i S. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przedmiotowego postępowania. Przy piśmie z dnia 16 listopada 2016r. (data wpływu do inspektoratu 28 listopada 2016 r.) A Sp. z o.o. przedłożyła kopię dokumentacji projektowej budowy przedmiotowej sieci gazowej oraz protokoły kontroli z ostatnich 3 lat informując jednocześnie, że przekazana dokumentacja wykazuje prawidłowość użytkowania oraz należyty stan techniczny zgodny z wewnętrznymi przepisami obowiązującymi w A Sp. z o.o. Oddział w W. Zakład w Ł. co spełnia żądania organu nałożone w w/w postanowieniu. W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] pismem z dnia 10 stycznia 2017r. poinformował A Sp. z o.o., że przedłożone dokumenty nie stanowią wywiązania się z obowiązku nałożonego postanowieniem nr [...] z dnia [...]. i wezwał do wykonania nałożonego obowiązku w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. W dniu 16 grudnia 2016 r. do organu wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi U. Z. i S. M. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15. Obie skargi zostały przesłane do sądu wraz z aktami przy piśmie z dnia 16 stycznia 2017 r. Zgodnie z adnotacją urzędową (dołączoną do akt) z dnia [...] znak: [...] spisaną na okoliczność przeglądu dokumentów dot. przedmiotowego postępowania w Archiwum Państwowym w P. ustalono, iż w archiwum znajduje się tylko zbiór dokumentów oznaczonych nr [...] i symbolem [...] (jedna teczka ) zatytułowana: uproszczona dokumentacja jednostadniowa, rozbudowa gazociągu rozdzielczego m. B. 1976r. część ekonomiczna. Akta nie zawierają pozwolenia na budowę oraz dokumentów dotyczących zakończenia budowy przedmiotowego obiektu. W dniu 27 stycznia 2017r. do inspektoratu wpłynął wniosek A Sp. z o.o. w W. znak: [...] o reasumpcję postanowienia nr [...] z dnia [...] w związku z jego niezaskarżalnym charakterem i wobec zgodnego z prawem wybudowania i eksploatacji przedmiotowego gazociągu, na podstawie art. 77 § 2 k.p.a., wniesiono o jego uchylenie. W dniu 4 maja 2017 r. organ otrzymał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 32/17 w sprawie skargi U. Z. za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu wniosku A Sp. z o.o. postanowił odmówić uchylenia własnego postanowienia z dnia [...], nr [...], a w dniu [...] wydał postanowienie nr [...] znak: [...] i nałożył na A Sp. z o.o. Oddział w W.-Zakład w Ł.i, obowiązek wniesienia zaliczki w wysokości 2500 zł tytułem kosztów opracowania oceny technicznej dotyczącej prawidłowości budowy i użytkowania obiektu liniowego, tj. gazociągu średniego ciśnienia Ø 80 na odcinku od stacji redukcyjno-pomiarowej w ul. B w B. przebiegającego m. in. przez dz. nr ewid. 643, obręb [...] B. przy ul. A 2 w B. ze szczególnym uwzględnieniem zgodności realizacji obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz w zakresie zgodności jego lokalizacji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 16 maja 2017 r. S. M. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia. Na powyższe postanowienie złożyła również zażalenie A Sp. z o.o. w W. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł., reprezentowana przez adwokata M. W., pismem z dnia 25 maja 2017 r. (data wpływu do inspektoratu - 29 maja 2017 r.). Przy piśmie z dnia 8 czerwca 2017r. w/w zażalenie wraz z aktami zostało przekazane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. W dniu 20 czerwca 2017 r. organ otrzymał prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 31/17 w sprawie skargi S. M. o wymierzenie grzywny PINB za niewykonanie wyroku WSA z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15. WINB w [...] po rozpatrzeniu wniosku S. M. o stwierdzenie nieważności postanowienia PINB nr [...] z dnia [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] znak: [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. W dniu 30 czerwca 2017 r., WINB w [...] po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. wydał postanowienie nr [...] znak: [...] o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia. W dniu 10 sierpnia 2017 r. WINB w [...] po rozpatrzeniu wniosku z dnia 16 czerwca 2017 r., uzupełnionego pismem z dnia 11 lipca 2017 r., S. M. o stwierdzenie nieważności postanowienia PINB w [...] z dnia [...], nr [...] znak: [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...], znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego. W toku dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] przy piśmie z dnia 12 września 2017r., wysłał do A Sp. z o.o. w W.-Zakład w Ł., zwrócony wcześniej przez Naczelnika Drugiego [...] Urzędu Skarbowego w W., wystawiony w dniu [...] Tytuł Wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W dniu [...] został wystawiony Tytuł Wykonawczy nr [...] stosowany w egzekucji należności pieniężnych, przekazany przy piśmie z dnia [...] znak:[...] do Urzędu Skarbowego W. – W., celem egzekucji należności pieniężnej. Na marginesie organ powiatowy wyjaśnił, iż z wypisu rejestru gruntów wynika że działka o numerze ewid. 643 obr.