I SA/Kr 1243/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Zakładu [...] w K. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 17 listopada 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu - skargę oddala - Przedmiotem skargi do Sądu jest rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa M. na lata 2014-2020, a zarazem Instytucji Rozpatrującej Protest (Zarządu Województwa M. , dalej: IRP) z dnia 17 listopada 2017 nr [...] w sprawie nieuwzględnienia protestu złożonego przez Zakład Opiekuńczo-Leczniczy z siedzibą w K. (dalej: Zakład, Skarżący, Wnioskodawca), od negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej projektu nr [...] pn.: "Bezpieczne środowisko - otoczenie osoby niesamodzielnej" (dalej: projekt) złożonego w ramach konkursu nr [...] (dalej: konkurs), ze względu na niespełnienie obligatoryjnych merytorycznych kryteriów punktowych: "Adekwatność doboru grupy docelowej" oraz "Adekwatność opisu i doboru zadań", określonych w załączniku nr [...] do Regulaminu konkursu [...], 9 Oś Priorytetowa Region Spójny Społecznie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2020 Działanie 9.2 Usługi społeczne i zdrowotne 9.2.1. Usługi społeczne i zdrowotne w regionie - projekty konkursowe, Typ projektów D wsparcie projektów z zakresu teleopieki (dalej: regulamin konkursu). Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco. W informacji z dnia 7 września 2017 r. (znak: [...]) - uzasadniającej negatywną ocenę przedmiotowego projektu, M. Centrum Przedsiębiorczości z siedzibą w K. - Instytucja Organizująca Konkurs (dalej: IOK) wskazała, że projekt został poddany ocenie formalno-merytorycznej dokonanej przez Komisję Oceny Projektów (dalej: KOP) i że projekt nie spełnił obligatoryjnych punktowych kryteriów merytorycznych wyboru projektów tj. kryterium 3 "Adekwatność doboru grupy docelowej" i kryterium 4 "Adekwatność opisu i doboru zadań". Ze względu na charakter błędu IOK stwierdziła brak przesłanek do skierowania wniosku do przedstawienia wyjaśnień w celu potwierdzenia spełnienia kryterium oceny. W związku z powyższym, na podstawie § 9 pkt 8 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów oceniającej wnioski złożone w konkursie nr [...] stanowiącego załącznik nr [...] do Regulaminu Konkursu (dalej: Regulamin KOP), wniosek został odrzucony. Następnie IOK stwierdziła, że uzasadnienie oceny wniosku zostało zawarte w załączonych do informacji kartach oceny formalno-merytorycznej. Od powyższej informacji Zakład złożył protest z dnia 20 września 2017 r., w którym zakwestionował ocenę dokonaną przez IOK w zakresie powyższych kryteriów stwierdzając, że wniosek został oceniony w sposób fragmentaryczny. Zdaniem Skarżącego przedstawiona argumentacja nie uwzględnia wszystkich przedmiotowych założeń wnioskodawcy. Odniesienie się do wniosku w sposób wybiórczy spowodowało w konsekwencji niezrozumienie kompleksowych założeń projektu w odniesieniu do dwóch obligatoryjnych punktowych kryteriów merytorycznych wyboru projektu. Zakład podniósł m.in., że zgodnie z treścią § 9 pkt 8 Regulaminu pracy KOP, nie znajduje on uzasadnienia w przedmiotowej sprawie, bowiem wskazuje, że jeżeli wniosek nie spełnia co najmniej jednego obligatoryjnego kryterium formalnego i nie jest zasadne skierowanie go do wyjaśnień (poprawy/uzupełnienia) w tym zakresie w celu potwierdzenia spełnienia kryterium - zostaje odrzucony i nie podlega ocenie w zakresie kryteriów merytorycznych (ocena przerywana jest po weryfikacji wszystkich kryteriów formalnych). Tymczasem zgodnie z przekazanymi kartami oceny, na etapie oceny formalnej nie stwierdzono przesłanek do odrzucenia wniosku (w przypadku wybranych kryteriów wniosek określono jako wymagający uzupełnienia/poprawy) oraz przeprowadzona została ocena merytoryczna wniosku. Z powyższych względów Zakład wniósł o oddalenie negatywnej oceny wniosku, jest ona bowiem w całości bezpodstawna. Zakład wskazał, że z ostrożności na obecnym etapie odnosi się w treści protestu merytorycznie do wskazanych przesłanek odrzucenia wniosku w kryterium 3 "Adekwatność doboru grupy docelowej" oraz kryterium 4 "Adekwatność opisu i doboru zadań". Dalej Zakład szczegółowo przedstawił swoje stanowisko odnośnie dokonanych ocen przez poszczególnych oceniających. IRP w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia 17 listopada 2017 r. wskazała, iż Zakład wielokrotnie podniósł w proteście (jest to również zarzut proceduralny), iż Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie projektu konkursowego współfinansowanego ze środków EFS stanowiąca załącznik nr [...] do regulaminu konkursu (dalej: Instrukcja), nie zawiera szczegółowych wytycznych co do zakresu informacji jakie powinny znaleźć się we wniosku, a wskazuje jedynie "ogólne wymogi", jakie powinny znaleźć się we wniosku. IRP nie zgodziła się z tym zarzutem i wskazała, że opisowi grup docelowych poświęcono w Instrukcji osobny podrozdział (str. 15-20), gdzie zawarto szczegółowy opis jakie informacje należy wpisać w tych częściach wniosku, które zadecydowały o negatywnej ocenie projektu. Instrukcja jest dokumentem jaki obowiązuje w każdym konkursie ogłaszanym w ramach 8, 9 i 10 osi Priorytetowej RPO WM 2014-2020, a więc obszarów Programu realizujących cele Europejskiego Funduszu Społecznego. Jest to zatem dokument, który opisuje zasady konstrukcji wniosku oraz wskazuje informacje, jakie powinny znaleźć się w każdym wniosku o dofinansowanie, aby mógł on spełnić kryteria wyboru projektów, które zgodnie z ustawą z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U z 2017 r. poz. 1460 ze zm.; dalej: ustawa wdrożeniowa) jest podstawowym wyznacznikiem kierowania wniosku do dofinansowania. Jednocześnie IRP podkreśliła, że Instrukcja nie może zawierać szczegółowych wytycznych wskazujących jakie konkretne informacje należy wpisać we wniosku. To wnioskodawca kierując się zapisami Instrukcji wskazuje we wniosku konkretne informacje, właściwe dla konkretnego zakresu merytorycznego w ramach danego konkursu. Dalej IRP podniosła, że wniosek był oceniany przez ekspertów zewnętrznych z dziedziny "Wyłączenie społeczne". Zakład podniósł w proteście, że nie mógł przewidzieć wszystkich uwag ekspertów, a niektóre sugestie ekspertów nie wynikają z zapisów Instrukcji, lecz z ich doświadczeń w ocenie i realizacji projektów współfinansowanych z EFS. Zdaniem IRP ocena kryteriów, które zadecydowały o negatywnej ocenie wniosku została wyczerpująco uzasadniona. Wezwanie do uzupełnień (korekty/wyjaśnień) nie jest obligatoryjne, a decyzja w tym zakresie należy do ekspertów. Eksperci korzystają z powyższej możliwości, jeśli skala braków lub kwestii koniecznych do wyjaśnienia uniemożliwia jednoznaczną ocenę wniosku. Taka sytuacja miała miejsce również w przypadku niniejszego projektu, gdyż w przypadku kliku kryteriów oceny merytorycznej eksperci nie wydali jednoznacznej oceny, a na karcie oceny projektu sformułowali zakres wyjaśnień. Niemniej jednak w przypadku dwóch kryteriów, które zadecydowały o negatywnej ocenie wniosku, eksperci nie mieli wątpliwości, iż skala uchybień wskazanych przez ekspertów jednoznacznie kwalifikuje wniosek do oceny negatywnej we wskazanych kryteriach. IRP podkreśliła, że drugi z ekspertów w ramach kryterium "Adekwatność opisu i doboru zadań" przyznał 1 pkt na 10 możliwych do uzyskania, a minimum punktowe dla każdego kryterium merytorycznego w ramach niniejszego konkursu wynosiła 6 pkt. Oceniający nie mieli zatem żadnych wątpliwości co do negatywnej oceny wskazanego kryterium. IRP podkreśliła też, że nabór w ramach Poddziałania 9.2.1 Typ D miał charakter konkursowy. Następnie IRP odniosła się do zarzutów dotyczących każdego kryterium, jakie zostały podniesione w proteście. IRP wskazała, że w ramach kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" oceniający przyznali średnią ocen 3,5 pkt (pierwszy ekspert - 4 pkt, drugi ekspert 3 pkt). Wnioskodawca zakwestionował ocenę obu subkryteriów wchodzących w skład przedmiotowego kryterium. W ramach subkryterium: "Analiza doboru grupy docelowej" (w kartach oceny nazwa tego subkryterium brzmi "Adekwatność doboru grupy docelowej" – dopisek Sądu) eksperci przyznali 1,5 pkt (pierwszy ekspert - 2 pkt, drugi ekspert 1 pkt). Zdaniem IRP zarzuty ekspertów są w przeważającej mierze zasadne. W zakresie charakterystyki grupy docelowej IRP wskazała, że we wniosku brakuje danych odnoszących się bezpośrednio do potencjalnych uczestników wsparcia na terenie Województwa M. . Analiza danych dotyczących województwa m. sprowadza się do analizy porównawczej danych ogólnopolskich dotyczących osób niepełnosprawnych w zestawieniu z informacjami nt. liczby ludności w M. . Taka analiza nie jest jednak w pełni miarodajna. Dodatkowo przedstawiona we wniosku analiza nie obejmuje osób, które zgodnie z regulaminem konkursu w pierwszej kolejności powinny zostać objęte wsparciem, tj. osób samotnych oraz samotnie gospodarujących, a także osób w rodzinach, w których rodzina nie może z uzasadnionej przyczyny zapewnić im odpowiedniej pomocy, wykorzystując swe uprawnienia, zasoby i możliwości. Brak uwzględnienia tego faktu jest bardzo poważnym uchybieniem w konstrukcji całego wniosku. Analiza zakładu opiera się głównie na danych dotyczących osób niepełnosprawnych oraz osobach w wieku poprodukcyjnym. W związku z powyższym IRP potwierdziła, że analiza grupy docelowej przedstawiona we wniosku jest niepełna. Uwagę eksperta, iż Zakład podaje dane na temat liczby osób niepełnosprawnych, jednakże brakuje informacji, ile z tych osób to osoby niesamodzielne, IRP uznała za zasadną. Potwierdziła, że niepełnosprawność (zwłaszcza w stopniu znacznym) może prowadzić do niesamodzielności. Trudno jednak stwierdzić, iż każda osoba niepełnosprawna w stopniu lekkim, będzie osobą niesamodzielną, gdyż wiele takich osób funkcjonuje w społeczeństwie z powodzeniem pełniąc samodzielnie funkcje społeczne. W związku z powyższym, IRP potwierdziła, że analiza stopnia niesamodzielności osób niepełnosprawnych, byłaby dobrym rozwiązaniem w niniejszym projekcie, potwierdzającym, iż do projektu zostaną zrekrutowane osoby, które w najwyższym stopniu wymagają wsparcia. Następnie IRP odniosła się do poszczególnych uwag ekspertów. Odnosząc się do: - uwagi eksperta dotyczącej wskazania bezrobocia jako jednego z problemów osób niesamodzielnych, IRR stwierdziła, że bezrobocie oczywiście może być jednym z problemów, który może prowadzić do niesamodzielności. Niemniej jednak Zakład skoncentrował się w analizie grupy docelowej na osobach niepełnosprawnych oraz starszych, wśród których bezrobocie nie jest główną przyczyną niepełnosprawności (winno być niesamodzielności – dopisek Sądu). Uwaga eksperta wskazuje zatem na niespójność charakterystyki grupy docelowej; - uwagi eksperta podkreślającej, iż w ramach niniejszego konkursu możliwa jest jedynie realizacja projektów z zakresu usług społecznych, IRP potwierdziła ten fakt; - uwagi dotyczącej usług opiekuńczych realizowanych w miejscu zamieszkania, IRP potwierdziła, że we wniosku brakuje informacji na ten temat, zatem zarzut Zakładu jest zasadny; - uwag ekspertów dotyczących braku właściwego opisu dotyczącego podziału grupy docelowej ze względu na płeć, IRP stwierdziła, iż we wniosku znajdują się ogólne informacje dotyczące podziału na płeć potencjalnych uczestników projektu. Dotyczą one jednak jedynie osób niepełnosprawnych oraz średniej długości życia kobiet i mężczyzn. We wniosku brak konkretnych informacji lub prawdopodobnych prognoz na temat liczby niesamodzielnych kobiet i mężczyzn na terenie województwa m. . Zakład przyjął, iż udział kobiet i mężczyzn w grupie docelowej będzie równy. Jednak zasadność takiego założenia nie została w pełni udowodniona we wniosku. Nie przedstawiono analizy nt. różnic dotyczących niesamodzielności w zakresie obu płci. Różnice dotyczące średniego wieku życia również mogą wskazywać bardziej na sytuację, w jakiej jedna z płci będzie wymagała większego wsparcia. Wątpliwość ekspertów wynikała z braku szczegółowego opisu w tym zakresie; - uwagi dotyczącej braku informacji w zakresie skali zainteresowania planowanym wsparciem, IRP wyjaśniła, iż ekspert nie miał tu na myśli oczekiwań potencjalnych uczestników, co podnosi Zakład w proteście, lecz brak informacji nt. rzeczywistej skali zainteresowania projektem, która potwierdzałaby szacunki Wnioskodawcy, popartej odpowiednimi danymi; - uwagi dotyczącej braku wskazania źródła dla wskazanych we wniosku oczekiwań opiekunów osób niesamodzielnych, IRP stwierdziła, iż we wniosku istotnie brakuje potwierdzenia źródła danych dla ww. kwestii. Niemniej jednak Zakład opisując oczekiwania uczestników projektu posiłkował się opracowaniem pn.: "Rekomendacje dla prowadzenia centrów wsparcia opiekunów nieformalnych/faktycznych", zatem