I SA/Gd 188/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 21 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do kwietnia 2012 roku oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], decyzją z dnia 21 grudnia 2017 r., po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 9 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2012 r., utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji Organ wskazał przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 29 ust. 1, art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 99 ust. 12, art. 103 ust. 1, art. 108 ust. 1 oraz art. 109 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako u.p.t.u. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wszczął z urzędu wobec K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" K. P., postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowości rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] stwierdził nieprawidłowości po stronie podatku naliczonego, tj. naruszenie przepisu 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez odliczenie w marcu 2012 r. podatku naliczonego z faktur dotyczących zakupu blachy stalowej od "B" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., gdyż faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Po stronie podatku należnego Organ stwierdził natomiast, że Podatnik nie dokonał sprzedaży blachy, którą uprzednio miał zakupić od Spółki "B", ponieważ faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Strona nie dysponowała także towarem, który mógłby pochodzić z innego źródła. W konsekwencji nie powstał (wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 u.p.t.u.) obowiązek podatkowy w podatku VAT. Jednocześnie Organ stwierdził obowiązek zapłaty podatku na mocy art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Ponadto, mając na uwadze art. 193 § 2-4 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), zwanej dalej w skrócie o.p., Organ uznał prowadzone przez K. P. rejestry: - rejestr sprzedaży (za marzec i kwiecień 2012 r.) za nierzetelny w części zewidencjonowania faktur nie dokumentujących faktycznie dokonanych czynności wystawionych na rzecz "C" Sp. z o.o. z siedzibą w R. z dnia 8 marca 2012 r. i "D" w G. z dnia 30 marca 2012 r. - rejestr zakupów (za marzec 2012 r.) za nierzetelny w części zewidencjonowania faktur z dnia 6, 19 i 30 marca 2012 r., nie dokumentujących faktycznie dokonanych czynności, na których jako wystawca figuruje Spółka "B". W konsekwencji poczynionych ustaleń, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] wydał w dniu 9 listopada 2017 r. decyzję, w której określił K. P. w przedmiocie rozliczenia w podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. kwotę różnicy w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 5.479,00 zł; kwiecień 2012 r. kwotę różnicy w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 24,00 zł; oraz na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. kwotę podatku do zapłaty za: marzec 2012 r. w kwocie 11.079,00 zł tytułu wystawionych faktur VAT z dnia 8 marca 2012 r. i z dnia 30 marca 2012 r., a także za kwiecień 2012 r. w kwocie 1.590,00 zł z tytułu wystawionej faktury z dnia 19 kwietnia 2012 r. W wyniku rozpatrzenia odwołania K. P., zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się w pierwszej kolejności do podatku naliczonego, Organ wskazał, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami jest prawnie bezskuteczna i nie może wywoływać żadnych skutków podatkowych zarówno u jej wystawcy, jak i u odbiorcy. Podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika tylko w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowody oraz obowiązujące przepisy prawa Organ stwierdził, że faktury wystawione przez Spółkę "B" nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, tj. sprzedaży blachy. Organ ustalił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] zawartych w decyzji z dnia 10 stycznia 2017 r. wydanej wobec "B" Spółki z o.o. oraz zeznań ówczesnego prezesa zarządu tej Spółki K. K. wynika bowiem, że Spółka ta nie prowadziła działalności w miejscu wskazanym jako jej siedziba, nie zatrudniała pracowników, nie posiadała środków trwałych, zaplecza technicznego oraz samochodów ciężarowych mogących dokonać transportu blachy. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] stwierdził, że faktury VAT wystawione przez "B" Spółkę z o.o. dotyczące sprzedaży tworu "A" K. P. