II OSK 1245/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon Sędzia del. NSA Anna Żak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2018r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2018 r. sygn. akt VII SAB/Wa 44/17 w sprawie ze skargi S-I sp. z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania oddala skargę kasacyjną. II OSK 1245/18 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018r. w sprawie V II SAB/Wa 44/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S-I. sp. z o.o. z siedzibą w S. na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy(pkt I wyroku); stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II); zasądził od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz strony skarżącej S-I. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego(pkt III). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. S-I. sp. z o.o. z siedzibą w S. wniosła skargę na bezczynność Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB") w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania odwołania z dnia 6 lutego 2017 r. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia 20 stycznia 2017r. nr [...]domagając się 1) zobowiązania organu do rozpoznania odwołania w wyznaczonym przez Sąd terminie 2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności 3) uchylenia czynności materialno-technicznej MWINB z dnia 18 lipca 2017 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o usunięcie naruszenia prawa oraz poprzedzającej ją czynności materialno-technicznej, tj. zawiadomienia MWINB z dnia 26 czerwca 2017 r. o pozostawieniu odwołania Spółki bez rozpoznania. Skarżąca wyjaśniła, że MWINB zwrócił się do pełnomocnika reprezentującego Spółkę o przedłożenie pełnomocnictwa do występowania w jej imieniu w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. W wezwaniu zawarto pouczenie, że w przypadku nieuzupełnienia braku w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, odwołanie z dnia 6 lutego 2017 r. zostanie pozostawione bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 8 czerwca 2017 r. Do dnia 23 czerwca 2017 r. nie wpłynęła odpowiedź, wobec tego organ pozostawił sprawę bez rozpoznania. Skarżąca wystąpiła w dniu 6 lipca 2017 r. do organu z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa, podnosząc, że w sytuacji gdy organ odwoławczy stwierdzi, iż załączone do odwołania pełnomocnictwo nie uprawnia pełnomocnika do działania w imieniu jego mocodawcy przed organem II instancji, organ powinien wezwać do uzupełnienia braków formalnych nie pełnomocnika lecz stronę. Wad pełnomocnictwa, czy niedostatecznego określenia zakresu umocowania nie można utożsamiać z wadami wniosku, o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a. W przypadku, gdy wady pełnomocnictwa czynią niemożliwym działanie pełnomocnika, to organ winien zwrócić się do samej strony o potwierdzenie czynności dokonanych przez pełnomocnika w wyznaczonym terminie, a dopiero po upływie terminu, w którym strona nie potwierdziła czynności pełnomocnika dokonanych w jej imieniu daje to organowi możliwość pozostawienia wniosku bez rozpoznania na etapie postępowania przed organem I instancji (art. 64 § 2 K.p.a.), a na etapie postępowania przed organem II instancji wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania/zażalenia stosownie do art. 134 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał ocenę prawną zaprezentowaną w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i wniósł o odrzucenie skargi. Uzasadniając wniosek w zakresie odrzucenia skargi stwierdził, że w postępowaniu skargowym nie zostały wyczerpane środki administracyjne, ponieważ strona skarżąca nie złożyła zażalenia na bezczynność organu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Wskazał, że strona skarżąca wniosła (bezpośrednio do MWINB) pismo zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Treść wezwania była jednoznaczna, tym samym pozwalała organowi na uznanie go jako ponaglenia oraz przekazanie organowi wyższego stopnia. Wobec tego stanowisko MWINB, co do odrzucenia skargi nie zyskało akceptacji Sądu. Dalej Sąd stwierdził, powołując się na orzecznictwo NSA, że art. 64 § 2 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym. Organ po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać, czy odwołanie spełnia określone wymogi, w tym czy zostało wniesione i podpisane przez uprawniony do tego podmiot. Jeżeli środek odwoławczy nie spełnia wymogów formalnych, organ zobowiązany jest najpierw wezwać wnoszącego środek odwoławczy do