można przypuszczać, iż opisując oczekiwania opiekunów również posługiwał się tym opracowaniem, zatem niniejszy zarzut eksperta należy uznać za częściowo niezasadny; - uwagi dotyczącej braku sprecyzowania we wniosku co kryje się za stwierdzeniami "trudne warunki życia" oraz "utracone uprawnienia" (...) - co zostało wskazane jako jedne z problemów osób niesamodzielnych, IRP potwierdziła, iż we wniosku zabrakło wyjaśnienia powyższych terminów; - kwestii opiekunów osób niesamodzielnych, IRP stwierdziła, że we wniosku nie scharakteryzowano w pełni tej grupy osób i potwierdziła, iż kwestia opisania roli opiekunów w ramach projektu, który zakłada pomoc osobom niesamodzielnym, jest istotna. We wniosku zabrakło jednak informacji czy opiekunom będzie zapewniane jakiekolwiek wsparcie. Jeśli takiego wparcia nie zaplanowano we wniosku, nie powinni oni zostać ujęci jako uczestnicy projektu. Zasadne jest jednak opisanie tej grupy osób w kontekście ich roli jaką pełnią w stosunku do osób niesamodzielnych; - uwagi eksperta dotyczącej braku wskazania we wniosku "obawy przed monitorowaniem", jako potencjalnej bariery udziału w projekcie osób niesamodzielnych, IRP stwierdziła, iż istotnie takiej bariery nie wskazano, a biorąc pod uwagę, że ocena eksperta opatrzona jest dużą dozą subiektywizmu, to uzasadniony był zarzut eksperta, a niezasadny Zakładu. W ramach subkryterium: "Opis sposobu rekrutacji" obaj eksperci przyznali po 2 pkt. Zdaniem IRP zarzuty ekspertów są w przeważającej mierze zasadne. Dalej IRP szczegółowo odniosła się do poszczególnych uwag ekspertów. Odnosząc się do: - uwag dotyczących sposobu przeprowadzenia rekrutacji, IRP potwierdziła, iż zapisy ujęte we wniosku mogły budzić wątpliwości ekspertów. Zakład w treści pól opisowych we wniosku nie wskazał wprost, że istnieje możliwość składania dokumentów osobiście, stąd uwaga eksperta. IRP podkreśliła, iż w konkursowych warunkach naboru eksperci oceniają wniosek tylko na podstawie jego treści, nie mogą domniemywać intencji wnioskodawcy. We wniosku brak jest informacji nt. "punktów rekrutacyjnych", a istnienie takowych, biorąc pod uwagę obszar projektu (Województwo M. ), wydaje się zasadne. Działania informacyjno-promocyjne zostały opisane we wniosku, istotnie przewidują dość szeroki wachlarz kanałów informacyjnych, jednak nie przewidują one dotarcia do osób posiadających różne rodzaje niepełnosprawności. Zakład stwierdził w proteście, iż nawet jeśli osoby niepełnosprawne same nie uzyskają bezpośredniej wiedzy o projekcie, to działania promocyjne będą nakierowane na opiekunów osób niepełnosprawnych. IRP podniosła, iż nie każda osoba niepełnosprawna posiada opiekuna, a konkurs w głównej mierze powinien objąć osoby samotne i samotnie gospodarujące. W opinii IRP, jako budzący wątpliwości należy ocenić system zgłoszeń do projektu (poczta elektroniczna, poczta tradycyjna), tym samym IRP potwierdziła wątpliwości ekspertów, iż może to utrudnić rekrutację do projektu zniechęcając potencjalnych uczestników. W tym kontekście zasadnym wydaje się utworzenie "punktów konsultacyjno-rekrutacyjnych" w poszczególnych gminach, które przybliżyłyby potencjalnym uczestnikom projekt i jego założenia; - kwestii wskazania we wniosku konkretnych dokumentów rekrutacyjnych, uwagę eksperta IRP uznała za częściowo niezasadną. IRP potwierdziła, że we wniosku zabrakło wskazania, iż kryterium formalne dotyczące miejsca zamieszkania zostanie potwierdzone oświadczeniem stwierdzającym zamieszkiwanie uczestnika na terenie Województwa M. w rozumieniu Kodeksu cywilnego. Za niezasadną należy jednak uznać uwagę dotyczącą weryfikacji niesamodzielności - Zakład zaplanował weryfikację tego kryterium na podstawie "skali Bartel". Niemniej jednak skala ta jest również wykorzystywana jako kryterium merytoryczne. Zabrakło jednoznacznego wskazania, ile otrzymanych punktów w skali Barthel oznacza (w ramach projektu), iż osoba jest kwalifikowana jako niesamodzielna; - kryteriów merytorycznych opracowanych na potrzeby rekrutacji, IRP potwierdziła, iż Zakład nie przewidział w nich wszystkich barier zidentyfikowanych na etapie analizy potrzeb grupy docelowej (brak odniesienia się do bezrobocia, kłopotach w leczeniu i rehabilitacji, utraconych uprawnień i braku efektywnej pomocy). Założenia rekrutacji uczestników/uczestniczek muszą być logicznie powiązane ze zdiagnozowanymi i opisanymi problemami, potrzebami, oczekiwaniami i barierami występującymi po stronie uczestników/uczestniczek. IRP potwierdziła, że w kryteriach zabrakło odniesienia się do wszystkich potrzeb grupy docelowej. Potwierdziła też, że zgodnie z jednym z kryteriów rekrutacji uczestnik mógł uzyskać 1 punkt za posiadanie statusu osoby lub rodziny zagrożonej wykluczeniem społecznym. Zakład twierdził w proteście, iż jest to oczywista omyłka, bo w projekcie będą premiowane osoby doświadczające wielokrotnego wykluczenia społecznego. Niemniej jednak oba powyższe warunki opisano jako kryteria rekrutacyjne, nie można zatem uznać tej kwestii za oczywistą omyłkę, a raczej niespójność zapisów wniosku, bo jeśli Zakład w proteście stwierdza, iż nie planował premiowania osób wyłącznie za posiadanie statusu osoby lub rodziny zagrożonej wykluczeniem społecznym, to nie wiadomo za co miał zostać przyznany punkt, który zgodnie z treścią wniosku został zarezerwowany dla osób posiadających status osoby lub rodziny zagrożonej wykluczeniem społecznym; - wątpliwości eksperta dotyczącej przełożenia punktów otrzymanych na etapie rekrutacji na zakres wsparcia jaki ma otrzymać dana osoba w projekcie, IRP stwierdziła, iż ekspert mógł zgłosić uwagi w tym zakresie. Zadaniem rekrutacji powinno być w głównej mierze zakwalifikowanie grupy osób do udziału w projekcie. Natomiast kwestia ustalenia zakresu wparcia z reguły jest ustalana w pierwszym etapie realizacji projektu, podczas której dokonuje się szczegółowego wywiadu i analizy potrzeb danego uczestnika pod kątem dostosowania indywidulanego wsparcia dopisanego do jego potrzeb. Wnioskodawca w treści wniosku opisał co prawda jak przyznana na etapie rekrutacji punktacja przełoży się na określone wsparcie: Do przyznania usług opiekuńczych podstawowych należy otrzymać min. 3 pkt, dla usług asystenckich min. 4 pkt (i warunek - być niepełnosprawnym), dla usług sąsiedzkich min. - 1 pkt, dla usług opiekuńczych spec. - min. 5 pkt. Usługi świadczone będą do wyczerpania miejsc, jednak nie wyjaśniono dlaczego przyjęto takie założenia, co mogło wzbudzić wątpliwości osoby oceniającej. Jednoznacznie negatywnie IRP oceniła wszystkie te elementy rekrutacji, gdzie jakikolwiek wpływ na przyznanie określonego wsparcia ma mieć kolejność zgłoszeń (nawet jeśli nie jest to wpływ bezpośredni). Wskazała, że zgodnie z Instrukcją przy opisywaniu kryteriów rekrutacji wnioskodawca nie może podawać np. kolejności zgłoszeń do projektu jako jedynego bądź kluczowego czynnika decydującego o przyjęciu danej osoby do projektu. W takim przypadku Wnioskodawca powinien wskazać inne kryteria rekrutacji wraz z przyporządkowaniem im kolejności, wg której dobierani będą uczestnicy/uczestniczki projektu. W związku z powyższym planowana przez Zakład lista rezerwowa będzie poprawna jedynie wtedy jeśli znajdą się na niej osoby, które będą potrzebować pomocy w mniejszym stopniu niż osoby zakwalifikowane do projektu. W żadnym wypadku o udziale w projekcie (nawet przy takiej samej liczbie punktów uzyskanej podczas rekrutacji) nie powinna decydować data zgłoszenia do projektu. IRP potwierdziła również, że we wniosku nie zawarto zapisów, które miały zapewnić równy dostęp kobiet i mężczyzn. Uwaga eksperta wynika z zapisu wniosku, w którym stwierdzono, iż "Udział kobiet i mężczyzn w grupie docelowej projektu będzie równy i nie będzie dyskryminował żadnej płci". Jeśli Zakład zawarł taki zapis we wniosku to powinien zapewnić mechanizm rekrutacji umożliwiający zrekrutowanie równej liczby kobiet i mężczyzn do udziału w projekcie. IRP podsumowując ocenę obu ww. subkryteriów, to jest "Analiza doboru grupy docelowej" oraz "Opis sposobu rekrutacji obaj eksperci", stwierdziła, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż ocena została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy. IRP znalazła pewne nieścisłości w uzasadnieniach ekspertów, niemniej jednak nie mają one wpływu na ogólną poprawność oceny, gdyż w opinii IRP po dokładnej analizie całej dokumentacji aplikacyjnej, uzasadnienie oceny przedstawione na kartach oceny merytorycznej, a także przyznana liczba punktów jest uzasadniona. W związku z powyższym IRP podtrzymała liczbę przyznanych punktów na poziomie średniej ocen dwóch ekspertów, tj. odpowiednio: 1,5 pkt na 4 możliwe do uzyskania oraz 2 pkt na 6 możliwych do uzyskania. Końcowo IRP stwierdziła, iż brak jest podstaw do zmiany punktacji w kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" a to oznacza podtrzymanie negatywnej oceny wniosku w ramach tego kryterium. Następnie IRP przeszła do oceny zarzutów związanych z kryterium "Adekwatność doboru i opisu". W pierwszej kolejności IRP wskazała, że eksperci w ramach tego kryterium przyznali wnioskowi 2,5 pkt (pierwszy ekspert - 4 pkt, drugi ekspert 1 pkt) i stwierdziła, że po dokładnej analizie dokumentacji aplikacyjnej zarzuty ekspertów w przeważającej mierze są zasadne. Dalej IRP szczegółowo odniosła się do poszczególnych uwag ekspertów. Odnosząc się do kwestii braku uzasadnienia we wniosku kwestii wywiadów medycznych przeprowadzanych za pomocą telefonu, stwierdziła, że we wniosku zabrakło uzasadnienia dla tej formy wsparcia. IRP nie widzi podstaw do negowania samego pomysłu wywiadów telefonicznych, jednak tego typu rozwiązanie może być trudne w obsłudze zwłaszcza dla osób w wieku senioralnym, które stanowią istotną część osób niesamodzielnych. Takie rozwiązanie mogłoby być pomocne dla opiekunów projektu, ale problematyczną kwestią jest ich udział w takiej usłudze, gdyż jak stwierdzono we wniosku jest ona przeznaczona tylko dla uczestników projektu, a opiekun osoby niesamodzielnej nie jest uczestnikiem projektu. W części M.1 wniosku uzasadniono na czym polegają urządzenia do teleopieki zaawansowanej - są to urządzania monitorujące dla osób o małym stopniu samodzielności i umiejętności obsługi urządzeń teleinformatycznych, którzy nie zmieniają miejsca swojego pobytu, ale zaplanowano je jedynie dla 5 osób, co biorąc pod uwagę planowaną liczbę uczestników 4.000 sprawi, iż takie urządzenia będą przeznaczona zapewne dla osób o największym stopniu niesamodzielności, co ponownie stawia pod znakiem zapytania zasadność powyższego rozwiązania dla osób w podeszłym wieku o niskim stopniu niesamodzielności, ale o niskiej znajomości systemów teleinformatycznych. Dalej IRP podniosła, że drugi z ekspertów wskazał na wątpliwości w zakresie zorganizowania samej usługi. IRP stwierdziła, iż wątpliwości eksperta są częściowo niezasadne. Zakład w części M wniosku zawarł informacje o technicznych aspektach infrastrukturalnych systemu teleopieki. We wniosku brakuje jednak informacji o jakich wspomina ekspert tj.: w jaki sposób zostanie udostępniona Zakładowi infrastruktura pod system teleopieki przez wybrany podmiot (wynajem, leasing, inny), warunków współpracy z podmiotem, tj. zakresu zadań i odpowiedzialności, jakie są warunki finansowe współpracy z tym podmiotem (we wniosku brak wydatków związanych z udostępnieniem infrastruktury pod system teleopieki). Czy będzie to ten sam podmiot, który będzie dostarczał sprzęt, szkolił osoby i opiekunów oraz zajmował się obsługą teleopieki? Wskazane przez eksperta informacje, w opinii IRP mają duże znaczenie dla organizacji projektu, a co za tym idzie, udzielania wsparcia w ramach projektu. Nie do końca zrozumiała jest też rola specjalisty ds. opieki telemedycznej. IRP potwierdziła, iż zakres obowiązków ww. specjalisty pokrywa się z obowiązkami planowanymi do zlecenia podmiotowi zewnętrznemu oraz, że w harmonogramie rzeczowo-finansowym nie wyodrębniono stanowiska pracowników medycznych. IRP podkreśliła, że pracownik medyczny nie powinien być częścią składowych kosztów liczonych jako liczba osobomiesięcy wykorzystania urządzeń przywoławczych oraz liczba miesięcy świadczenia usługi monitorującej dla osób wyposażonych w zestawy do teleopieki zawansowanej, gdyż jako pracownik wykonujący zadania merytoryczne, jego wynagrodzenie kwalifikuje się do kosztów bezpośrednich, a zatem jego wynagrodzenie powinno zostać ujęte w harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu. Odnosząc się do niespójności zapisów części zadaniowej oraz wskaźnikowej wskazanych przez eksperta, IRP potwierdziła, iż zapisy wniosku są w tym względzie niespójne, co zresztą potwierdził Zakład w proteście. Oceniający wskazali wiele niespójności w ocenie wskaźników, które zostały zakwalifikowane jako