I SA/Gl 1191/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Randak, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Dorota Kozłowska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2018 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201, dalej: O.p.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...]r. nr [...] określającą A Sp. z o.o. w S. (dalej: podatnik, spółka, skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Decyzja organu odwoławczego została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...]zł, w tym: a) od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: - za okres od I-VII od powierzchni [...] m2 x 0,89 zł = [...]zł; - za okres od VIII-XII od powierzchni [...] m2 x 0,89 zł = [...]zł; b) od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej: - za okres od I-XII od powierzchni użytkowej [...] m2 x 23,03 zł = [...]zł; c) od budowli: - za okres od I-VII od wartości [...] zł x 2% = [...]zł; - za okres od VIII-XII od wartości [...]zł x 2 % = [...]zł. Spółka jest podatnikiem podatku od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie miasta S.. W dniu 3 lutego 2014 r. złożyła ona deklarację DN-1 wraz z załącznikami, w której wykazała do opodatkowania grunty o łącznej powierzchni [...] m2 według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki o łącznej powierzchni użytkowej [...] m2 według stawki właściwej dla budynków oraz budowle o łącznej wartości wynoszącej [...]zł. Do deklaracji podatnik załączył dane o zwolnieniach podatkowych w podatku od nieruchomości (załącznik ZN-1/A), w których wykazał do zwolnienia grunty o łącznej powierzchni [...] m2 oraz budowle o łącznej wartości [...]zł. Zdaniem spółki ww. grunty i budowle kwalifikują się do zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, dalej: u.p.o.l.). Organ pierwszej instancji uznał, iż wykazane przez spółkę do zwolnienia nieruchomości winny podlegać opodatkowaniu, w związku z czym postanowieniem z dnia [...]r. wszczął postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji w szczególności podnosił, iż w okresie od stycznia do lipca 2014 r. spółka nie dysponowała dokumentem, który uprawniałby ją do zarządzania infrastrukturą kolejową, co stanowi jeden z warunków zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Ponadto, zwolnienie podatkowe, przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. dotyczy posiadania linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm. Organ pierwszej instancji uznał, iż tory szerokie, posiadane przez spółkę oraz związane z nimi budowle kolejowe nie tworzyły linii kolejowej, również od lipca 2014 r. Organ ten stwierdził nadto, że na terenie miasta S. znajdują się jedynie tory szerokie ładunkowe, komunikacyjne, wyciągowe, postojowe – czyli nie przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie: a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) u.p.o.l.; b) przepisów Konstytucji RP, tj. art. 87 i art. 217; c) przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 w zw. z art. 139, art. 2a O.p. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na art. 2 ust. 2, art. 2 ust. 3 pkt 4 oraz art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Następnie przytoczył treść art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępnienia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Organ odwoławczy zaznaczył, iż powyższy przepis nie uzależnia wykorzystywania tej infrastruktury na potrzeby publicznego transportu kolejowego. Z uwagi na fakt, iż w u.p.o.l. brak jest definicji pojęć użytych w powyższym przepisie, uzasadnione jest odwołanie się w tym zakresie do regulacji zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1297 ze zm., dalej: u.t.k.). W tych ramach organ odwoławczy wyjaśnił pojęcia: infrastruktury kolejowej, drogi kolejowej, linii kolejowej, sieci kolejowej, odcinka linii kolejowej oraz zarządcy infrastruktury. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.t.k., zarządzanie infrastrukturą kolejową polega (między innymi) na: udostępnianiu tras pociągów dla przejazdu pociągów na liniach kolejowych oraz świadczenia usług z tym związanych (pkt 4) i zarządzaniu nieruchomościami wchodzącymi w skład infrastruktury kolejowej (pkt 5). Przy czym zgodnie z ust. 2 art. 5 zarządca infrastruktury zarządza infrastrukturą kolejową oraz zapewnia jej rozwój i modernizację. Z kolei wymogi formalne, jakie muszą spełniać zarządcy infrastruktury, określa art. 18 ust. 1 u.t.k., zgodnie z którym dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową jest autoryzacja bezpieczeństwa. Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 u.t.k., udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na przydzielaniu przewoźnikowi kolejowemu trasy pociągu na liniach kolejowych oraz umożliwianie mu korzystania z niezbędnej infrastruktury kolejowej, z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym udostępnianie infrastruktury następuje na podstawie wniosków składanych zgodnie z regulaminem przydzielania tras pociągów i korzystania z przydzielonych tras pociągów przez licencjonowanych przewoźników kolejowych, z zachowaniem zasady równego ich traktowania. Przy czym, zgodnie z art. 32 u.t.k. zarządca opracowuje regulamin określający w szczególności tryb składania i rozpatrywania wniosków o przydział tras pociągów, charakterystykę infrastruktury kolejowej przeznaczonej do udostępniania, informacje o warunkach dostępu do niej, sposób ustalania opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej, warunki korzystania z udostępnionej infrastruktury, zakres usług związanych z jej udostępnianiem i warunki ich zapewnienia. Zgodnie natomiast z art. 36 pkt 2 u.t.k. przepisów art. 29-35 nie stosuje się do infrastruktury kolejowej przeznaczonej do użytku właściciela w celu wykonywania przewozów rzeczy wyłącznie dla jego własnych potrzeb. Z powyższego wynika, że zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. dotyczy sytuacji, w których istnieje zobowiązanie zarządcy infrastruktury kolejowej do świadczenia usług w postaci udostępnienia budowli wchodzących w skład infrastruktury kolejowej - licencjonowanym przewoźnikom. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. wynika, iż ze zwolnienia określonego tym przepisem nie mogą korzystać te przedmioty opodatkowania, które nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym. Aby bowiem skorzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie powołanego przepisu, należy spełnić dwie przesłanki: określone przedmioty muszą wchodzić w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz tworzyć linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 u.t.k. bocznica kolejowa to droga kolejowa połączona z linią kolejową, służąca do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymania owych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej; w skład bocznicy kolejowej wchodzą również urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego. Użytkownikiem bocznicy kolejowej jest podmiot działający w obrębie bocznicy kolejowej, będący jej właścicielem lub władającym na podstawie innego tytułu prawnego. Terminal kolejowy, to budynek lub budowla wraz z urządzeniami specjalistycznymi umożliwiające załadunek, wyładunek lub zestawianie pociągów towarowych lub integrację usług towarowego transportu kolejowego z innymi rodzajami transportu. Z kolei świadectwo bezpieczeństwa to dokument potwierdzający zdolność bezpiecznego prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych, wydawany podmiotom zwolnionym z obowiązku uzyskania certyfikatu bezpieczeństwa i autoryzacji bezpieczeństwa, zaś certyfikat bezpieczeństwa jest dokumentem potwierdzającym posiadanie przez przewoźnika kolejowego zaakceptowanego systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań bezpieczeństwa. Natomiast autoryzacja bezpieczeństwa to dokument potwierdzający ustanowienie przez zarządcę infrastruktury systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej. Organ odwoławczy podniósł, że jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 18 lipca 2014 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Urzędu Transportu Kolejowego (dalej: UTK) z zapytaniem, czy spółka jest zarządcą infrastruktury kolejowej posiadającym autoryzację bezpieczeństwa. W odpowiedzi Prezes UTK w piśmie z dnia [...] r. wskazał, iż autoryzacja bezpieczeństwa została wydana spółce w dniu [...] r. W dokumencie tym wpisano linię kolejową nr [...]: [...] – [...]. Organ odwoławczy w związku z tym podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w okresie od stycznia do lipca 2014 r. spółka nie posiadała autoryzacji bezpieczeństwa, a więc dokumentu, który uprawniałby ją do zarządzania infrastrukturą kolejową. Spółka dopiero od dnia [...]r. stała się zarządcą infrastruktury kolejowej, zatem mogła skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Tak więc od 1 sierpnia 2014 r. podatnik spełnił warunki konieczne do uzyskania zwolnienia. W niniejszej sprawie zwolnieniu podlegają wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym budowle o wartości [...]zł oraz zajęte pod nie grunty o powierzchni [...] m2. Dodatkowo organ wskazał, że w dniu [...]r. pełnomocnik spółki przesłał do organu pierwszej instancji "zestawienie długości torów uzgodnionych do autoryzacji za 2014 r." Długość torów wykazana w tym zestawieniu wynosi [...] km, co odpowiada długości torów normalnych zawartych w autoryzacji bezpieczeństwa PL [...]. W powyższym zestawieniu nie zostały wyszczególnione tory o nr [...] i [...]. Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż budowle te nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., ponieważ nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej. Następnie organ odwoławczy zaznaczył, że zasada autonomii prawa podatkowego nie może mieć przesądzającego znaczenia w kwestii związanej z zastosowaniem właściwego typu wykładni oraz definicji legalnych, zawartych w u.t.k., do których odsyła u.p.o.l. Przy wykładni spornych pojęć nie można uwzględniać potocznego znaczenia wyrażeń zawartych w u.p.o.l. