II SA/Łd 942/17

Dnia 31 stycznia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot- Szustowska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska, , Protokolant Referent stażysta Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 roku sprawy ze sprzeciwu S. S. od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz S. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS S. S. złożył sprzeciw od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...], nr [...], którym SKO po rozpoznaniu zażalenia B. P., uchyliło w całości postanowienie Burmistrza P. z dnia [...] o odmowie wznowienia postępowania i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: B. P. pismem z dnia [...] (uzupełnionym w dniu [...]) skierowała do Burmistrza P. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Burmistrza P. z dnia [...], znak: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą na działkach nr ewid. 287/3, 286 (obręb [...]), położonej w gminie P. Jako uzasadnienie żądania wznowienia postępowania powołała fakt, iż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, dalej jako: "K.p.a."). Burmistrz P. postanowieniem z dnia [...] odmówił wznowienia postępowania argumentując, że z pisma pełnomocnika B. P. – Z. P. z dnia [...] wynika, że pełnomocnik dowiedziała się o decyzji w dniu [...], a co za tym idzie wniosek został złożony po upływie wynikającego z art. 148 K.p.a. miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. B. P. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazała na naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania pomimo tego, iż w sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające jego wznowienie, - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, rozpatrzenie sprawy w oparciu o część zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnej konkluzji i przyjęcia, że strona dowiedziała się o decyzji w dniu [...]. Powołując się na powyższe strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz wstrzymanie wykonania decyzji, ewentualnie uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu autorka zażalenia wskazała, że organ błędnie ustalił, iż wnioskodawczymi dowiedziała się o decyzji w dniu [...], organ nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, które pozwalałoby ustalić datę dowiedzenia się B. P. o fakcie wydania decyzji. B. P. nie stawiła się w dniu [...] w organie, tylko uczyniła to Z. P., a co za tym idzie nie można przyjąć, że działania w tym zakresie Z. P. mają skutek w sferze praw B. P. W trakcie postępowania zażaleniowego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., pismem z dnia [...], wezwało Z. P. do wskazania daty, w której B. P. dowiedziała się o decyzji, tj. o dacie jej wydania, organie, który wydał decyzję oraz zapadłym rozstrzygnięciu, jak również o okolicznościach dowiedzenia się o decyzji (np. poprzez wskazanie źródła informacji oraz ewentualnie okoliczności towarzyszących aktowi dowiedzenia się o decyzji). W odpowiedzi, pismem datowanym na [...], Z. P. wyjaśniła, iż B. P. o decyzji dowiedziała się w dniu [...] podczas rozmowy przy okazji składania życzeń świątecznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazanym na wstępie postanowieniem uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawił treść regulacji w zakresie wznowienia postępowania wskazując następnie, iż z pisma Z. P. z dnia [...] wynika, że Z. P. w tym dniu zgłosiła się do Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki w celu zapoznania się z dokumentami wykonanymi przez firmę "inż. M. C., ul. A 42, uprawnienia nr [...] tel. [...]". W dalszej części pisma jego autorka wskazała, że w tym też dniu pracownicy urzędu odmówili jej wglądu do dokumentów w postaci decyzji o warunkach zabudowy, wydanej na wniosek S. S., mapy do celów projektowych, projektu budowy oraz załączników wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast z akt postępowania zakończonego decyzją o warunkach zabudowy wynika, że w tym postępowaniu projekt decyzji o warunkach zabudowy oraz analizę urbanistyczną sporządziła dr inż. arch. A. B. C. Powołanie się przez Z. P. w piśmie datowanym na [...] na dokumenty sporządzone przez inną osobę niż osoba sporządzająca dokumenty w sprawie zakończonej decyzją, której wzruszenia obecnie się domaga, nie daje podstaw do przyjęcia, że już w listopadzie 2016 roku Z. P., jako pełnomocnik B. P., rzeczywiście posiadała wiedzę na temat decyzji o warunkach zabudowy. Podstawy do przyjęcia, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął dla B. P. swój bieg w listopadzie 2016 roku nie można również wywieźć z notatki urzędowej sporządzonej w dniu [...] przez A. C., Kierownika Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki. Z notatki tej wynika, że w tym dniu Z. P. została poinformowana o wydanej decyzji o warunkach zabudowy, jak również że odmówiono jej wglądu do akt sprawy. Tymczasem – zdaniem Kolegium – dowiedzenie się o decyzji oznacza nie tylko powzięcie wiadomości o jej istnieniu, ale również o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Stąd na podstawie lakonicznej notatki pracownika urzędu nie można wyciągnąć wniosku, że w dacie jej sporządzenia skarżąca posiadała już wystarczającą wiedzę na temat decyzji tak by można było uznać, iż rozpoczął już bieg termin do złożenia przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania. Z tego powodu, nie dysponując innymi dowodami podważającymi oświadczenie Z. P., że B. P. o wydanej decyzji dowiedziała się w dniu [...] należy datę tę uznać za datę stanowiącą początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W konsekwencji – jak napisał organ – należy przyjąć, że Z. P. składając w dniu [...] wniosek o wznowienie postępowania, dochowała terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. W sprzeciwie od powyższego postanowienia S. S. wskazał na rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na treść wydanego w sprawie orzeczenia, tj. naruszenie: 1. art. 148 § 4 K.p.a., przez wznowienie postępowania w sytuacji gdy wnioskodawca złożył go po upływie miesięcznego określonego w ww. przepisie; co wynika z faktu uznania przez SKO, że B. P. dowiedziała się o decyzji o warunkach zabudowy nie w dniu [...], a dopiero w dniu [...], 2. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, która w szczególności przejawiła się w odmowie wiarygodności notatki sporządzonej przez A. C. – Kierownika Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki Urzędu Gminy w P., pomimo że dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do nieuznania okoliczności, że Z. P. dowiedziała się w dniu [...] w trakcie wizyty w urzędzie o decyzji o warunkach zabudowy za nieudowodnioną; 3. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków w celu wyjaśnienie stanu sprawy i jej należytego załatwienia, w szczególności przez nieprzesłuchanie A. C. – Kierownika Referatu Gospodarki Nieruchomościami i Urbanistyki Urzędu Gminy w P., na okoliczność przebiegu wizyty Z. P. w Urzędzie w dniu [...] i powziętych przez nią informacji, a także treści notatki sporządzonej przez A. C. w dniu [...], 4. art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji niezgodnie z wymaganiami wskazanymi w tym przepisie, w sposób zbyt lakoniczny i niewyczerpujący, a w konsekwencji uniemożliwiający kontrolę decyzji oraz zbadanie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ, powodując tym samym naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do organów administracji publicznej. Mając powyższe na względzie autor sprzeciwu wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wobec wydania go z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Burmistrz P. po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...], będącej przedmiotem wniosku o wznowienie. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu. Tytułem wstępu wskazać wypada, iż zgodnie z art. 64e P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji/postanowienia, Sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy, zatem poza zakresem zainteresowania Sądu pozostają kwestie związane z oceną samego wniosku o wznowienie postępowania. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w zakresie tak nakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest zgodne z prawem. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a., który – w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu – stanowi, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonym akcie błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów (art. 138 § 2a K.p.a.). W oparciu przepisu art. 138 § 2 K.p.a. należy stwierdzić, że wyodrębnia on dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy postanowienia, w którym uchyla zaskarżone postanowienie w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a mianowicie: 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych, 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie należy zauważyć że użycie w art. 138 § 2 K.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie jest przesłanką wystarczającą. Niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Zacytowane stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Regulacja art. 138 § 2 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta aktem organu pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania (zażalenia) przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Oznacza to zatem, że w sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytorycznym rozstrzygnięciem drugoinstancyjnym, niedopuszczalne – jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności postępowania – jest podejmowanie rozstrzygnięcia kasacyjnego, tj. uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Poczynić należy także zastrzeżenie, iż rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść, jeżeli wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie można wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Niewątpliwie konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność rozstrzygnięcia kasacyjnego. Rola sądu administracyjnego kontrolującego rozstrzygnięcie o charakterze kasacyjnym, jak już podkreślono, sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 K.p.a., a w przypadku uznania, że uchylenie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw. Sytuacja taka jednak miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ pierwszej instancji w zakwestionowanym przez SKO postanowieniu odmówił wznowienia postępowania uznając, że wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. został złożony z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 § 2 K.p.a. Przywołany przepis wskazuje, iż miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Decydujące znaczenie ma wykładnia zawartego w art. 148 § 2 K.p.a. sformułowania "strona dowiedziała się o decyzji". W judykaturze dostrzec wypada ugruntowany pogląd, iż przepis ten nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Wspomniany zwrot "strona dowiedziała