możliwe do uzupełnienia (do uzupełnień nie doszło ze względu na jednoznaczną negatywną ocenę kryteriów, które zadecydowały o odrzuceniu wniosku). Uwaga eksperta potwierdza jednak ogólną nieprecyzyjność i niespójność zapisów wniosku, co było jednym z wielu powodów obniżenia punktacji m in. w ramach przedmiotowego kryterium. Odnosząc się do uwag ekspertów w zakresie zadania nr 2, IRP potwierdziła, iż nie wyjaśniono, na jakiej podstawie określono liczbę osób objętych poszczególnymi usługami i liczbę godzin wsparcia, które danej osobie przysługuje. Za częściowo niezasadną IRP uznało uwagę braku informacji nt. sposobu wyboru podmiotu, który będzie realizował usługi opiekuńcze w ramach zadania nr 2. Informacje na ten temat znajdują się w części M.1.7 wniosku, jednak opis sporządzony przez Zakład we wniosku jest niepełny (podobnie jak to miało miejsce w ramach zdania nr 1). Zlecana usługa będzie miała bezpośredni wpływ na realizację jednego z zadań projektu, tym samym ekspert mógł wymagać wskazanych w karcie oceny merytorycznej informacji dla oceny poprawności realizowanej usługi. IRP potwierdziła również, iż w harmonogramie realizacji projektu nie zaznaczono kiedy Zakład dokona wyboru podmiotu zewnętrznego. Odnosząc się do uwag dotyczących zadania nr 3, które skupiają się w głównej mierze na adekwatności zastosowania w szkoleniu w zakresie usług sąsiedzkich metody e-learningu, IRP potwierdziła, iż we wniosku zabrakło analizy, czy zaproponowana forma prowadzenia szkolenia będzie adekwatna do planowanej grupy docelowej. Ten fakt jest w tym przypadku istotny, gdyż szkolenia e-learningowe wymagają posiadania umiejętności teleinformatycznych, a nie jest pewne, że każdy opiekun osoby niesamodzielnej takie umiejętności posiada. Uwaga ekspertów wynikała z braku pewności, iż zaproponowana forma wsparcia będzie adekwatna dla grupy docelowej, a tym samym czy szkolenie w tej formie ma szansę być skuteczne. IRP potwierdziła również, iż z zapisów wniosku nie wynika w jaki sposób wybrane zostaną osoby, które będą świadczyć usługi sąsiedzkie. Biorąc pod uwagę fakt, iż Wnioskodawca planuje objąć tą forma wsparcia 2 tysiące osób, jest to istotna informacja. IRP potwierdziła również niespójności w harmonogramie realizacji projektu wskazane przez pierwszego eksperta. Wnioskodawca w proteście potwierdził te nieścisłości stwierdzając, iż powinny być one potraktowane jako oczywiste omyłki. IRP podkreśliła, że skala "oczywistych omyłek" - jak określa je Zakład, niespójności i braków wielu ważnych informacji dla zasadności oceny wsparcia jest bardzo duża. Mając na uwadze konkursowy charakter naboru umożliwienie Zakładowi poprawy tak wielu nieścisłości, braków i błędów we wniosku byłoby naruszeniem uczciwej konkurencji wobec tych wnioskodawców, którzy nie popełnili tej skali błędów i uchybień w czasie pisania projektu. IRP zaznaczyła, iż w ramach niniejszego konkursu, niektórzy wnioskodawcy byli wzywani do wyjaśnień (uzupełnień/korekty na etapie oceny projektu), jednak skala uchybień i nieścisłości w takich przypadkach była nieporównywalnie mniejsza, niż w przypadku niniejszego wniosku. Podsumowując ocenę kryterium "Adekwatność doboru i opisu" IRP podniosła, że biorąc pod uwagę liczbę uwag ekspertów, które w zasadzie w całości zostały podtrzymane przez IRP, brak jest podstaw do zmiany punktacji w niniejszym kryterium, co oznacza podtrzymanie punktacji przyznanej przez ekspertów, tj.: 3,5 pkt (winno być 2,5 pkt – dopisek Sądu). W związku z powyższym IRP podtrzymała negatywną ocenę wniosku w ramach tego kryterium. W następnej kolejności IRP odniosła się do zarzutów proceduralnych podniesionych w proteście. Odnosząc się do zarzucanej przez Zakład błędnej podstawy odrzucenia wniosku w piśmie z dnia 7 września 2017 r., znak sprawy: [...] (dalej: pismo informujące o negatywnej ocenie projektu), IRP potwierdziła, że poinformowanie przez IOK m.in. że zgodnie z § 9 pkt 8 Regulaminu pracy KOP wniosek został odrzucony, jest błędem. Przepis ten dotyczy bowiem odrzucenia wniosku z powodu niespełnienia kryterium formalnego. Biorąc pod uwagę fakt, iż na etapie oceny formalnej nie stwierdzono przesłanek do odrzucenia wniosku, wskazanie ww. podstawy IRP uznała za oczywistą omyłkę. Podkreśliła, że właściwe zastosowanie w przypadku niniejszej sprawy znajduje § 9 pkt 10 Regulaminu KOP, który brzmi następująco: Jeśli wniosek jednoznacznie nie spełnia co najmniej jednego obligatoryjnego merytorycznego kryterium punktowego i nie jest zasadne skierowanie go do wyjaśnień (poprawy/uzupełnienia) w tym zakresie - zostaje odrzucony i nie podlega ocenie w zakresie premiujących kryteriów merytorycznych. Ocena przerywana jest po weryfikacji wszystkich obligatoryjnych merytorycznych kryteriów punktowych, a do Wnioskodawcy kierowane jest pismo informujące o negatywnym wyniku oceny wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia protestu. Potwierdzeniem charakteru oczywistej omyłki są również załączone do pisma o negatywnej ocenie projektu karty oceny merytorycznej, ocenione przez ekspertów zewnętrznych, z których jednoznacznie wynika, iż projekt nie uzyskał wymaganego minimum punktowego w ramach kryteriów merytorycznych: "Adekwatność doboru grupy docelowej" i "Adekwatność opisu i doboru zadań", co oznaczało negatywną ocenę obu ww. kryteriów, a w konsekwencji negatywną ocenę całego wniosku. Wnioskodawca podniósł również, że z przekazanych mu kart oceny nie wynika, w których obszarach otrzymał mniejszą liczbę punktów co jest niezgodne z § 6 pkt. 12 Regulaminu KOP tj.: członkowie KOP są zobowiązani do przedstawienia w Karcie oceny formalno-merytorycznej wyczerpującego pisemnego uzasadnienia wyniku oceny każdego kryterium ocenionego negatywnie, a w przypadku kryteriów punktowych - do uzasadnienia powodu nieprzyznania maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów (podania wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny lub o obniżeniu punktacji). Uzasadnienie powinno wskazywać na konkretne, stwierdzone przez oceniającego braki i nieprawidłowości we wniosku. W opinii IRP eksperci oceniający wniosek zadośćuczynili wymogom wskazanym przez Wnioskodawcę. Ocena została uzasadniona w sposób bardzo obszerny. Eksperci wskazali, które obszary wniosku zadecydowały o negatywnej ocenie. Oceniający przyznali konkretną liczbę punktów w ramach subkryteriów oraz całych kryteriów oceny merytorycznej. Z przyznanej punktacji, a także uzasadnienia oceny jednoznacznie wynika, iż zapisy części wniosku poświęconej analizie grupy docelowej, rekrutacji do projektu, a także opisowi zadań planowanych do realizacji w ramach projektu nie spełniły wymagań określonych we właściwych kryteriach wyboru projektu. IRP zaznacza jednocześnie, iż zatwierdzone przez Komitet Monitorujący RPO WM 2014-2020 kryteria wyboru projektów nie przewidują przyznania konkretnej liczby punktów w ramach elementów składowych kryteriów bądź subkryteriów (są to merytoryczne aspekty wchodzące w skład kryteriów, a końcowa ocena punktowa danego subkryterium bądź kryterium jest wynikiem oceny każdego z ww. aspektów). Odnosząc się do zarzutów dotyczących uzasadnienia oceny, które w opinii Wnioskodawcy jest zbiorem uwag formalnych niejednokrotnie wskazujących na brak lub niespójność pewnych informacji zawartych we wniosku, które mogły zostać uzupełnione w stosownym trybie, IRP nie podziela tej opinii Wnioskodawcy. W opinii IRP uwagi oceniających miały charakter merytoryczny i były w przeważającej mierze zasadne co zostało uzasadnione we wcześniejszej części rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do kwestii braku wezwania Wnioskodawcy do uzupełnień, IRP podkreśliła, że zgodnie § 9 pkt 12 Regulaminu KOP: Jeżeli zaistnieją wątpliwości Oceniającego co do adekwatnej liczby punktów dla danego projektu, dopuszczalne jest wezwanie Wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień (poprawy/uzupełnienia) w ramach danego kryterium. W niniejszym przypadku oceniający nie mieli wątpliwości co do przyznania adekwatnej liczby punktów. IRP podkreśliła, że wezwanie wnioskodawcy do uzupełnień (korekty/wyjaśnień) nie jest obligatoryjne, a decyzja w tym zakresie należy do ekspertów. IRP stwierdziła, iż brak jest postaw do stwierdzenia błędu w tym zakresie oceny. Ponadto IRP podkreśliła, że niniejszy nabór miał charakter konkursowy, a skierowanie do wyjaśnień (uzupełnień/korekty) wniosku z tak dużą liczbą wątpliwości o charakterze merytorycznym mających bardzo duże znaczenie dla całej konstrukcji projektu (których w opinii IRP nie można uznać za zbiór uwag formalnych i nieścisłości jak to wskazuje Wnioskodawca), byłoby naruszeniem uczciwej konkurencji wobec tych Wnioskodawców, którzy nie popełnili tak wielu błędów i uchybień w czasie pisania projektu. Odnosząc się do kwestii uwag oceniających, które w wielu miejscach wykraczały poza zapisy wniosku o dofinansowanie projektu, IRP podkreśliła, iż każda ocena merytoryczna projektu jest opatrzona dozą subiektywizmu wynikającą z doświadczeń eksperta. Rolą eksperta jest rzetelna i wyczerpująca ocena wniosku pod kątem spełniania kryteriów wyboru projektów, jednak w tej ocenie ekspert powinien również odnosić się do swoich własnych doświadczeń i ocenić czy przedsięwzięcie projektowe jest spójne, logiczne, realne do osiągnięcia, a co najważniejsze, że przełoży się na pomoc jego uczestnikom. Z. O. wniósł na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono oparcie na nieprawidłowej podstawie prawnej oraz ocenę formalno-merytoryczną wniosku o dofinansowanie Zakładu w sposób niezgodny z dokumentacją konkursową. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą, tj. M. Centrum Przedsiębiorczości. W uzasadnieniu zarzutów powtórzono argumentację zawartą w proteście. Podniesiono, że mimo iż Instytucja Zarządzająca w swojej informacji z dnia 17 listopada 2017 r. stwierdziła, że wskazanie podstawy prawnej jako § 9 pkt 8 Regulaminu KOP było oczywistą omyłką, zaś prawidłową podstawą odrzucenia wniosku winien być § 9 pkt 10 Regulaminu KOP, zdaniem Skarżącego tego typu zmiana podstawy prawnej rozstrzygnięcia dokonana przez Instytucję Zarządzającą podczas rozpatrywania protestu Skarżącego, pozbawia go jednej z instancji odwoławczych przewidzianych przepisami ustawy wdrożeniowej. Wprowadza także pewną dowolność stosowania przepisów prawa przez podmioty gospodarujące środkami europejskimi. Zarzucono, że w kartach oceny brak jest wyraźnego odniesienia do treści załącznika nr [...] do Regulaminu konkursu. Załącznik ten określający kryteria wyboru projektów, w odniesieniu do obu kryteriów merytorycznych punktowych nr [...] i nr [...]", zawiera podział nie tylko na subkryteria (nr [...]), ale również wskazuje obszary badane w ramach kryterium. Podniesiono, że wbrew twierdzeniom Instytucji Zarządzającej zawartych w informacji z dnia 17 listopada 2017 r., obszerność oceny dokonanej przez ekspertów nie oznacza, że ocena ta jest zgodna z dyrektywą oceny projektów zawartą w § 6 pkt 12 Regulaminu KOP. Następnie Skarżący przedstawił obszerną polemikę z oceną ekspertów, IOK i IRP w zakresie poszczególnych kryteriów i subkryteriów. W szczególności odnośnie kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" Skarżący podniósł m.in., że w Instrukcji odnośnie pkt. [...] wniosku zawarto jedynie ogólne wymogi tj.: "Należy opisać, kogo Wnioskodawca obejmie wsparciem w ramach projektu. Osoby, które zostaną objęte wsparciem należy opisać z punktu widzenia cech istotnych dla zadań przewidzianych do realizacji w ramach projektu, takich jak np. wiek, status zawodowy, wykształcenie, płeć, niepełnosprawność.". Skarżący podniósł, że dokonał opisu zgodnego z Instrukcją. Instrukcja nie precyzuje poziomu szczegółowości przedstawianej charakterystyki grupy docelowej. Na podstawie tak sformułowanych wytycznych oraz treści kryterium, Wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć jakich danych wymagać będzie Instytucja Organizująca Konkurs. Zatem jeśli oceniający miał w zakresie przedstawionego opisu jakiekolwiek wątpliwości powinien był skierować wniosek do wyjaśnień, zgodnie z informacją zawartą w załączniku nr [...] do Regulaminu konkursu, gdzie wskazano w przedmiotowym kryterium następującą informację: "dopuszczalne wezwanie Wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień w przypadku wątpliwości oceniającego co do adekwatnej liczby punktów dla danego projektu". Skarżący opisał również zasady stosowania skali Barthel, wskazując, że wystarczające było wskazanie poziomu 95 pkt jako poziomu decydującego. Stwierdził również, że dolna granica 40 pkt wynika z zapisów rozporządzenia Ministra Zdrowia w zakresie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej i w związku z tym dolna granica nie wymagała szczególnego wyjaśnienia. Skarżący podniósł, że