I OSK 918/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: st. asystent sędziego Małgorzata Ziniewicz po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 827/15 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M.B. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 grudnia 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 827/15 oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Pismem z [...] czerwca 2013 r. Komendant [...] Policji w W. skierował wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M.B., gdyż otrzymał on [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] lutego 2012 r. Komendant [...] Policji w W. wykazał, że na łączną sumę [...] punktów składają się naruszenia ruchu drogowego dokonane w dniach: [...] sierpnia 2011 r. ([...] punktów), [...] października 2011 r. ([...] punktów), [...] lutego 2012 r. ([...] punktów). W związku z przekroczeniem przez stronę dopuszczalnej liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] W. działając na podstawie 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: p.r.d.) skierował M.B. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Wskutek wniesienia odwołania przez Marka B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2015r. (nr [...]) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta [...] W. Organ II instancji wskazał, iż zaistniały stan faktyczny, wypełniał dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2015, poz. 155, dalej: u.k.p.). Ustosunkowując się natomiast do zarzutu błędnego naliczenia punktów karnych organ odwoławczy powołał się na treść pisma Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji z dnia [...] października 2013 r. (k.35 akt adm.). M.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 130 ust. 2 p.r.d. oraz przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 15 i 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a., przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego. Skarżący zakwestionował także twierdzenie organu odwoławczego w sprawie uzyskania przez niego [...] punktów za naruszenie ruchu drogowego. Punkty będące podstawą wniosku Komendanta [...] Policji zgodnie z art. 130 ust. 2 p.r.d. z mocy prawa uległy usunięciu z prowadzonej ewidencji. W związku z powyższym nie mogły być one podstawą orzeczenia o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie zaskarżanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 30 grudnia 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 827/15 oddalił skargę M.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] uznając, iż nie narusza ona przepisów prawa w sposób mający wpływ na zawarte w niej rozstrzygnięcie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Zdaniem Sądu I instancji te okoliczności faktyczne sprawy nie budziły wątpliwości. Organ administracyjny prowadzący przedmiotowe postępowanie nie jest uprawniony do badania prawidłowości przypisania punktów bowiem te kwestie nie są rozstrzygane w postępowaniu dotyczącym kierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem. Ustaleń w zakresie przekroczenia przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego organ dokonuje na podstawie dokumentu urzędowego jakim jest sformalizowana informacja nadesłana przez Komendanta Stołecznego Policji (wniosek o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji). Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M.B. za pomocą pełnomocnika prawnego. Zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie zarzucił: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy: - art.3 §1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 9 kpa i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie wykonanie obowiązku w zakresie należytego poinformowania i nie udzielenie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek stronie postępowania co do możliwości i procedur weryfikacji ilości punktów karnych oraz , nie zawieszeniu postępowania w sprawie decyzji związanej w przypadku kwestionowania przez stronę postępowania prawidłowości ustalenia zdobytych punktów karnych, prawidłowości określenia zagadnienia wstępnego w prowadzonym postępowaniu; art. 3 § 1, art. 135, art. 141 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a w zw. z art.130 ust.2 p.r.d. i § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2002 r. z późn. zm.) - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego co do ilości punktów karnych uzyskanych przez skarżącego w okresie od [...].08.2011 r do [...].02.2012r. w wyniku nieuwzględnienia i pominięcia w postępowaniu faktu zatarciu z mocy prawa punktów karnych będących podstawą skierowania wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami; art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. - poprzez brak w uzasadnieniu wyroku przesłanek zastosowania do kontroli legalności postępowania organów w niniejszej sprawie rozporządzenia wykonawczego wydanego po zaistnieniu zdarzeń faktycznych rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, które weszło w życie 9.06.2012 roku, a wykroczenia drogowe zaistniały od [...].08.2011r. do [...].02.2012r. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 p.r.d. poprzez błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż przepis ten nie daje uprawnień do interpretacji zaświadczenia o dokonanym wpisie punktów karnych oraz naruszenie art.87 ust. 1 w zw. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. w związku z art. 130 ust.4 p.r.d. oraz § 6 ust. 1 pkt.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25.04.2012r. w sprawie zasad postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - poprzez stosowanie norm rozporządzenia wydanych z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej, uznanie za obowiązujące prawo norm rozporządzenia nie spełniających wymogów konstytucyjnych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organy administracyjne nie poinformowały skarżącego o zasadach i procedurach w zakresie weryfikacji ilości, nie zawiesiły z urzędu postępowania w celu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego , przy konsekwentnym podnoszeniu przez stronę zarzut błędnego wykazania ilości punktów karnych. Organy orzekając w niniejszej sprawie pominęły fakt nieprzekroczenia ustawowej granicy 24 punktów. Punkty, będące podstawą wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2013 r., zgodnie z art. 130 ust. 2 u.p.r., z mocy prawa uległy usunięciu z prowadzonej ewidencji punktów za wykroczenia, a więc nie mogły być podstawą orzeczenia o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Organ pierwszej instancji w przeprowadzonym postępowaniu naruszył zasadę legalności działania, nie wykonując swoich obowiązków wynikających z zasady prawdy obiektywnej poprzez nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, poprzez niezastosowanie obowiązującego prawa., nie wypełnił również obowiązków organu wynikających z art. 9 kpa nie poinformował skarżącego o procedurach i możliwości weryfikacji ilości punktów karnych co miało istotny wpływ na wynik postępowania. Podniósł, że także WSA w Warszawie nie wykonał swoich funkcji kontrolnych w zakresie legalności działania organów administracji i błędnie uznał za zgodne z prawem nie wykonywanie obowiązków przez organy administracji, które wynikają z obowiązującego prawa z zasady legalności działania - poprzez zaniechanie stosowanie obowiązującego prawa i nie wykonywanie nałożonych prawem obowiązków, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów praworządnego - ignorowanie słusznego i uzasadnionego interesu strony, zasady informowania strony poprzez nie informowanie strony o procedurach i możliwościach proceduralnych w zakresie weryfikacji ilości punktów karnych oraz nie zawieszenia prowadzonego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie skarżący oparł skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych wskazanych w art. 174 P.p.s.a. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że nie są one uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Jako całkowicie bezzasadny ocenić należy zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., który ma jedynie charakter ustrojowy. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jeżeli podnosząc zarzuty naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a., skarżący w istocie zmierza do podważenia oceny prawnej poczynionej przez sąd pierwszej instancji, to nie może być to skuteczne, gdyż przepisy te zakreślają jedynie zakres sądowej kontroli działalności organów administracji, natomiast sposób przeprowadzania tej kontroli regulowany jest w dalszych przepisach P.p.s.a. Tymczasem do naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie. Uzasadnieniu zaskarżonego wyroku także nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 P.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08). Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za niewystarczającą nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wreszcie jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., to są to normy o charakterze wynikowym, które regulują jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Zaznaczyć też należy, iż z mocy art. 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ich zastosowanie przez sąd I instancji jest za każdym razem rezultatem uznania, że w sprawie zaistniało tego rodzaju naruszenie przepisów prawa materialnego bądź regulacji procesowej, która uzasadniałaby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej. Istotą konstrukcji ukształtowanej przepisem art. 135 P.p.s.a. jest powiązanie obowiązku sądu orzekania "w głąb sprawy" z przesłanką niezbędności takiego rozstrzygnięcia dla jej końcowego załatwienia. Zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego innej niż zaskarżona do sądu decyzja ostateczna wchodzi w grę jedynie wówczas, gdy bez tego zabiegu załatwienie sprawy byłoby niemożliwe lub co najmniej utrudnione. Przepis art. 135 P.p.s.a. znajduje więc zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. W takim wypadku podstawą do jego zastosowania będzie stwierdzenie, że akty lub czynności poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego. Jednym słowem warunkiem zastosowania art. 135 P.p.s.a. jest to, aby zaskarżony akt okazał się sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wzruszenie - art. 145 P.p.s.a. Mając na uwadze, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że w przedmiotowej sprawie organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz procesowego, to zasadnie zastosował art.151 P.p.s.a. i oddalił skargę. W tym kontekście nie zasługują na uwzględnienie zarzuty związane z art. 9 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Kontrolowane przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne dotyczyło skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, a nie "możliwości i procedur weryfikacji ilości punktów karnych". W przedmiocie prowadzonego postępowania organy administracyjne realizowały obowiązek wynikający z zasady informowania wynikającej z art.9 k.p.a. Stan faktyczny sprawy nie kreował również podstaw do zawieszenia podstępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Właściwy organ - Komendant [...] Policji w W. we wniosku z dnia [...] czerwca 2013r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M.B. wskazał, że otrzymał on [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] lutego 2012 r. Wobec podniesionych przez skarżącego zarzutów Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji w pismach z [...] września 2013r. oraz z [...] października 2013 r. (k.30 i 35 akt adm.) potwierdził prawidłowość wpisu punktów do ewidencji. Okoliczność, że M.B. w związku z popełnionymi przez niego wykroczeniami drogowymi w okresie od [...] sierpnia 2011 r. do [...] lutego 2012 r. naliczono [...] punktów (a więc w okresie krótszym niż rok od daty pierwszego wykroczenia) nie budzi wątpliwości. Wykroczenia, które były powodem naliczenia tych punktów, znalazły także swoje potwierdzenie w prawomocnych orzeczeniach sądowych (wyroki: Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...], Sądu Rejonowego w G. sygn. akt [...] i Sądu Rejonowego dla [...] sygn. akt [...]). Skoro zatem w niniejszej sprawie nie zachodziła kwestia prejudycjalna brak było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. Organy administracyjne w przedmiotowej sprawie nie miały kompetencji do badania prawidłowości prawidłowego naliczenia punktów karnych. Jak wskazano wyżej w kwestii tej właściwe były organy Policji, które prowadzą ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, przypisując określonemu naruszeniu odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10. Tylko zatem ten organ jest uprawniony zarówno do dokonywania wpisu przypisanych kierowcy punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jak i do ich usuwania. Tym samym, zagadnienia związane ze sposobem naliczania punktów, ich ilością, nie podlegały badaniu w tym postępowaniu administracyjnym oraz nie mogły być przedmiotem oceny sądu administracyjnego w tym postępowaniu sądowym. Dlatego też nieuzasadnione był zarzut naruszenia w tym postępowaniu art.130 ust.2 p.r.d. i § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2002r. z późn. zm.). Również bez wpływu na wynik sprawy było powołanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012r. Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego Bezzasadne są również zarzuty związane z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art.130 p.r.d. Po pierwsze podstawą materialno prawną kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji stanowił wyłącznie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d., a nie art.130 p.r.d. Po drugie przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246). Artykuł 130 p.r.d. składa się z ustępów i punktów, które nie zostały wskazane w skardze kasacyjnej. Również zarzut naruszenia art.87 ust. 1 w zw. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. w związku z art. 130 ust.4 p.r.d. oraz § 6 ust. 1 pkt.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie zasad postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego nie znajduje usprawiedliwienia w niniejszej sprawie, gdyż jak wskazano wyżej przepisy te nie stanowiły podstawy materialnopranej zaskarżonej decyzji. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 P.p.s.a., skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.