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE w celu dopuszczenia do zarządzania infrastrukturą kolejową i eksploatowania jej, zarządca infrastruktury musi uzyskać autoryzację w zakresie bezpieczeństwa od władzy bezpieczeństwa w państwie członkowskim, w którym jest zarejestrowany. Autoryzacja bezpieczeństwa jest dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową (art. 18 u.t.k.). Zatem tylko zarządca infrastruktury, który posiada autoryzację bezpieczeństwa jest podmiotem uprawnionym do skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Natomiast organ odwoławczy odnosząc się do zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. wskazał, że w dniu [...]r. spółka uzyskała autoryzację bezpieczeństwa nr PL[...], a więc od dnia 1 sierpnia 2014 r. została zarządcą infrastruktury kolejowej. Tak więc pierwszy z warunków do zwolnienia w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. byłby spełniony. Z drugiego warunku wynika konieczność posiadania linii kolejowej o szerokości torów większej niż 1435 mm. W złożonej w dniu 3 lutego 2014 r. deklaracji na podatek od nieruchomości podatnik dokonał zwolnienia w trybie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. budowli kolejowych, tworzących w opinii spółki linię kolejową szerokotorową nr [...] oraz zajęte pod nie grunty. W opinii z dnia [...]r. sporządzonej przez powołanego przez podatnika biegłego - mgr inż. T. F. stwierdzono, iż "linia kolejowa nr [...] jest linią szerokotorową o prześwicie toru 1520 mm. Łączy ona stację [...] i stację [...]. Jej początek rozpoczyna się na styku przediglicowym rozjazdu nr [...] należącego do stacji [...], odgałęziając się od linii kolejowej nr [...] [...]- [...]. Koniec Linii [...] znajduje się w km [...] na stacji [...] w torze nr [...], zakończonym kozłem oporowym". Powyższe potwierdziła spółka w piśmie z dnia 12 października 2015 r. Zarówno więc z opinii jak i z pisma podatnika wynika, że linia kolejowa nr [...] rozpoczyna się i kończy na terenie miasta S.. Linia ta nie została objęta uzyskaną przez spółkę autoryzacją bezpieczeństwa obowiązującą w 2014 r., w której wpisano wyłącznie linię kolejową nr [...]: [...] – [...]. Następnie organ odwoławczy nawiązał do obowiązującej od 15 lutego 2007 r. definicji legalnej bocznicy kolejowej, zawartej w art. 4 ust. 10 u.t.k. oraz do definicji użytkownika bocznicy kolejowej (art. 4 ust. 10a u.t.k.), drogi kolejowej (art. 4 ust. 1a u.t.k.), linii kolejowej (art. 4 ust. 2 u.t.k.) i dokonał ich zestawienia. W tych ramach wskazał, że pojęcie bocznicy jest różne od pojęcia linii kolejowej. Wynika z nich, że obie są drogami kolejowymi, jednak sformułowanie, że bocznica "jest połączona z linią kolejową" nakazuje odrzucić pogląd, jakoby mogła wchodzić "w skład linii kolejowej". Bocznica łączy się z linią kolejową, jednak nie jest jej częścią - leży poza obrębem linii kolejowej. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że spółka jest na terenie miasta S. użytkownikiem bocznicy kolejowej, zgodnie z art. 4 ust. 10 u.t.k. Jest to podmiot działający w obrębie bocznicy kolejowej, będący jej właścicielem lub władającym na podstawie innego tytułu prawnego. Z informacji uzyskanej z Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] r. wynika, że użytkownik bocznicy kolejowej (spółka) na terenie bocznicy kolejowej posiada tory o szerokości 1435 mm (tor normalny) i tory o szerokości powyżej 1435 mm (tor szeroki). Bocznica kolejowa odgałęzia się od stacji [...] (po torze szerokim), oraz odgałęzia się od torów o szerokości 1435 mm (tor normalny) ze stacji B S.A. [...]. Tor dojazdowy ze stacji [...] (tor szeroki) do bocznicy kolejowej nie jest zlokalizowany na terenie miasta S.. Powyższa bocznica jest połączona z linią hutniczą szerokotorową nr [...] ([...]). Linia ta nie przebiega przez obszar administracyjny miasta S.. Przebiega ona od kolejowego przejścia granicznego w H. do stacji kolejowej [...]. W ocenie organu odwoławczego z uwagi na treść art. 4 pkt 1 u.t.k., zawierającego określenie infrastruktury kolejowej, nie ulega wątpliwości, że bocznica kolejowa, która nie została określona jako linia kolejowa, ale droga kolejowa połączona z linią kolejową, nie jest taką linią. Ponadto linia nr [...] została ujęta w autoryzacji bezpieczeństwa dopiero w grudniu 2015 r. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się w działaniach organu pierwszej instancji naruszenia art. 87 i art. 217 Konstytucji RP. W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że spółka nie może skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie z powodu tego, iż w okresie od 1 stycznia do 31 lipca 2014 r. nie miała autoryzacji bezpieczeństwa, a tym samym nie była zarządcą infrastruktury kolejowej; b) art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że spółka nie może skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w tym przepisie, ponieważ linia kolejowa nr [...] nie jest linią kolejową, lecz torem dojazdowym stanowiącym szerokotorowy tor bocznicowy; 2. naruszenie przepisów o postępowaniu podatkowym, które miało wpływ na wynik sprawy: a) art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 191 O.p. poprzez brak odniesienia się do dowodów dostarczonych przez spółkę w toku postępowania, co skutkowało błędnymi ustaleniami w zakresie oceny zasadności zwolnienia z opodatkowania; b) art. 2a O.p. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść podatnika niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego oraz stanu faktycznego sprawy. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania w sprawie. Wniósł również o zwrot od organu odwoławczego kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. pełnomocnik skarżącej wskazał, że powyższy przepis nie nakłada na podatnika obowiązku posiadania żadnych dodatkowych dokumentów, takich jak autoryzacja bezpieczeństwa, jako warunek skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Uzależnianie zastosowania tego zwolnienia od posiadania przez spółkę autoryzacji bezpieczeństwa wykracza więc ponad treść przepisu i winno być uznane za wykładnię rozszerzającą, która jest niedopuszczalna w prawie podatkowym. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, obie przesłanki z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. były przez spółkę spełnione w całym 2014 r., a nie wyłącznie od sierpnia do grudnia 2014 r. Pełnomocnik wywodził, że budowle objęte autoryzacją bezpieczeństwa wchodziły w skład infrastruktury również przed wydaniem formalnej decyzji o tej autoryzacji, która stanowi wyłącznie formalny dokument potwierdzający spełnianie przez zarządcę określonych norm bezpieczeństwa. Zatem w całym 2014 r. spółka była zarządcą infrastruktury kolejowej i zobowiązanym do udostępniania jej licencjonowanym przewoźnikom. Posiada infrastrukturę kolejową, w odniesieniu do której wykonuje czynności zarządcy, wskazane w art. 5 u.t.k. Dowodem ich wykonywania jest fakt podpisania stosownych umów z licencjonowanymi przewoźnikami, aktywne zarządzanie majątkiem wchodzącym w skład infrastruktury i dbałość o bezpieczeństwo ruchu kolejowego a także to, że strona funkcjonuje jako podmiot gospodarczy osiągający zyski z działalności polegającej na udostępnianiu infrastruktury kolejowej. Czynności te wykonywane były niezależnie od faktu posiadania autoryzacji bezpieczeństwa. Przez cały 2014 r. spółka była faktycznym zarządcą infrastruktury w rozumieniu u.t.k., co następnie zostało potwierdzone uzyskaniem autoryzacji bezpieczeństwa, przy czym wniosek o jej uzyskanie spółka złożyła już w 2013 r. a zatem co najmniej wtedy spełniała przesłanki jej uzyskania. Jako faktyczny zarządca infrastruktury w rozumieniu art. 4 pkt 7 u.t.k., jeszcze nie posiadając autoryzacji bezpieczeństwa, spółka była zobligowana do udostępniania posiadanej infrastruktury na żądanie licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, co przewiduje art. 29 ust. 1b u.t.k. Dodatkowo, zdaniem pełnomocnika skarżącej, brzmienie art. 4 pkt 18b u.t.k. wyraźnie wskazuje na to, iż przed uzyskaniem autoryzacji bezpieczeństwa starający się o nią musi posiadać faktyczny status zarządcy infrastruktury. Logiczną konsekwencją jest więc, że status zarządcy infrastruktury nie zależy od posiadania autoryzacji bezpieczeństwa. Na poparcie swojego stanowiska powołał się na pisma Prezesa UTK z [...] r. i [...] r., będące odpowiedziami na pisma Prezydenta Miasta S.. Nadto, zdaniem pełnomocnika, zasadność zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w przypadku bycia faktycznym zarządcą infrastruktury (tj. również w razie nieposiadania autoryzacji bezpieczeństwa) potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 537/14. Dalej pełnomocnik skarżącej podniósł, iż spółka przez cały 2014 r. była zobowiązana i faktycznie udostępniała infrastrukturę kolejową licencjonowanym przewoźnikom. Nie posiadała wprawdzie wniosków składanych przez tych przewoźników w trybie Regulaminu przydzielania tras pociągów, jednak cała posiadana przez nią infrastruktura kolejowa normalnotorowa udostępniana była przewoźnikom: C Sp. z o.o., D Sp. z o.o., E Sp. z o.o., F Sp. z o.o., G S.A., H Sp. z o.o., I Sp. z o.o., J Sp. z o.o. Na poparcie swojego stanowiska, iż wystarczające jest faktyczne wykonywanie czynności zarządzania infrastrukturą, aby skorzystać, że zwolnienia podatkowego, określanego w art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. pełnomocnik wskazał na wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2945/12; z dnia 24 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2014/10; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt od I SA/Gd 865/13 do I SA/Gd 869/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Go 183/12. Następnie pełnomocnik skarżącej odniósł się do twierdzenia organu, że w zestawieniu przesłanym przez spółkę w dniu 28 marca 2017 r. nie zostały wyszczególnione tory o nr [...] i [...], w konsekwencji czego organ uznał, iż nie podlegają one zwolnieniu z podatku od nieruchomości, gdyż nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej. Podniósł, iż tory o nr [...] i [...] stanowią odgałęzienia linii [...] prowadzące do bocznicy K Sp. z o.o. Tory te odgałęziają się od toru nr [...] rozjazdem nr [...], a wcześniej rozjazdem nr [...] od toru nr [...]