wystarczająco opisał brak dyskryminacji każdej z płci. Wskazał, że każda osoba niepełnosprawna jest z definicji niesamodzielna. Podniósł, że wbrew twierdzeniom oceniających, opisał sytuację i potrzeby osób niesamodzielnych w ujęciu całościowym, nie różnicując uczestników projektu na korzystających z opieki instytucjonalnej, domowej czy korzystających wyłącznie ze wsparcia rodziny i bliskich, bowiem w jego opinii czynnik ten nie był kluczowym kryterium charakteryzującym grupę docelową. Wskazał, że Instrukcja nie nakładała na wnioskodawcę obowiązku opisu usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania, a zatem jeśli oceniający miał w zakresie przedstawionego opisu jakiekolwiek wątpliwości powinien był skierować wniosek do wyjaśnień. Skarżący stwierdził, że przedstawił we wniosku problemy osób niesamodzielnych i ich opiekunów w postaci charakterystyki, która została opisana w pkt. D.1 wniosku, a także podał wiarygodne źródła, z których korzystał m.in. "na podst. dok. "Rekomendacje dla prowadzenia centrów wsparcia opiekunów nieformalnych/faktycznych ROPS, 2016" oraz podał konkretne oczekiwania, bariery i potrzeby osób niesamodzielnych i ich opiekunów na podstawie "badań własnych wnioskodawcy, wynikających z doświadczeniem przy realizacji innego projektu w ramach Programu PL07 (gr. osób 1215, okres 2014-2016). Badania własne przeprowadzone na próbie 1215 osób i ich opiekunów są wg. Wnioskodawcy bardzo wiarygodną "analizą chęci" osób do skorzystania z tego typu usług. To właśnie ta diagnoza była podstawą dla wskazania w opisie problemów m.in. bezrobocia, trudnych warunków życia czy utraconych uprawnień. Nie ma sprzeczności w ujęciu bezrobocia jako jednego z problemów osób niesamodzielnych. Pomimo, iż w opisie grupy skupiono się na danych o osobach w wieku poprodukcyjnym, bo to wśród nich odsetek osób niesamodzielnych jest największy, to nie można wykluczyć występowania niesamodzielności również u osób młodszych. Skarżący podniósł, że grupę opiekunów przedstawiono we wniosku ze względu na korzyści pośrednie jakie odniosą te osoby z realizacji projektu. Wbrew ocenie ekspertów oszacowana została również liczba opiekunów. Zgodnie z powszechnie obowiązującą wiedzą w Polsce opieka nad osobami niesamodzielnymi czy starszymi tradycyjnie funkcjonuje w sferze prywatnej i stanowi obowiązek rodziny, w tym przede wszystkim kobiet. Z tego powodu przyjęto założenie, że liczba osób niesamodzielnych tożsama jest z liczbą ich opiekunów, co znajduje odzwierciedlenie w opisie zadania nr [...] gdzie wskazano "przyjęto założenie min. 1 opiekun - 1 os. niesamodzielna". Zarzucono, że teza, iż obawa osób przed monitorowaniem może być jedną z barier uczestnictwa w projekcie jest tylko i wyłącznie subiektywną oceną oceniającego, nie mającą uzasadnienia w dokumentacji konkursowej. Jeśli oceniający miał w zakresie przedstawionego opisu jakiekolwiek wątpliwości powinien był skierować wniosek do wyjaśnień. Skarżący wskazał, że scharakteryzował we wniosku ilościowo i jakościowo grupę docelową przedmiotowego projektu - osoby niesamodzielne. We wniosku określono zarówno liczebność grupy, jak i szczegółowo określono podstawowe problemy i oczekiwania osób niesamodzielnych. Wskazano również grupy preferencyjne, zgodnie z Regulaminem konkursu. Będą to w szczególności osoby zagrożone ubóstwem i wykluczeniem społecznym. Liczebność tych podgrup w projekcie wyznaczają wskaźniki określone w pkt. E.3 wniosku. Dane jakościowe zawarte są z kolei w Wytycznych w zakresie realizacji przedsięwzięć w obszarze włączenia społecznego i zwalczania ubóstwa z wykorzystaniem środków Europejskiego Funduszu Społecznego i Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na lata 2014-2020, które szczegółowo definiują ww. grupę preferencyjną. Skarżący podniósł, że podał we wniosku również wiarygodne źródło danych o skali zainteresowania planowanym wsparciem projektowym, wynikających z dośw. przy realizacji innego projektu w ramach Programu PL07 (gr. osób 1215, okres 2014-2016)". Podał też wiarygodne źródła danych o osobach niepełnosprawnych w wieku poprodukcyjnym, co zobrazował statystycznie. We wniosku wskazano cyt. "w [...] żyje 5 mln osób niepełnosprawnych co stanowi 14,3% społeczeństwa", a wiec przyjmując do szacunków ww. odsetek osób niepełnosprawnych (niezaprzeczalnie spełniających kryteria osób niesamodzielnych) w grupie osób w wieku poprodukcyjnym w M. w 2016 r. (liczba osób 628.000 GUS, Rocznik Statystyczny Woj. Małopolskiego, 2016 co podano we wniosku), wnioskodawca udowadnia, że do objęcia wsparciem jest potencjalnie około 90 tys. osób (tylko i wyłącznie niepełnosprawnych). Zatem liczba odbiorców wsparcia planowana we wniosku na poziomie 4.000 osób wskazuje, że uwaga dotycząca niezidentyfikowanej skali zainteresowania planowanym wsparciem projektowym jest uwagą niezasadną. Oceniający nie wskazał, dlaczego przedstawione źródła danych są w jego ocenie niewiarygodne, a tym samym uniemożliwił wnioskodawcy odniesienie się do zarzucanych braków. Wymóg podawania danych ilościowych i jakościowych jest wyłącznie wymogiem narzuconym przez oceniającego, nie mającym potwierdzenia w kryteriach oceny i regulaminie konkursu. Na podstawie obowiązujących zapisów Instrukcji i treści kryterium, Wnioskodawca nie był w stanie przewidzieć jakich danych wymagać będzie IOK. Zatem jeśli oceniający miał w zakresie przedstawionego opisu jakiekolwiek wątpliwości powinien był skierować wniosek do wyjaśnień. Odnosząc się do zastrzeżeń ekspertów w ramach subkryterium: "Opis sposobu rekrutacji" Skarżący podniósł, m.in., że każdy rodzaj usługi świadczony w projekcie musi być potwierdzony w sposób pisemny (taki wymóg jest również wymogiem stawianym przede wszystkim potencjalnym uczestnikom i uczestnikom w każdym projekcie dofinansowywanym ze środków UE). Nie można jednak zgodzić się ze stwierdzeniem, że przewidziano przyjmowanie zgłoszeń wyłącznie za pomocą poczty. W pkt. [...] wniosku wskazano tę formę dostarczania dokumentacji tylko i wyłącznie aby podkreślić, że istnieje taka możliwość kontaktu z Wnioskodawcą (opcja dodatkowa stanowiąca ułatwienie dla potencjalnego uczestnika projektu). Oczywiście dokumentację taką będzie można złożyć w biurze projektu na dzienniku podawczym, o utworzeniu którego wnioskodawca poinformował w pkt. [...] wniosku. Działanie to jest jednak standardem w realizacji projektów dofinansowanych z EFS, dlatego ze względu na ograniczoną liczbę znaków we wniosku, wnioskodawca zdecydował o nie opisywaniu tak oczywistych założeń. Wszystkie zgłoszenia i ankiety będą weryfikowane na miejscu u potencjalnego uczestnika, o czym wnioskodawca poinformował w pkt 2 procedury rekrutacyjnej (szczegółowo opisanej w pkt. [...] wniosku). W odpowiedzi na zgłoszenie będzie przeprowadzony indywidualny wywiad z osobą niesamodzielną na miejscu, co weryfikuje jej poziom niesamodzielności a także stanowi okazję do uzupełnienia ewentualnych braków w formularzu zgłoszenia. W przypadku działań ukierunkowanych na osoby niesamodzielne Wnioskodawca na podstawie wieloletnich doświadczeń uznał, że w procesie rekrutacji niezbędna jest współpraca z otoczenia osoby niesamodzielnej, która i tak właśnie z racji swojej niesamodzielności nie będzie w stanie zgłosić się w jakikolwiek sposób. Z uwagi na powyższe Skarżący nie zgodził się z uwagą oceniającego, że nie zapewniono systemu dotarcia do osób niesamodzielnych i pomocy w wypełnianiu zgłoszenia. Ponadto w pkt. [...] i D.2 wniosku wskazano, że w projekcie zatrudnieni zostaną "rekruterzy terenowi", co jednoznacznie wskazuje na przemyślany i zorganizowany system dotarcia do uczestników projektu. Wnioskodawca zadbał o organizację systemu dotarcia w poszczególnych gminach regionu, które są najbliżej miejsca zamieszkania osób niesamodzielnych poprzez akcję informacyjną skierowaną do stałych służb koordynujących opiekę nad osobami niesamodzielnymi (tj. kadry medycznej - rehabilitantów, pracujących z osobami przewlekle chorymi i starszymi, opiekunów chorych, osób starszych, niesamodzielnych, samotnych - członków rodziny, bliskich i wolontariuszy) co stanowi efektywniejszy system dystrybucji informacji niż system zakładający osobisty kontakt w wyznaczonych punktach, jeśli mówimy o terenie całej Małopolsce. Żadna liczba wyznaczonych punktów osobistego kontaktu nie spełnia warunku pełnej dostępności, natomiast dystrybucja informacji poprzez istniejące służby świadczące usługi zdrowotne i opiekuńcze jest najbardziej efektywnym sposobem informacji i zapewniającym równy dostęp wszystkim osobom niesamodzielnym z terenu Małopolski do uzyskania potencjalnego wsparcia. Skarżący podniósł, że w pkt. [...] wniosku wskazano dwa kryteria formalne rekrutacji, 1 - obszar zamieszkania oraz 2 - niesamodzielność. W przypadku kryterium nr [...], zgodnie z Podręcznikiem kwalifikowania wydatków "Projekty w ramach EFS są realizowane na obszarze objętym RPO WM, przy czym projekty skierowane do osób fizycznych w ramach RPO WM obejmują osoby mieszkające w rozumieniu Kodeksu cywilnego lub pracujące lub uczące się na terenie Województwa Małopolskiego, chyba że kryterium wyboru projektu stanowi inaczej." Tym samym kryterium to zdefiniowane jest z zasady przez dokumentację konkursową i Wnioskodawca, z uwagi na ograniczoną liczbę znaków we wniosku, uznał za niezasadne powielanie tych informacji, bowiem dla IOK powinno być ono znane. W przypadku kryterium nr [...] - w pkt. [...] wniosku wyraźnie wskazano, że dokumentem, na podstawie którego weryfikowana będzie niesamodzielność pacjenta będzie skala Barthel. Odnosząc się do zarzutu niezdefiniowania kryteriów kwalifikujących do określonych usług, Skarżący wskazał, że kryteria rekrutacyjne odnoszą się do opisanych problemów osób niesamodzielnych, przyznają dodatkowe punkty (max. 6 pkt) za spełnianie jednocześnie innych przesłanek: przynależność do grupy osób z niepełnosprawnościami, do rodziny zagrożonej ubóstwem lub wykluczeniem społecznym, doświadczające wielokrotnego wykluczenia społecznego, o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności; z niepełnosprawnością sprzężoną oraz osoby z zaburzeniami psychicznymi, lub przynależność do rodziny korzystające z PO PŻ lub rodziny zagrożonej ubóstwem lub wykluczeniem społecznym w związku z rewitalizacją obszarów zdegradowanych, co jest właśnie związane w sposób bezpośredni z trudnymi warunkami życia, biedotą i bezrobociem, kłopotami w leczeniu i rehabilitacji, utraconymi uprawnienia i brakiem efektywnej pomocy. Podniósł, że termin "wykluczenie społeczne" został opisany w opracowaniu sporządzonym przez WUP pt.: "Aktywizacja zawodowa i integracja społeczna". Nie jest także prawdą, że nie zdefiniowano kryterium na podstawie, którego zrekrutowano może zostać osoba która w skali Barthel otrzyma od 76 do 95 pkt. W pkt. [...] wniosku wyraźnie wskazano, że niesamodzielność (określona w oparciu o skalę Barhel jest kryterium formalnym, a przedstawione we wniosku przedziały uzyskanych w ww. skali punktów, wyznaczają liczbę punktów możliwych do uzyskania w trakcie rekrutacji. Skarżący wskazał, że nie planuje przyznawania dodatkowych punktów wyłącznie za posiadanie statusu osoby lub rodziny zagrożonej ubóstwem lub wykluczeniem społecznym. Dodatkowe punkty mogą zostać przyznane osobie lub rodzinie zagrożonej ubóstwem lub wykluczeniem społecznym doświadczające wielokrotnego wykluczenia społecznego, co wskazano w pkt. [...] wniosku oraz osobie lub rodzinie zagrożone ubóstwem lub wykluczeniem społecznym w związku z rewitalizacją obszarów zdegradowanych - ten warunek w pkt. [...] wniosku został omyłkowo skrócony tylko do pierwszej części zdania. Odnosząc się do zarzutu, że punkty, które zostaną przyznane na etapie rekrutacji, mają przesądzać o zakresie wsparcia, który dana osoba ma otrzymać, Skarżący wskazał, że na podstawie jego wieloletniego doświadczenia w obszarze usług opiekuńczych i społecznych, taka gradacja jest uzasadniona ze względu na planowane do uzyskania efekty wsparcia i specyfikę grupy docelowej. Odpowiadając na zarzut, że we wniosku nie opisano zasad tworzenia listy rezerwowej, Skarżący wskazał, że w pkt. [...] wniosku wskazano inne istotne dla listy rezerwowej warunki, cyt. "W przypadku, gdy wszystkie miejsca zostaną zajęte, tworzona będzie lista rezerwowa kandydatów, w momencie pojawienia się wolnego miejsca sprawdzana będzie kwalifikowalność osoby do wejścia do projektu". Wskazano, że pozostałe zasady tworzenia listy będą charakterystyczne dla tego typu działań (standardy przy projektach realizowanych z EFS). Skarżący podniósł, że wbrew zarzutom oceniających, wykazał we wniosku, iż rekrutacja zapewnia równy dostęp i zapewnia brak dyskryminowania żadnej płci. Wyrazem działań ukierunkowanych na przeciwdziałanie dyskryminacji są m.in. odpowiednio zaprojektowane