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych. Organ wskazał, że ojciec K. P. S. P., pomagający synowi w prowadzeniu działalności gospodarczej, zeznał, że poznał właściciela firmy "B", który przyjechał przedstawić dokumenty potwierdzające, iż Spółka prowadzi działalność gospodarczą. S. P. zeznał, że to głównie K. K., przywoził faktury i odbierał gotówkę, towar dostarczała kierowca, a jeżeli miał przy sobie fakturę, odbierał on pieniądze. S. P. nie znał nazwiska kierowcy dostarczającego towar. K. P. oświadczył, że płatności za zakupione towary następowały gotówką przekazywaną do rąk własnych K. K., który przyjeżdżał do siedziby firmy w celu finalizacji umowy zakupu/sprzedaży w czasie dostawy. K. K. zeznał natomiast, że nie reprezentował firmy w kontaktach z kontrahentami, a jedynie wystawiał faktury i dowody KP, które później do kontrahentów zawoził T. O.. Organ zwrócił uwagę, że firma "A" K. P. i Spółka "B" rozliczały się "gotówkowo" (wystawiając dowody KP). Organ wskazał, że przyjęcie takiej formy płatności pomiędzy przedsiębiorstwami budzi wątpliwość co do rzetelności transakcji, stwarzając wrażenie zamiaru ukrycia poprzez taką formę zapłaty rzeczywistych intencji stron uczestniczących w nabyciu towaru lub usługi. Racjonalnie działający przedsiębiorca powinien bowiem wiedzieć, że taki sposób postępowania narusza przepisy art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t. Dz.U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447 ze zm.) oraz uzasadnia podejrzenie, iż faktury wystawione przez Spółkę "B" zostały stworzone w celu upozorowania przeprowadzenia transakcji. Przechodząc do oceny, czy Podatnik wiedział lub mógł wiedzieć, że uczestniczy w transakcji wykorzystanej do popełnienia oszustwa w podatku od towarów i usług oraz czy podjął wszelkie możliwe działania, aby do takiej sytuacji nie dopuścić, a w konsekwencji, czy zaistniały podstawy do udzielenia Stronie ochrony w przypadku nieuczciwych kontrahentów, zgodnie z prounijną wykładnią przepisów dotyczących odliczenia podatku naliczonego, Dyrektor Izby stanął na stanowisku, że w przypadku udowodnienia braku zakupu okoliczność badania "dobrej wiary" podatnika pozostaje kwestią drugoplanową. W sytuacji bowiem, w której podatnik odliczył podatek naliczony wynikający z tzw. "pustych faktur", dobra wiara nabywcy ze swej istoty nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy dostawa towaru lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze), albo tego rodzaju transakcję nabywca świadomie realizuje z jednym podmiotem, a dokumentuje u innego podmiotu. Niezależnie od powyższego Organ wskazał, że podatnik we własnym dobrze pojmowanym interesie powinien zachowywać wysoki miernik staranności. Okoliczności rozpoznanej sprawy dowiodły natomiast, że takiego standardu Strona nie przestrzegała. Podatnik nie zadbał, aby w jakikolwiek sposób zabezpieczyć swoje interesy przed nierzetelnym kontrahentem, nie zawarł pisemnej umowy, wszystkie uzgodnienia odbywały się telefonicznie, bądź ustnie w tym za pośrednictwem kierowcy, a decydując się na gotówkową formę płatności Podatnik wyraził zgodę na uczestnictwo w obrocie środkami pieniężnymi poza kontrolą dokonywaną przez państwo za pośrednictwem systemu bankowego. Nie można zatem mówić, że Podatnik podjął wszelkie kroki w celu uniknięcia udziału w oszustwie podatkowym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uznał za prawidłowe stanowisko organu I instancji, że faktury VAT wystawione przez Spółkę "B" dotyczą czynności, które nie zostały faktycznie wykonane pomiędzy wskazanymi na tych dokumentach podmiotami. Stosownie zatem do postanowień art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. K. P. nie miał prawa do obniżenia w marcu 2012 r. podatku należnego o podatek naliczony z wystawionych przez "B" Spółkę z o.o. faktur na łączna kwotę 10.348,00 zł. Odnośnie do podatku należnego Organ wyjaśnił, że z okazanych dokumentów wynika, iż K. P. miał nabyć blachę - będącą przedmiotem sprzedaży według zakwestionowanych faktur wystawionych przez Spółkę "B". Skoro Spółka ta nie dostarczyła przedmiotowego towaru, Podatnik nie mógł odsprzedać go na rzecz spółki "C" oraz "D". W celu weryfikacji możliwości posiadania przez K. P. blachy z innych źródeł Organ podatkowy zwrócił się do Podatnika z prośbą o przedłożenie uwierzytelnionych kopii m.in. spisu z natury na koniec 2011 r. oraz wszelkich faktur zakupu i sprzedaży blachy stalowej w okresie od stycznia do kwietnia 2012 r., jak również spisu z natury na dzień 31 grudnia 2010 r. oraz faktur zakupu i sprzedaży dotyczących obrotu blachą w 2011 r. Uwzględniając przedłożone przez Stronę dokumenty Organ wskazał, że K. P., nie posiadając blachy w magazynie na koniec 2011 r./początek 2012 r. oraz nie dokonując