. Tory te stanowią własność spółki i są częścią infrastruktury związaną z linią [...], co wynika z definicji infrastruktury kolejowej, zawartej w art. 4 pkt 1 u.t.k. Fakt, że tory [...] i [...] nie zostały uwzględnione w regulaminie przydzielania tras pociągów nie oznacza, że tory te nie stanowią infrastruktury kolejowej. Następnie uzasadniając zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. pełnomocnik skarżącej podniósł, że organ dokonał błędnej interpretacji przesłanek zwolnienia. Jego zdaniem przepis ten nie wymaga, aby linia kolejowa była bezpośrednio wskazana w posiadanej autoryzacji bezpieczeństwa. Podniósł, że w 2014 r. w autoryzacji bezpieczeństwa, jako zarządzana infrastruktura została wskazana infrastruktura szerokotorowa - tor szeroki o długości [...] km. Autoryzacja bezpieczeństwa obejmowała zatem tory szerokie stanowiące linię kolejową nr [...], pomimo że literalnie linia kolejowa [...] ostała wskazana w autoryzacji bezpieczeństwa dopiero po jej zmianie w dniu [...] r. Na fakt, że autoryzacja bezpieczeństwa w 2014 r. obejmowała linię kolejową [...] wskazuje również Prezes UTK w piśmie z dnia [...]r. Prezes UTK wskazał, że linia nr [...] istnieje i należy do infrastruktury kolejowej zarządzanej przez spółkę, niezależnie od tego, że autoryzacja bezpieczeństwa obejmuje jedynie część tej linii. Pełnomocnik skarżącej omówił kwestię położenia torów oraz status linii kolejowej i wskazywał, że stanowisko organu, zgodnie z którym spółka jest użytkownikiem bocznicy kolejowej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ani w stanie faktycznym. Powołując się na treść art. 4 pkt 2 u.t.k. (definicję linii kolejowej) pełnomocnik stwierdził, iż biegły powołany przez spółkę w swojej opinii z dnia [...] r. wskazał, że linia kolejowa nr [...] jest linią jednotorową, natomiast w stacji kolejowej [...] następuje rozgałęzienie tej linii, co jest zgodne z funkcją stacji kolejowej, która ma umożliwiać pociągom rozpoczynanie i kończenie jazdy, manewry (krzyżowanie się i wyprzedzanie, zmianę kierunku jazdy) lub zmianę składu, zgodnie z § 3 Rozporządzenia w sprawie ruchu kolejowego. Zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie ruchu kolejowego, stacja [...] jest posterunkiem zapowiadawczym, w obrębie którego, oprócz toru głównego zasadniczego znajduje się wiele torów, a pociągi mogą rozpoczynać i kończyć jazdę. Ruch pociągów jest prowadzony po całej linii kolejowej nr [...], która prowadzi od stacji [...] w kierunku stacji [...] i którą tworzą wszystkie tory szerokie posiadane przez spółkę oraz uwzględnione w autoryzacji bezpieczeństwa. Niezasadne jest więc stanowisko organu, że tory szerokie leżące na terenie miasta S. nie są częścią linii kolejowej nr [...]. Wszystkie tory, również te do wykonywania manewrów i innych czynności stanowią w ocenie pełnomocnika linię kolejową. Nadto pełnomocnik skarżącej stwierdził, że spółka przedłożyła w toku postępowania informacje i dane techniczne dotyczące linii kolejowej nr [...] oraz dowody potwierdzające, że jest to linia kolejowa. Podkreślił, że nie istnieje organ, który wydawałby odpowiednie "zaświadczenie" potwierdzające, że określona droga kolejowa jest linią kolejową, zaś autoryzacja bezpieczeństwa nie może zostać uznana za tego typu dokument. Zamiast tego wskazał na inne dowody, znajdujące się w aktach postępowania, które potwierdzają kwalifikację drogi kolejowej nr [...] jako linii kolejowej: - pismo B S.A. z dnia [...]r. nr [...] o uwzględnieniu linii kolejowych nr [...] i nr [...] w wykazie linii kolejowych Id-12 (D-29); - załączniki nr 2.3. ("Wykaz linii") do Regulaminów przydzielania tras pociągów w ramach rozkładów jazdy pociągów na lata 2014/2015 oraz 2015/2016, opracowywanych przez B S.A., w których wskazane są linie kolejowe nr [...] i nr [...] posiadane przez stronę; - opinię biegłego z [...] r. Pełnomocnik wskazał również, że linia kolejowa nr [...] została ostatecznie ujęta literalnie jako linia kolejowa w zmienionej autoryzacji bezpieczeństwa, co potwierdza jej status jako linii kolejowej. Od 2014 r. nie doszło do zmiany układu torów składających się na linię kolejową nr [...], jak również ich nazwy. Pełnomocnik skarżącej podniósł też, że o tym, czy dana droga stanowi linię kolejową czy bocznicę decyduje faktycznie zarządca infrastruktury. Chociaż na gruncie u.t.k. obowiązującej w 2014 r. kwestia ta nie była uregulowana wprost w ustawie, stanowisko