usunięcia braków formalnych odwołania, z pouczeniem o konsekwencjach prawnych niewykonania wezwania. Bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania obliguje organ do zastosowania art. 134 K.p.a. W takim bowiem przypadku zachodzą przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a zatem do wydania przez organ II instancji postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. Uregulowanie zawarte w art. 134 K.p.a. zabezpiecza więc stronie możliwość ochrony jej praw w postępowaniu odwoławczym. Stosownie do art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne, a stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu .Wobec powyższego, zdaniem Sądu poinformowanie strony tylko w trybie art. 64 § 2 K.p.a. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania skutkuje uznaniem, że organ pozostaje bezczynny. Inaczej bowiem należy oceniać sytuację, gdy pismo strony ma spowodować wszczęcie postępowania administracyjnego, a inaczej sytuację, gdy postępowanie administracyjne zostało już wszczęte i organ I instancji wydał decyzję, od której strona wnosi odwołanie. W niniejszej sprawie odwołanie nie było pierwszym pismem złożonym w niniejszej sprawie, a zatem nie było pismem, które miało dopiero zainicjować wszczęcie postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji art. 64 § 2 K.p.a. nie mógł znaleźć zastosowania. Z tego względu Sąd zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd stwierdził, że o ile bezczynność w załatwieniu odwołania wystąpiła, to nie miała ona charakteru rażącego, ponieważ w ocenie Sądu, spór ma charakter interpretacyjny dotyczący stosowania art. 64 § 2 K.p.a., a istota sporu mogła budzić wątpliwości prawne organu. Wprawdzie od dnia wniesienia odwołania do dnia orzekania - w przedmiocie bezczynności organu - przez Sąd upłynęło wiele miesięcy, to jednak bezczynność organu wynikała wyłącznie z błędnego zastosowania przepisu art. 64 § 2 K.p.a. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie skargi na bezczynność organu przepisu art. 135 P.p.s.a., czego domagała się strona skarżąca. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i 1a P.p.s.a. orzekł jak w wyroku. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art.174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( - P.p.s.a.) , zarzucił naruszenie : 1. art.134 K.p.a. traktowanego jako przepis prawa materialnego przez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania obliguje organ do zastosowania art. 134 K.p.a. 2. art.63 § 1 K.p.a. traktowanego jako przepis prawa materialnego przez jego niezastosownie w stanie faktycznym tej sprawy; 3. art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 K.p.a., art.64 § 2 i art.33 § 3 K.p.a. przez niewłaściwą kontrolę legalności działalności organu, co skutkowało uwzględnieniem skargi na bezczynność; 3. art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 K.p.a., art.63 § 2, art.64 § 2 K.p.a. i art.33 § 3 K.p.a. przez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnego ustalenia faktycznego sprawy i nieuzasadnione przyjęcie , że bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania obliguje organ do zastosowania art.134 K.p.a. a nie art.64 § 2 K.p.a.; 4. art.151 P.p.s..a. w zw. z art.134 K.p.a., art.64 § 2 K.p.a. i art. 33 § 3 K.p.a. przez uwzględnienie skargi, pomimo, że organ odwoławczy podjął czynności zgodnie z przepisami; 5. art.141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art.151 P.p.s.a. przez zawarcie w uzasadnieniu wadliwego wskazania, co do dalszego trybu postępowania pomimo, że istniały przesłanki do oddalenia skargi. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono na podstawie art.188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub na podstawie art.185 § 1 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z art. 63 § 1 K.p.a. zakresem pojęcia podania objęte są takie czynności strony jak : żądanie, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia. Powołując orzecznictwo NSA, skarżący kasacyjnie podniósł, że brak dokumentu pełnomocnictwa stanowi brak formalny podania, co obliguje organ do zastosowania art.64 § 2 K.p.a., a nie art.134 K.p.a. Konsekwencją nieusunięcia braków formalnych odwołania jest pozostawienie go bez rozpoznania. Ustalenia powzięte w tym zakresie są niewątpliwe i mają odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym, wobec czego brak było podstaw do zobowiązania przez Sąd organu odwoławczego do wydania aktu w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Uzasadnienie prawne Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jako jedną z podstaw skargi kasacyjnej skarżący wskazał naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) P.