kryteria rekrutacji, które nie nakładają preferencji dla żadnej z płci, a także zaplanowana kampania informacyjno - promocyjna skierowana do ogółu społeczeństwa (bez preferencji co do płci). O zachowaniu równego dostępu do usług świadczy, że kryterium jest niesamodzielność a nie płeć. Wnioskodawca przedstawił statystyki wskazujące, iż nie występuje znaczna nierówność w obszarze problemowym. Odnosząc się do zarzutu, że nie przedstawiono we wniosku informacji na temat działań w sytuacji gdy kandydaci na uczestników otrzymają taką samą liczbę punktów, Skarżący podniósł, że w przypadku, gdy kandydaci na uczestników otrzymają taką samą liczbę punktów, decydować będzie data zgłoszenia. Jest to standardowa praktyka stosowana w projektach finansowanych z EFS i w opinii Wnioskodawcy nie wymagała dodatkowego wytłumaczenia, szczególnie, że Instrukcja nie wskazuje wymogu określania takiej informacji. W odpowiedzi na zarzut, iż nie opisano we wniosku sposobu prowadzenia rekrutacji uwzględniającej możliwość dotarcia z informacją o projekcie i oferowanym w nim wsparciu do osób z różnymi rodzajami niepełnosprawności, Skarżący stwierdził, że celowo w projekcie zaplanowano cały wachlarz działań informacyjnych, aby zapewnić dotarcie do jak najszerszego grona odbiorców, w tym również osób z różnymi niepełnosprawnościami. Dostosowanie form przekazu do potrzeb osób z różnymi niepełnosprawnościami jest obowiązkiem Wnioskodawcy, nie zaś działaniem ponadstandardowym, które w jego opinii należałoby opisywać w dokumentacji aplikacyjnej. Skarżący dodał, że w pkt [...] wniosku cyt.: "Zakres działań inform-promoc został zaplanowany z uwzględnieniem zakładanych celów i wymogów związanych z promocją proj. Narzędzia komunikacji wybrane zostały pod kątem specyfiki proj. i odpowiadają zasięgowi realizacji oraz zakładanym celom". W odpowiedzi na zarzut, że nie przedstawiono żadnych informacji na temat rekrutacji opiekunów nieformalnych osób niesamodzielnych, Skarżący wskazał, że opiekunowie osób niesamodzielnych nie będą uczestnikami projektu. Założono jednak, że to opiekun co do zasady zgłaszać będzie do projektu osobę niesamodzielną, a w pewnych sytuacjach będzie ją również formalnie reprezentować, cyt. "kontrakt trójstronny jest zawarty pomiędzy osobą niesamodzielną (lub jej opiekunem prawnym/nieformalny), osobą świadczącą usługi opiekuńcze oraz podmiotem realizującym usługi opiekuńcze." W projekcie opiekunowie osób niesamodzielnych nie będą jednak rekrutowani w innej rekrutacji niż osoby niesamodzielne. Założono, że co najmniej jeden opiekun przypada na jedną osobę niesamodzielną i nie ma potrzeby realizacji osobnej rekrutacji opiekunów osób niesamodzielnych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących sposobów dotarcia, promocji i rekrutacji, w szczególności, jakoby miały się odbywać za pośrednictwem internetu oraz pocztą, Skarżący stwierdził, że we wniosku wprost wskazano, iż: 1. Kampania adresowana do ogółu społeczeństwa ze szczególnym uwzględnieniem: - kadry medycznej - rehabilitantów, pracujących z osobami przewlekle chorymi i starszymi, - opiekunów chorych, osób starszych, niesamodzielnych, samotnych - członków rodziny, bliskich i wolontariuszy; 2. Target geograficzny - Kampania adresowana do osób zainteresowanych tematem z terenu Małopolski. Realizacja działań informacyjno-promocyjnych w ramach projektu prowadzona będzie przez cały okres realizacji projektu z wykorzystaniem publikacji prasowych w prasie lokalnej, regionalnej i branżowej, publikacji (ulotki, plakaty etc.), internetu (strona projektu, kampania promoc.), mediów społecznościowych oraz stałych działań w zakresie PR'u zewnętrznego. Odnosząc się do zarzutu zastosowania ciągłej rekrutacji, co nie daje możliwości zastosowania w procesie rekrutacji przyjętych kryteriów preferencyjnych w stosunku do określonej grupy osób, zgodnie z Wytycznymi, Skarżący wskazał, że sugerowane przez oceniającego zastosowanie 2-3 tygodniowych etapów/okresów, które pozwoliłyby - z puli przyjętych w takim etapie zgłoszeń - dokonać wyboru osób najbardziej potrzebujących pomocy zgodnie z przyjętymi kryteriami preferencyjnymi, nie wynika z dokumentacji konkursowej. Zakład wskazał, że lista uczestników w jego projekcie byłaby aktualizowana każdorazowo w momencie przyjęcia nowego uczestnika. Dalej, odnośnie kryterium "Adekwatność opisu i doboru zadań", Skarżący podniósł, że wbrew stwierdzeniu oceniających, Instrukcja nie wskazuje konieczności przedstawiania uzasadnienia dla każdej z podejmowanych w ramach usługi czynności, takich jak "teleopieka zaawansowana". Wystarczające jest zdaniem Zakładu zawarte w pkt [...] wniosku stwierdzenie: "Ocena sytuacji przez pogłębiony wywiad telefoniczny z wykorzystaniem systemów inform. wspomagających decyzję kliniczną pozwala na zalecenie najbardziej optymalnego rozwiązania." Z kolei odpowiadając na zarzut, że nie opisano na jakich zasadach wyposażeni zostaną uczestnicy w zestawy urządzeń przywoławczych, Skarżący przywołał zapisy pkt. [...] wniosku, gdzie zawarto informację, że procedura rekrutacyjna do projektu zakończy się podpisaniem umowy. W przypadku objęcia osoby niesamodzielnej wsparciem w postaci wyposażenia w urządzenia przywoławcze - będzie ona podstawą wydania sprzętu. Powyższa informacja, w opinii Zakładu, nie wymagała powielania w ramach pkt. [...] W części M.1 wniosku wskazano: "urządzenia do teleopieki zaawansowanej zapewniających zaawansowanych stopień monitorowania stanu zdrowia - tj. urządzeń monitorujących dla osób o małym stopniu samodzielności i umiejętności obsługi urządzeń teleinformatycznych, którzy nie zmieniają miejsca swojego pobytu". Odnośnie zarzutów oceniających, że we wniosku nie wyjaśniono dlaczego o zakresie wsparcia ma decydować pracownik medyczny, a w pozostałych zapisach wniosku, w tym w harmonogramie rzeczowo finansowym brak jest informacji na temat angażowania takich pracowników, a także że w różnych częściach wniosku jako decydujące o zakresie wsparcia wskazano raz zespół kwalifikacyjny (nie opisując, kto wchodzi w jego skład), raz liczbę punktów za spełnienie kryteriów rekrutacyjnych, a w zadaniu nr [...] przy opisie określania zakresu usług opiekuńczych np. - pracowników socjalnych, Skarżący podniósł, że niesamodzielność wynika z różnych przyczyn, ale zawsze jest bezpośrednio związana ze złym stanem zdrowia osoby niesamodzielnej, który musi być również brany pod uwagę w zakresie świadczonych w ramach projektu usług - np. dostęp i korzystanie z Centrum Teleinformacyjnego. Pracownik medyczny jest ujęty w kosztach - jest częścią składową kosztów liczonych jako liczba osobomiesięcy wykorzystania urządzeń przywoławczych i liczba miesięcy świadczenie usługi monitorującej dla osób wyposażonych w zestawy do teleopieki zaawansowanej. Fakt wskazania w opisie zadania, że decyzje na temat zakresu wsparcia i plan opieki ma podejmować zespół kwalifikacyjny jest oczywistą omyłką pisarską. O zakresie wsparcia decydować ma pracownik medyczny zatrudniony do obsługi centrum teleinformatycznego. Powyższe nie powinno stanowić podstawy odrzucenia wniosku. Niespójności w zakresie nazewnictwa stanowisk możliwe są do wyjaśnienia na etapie uzupełnień. Opisany natomiast w pkt. [...] wniosku sposób świadczenia ww. usługi i fakt, że pracownik medyczny będzie podejmował decyzje o zakresie wsparcia, dotyczy już stricte sposobu świadczenia wsparcia - obejmuje szczegółowy plan opieki dla danego pacjenta w ramach wcześniej określonego typu usługi. Skarżący zarzucił, że oceniający sztywno oddzielają sferę usług opiekuńczych i zdrowotnych i wszystkie elementy, które mają przymiotnik medyczny są identyfikowane z usługą zdrowotną. Jednak stan niesamodzielności jest to głównie stan fizycznej niesprawności w sposób bezpośredni związany ze stanem zdrowia osoby niesamodzielnej stąd nieuniknionym jest łączenie tych dwóch aspektów podczas weryfikacji należnych form wsparcia przy czym nie jest świadczona w ramach projektu żadna usługa zdrowotna. Odnosząc się do zarzutu, że we wniosku nie wyjaśniono na jakiej podstawie określono liczbę osób objętych poszczególnymi usługami i liczbę godzin wsparcia, które danej osobie przysługuje, Skarżący wskazał, że Instrukcja nakłada obowiązek podania jedynie liczby uczestników. Nie wskazuje na obowiązek jej uzasadnienia. Podniósł, że liczba godzin sąsiedzkich usług opiekuńczych przypadających na jednego uczestnika (ok. 68,37 h) w całym projekcie może być niespójna ze średnią przypadając w poszczególnych latach, ze względu na świadczenie usługi w sposób zindywidualizowany (dostosowany do potrzeb i możliwości danej osoby) oraz jak najbardziej zbliżony do warunków odpowiadających życiu w środowisku domowym i rodzinnym, co wpływa na to iż czas i intensywność w liczbie godzin usługi przypadających na miesiąc i na jedną osobę trwania w przypadku różnych osób będzie różna. Odpowiadając na zarzut, że nie wyjaśniono dlaczego wsparcie ma trwać nie dłużej niż 4 miesiące dla 1 osoby (w uzasadnieniu w polu [...] wskazano inne okresy świadczenia usług np., 3 miesiące), Skarżący wskazał, że 4 mies. to czas, który pozwala na to by opiekunowie stworzyli system pracy z uczestnikiem, aby w momencie zakończenia wsparcia w projekcie, osoba ta nie została bez pomocy (wolontariat, wsparcie otoczenia itp.). Projekt zakładający długotrwałe wsparcie byłby niezgodny z założeniami programu dot. świadczenia usług w społeczności lokalnej. Ponadto Instrukcja nie wymaga w opisie zadań uzasadnienia dla przyjętego okresu wsparcia. Skarżący podniósł, że wbrew ocenie eksperta, z wniosku jednoznacznie wynika, że każdy z uczestników może skorzystać z więcej niż jednej usługi. Odnosząc się do zarzutu, że we wniosku nie określono, w jaki sposób zostaną wyłonione osoby świadczące usługi sąsiedzkie, nie wyjaśniono powodów dla jakich zdecydowano o prowadzeniu szkolenia w formie e-learnigowej, nie przedstawiano we wniosku analizy potwierdzającej, że taka forma szkolenia jest adekwatna i nie stanowi bariery uczestnictwa, Wnioskodawca wskazał, że w opisie zadania wskazano, iż wyłonienie osób świadczących usługi sąsiedzkie nastąpi w oparciu o regulamin konkursu, na podstawie ustalonych kryteriów, a obowiązek wskazania jakimi umiejętnościami obsługi komputera trzeba dysponować, aby wziąć udział i ukończyć szkolenie, nie wynika z Instrukcji. Podobnie zdaniem Skarżącego Instrukcja nie wymaga opisu wymaganego doświadczenia i kompetencji od osób świadczących poszczególne usługi. Dalej Zakład wskazał, że rozbieżność pomiędzy harmonogramem realizacji projektu w zakresie czasu prowadzenia rekrutacji uczestników do teleopieki, a opisem rekrutacji, jest oczywistą omyłką i nie powinna stanowić podstawy odrzucenia wniosku. Odnosząc się do zarzutu, że brak jest we wniosku precyzyjnej informacji, w jaki sposób zostanie zorganizowana/stworzona infrastruktura pod system teleopieki, zapisy są niespójne a zakres zadań powierzonych podmiotowi zewnętrznemu po części dubluje się z zakresem personelu planowanego do zatrudnienia przez Wnioskodawcę, Skarżący wskazał, że ww. informacja została ujęta w punkcie M. 1.7 wniosku (ze względu na ograniczoną liczbę znaków). Opis dotyczący stworzonej infrastruktury wskazuje zakres Minimalnej infrastruktury dla Centrum Teleinformacyjnego oraz minimalne zaplecze merytoryczne systemu. W związku z powyższym Skarżący nie zgodził się ze stwierdzeniem, że nie umieścił we wniosku szczegółowego opisu. Skarżący podniósł, że nie miał na etapie składania wniosku obowiązku szczegółowego opisania kwestii wyboru firmy zewnętrznej odpowiedzialnej za infrastrukturę teleopieki. Odnośnie kwestionowanego przez eksperta zagwarantowania trwałości projektu, Skarżący wskazał, że wynikać ona będzie z własności 4.000 urządzeń przywołujących i umowy o dofinansowanie. Odnosząc się do zarzucanej niespójności wskaźników, Skarżący wskazał, że w rubryce dot. Wartość docelowa wskaźnika zaistniała omyłka pisarska. Odpowiadając na zarzut braku wskazania terminu i trybu w jakim wnioskodawca planuje dokonać wyboru podmiotów oraz wskazania zadań, które będą powierzone do realizacji tym podmiotom, Skarżący stwierdził, że powyższe informacje znajdują się we wniosku (pkt. [...], [...]). Brak szerszego opisu szeregu kwestii zarzucany przez oceniających Skarżący uzasadnił też ograniczoną w formularzu wniosku liczbą znaków. Podsumowując Skarżący wskazał, że oceniający niewłaściwie ocenili w całości negatywnie adekwatność dobory grupy docelowej oraz adekwatność opisu i doboru zadań. Większość zarzutów wynikała z niezrozumienia przez oceniających założeń i logiki projektu lub pobieżnej analizy zapisów wniosku. Skarżący wskazał bowiem, że w przypadku gdy oceniający zarzucali brak danych, informacje te zawarte były we wniosku, albo (co wystąpiło znacznie