się o decyzji", należy interpretować w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Tym samym, dowiedzenie się o decyzji oznacza, że strona uzyskała informację pozwalającą jej zdefiniować fakt wydania decyzji, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o dane, jaki organ wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przy tym nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Zacytowane poglądy wyrażano wielokrotnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA: z dnia 23 listopada 2017 roku, sygn. I OSK 289/16; z dnia 25 maja 2017 roku, sygn. II OSK 2449/15; z dnia 14 lutego 2013 roku, sygn. II OSK 1927/11 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i wojewódzkich sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w: Szczecinie z dnia 7 września 2017 roku, sygn. II SA/Sz 688/17; w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2017 roku, sygn. II SA/Bk 373/17; w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2017 roku, sygn. II SA/Kr 141/17; w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2013 roku, sygn. IV SA/Po 225/13 i inne). Organ I instancji ustalił, że pełnomocnik strony w dniu [...] posiadała informacje, wystarczające do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem w tej dacie wiedziała o fakcie wydania decyzji o warunkach zabudowy, jaki organ wydał decyzję (skoro stawiła się u Burmistrza), co wynika z oświadczenia pełnomocnika strony, zawartego w piśmie Z. P. sporządzonym w dniu [...]. W tej sytuacji Burmistrz przyjął, że wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu [...] został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a., Organ II instancji zakwestionował powyższy pogląd i ustalił, kiedy o decyzji dowiedziała się strona (a nie jej pełnomocnik). Powyższe ustalenie doprowadziło do wniosku o dacie powzięcia wiadomości o ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji i tym samym o otwarciu terminu d złożenia wniosku o wznowienie postepowania. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na powszechne stanowisko judykatury, że wiedza pełnomocnika jest tożsama z wiedzą strony a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji również odnosi się do reprezentowanej przez niego strony (por. np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 kwietnia 2011 roku, sygn. II SA/Kr 43/11). Przede wszystkim jednak odmienna ocena materiału dowodowego, czy odmienna wykładnia przepisów (choć w tym przypadku nietrafna) nie stanowią wystarczającej podstawy do uchylenia orzeczenia organu I instancji. Kwestionując wnioski i pogląd organu I instancji organ odwoławczy powinien był wydać orzeczenie reformatoryjne. Odmienny pogląd prawny czy odmienna ocena materiału dowodowego nie są przesłankami wystarczającymi do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Na marginesie powyższych uwag należy dostrzec, iż organ odwoławczy w kontestowanym postanowieniu zawarł błędne pouczenie o prawie do złożenia skargi na ostateczne postanowienie, w tym także w zakresie terminu do złożenia tego środka odwoławczego. Jednakże uwzględniając treść rozstrzygnięcia organu odwoławczego (uchylenie postanowienia pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia) należy uznać, że środkiem odwoławczym przysługującym stronie jest sprzeciw od decyzji regulowany w art. 64a i nast. P.p.s.a., a nie – co do zasady – skarga. Ma to o tyle znaczenie, że zgodnie z treścią art. 64c § 1 P.p.s.a., sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Tymczasem skarżący – stosownie do pouczenia zawartego w kontestowanym postanowieniu – złożył skargę z zachowaniem 30 dniowego terminu. Jednak skutkiem prawnym ochrony wynikającej z art. 112 K.p.a. w przypadku wniesienia spóźnionego środka zaskarżenia do sądu, który wpłynął z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, jest obowiązek wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpatrywania go bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienia NSA: z dnia 26 października 2017 roku, sygn. II OZ 1206/17; z dnia 10 listopada 2017 roku, sygn. II OZ 1382/17; z dnia 29 listopada 2017 roku, sygn. II OZ 1463/17 i inne). Na marginesie zauważyć należy, że pełnomocnik skarżącej Z. P. równolegle podjęła próbę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę tej spornej inwestycji. Jak wynika z postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] (w aktach administracyjnych), organy odmówiły wznowienia postępowania na podstawie ustalenia, że o decyzji pełnomocnik strony w dniu [...] powzięła wiedzę wystarczającą do złożenia wniosku o wznowienie. Odnosząc się do ponownego merytorycznego rozpoznania wniosku przez Burmistrza P. stwierdzić trzeba, że nie ma ono wpływu na ocenę zasadności sprzeciwu. Sąd zobligowany jest bowiem do oceny sprawy na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, zatem niezależnie od późniejszych czynności organu I instancji. Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. za niezgodne z regulacją art. 138 § 2 K.p.a. Wobec tego, na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając sprzeciw, uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy przy dokonywaniu ustaleń stanu faktycznego winien uwzględnić zaprezentowanej w niniejszym uzasadnieniu wykładnie art. 138 § 2 i art. 148 § 2 k.p.a. O zwrocie kosztów postępowania - wpisu sądowego w wysokości 100 zł- postanowiono w punkcie drugim wyroku czyniąc to na podstawie 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. M.K.