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (np. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Zarzut skargi kasacyjnej nie został sformułowany zgodnie z powyższym wymogiem, ponieważ skarżący kasacyjnie błędnie umiejscowił art. 134 K.p.a. i art. 63 § 1 K.p.a. w sferze prawa materialnego, podczas gdy stanowią one przepisy postępowania administracyjnego. W konsekwencji wszystkie przytoczone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. 134 K.p.a., art. 63 §1K.p.a., art.64§ 2 K.p.a., art.33 § 3 K.p.a., a także postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 141 § 4, art. 151 P.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych. Zarzuty te sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, że bezskuteczny upływ terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania obliguje organ do zastosowania art.134 K.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w takim przypadku podstawą czynności zmierzających do usunięcia braków formalnych odwołania jest art. 64 K.p.a., a konsekwencją nieusunięcia braków formalnych jest pozostawienie odwołania bez rozpoznania na podstawie art.64 § 2 K.p.a. Powyższe stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną jest słuszne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z treści przepisów K.p.a. wynika jednoznacznie, że pojęcie braków formalnych dotyczy podań składanych przez stronę. Forma podania przewidziana jest zarówno dla żądania wszczynającego postępowanie jak i środków zaskarżenia. Zgodnie z art.134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym jak i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn o charakterze przedmiotowym obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuację wniesienia odwołania przez podmiot nie mający legitymacji do wniesienia tego środka albo wniesienie odwołania przez podmiot nie mający zdolności do czynności prawnych. Regulacja art.134 K.p.a. nie dotyczy zatem braków formalnych odwołania. Zgodnie z art.63 §1 K.p.a. zakresem pojęcia podania objęte są czynności strony takie jak : żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, a stosownie do treści § 2 tego artykułu podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Powinno być także podpisane przez wnoszącego (art.63 §3 K.p.a.). Stosownie natomiast do art. 32 K.p.a. strona może działać osobiście lub przez pełnomocnika, o ile charakter czynności nie wymaga jej osobistego działania. Jeżeli podanie nie zawiera wymaganych przepisami prawa elementów organ powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem , że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego norma art.63 §1 K.p.a. w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że ustawodawca odwołanie traktuje jako rodzaj podania, co oznacza, że wszelkie regulacje dotyczące braków formalnych podania odnieść należy także do odwołań. Ustawodawca przyczyny niedopuszczalności tego środka zaskarżenia wiąże z innymi powyżej omówionymi przypadkami. Pozostawienie podania (odwołania) bez rozpoznania i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania to dwie odrębne instytucje procesowe. Nie ma podstaw, aby uznać, że niedopuszczalność odwołania wiąże się z brakami formalnymi. Podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie zajmował stanowisko w podobnych sprawach przyjmując, że art. 134 K.p.a. nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której odwołanie dotknięte jest nieuzupełnionym brakiem formalnym (np. wyroki NSA z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 978/07; z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1866/10; z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 1878/13; z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1269/13; z dnia 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2792/13, z dnia 14 stycznia 2016r., sygn. akt I OSK 1049/14, z dnia 12 lipca 2017r.,sygn.akt 1696/17 – dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W doktrynie również dominują utrwalone poglądy, według których podstawą czynności zmierzających do usunięcia braków co do treści odwołania jest przepis art. 64 K.p.a. Konsekwencją ich nieusunięcia jest pozostawienie odwołania bez rozpoznania. Następuje to w formie czynności techniczno-procesowej, o podjęciu której - na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. - organ ma obowiązek zawiadomić wnoszącego odwołanie. Przepis art. 