spółki znajduje potwierdzenie w u.t.k. znowelizowanej od 30 grudnia 2016 r. Wskazywał, że nieaktualne są w stanie faktycznym za 2014 r. wyroki wydane w sprawach ze skarg spółki w zakresie podatku od nieruchomości w . za poprzednie lata (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3738/13 oraz II FSK 2038/14), gdzie sąd przyjął tezę, jakoby spółka posiadała bocznicę kolejową z powodu posiadania świadectwa bezpieczeństwa. Zgodnie bowiem z decyzją Prezesa UTK z dnia [...]r. ww. świadectwo bezpieczeństwa wygasło jako bezprzedmiotowe z mocą wsteczną, tj. od dnia [...]r., a więc w dniu uzyskania przez spółkę autoryzacji bezpieczeństwa, co zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyrokach dotyczących podatku od nieruchomości w S. (wyroki z dnia 22 września 2014 r.: sygn. akt I SA/Gl 278/14, I SA/Gl 224/14, I SA/Gl 225/14). W kwestii naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 191 O.p. pełnomocnik skarżącej wywodził, że brak odniesienia się przez organ do dowodów dostarczonych przez spółkę w toku postępowania skutkował błędnymi ustaleniami w zakresie oceny zasadności zwolnienia z opodatkowania. Dotyczy to dowodów w postaci pisma Prezesa UTK z dnia [...]r., z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r., w których Prezes UTK potwierdza, że spółka jest faktycznym zarządcą infrastruktury kolejowej oraz że status zarządcy infrastruktury przysługuje spółce zarówno w odniesieniu do linii [...], jak i do linii [...]. Końcowo pełnomocnik skarżącej odniósł się do zarzutu naruszenia zasady przewidzianej w art. 2a O.p., wskazując, że pomimo wielu możliwości interpretacyjnych organ wybrał niekorzystną dla spółki interpretację art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz c) u.p.o.l. oraz dokonał niekorzystnej interpretacji stanu faktycznego. W zakresie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. przejawiało się to w przyjęciu, że status zarządcy infrastruktury kolejowej uzależniony jest od posiadania autoryzacji bezpieczeństwa. Z kolei w zakresie stanu faktycznego sprawy wątpliwości dotyczą ustalenia, czy linia [...] stanowi linię kolejową czy też bocznicę oraz czy wszystkie tory szerokie są częścią linii nr [...]. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Przedmiotem sporu jest w niniejszej sprawie prawo skarżącej do skorzystania w 2014 r. ze zwolnienia podatkowego, przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.o.l., w odniesieniu do budowli i gruntów, wykazanych przez nią w deklaracji podatkowej jako objęte tym zwolnieniem. Mając na uwadze zakreślony w sprawie spór przyjdzie w pierwszej kolejności wskazać, że zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. zwalnia się od podatku od nieruchomości: 1) budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1 435 mm. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że dla prawidłowej oceny istnienia przesłanek zwolnienia podatkowego niezbędne jest posłużenie się przepisami ustawy o transporcie kolejowym (w brzmieniu obowiązującym w 2014 r.). W akcie tym zawarte są poszczególne pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca podatkowy. I tak zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.k. infrastruktura kolejowa oznacza linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Obszar kolejowy to zgodnie z art. 4 pkt 8 u.t.k. powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii kolejowej oraz przewozu osób i rzeczy. Z kolei bocznica kolejowa w myśl art. 4 pkt 10 u.t.k. to droga kolejowa połączona z linią kolejową i służąca do wykonywania załadunku i wyładunku wagonów lub wykonywania czynności utrzymaniowych pojazdów kolejowych lub postoju pojazdów kolejowych oraz przemieszczania i włączania pojazdów kolejowych do ruchu po sieci kolejowej; w skład bocznicy kolejowej wchodzą również urządzenia sterowania ruchem kolejowym oraz inne urządzenia związane z bezpieczeństwem ruchu kolejowego, które są na niej usytuowane. Należy zatem zauważyć, że pojęcie infrastruktury kolejowej jest szerokie, obejmuje nie tylko linie kolejowe, ale również inne budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy. Droga kolejowa to nawierzchnia kolejowa wraz z podtorzem i budowlami inżynieryjnymi oraz gruntem na którym jest usytuowana (art. 4 pkt 1a u.t.k.). Definicja linii kolejowej zawarta w art. 4 pkt 2 u.t.k. stanowi, że jest to droga kolejowa mająca początek i koniec wraz z przyległym pasem gruntu, na którą składają się odcinki linii, a także budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętymi pod nie gruntami. Zestawienie definicji linii kolejowej i bocznicy kolejowej pozwala na sformułowanie poglądu, że pojęcie bocznicy jest różne od pojęcia linii kolejowej. Wynika z nich, że obie są drogami kolejowymi. Jednak sformułowanie, że bocznica "jest połączona z linią kolejową" nakazuje odrzucić pogląd jakoby mogła wchodzić "w skład linii kolejowej". Bocznica łączy się więc z linią kolejową, jednak nie jest jej częścią. Leży poza obrębem linii kolejowej. Droga kolejowa z zestawienia tych dwóch definicji może być więc linią kolejową lub bocznicą. Ustawa w art. 4 zawierającym definicje związane z transportem kolejowym nie zawiera określenia innego wykorzystania drogi kolejowej poza zawartymi w pkt 2 i 10. Jak już wyżej wskazano, bocznica nie wchodzi w skład linii kolejowych, a więc może być uznana za infrastrukturę kolejową jedynie jako budowla przeznaczona do obsługi przewozu osób i rzeczy. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 130/11 - wszystkie wyroki powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem w przypadku bocznicy kolejowej spełniony byłby tylko pierwszy warunek zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., a mianowicie budowla wchodzi w skład infrastruktury kolejowej, ale nie jest linią kolejową, co wyklucza jej zwolnienie z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. Nie można bowiem w świetle przedstawionych wyżej definicji z ustawy o transporcie kolejowym zaakceptować argumentacji pełnomocnika skarżącej, że wszystkie tory, również te do wykonywania manewrów i innych czynności stanowią w linię kolejową. Zasadnie zatem organy podatkowe odmówiły skarżącej prawa do zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. Warunkiem jego zastosowania jest łączne wystąpienie dwóch okoliczności: a) wchodzenie budowli (oraz zajętych pod nie gruntów) w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów u.t.k. oraz b) tworzenie przez nie linii kolejowych o szerokości torów większej niż 1435 mm. Natomiast linia nr [...] nie jest linią kolejową w rozumieniu ustawy o transporcie kolejowym, lecz torem dojazdowym stanowiącym szerokotorowy tor bocznicowy. Zatem skarżąca, jako użytkownik bocznicy kolejowej, nie jest podmiotem uprawnionym do skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. Natomiast, aby skarżąca mogła skorzystać ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. musi być zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym. I tak zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.k. zarządca infrastruktury - to podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie; funkcje zarządcy infrastruktury kolejowej lub jej części mogą wykonywać różne podmioty. Stosownie do art. 18 ust. 1 u.t.k. dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową jest autoryzacja bezpieczeństwa. Z obowiązku uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa zwolnieni są: 1) zarządcy: a) których linie kolejowe są funkcjonalnie oddzielone od reszty systemu kolei i są: - przeznaczone do prowadzenia pasażerskich przewozów aglomeracyjnych i wojewódzkich przewozów pasażerskich w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym lub - wpisane do rejestru zabytków lub do inwentarza muzealiów, b) których linie turystyczne są eksploatowane w celach wykonywania przewozów rekreacyjno-wypoczynkowych i okolicznościowych, w tym kolei wąskotorowych, c) których linie wąskotorowe są eksploatowane w celu przewozu rzeczy (art. 18 ust. 2 u.t.k.). Natomiast w myśl art. 4 pkt 18 b) u.t.k. autoryzacja bezpieczeństwa to dokument potwierdzający ustanowienie przez zarządcę infrastruktury systemu zarządzania bezpieczeństwem oraz zdolność spełniania przez niego wymagań niezbędnych do bezpiecznego projektowania, eksploatacji i utrzymania infrastruktury kolejowej. Skarżąca w dniu [...]r. uzyskała autoryzację bezpieczeństwa nr PL [...]. Zatem dopiero od dnia [...]r. skarżąca stała się zarządcą infrastruktury kolejowej i mogła skorzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Tak więc od 1 sierpnia 2014 r. skarżąca spełniła warunki konieczne do uzyskania zwolnienia. Sąd podzielił w tym zakresie ustalenia organów podatkowych. W wydanej spółce autoryzacji bezpieczeństwa wpisano linię kolejową nr [...]: [...]- [...]. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, pełnomocnik skarżącej w piśmie z 28 marca 2017 r., przesłał do organu pierwszej instancji "zestawienie długości torów uzgodnionych do autoryzacji za 2014 r." i długość torów wykazana w tym zestawieniu wynosi [...]km, co odpowiada długości torów normalnych zawartych w autoryzacji bezpieczeństwa PL [...]. Natomiast w zestawieniu tym nie zostały wyszczególnione tory o nr [...] i [...]