częściej) ocena ta wykraczała poza kryteria określone w Regulaminie konkursu. Powoływanie się przez oceniających na brak danych, których konieczności podawania nie można było przewidzieć na podstawie dokumentacji konkursowej, w szczególności Instrukcji wypełniania wniosku, jest w opinii Skarżącego niedopuszczalne. Sytuacją budzącą zastrzeżenia jest również formułowanie w kartach oceny zarzutów w postaci subiektywnych opinii oceniających, nie mających potwierdzenia w dokumentacji konkursowej czy nawet ogólnodostępnych źródłach wiedzy z zakresu badanego obszaru. Rolą oceniających nie jest wskazywanie wątpliwości, lecz ocena zgodności zapisów wniosku z obowiązującymi kryteriami. Naganną praktyką jest w szczególności sugerowanie wnioskodawcy innych rozwiązań np. w obszarze rekrutacji, nie mających poparcia w Regulaminie konkursu i wskazywanie braku opisu takiego rozwiązania, jako podstawy do obniżenia przyznawanej punktacji, co w konsekwencji doprowadziło do negatywnej oceny projektu. Odnosząc się do stanowiska IOK Skarżący wskazał, że pomimo że w Instrukcji opisowi grupy docelowej poświęcono osobny podrozdział (str. 15-20), to uwagi ekspertów wykraczały poza ten opis. Instrukcja nie precyzuje poziomu szczegółowości przedstawianej charakterystyki grupy docelowej i pozostawia w tym zakresie możliwość przedstawiania własnych analiz, wskazując nawet iż "w przypadku, gdy dana cecha osób, do których skierowane będzie wsparcie, nie ma znaczenia w kontekście planowanego projektu, Wnioskodawca nie musi jej uwzględniać w opisie". Skarżący zarzucił subiektywizm oceny ekspertów w przypadku dwóch argumentów (dot. obaw uczestników przed "monitorowaniem" oraz sposobu przyjmowania zgłoszeń do projektu w formie elektronicznej). Oba argumenty Skarżący kwestionował w treści złożonego protestu. Zdaniem Zakładu Instytucja Zarządzająca w żadnej mierze nie odniosła się merytorycznie do tych argumentów. W kartach oceny eksperci wyrazili wątpliwości w zakresie zastosowania pewnych rozwiązań, które w opinii Skarżącego, na podstawie jego wiedzy i wieloletniego doświadczenia, są rozwiązaniami skutecznymi i efektywnymi. Skarżący podniósł, że IRP powinna rozstrzygać protest w oparciu o zgromadzoną w sprawie dokumentację, w tym w szczególności treść wniosku aplikacyjnego, karty oceny wniosku, treść protestu i stanowisko IOK. Formułowanie stwierdzeń typu "oceniający nie mieli zatem żadnych wątpliwości" wykracza poza zakres uprawnień IRP. IRP nie powinna domniemywać intencji oceniających. Skarżący wskazał, że IRP stwierdziła, iż zarzuty ekspertów są w przeważającej mierze zasadne. Jednakże oznacza to, że zarzuty ekspertów są w części niezasadne, tj. obarczone błędem. W zaskarżonej informacji nie wskazano wprost tych błędów i nie zawarto oceny jaki wpływ miały one na dokonaną ocenę wniosku. Brak jest również uzasadnień dla podtrzymania stanowiska oceniających w przypadku niektórych uwag. Między innymi brak jest uzasadnienia IRP dla tezy o braku miarodajności analizy porównawczej danych ogólnopolskich dotyczących osób niepełnosprawnych w zestawieniu z informacjami nt. liczby ludności w M. . Tymczasem wnioskodawca w proteście zawarł stosowne uzasadnienie, co wykazywano w niniejszej skardze. Sytuacją niedopuszczalną, w opinii Skarżącego, jest fakt, iż Instytucja Zarządzająca wskazuje w treści rozstrzygnięcia iż niektóre uwagi/uchybienia nie miały wpływu na ocenę projektu. Odwołując się do stwierdziło IRP, że skala "oczywistych omyłek", niespójności i braków wielu ważnych informacji dla zasadności oceny wsparcia jest bardzo duża, Skarżący zauważył, że w całym proteście powołał się na oczywistą omyłkę tylko w przypadku czterech uwag: 1 - dot. harmonogramu, 2 - dot. wskaźników, 3 - dot. zasad rekrutacji i 4 - nazewnictwa stanowisk. Powyższe, w opinii Skarżącego, nie stanowi znaczącej skali. Pozostałe braki wynikały z braku stosownych zapisów w Instrukcji i jak wielokrotnie podnoszono w proteście, wnioskodawca nie mógł przewidzieć, że informacje takie będą wymagane, stąd nie można ich nazwać brakami. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa odniósł się do sformułowanych zarzutów i wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymuje stanowisko IRP i uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich przepisów zalicza się, powoływaną już w pierwszej części uzasadnienia, ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, która określa m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa ta reguluje postępowanie sądowoadministracyjne pod wieloma względami odmiennie od trybu określonego w P.p.s.a., która znajduje odpowiednie zastosowanie jedynie w zakresie nieuregulowanym przez ustawę wdrożeniową, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 P.p.s.a. (art. 64 ustawy wdrożeniowej). Wprowadza także pewne modyfikacje w stosunku do rozwiązań przewidzianych w P.p.s.a. Odnośnie procedury wyboru projektu do dofinansowania wyjaśnić należy, iż przepisy ustawy wdrożeniowej przewidują tryb konkursowy lub pozakonkursowy (art. 38 ust. 1). W trybie konkursowym, a w takim trybie następował wybór projektu w rozpoznawanej sprawie, wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję (art. 39 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów i uzyskały największą liczbę punktów (art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu wybieranego w trybie konkursowym, przysługuje prawo wniesienia protestu w celu ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów (art. 53 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Protest jest rozpatrywany przez właściwą instytucję zarządzającą, którą w przypadku regionalnego programu operacyjnego jest zarząd województwa (art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej) lub pośredniczącą, jeżeli została ustanowiona dla danego programu operacyjnego i instytucja zarządzająca powierzyła jej zadania w tym zakresie (art. 55 ustawy wdrożeniowej). W przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 61 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Skarga jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Z powyższego wynika, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez właściwą instytucję zarządzającą programami operacyjnymi w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżący po otrzymaniu informacji o negatywnej ocenie formalno-merytorycnej złożonego wniosku, wniósł w terminie przewidzianym ustawą protest, który nie został uwzględniony. W ustawowym terminie 14 dni Skarżący złożył skargę do WSA w Krakowie na nieuwzględnienie protestu, jednak bez wymaganej przepisem art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej kompletnej dokumentacji. Po wezwaniu Sądu do przedstawienia kompletnej dokumentacji, Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie, uzupełnił skargę o kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 i 4 ustawy wdrożeniowej. Powyższe oznacza, że możliwe było dokonanie merytorycznej oceny wniesionej skargi. Na wstępie trzeba podkreślić, że kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Rozważając zasadność skargi w tym aspekcie należy mieć na względzie, że w ustawie wdrożeniowej wskazano, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej). Organ/instytucja rozpoznający protest nie może wyjść poza treść środka zaskarżenia (protestu), a skoro tak, to również i Sąd rozpoznający skargę na rozstrzygnięcie organu. Złożenie protestu uprawnia zatem do kontroli oceny projektu w zakresie w nim wskazanym (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 357/17 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona do kryterium legalności rozumianym stricte jako zgodność albo niezgodność oceny z prawem powszechnie obowiązującym i niesprzecznymi z nim postanowieniami systemu realizacji. Przypomina to kontrolę sądową decyzji uznaniowych czy też aktów opartych na opiniach biegłych, w ramach której sąd ocenia czy argumentacja organu nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu i instrukcji wypełniania wniosku (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 241/17, wyrok WSA w Opolu z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Op 113/17 Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia należy wskazać, że skarga okazała się niezasadna, z uwagi na bezzasadność większości zarzutów. Przedmiot skargi stanowiło rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 17 listopada 2017 nr [...] w sprawie nieuwzględnienia protestu złożonego przez Zakład Opiekuńczo-Leczniczy z siedzibą w K., od negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej projektu nr [...] pn.: "Bezpieczne środowisko - otoczenie osoby niesamodzielnej" złożonego w ramach konkursu nr [...], ze względu na niespełnienie obligatoryjnych merytorycznych kryteriów punktowych: "Adekwatność doboru grupy docelowej" oraz "Adekwatność opisu i doboru zadań", określonych w załączniku nr [...] do Regulaminu konkursu [...], 9 Oś Priorytetowa Region Spójny Społecznie Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 Działanie 9.2 Usługi społeczne i zdrowotne 9.2.1. Usługi społeczne i zdrowotne w regionie - projekty konkursowe, Typ projektów D wsparcie projektów z zakresu teleopieki. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 53 – art. 59 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja przeprowadza konkurs na podstawie określonego przez siebie regulaminu. Obligatoryjne elementy regulaminu konkursu zostały zawarte w art. 41 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, regulamin ten określa m.in. kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia (art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy wdrożeniowej). W myśl art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy państwa obowiązane są do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Przepis ten widzieć należy w kontekście postanowień art. 87 Konstytucji RP i systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Z regulacji tej wynika, że jedynie tego typu źródła prawa mogą kształtować sytuację prawną adresata działań administracji publicznej. Przywołanie powyższych unormowań jest niezbędne z tego powodu, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została czynność organu administracji publicznej, która posiada zakotwiczenie w normach prawa powszechnie obowiązującego, jak również w akcie, który nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, a mianowicie w regulaminie konkursu przyjętym przez właściwą instytucję, czyli instytucję przeprowadzającą konkurs. W niniejszej sprawie jest to Zarząd Województwa. Regulamin ten dostępny jest jedynie na stronach internetowych właściwej instytucji i nie legitymuje się statusem aktu normatywnego, jednakże w tego rodzaj sprawach stanowi część wzorca kontroli sądowej. Jakkolwiek regulamin ten nie jest źródłem prawa w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, tym niemniej spełnia kryteria źródeł prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Mając na uwadze normatywny charakter regulaminu stwierdzić należy, że jako akt tworzący system realizacji odpowiednich programów, przyjętych na podstawie stosownych umocowań ustawowych przyznanych instytucjom zarządzającym, regulamin konkursu, określany w doktrynie między innymi jako swoiste bądź niezorganizowane źródło prawa, winien stanowić podstawę oceny legalności rozstrzygnięcia konkursowego, jednakże tylko łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego (por. m.in. wyroki WSA w Szczecinie z dnia 9 listopada 2016 r, sygn. akt I SA/Sz 1033/16, WSA w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1094/16 oraz WSA w Rzeszowie z 13 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 823/16). W konsekwencji wzorcem sądowej kontroli czynności prawnej podejmowanej przez organ administracji publicznej jest przywołana powyżej ustawa, inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego, jak również regulamin konkursu, w ramach którego zgłoszono wniosek podlegający ocenie w niniejszej sprawie. Z punktu widzenia przepisów unijnych Sąd dokonując kontroli negatywnej oceny projektu wydanej w trybie ustawy wdrożeniowej bada przede wszystkim czy wybór projektu został przeprowadzony zgodnie z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U.UE L z dnia 20 grudnia 2013 r.), zgodnie z którym procedury wyboru i kryteria powinny zapewniać, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne i przejrzyste oraz są zgodne z zasadą równości płci i niedyskryminacji oraz zasadą zrównoważonego rozwoju. Natomiast z punktu widzenia przepisów ustawy wdrożeniowej, zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., sygn. akt II GSK 1/17). Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów (por. J. Jaśkiewicz "Komentarz do art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowania w perspektywie finansowej 2014 – 2020"; LEX/el. 2014 nr 208524). (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r, II GSK 339/17 i z dnia 3 lutego 2017 r., II GSK 1/17). Dodać należy, iż zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Należy przy tym zaznaczyć, że kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż sądowa kontrola legalności działań IZ w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona, albowiem sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 2249/13). Ponadto należy zauważyć, że rola ekspertów w postępowaniu dotyczącym oceny projektów jest podobna do roli biegłych w postępowaniu sądowym i tak też powinna być traktowana przez sąd administracyjny. Kontrolując ocenę sąd bada, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Sama treść oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1115/11. Sąd administracyjny nie został wyposażony w kompetencje, aby ocenić i podważyć wiedzę fachową ekspertów dokonujących merytorycznej oceny projektu. Nie ma bowiem wiedzy specjalistycznej, przy czym w postępowaniu przed sądem administracyjnym wyłączono możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Tym samym sąd administracyjny nie ma kompetencji ani też odpowiednich narzędzi procesowych, aby dokonać merytorycznej oceny projektu, co byłoby równoznaczne z niedozwolonym na gruncie P.p.s.a. (z nielicznymi wyjątkami), zastępowaniem organu w orzekaniu. Należy podkreślić, że tylko naruszenie prawa procesowego lub materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik oceny, może skutkować uchyleniem określonego aktu. Zatem polemiki wnioskodawcy z oceną ekspertów nie można rozpatrywać w kontekście naruszenia prawa, które miało istotny wpływ na wynik oceny, a o którym mowa w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Oczywiście powyższe nie oznacza, że Sąd nie dokonuje recenzji oceny ekspertów. Dokonuje ją ale tylko w kontekście np. pominięcia w ocenie określonych treści, czy też dokonywania oceny przez ekspertów w oparciu o elementy, które nie stanowią przedmiotu oceny w danym kryterium. Merytoryczna weryfikacja wniosku odbywa się według kryteriów wartościujących i ma ona charakter swobodnej oceny, ale nie może przybierać oceny dowolnej, gdyż kryteria oceny zostały wskazane w dokumentacji konkursowej. Przeprowadzona w tak rozumianych ramach kontrola zaskarżonego aktu nie wykazała w ocenie Sądu naruszeń ani uchybień, które miałyby istotny wpływ na wynik oceny w rozumieniu art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Podkreślenia wymaga, że to Skarżący sporządza wniosek i to on zawiera w nim określone treści i skoro określony wniosek tych treści nie zawiera, to zawsze będzie miało to wpływ na wynik oceny złożonego przez niego wniosku. To na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia wniosku o dofinansowanie w sposób staranny, kompletny, odpowiadający założeniom danego programu operacyjnego i uwzględniający kryteria oceny. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. Nie ma podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających i pośredniczących, aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. To wnioskodawca musi zadbać o to, aby przekonać instytucje rozdysponowujące pomoc publiczną, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania. W ocenie Sądu zdecydowana większość podnoszonych przez Skarżącego zarzutów wykracza poza zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Jedyne zarzuty, które nie wykraczały poza kryterium kontroli legalności, to naruszenie prawa przez zmianę podstawy prawnej oraz przez przeprowadzenie oceny niezgodnie z § 6 pkt 12 regulaminu konkursu poprzez brak wyraźnego odniesienia się do treści załącznika nr [...] do Regulaminu konkursu. Zgodnie z załącznikiem nr [...], w odniesieniu do kryterium merytorycznego punktowego nr [...]: W ramach subkryterium nr [...] adekwatność doboru grupy docelowej, badana jest: • adekwatność doboru grupy docelowej w kontekście celu głównego projektu, • poprawność, kompletność i spójność charakterystyki istotnych cech oraz opisu sytuacji problemowej grupy docelowej projektu (w kontekście potrzeb, oczekiwań i barier uczestników projektu), W ramach subkryterium nr [...] opis sposobu rekrutacji, badana jest: • poprawność opisu sposobu rekrutacji uczestników projektu, w tym opis zapewnienia dostępności rekrutacji dla osób z niepełnosprawnościami, • adekwatność przedstawionego planu rekrutacji do uczestników i charakteru projektu (uwzględniającego zapewnienie dostępności rekrutacji dla osób z niepełnosprawnościami), zawierającego procedury rekrutacyjne (w tym katalog przejrzystych kryteriów rekrutacji, techniki i metody rekrutacji), a także wykazanie, że plan rekrutacji bazuje na wiarygodnych źródłach danych dotyczących skali zainteresowania planowanym wsparciem. Natomiast w odniesieniu do kryterium merytorycznego punktowego nr [...] "Adekwatność opisu i doboru zadań" wskazano następujące obszary oceny: • poprawność opisu zakresu merytorycznego zadań, z uwzględnieniem rodzaju i charakteru wsparcia, liczby uczestników projektu, • adekwatność doboru poszczególnych zadań w kontekście osiągnięcia celu głównego projektu, zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej, • spójność i logiczność zadań w kontekście celu głównego projektu, zdiagnozowanych problemów i potrzeb grupy docelowej, • wskazanie podmiotu realizującego działania w ramach zadania, • racjonalność harmonogramu realizacji projektu, w tym wskazanie terminów • rozpoczęcia i zakończenia działań, kolejność realizowanych zadań. Odnosząc się do powyższych zarzutów należy stwierdzić po pierwsze, jak słusznie zauważyła IRP, że ewidentne w sprawie jest, iż podczas ponownej weryfikacji wniosku o dofinansowanie, w wyniku złożonego protestu, IRP przyznała, że IOK błędnie wskazała § 9 pkt 8 Regulaminu KOP jako podstawę informacji o odrzuceniu wniosku. Jednak w ocenie Sądu, trafnie IRP stwierdziła, że biorąc pod uwagę, iż na etapie oceny formalnej nie stwierdzono przesłanek do odrzucenia wniosku wskazanie ww. podstawy, należy uznać za oczywistą omyłkę, a właściwe zastosowanie w przypadku niniejszej sprawy znajduje § 9 pkt 10 Regulaminu KOP, zgodnie z którym: Jeśli wniosek jednoznacznie nie spełnia co najmniej jednego obligatoryjnego merytorycznego kryterium punktowego i nie jest zasadne skierowanie go do wyjaśnień (poprawy/uzupełnienia) w tym zakresie - zostaje odrzucony i nie podlega ocenie w zakresie premiujących kryteriów merytorycznych. Ocena przerywana jest po weryfikacji wszystkich obligatoryjnych merytorycznych kryteriów punktowych, a do Wnioskodawcy kierowane jest pismo informujące o negatywnym wyniku oceny wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia protestu. Ponadto IRP słusznie wskazała, że potwierdzeniem charakteru oczywistej omyłki są również załączone do pisma o negatywnej ocenie projektu karty oceny merytorycznej, ocenione przez ekspertów zewnętrznych, z których jednoznacznie wynika, iż projekt nie uzyskał wymaganego minimum punktowego w ramach kryteriów merytorycznych: "Adekwatność doboru grupy docelowej" i "Adekwatność opisu i doboru zadań" - co oznacza negatywną ocenę obu kryteriów, a w konsekwencji negatywną ocenę całego wniosku na podstawie § 9 pkt 10 Regulaminu KOP. Dodatkowo w rozstrzygnięciu IOK z dnia 7 września 2017 r. dotyczącym negatywnego wyniku oceny formalno-merytorycznej wniosku o dofinasowanie, zawarto stwierdzenie: "W wyniku oceny formalno-merytorycznej, stwierdzono, że projekt nie spełnia minimalnych wymogów w odniesieniu do co najmniej jednego z obligatoryjnych kryteriów wyboru projektu (...)" co w swej treści odpowiada zapisom § 9 pkt 10 Regulaminu KOP. Powyższe również oznacza w sposób niebudzący wątpliwości, iż IOK wskazując na § 9 pkt 8 Regulaminu KOP dokonała oczywistej omyłki, co zostało potwierdzone i w sposób wyczerpujący wyjaśnione w piśmie IRP z dnia 17 listopada 2017 r. Tym samym nie może być mowy o pozbawieniu Skarżącego jednej z instancji odwoławczych przewidzianych przepisami ustawy wdrożeniowej. Odnosząc się do drugiego z zarzutów należy wskazać, że zgodnie z Regulaminem KOP ocena formalno-merytoryczna dokonywana jest w oparciu o kryteria określone w załączniku nr [...] do Regulaminu konkursu, zawarte również na formularzu Karty oceny formalno-merytorycznej, której wzór stanowi załącznik nr [...] do Regulaminu. Ocena jest dokonywana na karcie oceny, która jest podzielona na obligatoryjne kryteria formalne, obligatoryjne kryteria merytoryczne "0-1" oraz obligatoryjne kryteria merytoryczne "punktowe". Każde z kryteriów jest opisane w osobnym wierszu, a w przypadku subkryteriów dokonany jest również podział na poszczególne subkryteria. Tym samym na kartach oceny przeniesiona jest treść załącznika nr [...] do Regulaminu konkursu, czyli treść poszczególnych kryteriów. Eksperci dokonując oceny, swoje uwagi/uzasadnienie piszą do konkretnego kryterium/subkryterium. W przypadku kryteriów "Adekwatność grupy docelowej" oraz "Adekwatność opisu i doboru zadań", eksperci zgodnie z § 6 pkt. 12 Regulaminu KOP dokonali oceny, którą uzasadnili w ramach poszczególnych subkryteriów/punktów w ramach kryterium, odnosząc się również do obszarów badanych w ramach subkryteriów, wskazując na braki występujące we wniosku o dofinansowanie, podając konkretne przykłady. Przedstawione uzasadnienia są wystarczające, a oceniający podali okoliczności, które ich zdaniem przesądziły o negatywnym wyniku oceny lub o obniżeniu punktacji. W uzasadnieniu wskazano na konkretne braki i nieprawidłowości, co zostało również przeanalizowane przez IRP podczas powtórnej weryfikacji wniosku o dofinansowanie na etapie procedury odwoławczej, czego wyrazem jest dokładne i szczegółowe uzasadnienie IRP. Przechodząc do zarzutów w zakresie uzasadnienia oceny dwóch kryteriów, Sąd wskazuje, że Skarżący w zasadzie ponowił w skardze zarzuty, które zostały podniesione na etapie procedury odwoławczej, wskazując, m.in., odnośnie wielu części wniosku i sformułowań ekspertów, że w Instrukcji zawarto jedynie ogólne wymogi co do sposobu opisu części wniosku. Trzeba tu wyjaśnić, że wszelkie zarzuty Skarżącego oparte na stwierdzeniach ogólnych wymogów wskazanych w instrukcji, czy też np. braku precyzowania poziomu szczegółowości przedstawianej charakterystyki grupy docelowej, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Zawarcie wyczerpującego opisu charakterystyki grupy docelowej oraz innych części wniosku (np. danych ilościowych i jakościowych) jest bowiem w sposób oczywisty w dobrze pojętym interesie wnioskodawcy. Braki w ww. opisie jednoznacznie obciążają wnioskodawcę i mogą skutkować obniżeniem oceny przez ekspertów. Należy tu wyjaśnić, że jak trafnie wskazała IRP opisowi grup docelowych poświęcono w Instrukcji osobny podrozdział (str. 15-20), gdzie zawarto szczegółowy opis jakie informacje należy wpisać w tych częściach wniosku, które zadecydowały o negatywnej ocenie projektu. Trzeba mieć na uwadze, że Instrukcja jest dokumentem, jaki obowiązuje w każdym konkursie ogłaszanym w ramach 8, 9 i 10 osi Priorytetowej RPO WM 2014-2020, a więc obszarów Programu realizujących cele Europejskiego Funduszu Społecznego. Jest to zatem dokument, który opisuje zasady konstrukcji wniosku oraz wskazuje informacje, jakie powinny znaleźć się w każdym wniosku o dofinansowanie, aby mógł on spełnić kryteria wyboru projektów, które zgodnie z ustawą wdrożeniową jest podstawowym wyznacznikiem kierowania wniosku do dofinansowania. Jednocześnie Instrukcja nie może zawierać szczegółowych wytycznych wskazujących jakie konkretne informacje należy wpisać we wniosku. To wnioskodawca kierując się zapisami Instrukcji wskazuje we wniosku konkretne informacje, właściwe dla konkretnego zakresu merytorycznego w ramach danego konkursu. IRP w ramach kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" najpierw wskazała uwagi ekspertów dotyczące pierwszego subkryterium i szczegółowo je uzasadniła, następnie wskazała uwagi dotyczące drugiego subkryterium (str. 7 rozstrzygnięcia protestu) i w sposób szczegółowy oraz dokładny poddała analizie, która ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia protestu na stronach od 7 do 10. Sąd stwierdza, że zarzut skargi dotyczący opisu grupy docelowej nie jest zasadny. IRP w rozstrzygnięciu protestu wskazała na zapisy Instrukcji wypełniania wniosków, zgodnie z którą: Na podstawie analizy danych ogólnodostępnych oraz ewentualnie danych własnych, jakie posiada Wnioskodawca, w polu [...] należy przedstawić diagnozę i analizę sytuacji problemowej. Stanowią one istotną część opisu grupy docelowej. Informację należy podawać wraz ze źródłem danych, pamiętając o konieczności zapewnienia ich aktualności i miarodajności. Jak słusznie wskazała