żadnych nabyć w okresie styczeń - kwiecień 2012 r., nie mógł dokonać przedmiotowych dostaw w marcu i kwietniu 2012 r. Organ wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, że dokonane przez Podatnika czynności nie spełniają norm określonych w przepisach ustawy, a tym samym nie stanowią czynności podlegających opodatkowaniu, bo za takie nie można uznać procederu wystawiania "pustych" faktur sprzedaży, nie mających potwierdzenia w rzeczywistym obrocie handlowym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] stwierdził, że nie powstał (na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 1 u.p.t.u.) obowiązek uiszczenia podatku należnego wykazanego na zakwestionowanych fakturach wystawionych dla spółki "C" oraz dla "D", tym samym Strona ujmując podatek VAT z przedmiotowych faktur w rozliczeniu za marzec i kwiecień 2012 r. zawyżyła podatek należny za marzec 2012 r. o kwotę 11.079,- zł i za kwiecień 2012 r. o kwotę 1.590,- zł. Przechodząc do obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Organ zauważył, że wolą ustawodawcy, w zakresie podatku od towarów i usług wystawienie faktury z wykazanym w niej podatkiem jest samoistną czynnością rodzącą publicznoprawny obowiązek zapłaty wykazanego podatku, ponieważ zgodnie z art. 108 ust. 1 u.p.t.u., w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Zacytowany przepis przewiduje szczególny przypadek samoistnego powstania obowiązku podatkowego wskutek samego wystawienia faktury, w której wykazuje kwotę podatku od towarów i usług. Zobowiązanie to powstaje także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku. Wynika stąd, że przepis art. 108 ust. 1 u.p.t.u. kreuje obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze w oderwaniu od ogólnych zasad, dotyczących obowiązku podatkowego i zobowiązania podatkowego. Przedmiotowy obowiązek przyjmuje postać swoistej sankcji, która polega na tym, że niezależnie od tego, czy w sprawie zaistniał obrót będący podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz niezależnie od rozmiarów i konsekwencji podatkowych tego obrotu, każdy wystawca tzw. pustej faktury liczyć się musi z koniecznością zapłaty wykazanego w niej podatku. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawę do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego. Istnieje bowiem realne ryzyko, że nawet jeżeli faktura nie ma odzwierciedlenia w stanie faktycznym - to adresat takiej faktury potraktuje wykazany w niej podatek jako podatek naliczony podlegający odliczeniu a władze skarbowe nie wykryją tej nieprawidłowości. Zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku. Rozwiązanie to stanowi implementację art. 21.1 (d) VI Dyrektywy, a od dnia 1 stycznia 2007 r. ma swoje odzwierciedlenie w art. 203 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347 z dnia 11 grudnia 2006 r.). W konsekwencji, Organ odwoławczy, podtrzymał zawarte w decyzji stanowisko, że K. P. jest na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. zobowiązany do zapłaty podatku w kwotach wynikających z faktur wystawionych na rzecz ww. podmiotów za marzec 2012 r. w kwocie 11.079,- zł i za kwiecień 2012 r. w kwocie 1.590,- zł. W skardze na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, K. P. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 124, art. 125 i art. 187 § 1 o.p. poprzez naruszenie podstawowych zasad odnoszących się do prowadzenia postępowania jak przestrzeganie prawa przez organy administracji publicznej, pogłębianie zaufania, umożliwienie stronie działania na każdym etapie postępowania i nie wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej konkretniej sprawie dotyczących skarżącego K. P. i poprzestanie na ustaleniach zawartych w decyzji wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] z dnia 10 stycznia 2017 r. dla Spółki "B", w której to sprawie Skarżący nie był stroną postępowania, i nie miał wpływu na jego bieg, bowiem takie postępowanie i bezkrytyczne przenoszenie ustaleń zawartych w przedmiotowej decyzji narusza podstawowe zasady prowadzenia postępowania podatkowego; decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] została oparta o wcześniej postawione tezy bez rozpatrywania zgromadzonego materiału dowodowego; w ramach kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] nie przeprowadzono szeregu czynności dowodowych, jak np. przesłuchanie stron postępowania (Prezesa Zarządu spółki "B", czy też pana O.); 2) art. 120, art. 122, art. 124 , art. 125 i art. 187 § 1 o.p. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie w związku z postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 21 grudnia 2017 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków S. P., przedstawiciela przedsiębiorstwa "D", K. K., A. W. ze spółki "C" na okoliczność rzeczywistego obrotu towarowego pomiędzy Skarżącym a Spółką "B", dochowanie staranności w relacjach z kontrahentem, wystąpienia dalszej sprzedaży towaru zakupionego od spółki "B", a świadka A. W. dodatkowo na okoliczność rzeczywistego obrotu towarowego pomiędzy Skarżącym a Spółką "B", co miało istotny wpływ na wynik sprawy ; 3) art. 120, art. 122, art. 124 , art. 125, art. 187 § 1 i art. 192 o.p. poprzez dokonanie istotnych ustaleń faktycznych w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy, Skarżący wskazał, że wnioskował o dosłuchanie świadków, by wyjaśnić rozbieżności i ustalić stan faktyczny, lecz organ podatkowy odmówił przeprowadzenia tych dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za prawidłowe. Spór w sprawie dotyczy prawa do odliczenia przez Stronę skarżącą kwot podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT, dokumentujących zakupu przez Podatnika blachy stalowej, wystawionych przez "B" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Zdaniem Organów obu instancji, przedmiotowe faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych w związku czym nie mogły stanowić postawy obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z nich wynikający. Ponadto, w konsekwencji zakwestionowania faktur zakupowych i wykazania nieposiadania towaru, Organy zakwestionowały deklarowaną przez Podatnika sprzedaż blachy na rzecz dalszych kontrahentów, tj. "C" Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz "D" w G., która doprowadziła do zawyżenia podatku należnego z tego tytułu. W złożonej skardze Strona skarżąca neguje te ustalenia, zarzucając Organom niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego w wyniku popełnienia szeregu błędów w toku gromadzenia, jak i oceny dowodów. Oceniając przeprowadzone przez Organy podatkowe obu instancji czynności w tym zakresie, Sąd nie stwierdził nieprawidłowości w zakresie zastosowania przepisów prawa procesowego, mających wpływ na rozstrzygniecie sprawy. W tym kontekście przepisy postępowania zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art. 122 o.p.). Organy podatkowe mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 o.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, zgodnie z wymogami art. 210 § 4 o.p. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez Organy w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów o.p. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, tj. w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 o.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 o.p. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, która pozwala stwierdzić, że rozumowanie Organów uwzględnia przedstawione reguły postępowania podatkowego i pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Natomiast podnoszone w kontekście gromadzenia i oceny dowodów zarzuty mają w opinii Sądu formalny charakter i zmierzają podważenia poczynionych ustaleń i wyciągniętych na tej podstawie wniosków. Skarżący podnosząc zarzut braku udziału w czynnościach dowodowych przeprowadzonych w toku postępowania prowadzonego w sprawie zobowiązań podatkowych Spółki "B" nie wykazał, by ponownie czynności z jego udziałem mogło wpłynąć na dokonanie przez organ odmiennych ustaleń w tym zakresie. Nie znajduje, w ocenie Sądu, uzasadnienia zarzut Skarżącego, że materiał dowodowy dotyczący osoby K. P. w sposób nieuprawniony został oparty na ustaleniach zawartych w decyzji wydanej przez inny organ podatkowy dla Spółki "B", tj. w wyniku postępowania, w którym Skarżący faktycznie nie uczestniczył. Postępowanie Organu, który swoje rozstrzygnięcie oparł także na materiałach zebranych w trakcie innych postępowań podatkowych, czy też kontrolnych nie jest nieprawidłowe. Dotyczy to zwłaszcza oceny funkcjonowania podmiotów występujących na wcześniejszym, czy też dalszym etapie obrotu. Ponawianie czynności dowodowych przeprowadzonych już wcześniej w postępowaniach dotyczących tych podmiotów byłoby nieuzasadnione chociażby ze względu na ekonomikę postępowania. Jednocześnie prawidłowość tych ustaleń nie jest w żaden sposób uzależniona od udziału, czy akceptacji Strony. Wskazać należy, że o.p. przyjmuje koncepcję otwartego katalogu źródeł dowodowych, która wyrażona została w przywoływanym już art. 180 § 1 o.p. oraz uzupełniającym treść tego przepisu art. 181 tego aktu. Z zastawienia treści obu norm wynika, że o.p. nie wprowadza wymogu oparcia rozstrzygnięcia jedynie na dowodach przeprowadzonych przez Organ rozstrzygający sprawę, a katalog środków dowodowych prowadzących do ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności ma charakter otwarty. Co więcej, przepis art. 181 o.