[...] miasto B. nie istnieje, w wyniku jej podziału na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...], znak: [...] w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w pkt. 5 zatwierdzono podział między innymi działki o nr ewd. 643, na działki o nr 643/1 i nr 643/2, z tym że działka nr 643/2 przeznaczona na budowę drogi natomiast 643/1 pozostaje własnością S. M. i U. Z. Nadto organ dodał, iż na obecnym etapie nie jest możliwe załatwienie wniosku S. M. decyzją administracyjną kończącą postępowanie, albowiem przed jej wydaniem organ winien być w posiadaniu dokumentacji wskazanej w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] znak: [...], która to do dnia dzisiejszego nie została przez zobowiązanego złożona. Organ wyjaśnił, że zobowiązany był w takiej sytuacji zastosować przepis art. 56 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974r., w związku z art. 262 k.p.a. Dopiero zakończenie tego postępowania będzie uprawniało do wydania decyzji kończącej postępowanie. Reasumując organ wskazał, że podejmuje wszelkie możliwe działania w celu usuwania bezczynności powstałej w latach ubiegłych i prowadzenie bieżących spraw z zachowaniem wszelkich terminów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 154 § 1 p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, stwierdza czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 154 § 2 p.p.s.a.). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Ponadto, uwzględniając skargę Sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 154 § 7 p.p.s.a). Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, co wprost wynika z treści powołanego przepisu. W sprawie niniejszej nie ulega wątpliwości, że skarżący dopełnił tej czynności kierując do organu, w dniu 22 września 2017 r., stosowne wezwanie, a dopiero później skargę do Sądu w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a., co miało miejsce w dniu 25 września 217 r. Tym samym należy przyjąć, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest dopuszczalna. Przechodząc w dalszej kolejności do meritum należy podkreślić, że przepis art. 154 p.p.s.a. jest podstawą wymierzenia grzywny organowi, który nie wykonał wyroku sądowego, a zasadniczą przesłanką do zastosowania tego przepisu i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że organ administracji nie wykonał wyroku Sądu. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez Sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. Przepis ten ma również zastosowanie do skargi na bezczynność, ale w tym znaczeniu, że wyznaczony przez Sąd termin do załatwienia sprawy liczy się od dnia zwrotu akt nadesłanych w związku ze skargą na bezczynność. W stanie faktycznym sprawy skarżący wniósł o wymierzenie organowi –Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...] grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 49/15. Wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 18 sierpnia 2014 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nadto Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 200 zł i zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego. Bezsporne w sprawie jest to, że odpis prawomocnego wyroku z dnia 7 maja 2015 r. wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 15 lipca 2015 r., zatem od tej daty – zgodnie z treścią art. 286 § 2 p.p.s.a. – należy liczyć termin do załatwienia sprawy. Określony wyrokiem Sądu trzydziestodniowy termin ekspirował zatem z dniem 15 sierpnia 2015 r., co było już przedmiotem ustaleń niżej wskazanymi wyrokami. Jednocześnie w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Łd 957/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi S. M. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie powyższego wyroku z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 49/15, wymierzył organowi z tego tytułu grzywnę w kwocie 4.000 zł i stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 700 zł i zasądził zwrot kosztów postępowania. W przedmiotowym wyroku Sąd badał wykonanie wyroku w okresie po dniu 15 sierpnia 2015 r. do dnia orzekania w sprawie (tj. do dnia 13 stycznia 2016 r.). Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 31/17 Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 6000 zł, stwierdził że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1500 zł i zasądził zwrot kosztów postępowania. W przedmiotowym wyroku Sąd badał wykonanie wyroku w okresie po dniu 13 stycznia 2016 r. do dnia orzekania w sprawie, tj. 20 kwietnia 2017 r. Zatem w sprawie niniejszej zainteresowanie składu orzekającego ogranicza się do następnego okresu niewykonania wyroku, tj. okresu następującego po dniu 20 kwietnia 2017 r. do dnia orzekania w sprawie, tj. 12 grudnia 2017 r. Bezsporną w sprawie pozostaje przy tym okoliczność, że po dniu 20 kwietnia 2017 r. do dnia wniesienia skargi w sprawie niniejszej, czyli do dnia 25 września 2017r., organ nie