IRP - projekt ma być realizowany na terenie Małopolski, podczas gdy Wnioskodawca podał dane ogólnokrajowe. Analiza ogranicza się do analizy porównawczej danych ogólnopolskich dotyczących osób niepełnosprawnych w zestawieniu z informacjami na temat liczby ludności w Małopolsce. Co jednak nawet bardziej istotne, IRP słusznie wskazała na fakt, że przedstawiona we wniosku analiza nie obejmuje osób, które zgodnie z regulaminem konkursu w pierwszej kolejności powinny zostać objęte wsparciem, tj. osób samotnych oraz samotnie gospodarujących, a także osób w rodzinach, w których rodzina nie może z uzasadnionej przyczyny zapewnić im odpowiedniej pomocy, wykorzystując swe uprawnienia, zasoby i możliwości. Brak uwzględnienia tego faktu jest poważnym uchybieniem w konstrukcji całego wniosku i powoduje, że analiza grupy docelowej jest niepełna. Prawidłowo dostrzeżono również braki w opisie dotyczącym opiekunów i usług opiekuńczych. Oczywiste zdaniem Sądu jest też, że rację ma IRP stwierdzając, iż niepełnosprawność może ale nie musi prowadzić do niesamodzielności. Nieprawdziwe jest zatem twierdzenie Skarżącego, że każda osoba niepełnosprawna jest z definicji niesamodzielna. Kolejno należy wskazać, że Sąd uwzględniając podkreślaną przez prawo unijne zasadę równości płci i niedyskryminacji, stwierdza że w przedmiotowym wniosku skonstruowano rekrutację zapewniającą równy dostęp i brak dyskryminowania każdej z płci. Wyrazem działań ukierunkowanych na przeciwdziałanie dyskryminacji są m.in. kryteria rekrutacji, które nie nakładają preferencji dla żadnej z płci, a także zaplanowana kampania informacyjno-promocyjna skierowana do ogółu społeczeństwa (bez preferencji co do płci). Wnioskodawca przedstawił również statystyki wskazujące, iż nie występuje znaczna nierówność w obszarze problemowym. W tym zatem zakresie stwierdzenia ekspertów i IRP nie w pełni odpowiadają zarówno treści wniosku jak i zasadom Regulaminu. Należy podkreślić, że po to wnioskodawca ma przeprowadzić analizę grupy docelowej, by ją poznać i dopasować rodzaj wsparcia. To wnioskodawca wybiera liczebność grupy docelowej i złożoność wsparcia. Wnioskodawca powinien mieć świadomość, że jeżeli zaplanuje je zbyt szeroko, to nie będzie (przy ograniczonej liczbie znaków) w stanie skonstruować wniosku zawierającego wymagane przez Instrukcję elementy. To wnioskodawca ponosi ryzyko, że nie zdoła odpowiednio wyselekcjonować informacji, wniosek straci spójność zapisów i będzie zawierał luki, które wpłyną na końcową ocenę. Wszystkie tego rodzaju ograniczenia, z jednej strony w znaczny sposób zwiększają formalizm postępowania konkursowego, z drugiej natomiast mają prowadzić do zdyscyplinowania wnioskodawców, a w konsekwencji do ułatwienia wyłonienia zwycięzcy konkursu i szybkiego załatwienia sprawy. Szybkie załatwienie sprawy wiąże się natomiast z koniecznością terminowego rozdysponowania środków finansowych. Nie można uznać za zasadny również argumentu, że pewne części opisu we wniosku można pominąć, jako że są standardem w realizacji projektów dofinansowanych z EFS (np. przyjmowanie wniosków w biurze podawczym czy zasady tworzenia listy rezerwowej). Przechodząc do oceny subkryterium dotyczącego sposobu rekrutacji należy stwierdzić, że zasadnie organ uznał, iż we wniosku nie wskazano wprost na możliwość składania dokumentów osobiście, stąd, mając na uwadze, że eksperci mają obowiązek oceniać wniosek na podstawie jego treści, uwaga eksperta była zasadna. Prawidłowo eksperci i IRP wytknęli Skarżącemu uchybienia związane z opisem barier. Nie ograniczono się przy tym do "obawy przed monitorowaniem", jako potencjalnej bariery, ale słusznie wskazano, że Zakład nie przewidział wśród kryteriów merytorycznych opracowanych na potrzeby rekrutacji, wszystkich barier zidentyfikowanych na etapie analizy potrzeb grupy docelowej (brak odniesienia się do bezrobocia, kłopotach w leczeniu i rehabilitacji, utraconych uprawnień i braku efektywnej pomocy). Tymczasem jak wynika wprost z Instrukcji, założenia rekrutacji uczestników/uczestniczek muszą być logicznie powiązane ze zdiagnozowanymi i opisanymi problemami, potrzebami, oczekiwaniami i barierami występującymi po stronie uczestników/uczestniczek. IRP słusznie potwierdziła też, że w kryteriach zabrakło odniesienia się do wszystkich potrzeb grupy docelowej. Konieczność zawarcia we wniosku szczegółowego opisu barier i potrzeb grupy docelowej jest obszernie wyszczególniona na stronie 16 Instrukcji. Trafnie dostrzeżono także niespójność wniosku w zakresie planowanego przyznawania punktów za wielokrotne wykluczenie społeczne. Prawidłowo zakwestionowano podanie kolejności zgłoszeń do projektu jako czynnika decydującego (w przypadku równej liczby punktów) o przyjęciu danej osoby do projektu. Trafnie stwierdzono brak opisu, w jaki sposób zostanie udostępniona Zakładowi infrastruktura pod system teleopieki przez wybrany podmiot (wynajem, leasing, inny), warunków współpracy z podmiotem, tj. zakresu zadań i odpowiedzialności, (we wniosku brak jest wydatków związanych z udostępnieniem infrastruktury pod system teleopieki). Powyższe informacje prawidłowo zostały uznane za mające duże znaczenie dla organizacji projektu. Słusznie wytknięto Skarżącemu niespójność zapisów części zadaniowej oraz wskaźnikowej wniosku. Należy podkreślić, że choć oceny ekspertów w niewielkim zakresie rzeczywiście cechowały się fragmentarycznym, czy też wybiórczym interpretowaniem wniosku, jak zarzucał Skarżący, to wady te, dostrzeżone przecież przez IRP, nie rzutowały w sposób istotny na całokształt kwalifikacji projektu. Trzeba wskazać, że przedstawiona przez ekspertów argumentacja istotnie nie uwzględnia wszystkich założeń Wnioskodawcy, ale też założenia te nie zostały w dużej części zamieszczone we wniosku konkursowym, a zostały sformułowane, wyjaśnione i doprecyzowane dopiero na etapie protestu. Dlatego też jest w pełni zrozumiałe, że stwierdzone braki wniosku spowodowały w konsekwencji negatywną ocenę, czy też niezrozumienie, kompleksowych założeń projektu w odniesieniu do dwóch obligatoryjnych punktowych kryteriów merytorycznych wyboru projektu. Oczywiste jest przy tym, że Wnioskodawca nie mógł przewidzieć wszystkich uwag ekspertów, a niektóre ich sugestie wynikają nie tylko z zapisów Instrukcji, lecz również z doświadczeń ekspertów w ocenie i realizacji projektów współfinansowanych z EFS. Taka jest bowiem właśnie rola oceniających. Odnosząc się do zarzutu skargi braku wezwania Wnioskodawcy do uzupełnień, w ocenie Sądu IRP trafnie wskazała, że zgodnie § 9 pkt 12 Regulaminu KOP dopuszczalne jest wezwanie Wnioskodawcy do przedstawienia wyjaśnień (poprawy/uzupełnienia), jeżeli zaistnieją wątpliwości Oceniającego co do adekwatnej liczby punktów dla danego projektu, w ramach danego kryterium. W niniejszym przypadku oceniający nie mieli wątpliwości co do przyznania adekwatnej liczby punktów. Należy przypomnieć, że do zakwalifikowania wniosku do konkursu konieczne było uzyskanie w dwóch przedmiotowych kryteriach co najmniej 6 punktów na 10. Przyznanie przez ekspertów odpowiednio średnio 3,5 i 2,5 pkt, a zatem znacznie poniżej wymaganego limitu, potwierdza brak istnienia uzasadnionych wątpliwości co do potraktowania przedmiotowego projektu. Należy też wskazać, że każde ze stwierdzonych uchybień, błędów, braków czy też omyłek z osobna, nie mogło skutkować tak obniżoną oceną i zaniechaniem wezwania do wyjaśnień. Jednak nagromadzenie szeroko przywołanych powyżej uchybień, błędów i braków, a nie tylko oczywistych omyłek, jak podnosił Skarżący, trafnie zostało ocenione jako okoliczność usprawiedliwiająca zaniechanie wezwań. Jak słusznie podnosił Skarżący, IRP nie może domniemywać intencji oceniających. W niniejszej sprawie jednak IRP oparła swoje wyjaśnienia na treści kart oceny, z których jednoznacznie wynika skala błędów we wniosku o dofinansowanie, które mają z kolei swoje przełożenie w zakresie liczby przyznanych punktów. Podsumowując Sąd stwierdza, że ocena ekspertów w niniejszej sprawie została przeprowadzona w sposób co do zasady prawidłowy. Jak słusznie podnosił Skarżący, zaistniały liczne nieścisłości w ocenie, które IRP uwzględniła w rozstrzygnięciu, niemniej nie miały one istotnego wpływu na poprawność oceny, ponieważ po analizie całości dokumentacji aplikacyjnej, uzasadnienie oceny przedstawione na kartach oceny merytorycznej jest prawidłowe. Podobnie ma się rzecz z pewnymi nieścisłościami i błędami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, które również nie mają istotnego wpływu na jego legalność. Nie jest również zasadny zarzut skargi podnoszący, że IRP oceniła większość krytycznych uwag ekspertów jako trafne, nie wskazując uwag obarczonych błędem. W zaskarżonym rozstrzygnięciu nie tylko wskazano wprost ww. błędy (np.: - niezasadne stwierdzenie braku wskazania źródła dla wskazanych we wniosku oczekiwań opiekunów osób niesamodzielnych, podczas gdy oparto się na opracowaniu pn.: "Rekomendacje dla prowadzenia centrów wsparcia opiekunów nieformalnych/faktycznych; - błędne w części zakwestionowanie weryfikacji niesamodzielności, podczas gdy Zakład zaplanował weryfikację tego kryterium na podstawie skali Barthel, - stwierdzenie braku opisu zorganizowania teleopieki, podczas gdy Zakład w części M wniosku zawarł informacje o technicznych aspektach infrastrukturalnych systemu teleopieki, - częściowo niezasadne uznanie braku informacji nt. sposobu wyboru podmiotu, który będzie realizował usługi opiekuńcze w ramach zadania nr [...], podczas gdy informacje na ten temat znajdują się w części [...] wniosku). Prawidłowo również wykazano, że uchybienia te nie miały istotnego wpływu na dokonaną ocenę wniosku. W związku z powyższym ocena dokonana przez organ, że z dokumentacji aplikacyjnej nie wynika spełnienie dwóch obligatoryjnych kryteriów merytorycznych, nie jest oceną dowolną czy też nielogiczną. Powyższe spowodowało, że na etapie oceny merytorycznej eksperci nie mieli podstaw do wezwania Wnioskodawcy do jakichkolwiek uzupełnień dokumentacji. Ocena dokonana zarówno przez IOK jak i IRP spełnia wymogi narzucone obowiązującymi i opisanymi powyżej przepisami prawa. Brak jest podstaw do kwestionowania wyników przeprowadzonej ocen złożonego projektu, a przedstawione w skardze i proteście stanowisko Skarżącego jest głównie polemiką z prawidłową oceną dokonaną przez IOK i IRP. W szczególności nie jest rolą i kompetencją Sądu oceniać różnice merytoryczne pomiędzy stanowiskami ekspertów i Skarżącego w kwestiach takich jak: - rzeczywiste istnienie lub nie bariery udziału w projekcie osób niesamodzielnych, - która z metod dotarcia do potencjalnych uczestników i zapewnienie możliwości rekrutacji jest skuteczniejsza, stałych punktów w każdej gminie proponowanych przez eksperta, czy użycie rekruterów terenowych m.in. z grona rehabilitantów, lekarzy i opiekunów, - wady i zalety używania wywiadów telefonicznych, - rzeczywista możliwość zastosowania w projekcie e-learningu. Argumentacja przedstawiona przez IRP w obszernym i szczegółowym rozstrzygnięciu odnośnie kwestionowanych kryteriów jest wystarczająco jasna i przekonywująca. Należy zauważyć, że skoro warunkiem koniecznym przyznania dofinansowania jest spełnianie przez projekt określonych regulaminem konkursu i wynikających z przepisów prawa kryteriów wyboru projektów to podmiot wnioskujący o przyznanie wsparcia jest zobowiązany wykazać, że zgłaszany przezeń projekt kryteria te spełnia. W rozpoznawanej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca. Warto też odnotować, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wojewódzki sąd administracyjny nie ma obowiązku odnosić się w uzasadnieniu swego wyroku do wszystkich zarzutów zawartych w skardze. Sąd ma obowiązek odnieść się w motywach wyroku jedynie do tych aspektów sprawy, które są istotne dla przeprowadzenia oceny, czy zaskarżony akt był zgodny z obowiązującymi przepisami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 23/09) Reasumując, postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający prawu, rzetelny i przejrzysty, a organ dokonał oceny w sposób zgodny z ustalonymi regułami i zasadami postępowania. Również w postępowaniu dotyczącym rozpatrzenia protestu, Sąd nie dopatrzył się wskazywanych w skardze naruszeń prawa. Protest został rozpatrzony w sposób rzetelny, przejrzysty oraz odpowiadający stanowi faktycznemu i prawnemu. IRP słusznie uznała, że Skarżący nie spełnił wymagań w zakresie kryterium "Adekwatność doboru grupy docelowej" i "Adekwatność opisu i doboru zadań", tym samym zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W związku z tym, że zarzuty skargi okazały się niezasadne, a Sąd z urzędu nie stwierdził innych naruszeń prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, orzeczono jak w sentencji wyroku.