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, co w konsekwencji skutkuje tym, że nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego konieczne było np. powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu, np. karnym. Jednocześnie korzystanie przez organy z tak uzyskanych dowodów samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów procesowych. Stanowisko o możliwości korzystania m.in. z zeznań złożonych w toku innych postępowań jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 24 września 2008 r. I FSK 1128/07; z 29 stycznia 2009 r. I FSK 1916/07; z 24 lutego 2009 r. I FSK 1975/07; z 29 czerwca 2010 r. I FSK 586/09; z 21 grudnia 2007 r. II FSK 176/07; z 18 maja 2006 r. I FSK 831/05; z 28 kwietnia 2010 r. I FSK 121/09; z 29 października 2010 r. I FSK 2045/08, z 7 grudnia 2010 r. I FSK 1652/09 oraz 11 stycznia 2011 r. I FSK 323/10). Należy dodać, że powtórzenie w postępowaniu podatkowym dowodu z przesłuchania świadka, uprzednio przesłuchanego w innym postępowaniu (dla zrealizowania zasady czynnego udziału strony w tym przesłuchaniu z art. 123 § 1 o.p.), uzasadnione jest tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne, istotne okoliczności faktyczne, niezbędne do wyjaśnienia sprzeczności w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczasowym zebranym materiałem dowodowym. Odwoływanie się tylko do zasady bezpośredniości prowadzenia dowodu z zeznań świadka bez konkretyzacji celu ponowienia dowodu, nie może być uznane za wystarczające (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2007r. sygn. akt II FSK 110/07). Kontrolując czynności procesowe Organu Sąd zważył, że brak jest uzasadnionych podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie zostały naruszone przepisy postępowania z uwagi na skorzystanie z dowodów znajdujących się w aktach innego postępowania. Kwestionując deklarowane przez Stronę obroty, Organy przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów przemawiających za zasadnością przyjętego stanowiska. Wskazały też na konkretne źródła i środki dowodowe. Wyciągnięte w ten sposób wnioski składają się na spójną i logiczną całość. Pozostając przy ocenie postępowania dowodowego, zwrócić należy uwagę na właściwie zakrojony zakres tego postępowania. Z uwagi na przedmiot działalności Skarżącego oraz dwustronny charakter kwestionowanych transakcji wyjaśniając sprawę, poza samymi fakturami, ocenie poddano przede wszystkim wyjaśnienia Podatnika, jak i zeznania osób biorących udział w zakwestionowanych transakcjach. Ich stanowiska zostały skonfrontowane nie tylko z zeznaniami samej Strony, ale także z pozostałymi uzyskanymi dowodami. Organ wyjaśnił przy tym, zeznaniom których świadków dał wiarę i jakie były powody takiej ich oceny. Podkreślić należy, że organom podatkowym przyznano uprawnienie do swobodnej oceny poszczególnych dowodów, a zatem prawo do uznania, które z dowodów stanowią wiarygodne źródło twierdzeń o faktach, a które nie. Dowolne działania organu występuje dopiero, gdyby ustalenia faktyczne zostały oparte na dowodach, których wybór nie został poparty odpowiednią argumentacją. Sytuacja taka nie występuje jednak wówczas, gdy organ, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko wskazuje, którym dowodom przyznaje moc dowodową, a którym odmawia wiarygodności i z jakich przyczyn. W uzasadnieniu decyzji zawarto argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, tj. gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może sprowadzać się do polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, że materiał dowodowy został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu zarzucanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. Zdaniem Sądu, zarzut dotyczący odmowy przeprowadzenia przez Organ dowodów z zeznań wskazanych przez Stronę świadków nie zasługiwał na uwzględnienie. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. Organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia tych dowodów, co było zasadne ze względu na to, że dowody z przesłuchania K. K., K. P. i S. P. zostały przeprowadzone i poddane ocenie. Strona nie wykazała natomiast uzasadnionych podstaw przemawiających za powtórnym przeprowadzeniem tych dowodów. W tej sytuacji podjęcie wnioskowanych czynności skutkowałoby zbędnym przedłużeniem postępowania. Wobec stwierdzenia braku dostawy blachy przez Spółkę "B", o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia, wyjaśnienia kontrahentów Podatnika nie mogły dowieść pochodzenia towaru. W niniejszej sprawie zeznania Skarżącego oraz prezesa zarządu Spółki "B" były sprzeczne w istotnych, z punktu widzenia obrotu gospodarczego, kwestiach, takich jak nawiązanie współpracy, sposób dostawy, czy też zapłaty za towar. Rozbieżności w złożonych zeznaniach nie wymagały przy tym uzupełnienia materiału dowodnego. W sytuacji, w której składane są odmienne zeznania, organ winien bowiem dokonać oceny ich wiarygodności. Dodatkowo wskazać należy, że z okoliczności sprawy wynika, iż w dokumentacji firmy Skarżącego nie zachowały się dokumenty mogących świadczyć o dochowaniu należytej staranności przy weryfikacji partnera handlowego. Doprecyzowywanie tej kwestii nie było konieczne dla wyjaśnienia sprawy, a zgłaszane przez Stronę w tym zakresie wnioski nie przyczyniłyby się do wyjaśnienia sprawy. Skarżący zrzucał ponadto wybiórczą ocenę w zakresie rozchodów magazynowych, z pominięciem przyjęć wewnętrznych. Zarzut w tej kwestii nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ jak wynika z obliczeń organów, Podatnik posiadał ujemny stan magazynowy w ilości ponad 86 ton. Tak znacznego ubytku blachy nie może skutecznie tłumaczyć nieuwzględnienie "pozostałości po wykonanych usługach", czy "przyjęcia wewnętrzne w związku z wykonanymi usługami". Podsumowując poczynione uwagi, zdaniem Sądu, dowody przyjęte za podstawę ustaleń Organów uzasadniają zaakceptowanie postawionej przez nie tezy o fikcyjnym charakterze zakwestionowanych faktur. Przemawiają za tym szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności, układające się w logiczny i spójny splot zdarzeń. Poczynione przez Organ szczegółowe ustalenia Sąd przyjął jako własne, przywołując zasadnicze argumenty i wnioski. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.t.u.). Przewidziane w powołanych przepisach prawo jest podstawowym uprawnieniem podatnika podatku od towarów i usług, jednakże uprawnienie to uzależnione jest od spełnienia przez podatnika kilku warunków. Warunki te sformułowane są zarówno w ustawie o VAT, jak i w wydanych na jej podstawie rozporządzeniach wykonawczych. W świetle art. 86 ust. 1 u.p.t.u., prawo do odliczenia podatku od towarów i usług, gwarantujące realizację zasady neutralności podatku VAT, realizowane jest w oparciu o faktury dokumentujące transakcje, które muszą być wiarygodne tak od strony formalnej, jak i materialnej. Oznacza to, że muszą odzwierciedlać transakcje zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Na gruncie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy podstawą pozbawienia Skarżącego prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z zakwestionowanych faktur VAT był przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., zgodnie z którym nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. Z treści powołanego przepisu wynika, że samo posiadanie faktury nie jest wystarczającą podstawą, aby odliczyć podatek w niej naliczony. Wystawiona faktura, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami, nie może wywoływać oczekiwanych skutków podatkowych. Podatnik może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika tylko w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r. I FSK 1786/09, LEX nr 606724). Uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje wtedy, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi (np. wyroki NSA: z dnia 9 kwietnia 2014 r. I FSK 659/13, LEX nr 1484714; z dnia 12 grudnia 2012 r. I FSK 1860/11, LEX nr 1366234; z dnia 3 grudnia 2010 r. I FSK 2079/09, LEX nr 1405448). W ocenie Sądu, poczynione przez Organy ustalenia dotyczące transakcji opisanych w zakwestionowanych fakturach znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że transakcje dotyczące nabycia blachy stalowej od Spółki "B" nie mogły zostać przez tę spółkę zrealizowane. Prowadzone względem tego podmiotu postępowanie kontrolne doprowadziło do ustalenia szeregu okoliczności, które oceniane łącznie pozwalają wykluczyć taki przebieg transakcji. Sposób działania "B" Spółki z o.o. został szczegółowo ustalony w decyzji Dyrektora UKS w [...] z dnia 8 grudnia 2016 r., określającej zobowiązanie podatkowe "B" Spółce z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. Z decyzji tej wnika m.in., że Spółka ta w 2012 r. wystawiła na rzecz kontrahentów 360 faktur, w sytuacji gdy Spółka ta nie zatrudniała pracowników, nie posiadała środków transportu, ani zaplecza magazynowego i nie dokonywała jakichkolwiek nabyć towarów w celu ich dalszej odsprzedaży. Z ustaleń Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] wynika także, że w okresie od lutego do czerwca 2012 r. Spółka "B" nie posiadała siedziby. Analiza wystawianych przez tę Spółkę faktur wykazała liczne nieprawidłowości w numeracji faktur. Uchybienia wystąpiły również w bilansie sporządzonym na dzień 31 grudnia 2012 r., ponieważ w pozycji: należności krótkoterminowe od pozostałych jednostek z tytułu dostaw i usług o okresie spłaty do 12 miesięcy, spółka wykazała wielokrotnie zaniżoną wartość (17.806,48 zł), niż suma samych należności (6.891.492,30 zł) dla jednego z "kontrahentów" z tytułu wystawionych faktur VAT na ww. dzień. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w [...] w wydanej decyzji stwierdził, że faktury wystawione na rzecz "A" K. P. to tzw. "puste faktury", które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, a Spółka "B" pod pozorem prowadzenia działalności gospodarczej wystawiała faktury sprzedaży, nie mające związku z faktyczną sprzedażą towarów i usług. Ponadto, w toku postępowania prowadzonego względem Skarżącego, Organy poddały też analizie zeznania K. P., S. P. i prezesa spółki "B" - K. K.. Ocena tych zeznań dostarcza argumentów potwierdzających stanowisko prezentowane w wydanych w sprawie decyzjach. Dla przykładu, K. K. zeznał, że nie nawiązywał kontaktów z kontrahentami, podczas gdy S. P. zeznał, iż to właściciel firmy "B" Sp. z o.o. przyjechał przedstawić dokumenty potwierdzające prowadzenie działalności gospodarczej. K. P. oświadczył, że płatności za zakupione towary następowały gotówką przekazywaną do rąk własnych K. K., który osobiście przyjeżdżał do siedziby firmy w celu formalizacji transakcji. Potwierdził to S. P., który zeznał, że to głównie właściciel przywoził faktury i odbierał gotówkę. Jednakże K. K. zeznał, że nie reprezentował firmy, a jedynie wystawiał faktury i dowody KP, które później do kontrahentów zawoził T. O. T. O. był jednocześnie osobą, która nakłoniła K. K. do założenia firmy i miał być osobą, która faktycznie "wszystkim się zajmie". W swoich zeznaniach Skarżący również potwierdził tezę o braku pełnej kontroli nad zarejestrowaną na siebie firmą, której funkcjonowanie powierzył ojcu. W przypadku obu tych podmiotów kto inny faktycznie prowadził zatem działalność gospodarczą. Równie istotny z punktu widzenia oceny realności zafakturowanych czynności jest przyjęty prze strony gotówkowy sposób płatności, powszechny w przypadku podmiotów nastawionych na wyłudzania zwrotu podatku od towarów i usług. To samo dotyczy też powiązań osobowych. Będący pełnomocnikiem Skarżącego S. P. zasiadał jednocześnie we władzach dalszego nabywcy przedmiotowych blach, tj. spółki "C", mnożyło to etapy obrotu, w sposób nie znajdujący ekonomicznego uzasadnienia. Wnioski płynące z opisanych ustaleń podważają realny, zgodny z kwestionowanymi fakturami, przebieg transakcji na linii "B" sp. z o.o. z siedzibą w Ł. - "A" K. P.. Wskazać należy, że z dniem 1 maja 2004 r. katalog norm prawnych obowiązujących w Polsce został rozszerzony o przepisy prawa wspólnotowego. Istotną jego część stanowią przepisy podatkowe, spośród których, z punktu widzenia rozważanego zagadnienia, najistotniejsze znaczenie mają dyrektywy regulujące problematykę podatku od wartości dodanej: Pierwsza Dyrektywa Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz. Urz. UE. L z dnia 14 kwietnia 1967 r. Nr 71, poz. 1301 ze zm.) - dalej jako "I Dyrektywa", oraz Szósta Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L z dnia 13 czerwca 1977 r. Nr 145, poz. 1 ze zm.). Zasadniczymi cechami podatku od towarów i usług, wynikającymi z regulacji zawartych w art. 2 I Dyrektywy są: powszechność opodatkowania podatkiem, proporcjonalność do ceny towaru, niezależnie od ilości transakcji, jakie mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji, przed etapem, na którym podatek jest pobierany, ekonomiczne obciążenie podatkiem konsumenta, co oznacza neutralność podatku dla przedsiębiorcy będącego podatnikiem. Zasada neutralności podatku od towarów i usług jest realizowana poprzez umożliwienie przedsiębiorcy odliczenia od obciążającej go kwoty podatku należnego do zapłacenia, kwoty podatku naliczonego zapłaconego wcześniej przez przedsiębiorcę przy zakupie towarów i usług. W wyroku z dnia 22 października 2015 r. w sprawie C-277/14 PPUH Stehcemp sp.j. Florian Stefanek, Janina Stefanek, Jarosław Stefanek przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi, TSUE podkreślił, że zwalczanie oszustw, unikania opodatkowania i ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez VI Dyrektywę. W związku z tym krajowe organy