. Zatem organy podatkowe obu instancji wyprowadziły prawidłowy wniosek, że budowle te nie podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., gdyż nie wchodzą w skład infrastruktury kolejowej, objętej autoryzacją bezpieczeństwa. Reasumując organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, stwierdzając, że do czasu uzyskania autoryzacji bezpieczeństwa skarżąca spółka nie była zarządcą infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie kolejowym. Przesądza o tym treść przytoczonych wyżej przepisów tej ustawy, a w szczególności art. 4 pkt 7 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1. Skarżąca nie dysponowała autoryzacją bezpieczeństwa, która jest jedynym dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową (pomijając wyjątek z art. 18 ust. 2 u.t.k., nie mający w niniejszej sprawie zastosowania). W ocenie Sądu już ten fakt jest wystarczającym powodem do uznania, że skarżąca nie mogła korzystać ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Nie do zaakceptowania jest bowiem wywód strony skarżącej, że niespełnienie przez nią wymogów formalnych (brak autoryzacji bezpieczeństwa), nie jest przeszkodą do uznania jej za zarządcę infrastruktury kolejowej i odmówienia jej prawa do zwolnienia podatkowego. Przypomnieć trzeba, że zarządcą infrastruktury jest podmiot wykonujący działalność polegającą na zarządzaniu infrastrukturą kolejową, na zasadach określonych w ustawie (art. 4 pkt 7 u.t.k.). Zatem podmiot, który zasad określonych w ustawie nie spełnia, nie jest zarządcą w rozumieniu jej przepisów, a w konsekwencji – w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Natomiast orzecznictwo sądów administracyjnych, na które powołuje się strona skarżąca, w tym wyrok tut. Sądu z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 537/14, dotyczy kwestii zwolnienia podatkowego w aspekcie rozumienia sformułowania "zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania". Również treść pism Prezesa UTK z [...]r., z [...]r. i [...]r., na które powołuje się pełnomocnik skarżącej nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Sąd orzekający stoi bowiem na stanowisku, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie jest wystarczające faktyczne wykonywanie czynności zarządzania infrastrukturą, aby skorzystać, że zwolnienia podatkowego, określanego w art. 7 ust.1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 dyrektywy 2004/49/WE w celu dopuszczenia do zarządzania infrastruktura kolejową i eksploatowania jej, zarządca infrastruktury musi uzyskać autoryzację w zakresie bezpieczeństwa od władzy bezpieczeństwa w państwie członkowskim, w którym jest zarejestrowany. Autoryzacja bezpieczeństwa jest dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową (art. 18 u.t.k.). Regulacja ta została transponowana do artykułu 18a u.t.k. Zgodnie z art. 18a ust. 1 u.t.k. Prezes UTK wydaje autoryzację bezpieczeństwa dla zarządcy mającego siedzibę na terytorium RP, a w myśl art. 18b ust. 4 tej ustawy certyfikat bezpieczeństwa jest wydawany na okres 5 lat i przedłużony co 5 lat na wniosek przewoźnika kolejowego. Takie stanowisko jest prezentowane także w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt: II FSK 16/15, II FSK 2038/14, II FSK 3738/13, II FSK 4101/14, II FSK 4102/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 149/12; z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 368/13; z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1369/13; z dnia 22 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 278/14; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 332/13; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Bk 513/08, a także w doktrynie (por. B. Pahl, Wybrane problemy ze stosowaniem zwolnień w podatku od nieruchomości, Finanse Komunalne 2008, z. 9, s. 23; J. Wantoch-Rekowski (w:) T. Brzezicki, K. Lasiński-Sulecki, W. Morawski (red.), J. Wantoch-Rekowski, Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz, Gdańsk 2009, s. 552-553). Z tych powodów należało stwierdzić, że tylko zarządca infrastruktury, który posiada autoryzację bezpieczeństwa jest podmiotem uprawnionym do skorzystania ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. Sąd uznał za nieuzasadnione zarzuty proceduralne, w tym naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 191 O.p. Organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu w sprawie przeprowadzono szczegółowe postępowanie dowodowe, w toku którego zapewniono stronie czynny udział, a także wyjaśniano stronie przesłanki, którymi kierowano się w toku postępowania, a ustalenia organów znalazły swój wyraz w obszernej decyzji organu pierwszej instancji jak i utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie oceny zasadności zwolnienia z opodatkowania. Nie naruszyły także art. 2a O.p. Należy bowiem zauważyć, że zasada in dubio pro tributario znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu wszystkich jej kontekstów (językowego, systemowego, funkcjonalnego) nie daje zadowalających rezultatów. W przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, mimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność, co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 2a O.p. Natomiast w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Na koniec Sąd sygnalizuje, że skargi spółki dotyczące infrastruktury kolejowej zlokalizowanej na terenie gminy S., zostały oddalone w sprawach o sygn. akt: I SA/Gl 149/12 (dot. 2010 r.), I SA/Gl 473/16 (dot. 2011 r.), II FSK 3738/13 (dot. 2012 r.), II FSK 2038/14 (dot. 2013 r.). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.