63 § 1 K.p.a. nie pozostawia wątpliwości, że odwołanie jest postacią podania, a zatem kwestia pozostawienia odwołania bez rozpoznania podlega wyłącznej regulacji art. 64 K.p.a. (zob. G. Łaszczyca (w:) Łaszczyca, Martysz, Matan: KPA – Komentarz, Wolters Kluwer Polska 2010, t. II, s. 190; B. Adamiak (w:) Adamiak, Borkowski: KPA – Komentarz, CH Beck 2017, wyd. 15, s. 711; K. Glibowski (w:) Hauser, Wierzbowski: Komentarz KPA, Warszawa 2015, wyd. 2, s. 659-660; A. Golęba (w:) H. Krysiak-Molczyk: KPA – Komentarz, Wolters Kluwer S.A. 2015, s. 922). W świetle powyższego, słusznie w skardze kasacyjnej podniesiono, że błędne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał, że art.134 K.p.a. znajduje zastosowanie w sytuacji, w której odwołanie dotknięte jest nieuzupełnionym brakiem formalnym. Trafnie wskazano w niej, że w takiej sytuacji nie ma podstawy do wydania postanowienia o niedopuszczalności odwołania, zastosowanie ma natomiast art. 64 § 2 K.p.a. Mimo trafności tego zarzutu skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona, ponieważ zaskarżony wyrok mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przyczyną pozostawienia bez rozpatrzenia przez organ odwoławczy odwołania S-I. sp. z o.o. z siedzibą w S. od decyzji organu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S. z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...]reprezentowanej przez radcę prawnego, było nieuzupełnienie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, braku tego odwołania przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w imieniu Spółki przed organem II Instancji. Z akt sprawy wynika, że udzielone radcy prawnemu przez w/w Spółkę pełnomocnictwo uprawniało do działania w imieniu tej Spółki w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji brak było przesłanek do uznania, że treść tego pełnomocnictwa nie daje umocowania do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta S.. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 32 i 33) nie regulują rodzajów i zakresów pełnomocnictw. Generalnie uprawniają stronę do działania przez pełnomocnika, którym może być każda osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych, a w sprawach mniejszej wagi zwalniają nawet organ od domagania się dokumentu pełnomocnictwa. Stwierdzić więc należy, że Kodeks nie wiąże z pełnomocnictwem szczególnych wymagań i nie określa formalnej jego treści. W postępowaniu administracyjnym zatem rzeczywisty zakres umocowania oceniany być musi każdorazowo na podstawie treści pełnomocnictwa, przy uwzględnieniu istoty i charakteru procedury, a także praw strony. Udzielone radcy prawnemu pełnomocnictwo zawierało umocowanie do reprezentowania Spółki w określonym postępowaniu administracyjnym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego Miasta S.. Nie było więc wątpliwości jakiej sprawy dotyczy. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, a prawo wniesienia odwołania przysługuje każdej ze stron. Prawo to przysługiwało zatem S-I. sp. z o.o. z siedzibą w S., która do realizacji tego uprawnienia umocowała radcę prawnego. Treść udzielonego mu pełnomocnictwa nie dawała podstaw do twierdzenia, że umocowanie do reprezentacji nie obejmowało zaskarżenia decyzji organu I instancji odwołaniem. Umocowanie do reprezentacji dotyczyło sprawy administracyjnej i nie zawierało żadnych wyłączeń. Przy uwzględnieniu powyżej wymienionych zasad procedury administracyjnej przyjąć należy, że pełnomocnictwo udzielone do czynności przed określonym organem administracyjnym obejmuje z mocy prawa umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, w tym do wniesienia odwołania od orzeczenia tego organu do organu odwoławczego (tak też NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2003 r. II SA 2427/01 LEX). Z powyższych względów należało uznać, że wezwanie do uzupełnienia braku odwołania przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa uprawniającego do działania w postępowaniu odwoławczym było pozbawione podstaw, a w konsekwencji wadliwe było pozostawienie bez rozpoznania odwołania na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. wobec nieuzupełnienia nieistniejącącego braku. Wskutek tego błędnego działania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu odwołania S-I. sp. z o.o. z siedzibą w S.. W rezultacie wyrok Sądu pierwszej instancji wydany na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 1a P.p.s.a. jest zgodny z prawem. Z tych względów na podstawie art.184 P.p.s.a. naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.