rozstrzygnął sprawy objętej wnioskiem skarżącego z dnia 18 sierpnia 2014r. W sprawie organ, podjął wprawdzie czynności postępowania, które przedstawił w odpowiedzi na skargę. Przedstawione czynności oraz wydane postanowienia w zakresie postępowania dowodowego nie kończą jednak postępowania w sprawie Między czynnościami występują okresy bezczynności organu, co wynika z porównania dat tych czynności, stąd konkluzja, że organ sprawy nie załatwił, zatem wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 154 p.p.s.a. zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że prawomocny wyrok zobowiązywał organ do załatwienia wniosku skarżącego, ale i do uczynienia tego w odpowiednim terminie. Jednocześnie skład orzekający w niniejszej podziela panujący w orzecznictwie sądów administracyjnych i przyjmuje jako własny pogląd, że niewykonanie prawomocnego wyroku w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane, bowiem taka sytuacja prowadzi do podważenia zaufania obywateli do organów państwa, świadczy o braku poszanowania prawa przez te organy, które same są zobowiązane do jego stosowania. W szczególności usprawiedliwieniem braku respektowania prawomocnego wyroku nie mogą być trudności kadrowe, konieczność zgromadzenia materiału dowodowego oraz wielość pism, czy skarg kierowanych przez strony, na które odpowiadać musi organ. Okoliczności te mogą jedynie wpływać na wysokość grzywny nałożonej na organ za niewykonanie prawomocnego wyroku, co nie jest sporne w orzecznictwie (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2013 roku, sygn. I OSK 2005/12 oraz z dnia 1 października 2010 roku, sygn. I OSK 1166/10, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., II SA/Łd 967/16 wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Biorąc pod uwagę wskazane przez organ okoliczności Sąd uznał, że grzywna w kwocie 8.000 zł będzie adekwatna do stopnia, w jakim organ naruszył termin załatwienia sprawy, a jednocześnie spełni wystarczająco represyjną funkcję. Podkreślić należy, że prawomocne wyroki zobowiązywały organ do załatwienia wniosku w konkretnym terminie, nie w terminie dowolnie wybranym przez organ. Tak rozumianego zobowiązania organ nie wypełnił. Miarkując wysokość wymierzonej grzywny Sąd miał również na uwadze, iż już dwukrotnie nałożona grzywna za niewykonanie wyroku nie odniosła oczekiwanego skutku oraz trwającą bezczynność organu, która jest wyrazem niedopuszczalnej ignorancji wobec wyroków sądu administracyjnego. Mając przy tym na uwadze treść art. 154 § 2 in fine p.p.s.a. Sąd stwierdził, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem składu orzekającego, rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w pełni przywołane poglądy czyniąc je własnym stanowiskiem w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt II OSK 468/13 oraz wyroki WSA: we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 roku, sygn. akt II SAB/Wr 14/14; w Poznaniu z dnia 11 października 2013 roku, sygn. akt II SAB/Po 69/13; w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 roku, sygn. akt II SAB/Sz 34/13, a także w Łodzi z dnia 28 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 967/16, CBOSA). Niewątpliwie trzecie orzekanie w przedmiocie niewykonania wyroku przemawia za stwierdzeniem rażącej bezczynności organu w tym zakresie. Przywołane fakty, a głównie ustalenie, iż w badanym okresie organ stopnia powiatowego w istocie nie podejmował czynności, istotnych i skutecznych z punktu widzenia konieczności wykonania wyroków i załatwienia sprawy przesądza o tym, że organ pozostaje w bezczynności, która osiągnęła poziom kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa. Uznając zatem, że skarga zasługuje na uwzględnienie i wobec tego, że bezczynność organu ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd uwzględnił także wniosek skargi o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 154 § 7 p.p.s.a. w kwocie 2000 zł. Należy podkreślić, że suma ta ma przede wszystkim na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej, ale nie stricte odszkodowania za poniesioną szkodę (por. np. wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1427/16, CBOSA). Kwota ta stanowi formę rekompensaty dla skarżącego za okres oczekiwania na merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie stanowi dodatkowy środek dyscyplinujący i mobilizujący organ do niezwłocznego podjęcia czynności w sprawie i w efekcie jej zakończenia. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W kolejnym punkcie Sąd, stwierdzając, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, orzekł na mocy art. 154 § 2 p.p.s.a. Z kolei w punkcie trzecim sentencji Sąd przyznał od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną, czyniąc to w oparciu o regulację art. 154 § 7 w zw. z § 6 p.p.s.a. Ponadto o zwrocie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego Sąd postanowił w punkcie czwartym sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. M.K.