administracyjne i sądowe powinny odmówić prawa do odliczenia, jeżeli zostanie udowodnione na podstawie obiektywnych przesłanek, że skorzystanie z tego prawa wiązałoby się z przestępstwem lub nadużyciem. Jest tak w wypadku, gdy przestępstwo podatkowe jest popełnione przez samego podatnika, jak również w sytuacji gdy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że poprzez nabycie towaru uczestniczył w transakcji związanej z przestępstwem w zakresie podatku VAT. Określenie działań, jakich w konkretnym wypadku można w sposób uzasadniony oczekiwać od podatnika, który zamierza skorzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, w celu upewnienia się, że dokonywane przez niego transakcje nie wiążą się z popełnieniem przestępstwa przez podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu, zależy od okoliczności rozpatrywanej sprawy. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Organ wskazał, że nadużycie prawa do odliczenia podatku zostało popełnione przez podatnika, który świadomie skorzystał z faktur nieobrazujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Badanie dobrej wiary podatnika co do wiarygodność kontrahenta było zatem w tej sytuacji zbędne. Organ właściwie wskazał, że cała kwota należna za transakcje ze Spółką "B" przekazana została w gotówce, bez zawarcia pisemnej umowy. Skarżący dokonywał obrotu gotówkowego w znacznej wysokości na rzecz nieznanego mu podmiotu, co budzi wątpliwości. Wskazać jednocześnie należy, że celem normy z art. 22 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.. Dz.U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447) było stworzenie warunków umożliwiających większą przejrzystość finansów prowadzonych przez przedsiębiorców. Ma to istotne znaczenie w prawie podatkowym, gdzie ogranicza możliwość uchylania się od płacenia podatków przez ukrywanie obrotów oraz w prawie karnym, gdzie przeciwdziała zjawisku tzw. "prania brudnych pieniędzy" oraz udaremnianiu egzekucji wierzytelności (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 21 maja 2009 r., I ACa 259/09). Jakkolwiek nie każda transakcja pomiędzy podmiotami gospodarczymi musi być dokonywana w formie przelewu, a zapłata należności w obrocie między przedsiębiorcami poprzez wręczenie gotówki nie jest obwarowana żadną sankcją karną lub administracyjną, nie prowadzi również do nieważności umowy, to jednak zważywszy na cel wprowadzenia takiej regulacji stwierdzić należy, iż gotówkowa forma zapłaty, budzi wątpliwość co do rzetelności transakcji, stwarzając wrażenie zamiaru ukrycia - poprzez taką formę zapłaty - rzeczywistych intencji stron uczestniczących w nabyciu towaru lub usługi. Podkreślić należy, że faktura nie ma waloru dokumentu urzędowego, a zatem nie korzysta z domniemania prawdziwości. Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi wtedy, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. A contrario, nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Czynności opisane w zakwestionowanych fakturach realnie nie zaistniały pomiędzy wskazanymi w tych dokumentach stronami. Skarżący nie wykazał także by nabył zakwestionowany towar od jakiegokolwiek innego podmiotu. Ustalenia w przedmiocie podatku naliczonego wpływają jednocześnie na wysokość podatku należnego. Skarżący nie mógł odsprzedać dalszym kontrahentom towaru, którego faktycznie nie posiadał. Organy wykazały, że w przedmiotowym okresie Podatnik nie miał innych dostawców blachy. Wobec zakwestionowania nabycia blachy od Spółki "B" analiza spisów z natury dowiodła, że Strona sprzedała znacznie więcej towaru niż w sposób udokumentowany posiadała. Zasadnie organ, w tej sytuacji stwierdził, że Skarżący nie dokonał dostawy blachy stalowej na rzecz "C" Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz "D" w G., skoro nie udało się zaprzeczyć wiarygodnym i popartym dowodami ustaleniom Organów o tym, że takiego towaru w wymaganej ilości nie posiadał. Reasumując, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji mają umocowanie w obowiązujących przepisach prawa, Organ rozpoznawający sprawę nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Na aprobatę Sądu, bez konieczności szerszego uzasadnienia zasługuje także stanowisko Organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, w części nie kwestionowanej w skardze , dotyczącej oceny faktur związanych z eksploatacją samochodu oraz usługami księgowymi). Mając na uwadze całokształt zaprezentowanych rozważań, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jako niezasadną. Orzeczenia sądów administracyjnych powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.