II SAB/Wa 216/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Maria Werpachowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2018 r. sprawy ze skargi S.L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 - oddala skargę - Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z [...] stycznia 2007 r., działając na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (ówczesny Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277, z póżn. zm.), zwolnił skarżącego ze służby z [...] stycznia 2007 r. Decyzja podlegała wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, w trybie art. 130 § 4 K.p.a. Po rozpatrzeniu odwołania, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją Nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji. Wnioskiem z [...] lipca 2007 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji między innymi o naliczenie i wypłatę przysługujących mu należności pieniężnych. Ponadto wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, po rozpoznaniu której wyrokiem z 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1038/07) Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i orzekł, że decyzja ta nie podlega wykonaniu w całości. Sąd uznał, że rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego [...] lutego 2007 r., wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. W dniu [...] kwietnia 2008 r., skarżący złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego nr [...] z [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, wydał [...] września 2008 r. decyzję nr [...], którą uchylił rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r. w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby, ustalił nowy termin zwolnienia ze służby Policji na [...] października 2008 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W piśmie z [...] listopada 2008 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Głównego Policji m. in. o podanie szczegółowych informacji na temat przysługujących mu praw w zakresie dochodzenia roszczeń finansowych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. Wskazał, że należności te wynikają z faktu uznania przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r. nie wszedł do obrotu prawnego, a termin jego zwolnienia ze służby wyznaczony został na [...] października 2008 r. Jednocześnie skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] września 2008 r. Skarga ta została oddalona wyrokiem z 5 lutego 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 1681/08), a złożona przez stronę skarga kasacyjna na powyższy wyrok została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 749/09). Tym samym prawomocnie zostało przesądzone, że zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nastąpiło z [...] października 2008 r., a podstawę zwolnienia stanowił przepis art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Wyrokiem z 5 listopada 2009 r. (sygn. akt II SAB/Wa 62/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na bezczynność Komendanta Głównego Policji w zakresie wydania decyzji o przyznaniu uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Komendant Główny Policji nie był zobowiązany do wydania w stosunku do skarżącego decyzji w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., gdyż skarżący we wskazanym okresie służby nie pełnił. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrokiem z 5 października 2010 r. (sygn. akt I OSK 288/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji, wyrażając w uzasadnieniu wyroku swój pogląd co do meritum żądania skarżącego, a tym samym rozstrzygając sprawę za organ, rozstrzygnął sprawę nie w jej granicach, wyznaczonych skargą na bezczynność. Wyrokiem z 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wa 349/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego z [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., ponowionego pismem z [...] listopada 2008 r., w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności wobec wymienionego wyżej żądania skarżącego, nie wydawszy w tym przedmiocie żadnej decyzji administracyjnej. W piśmie z [...] czerwca 2011 r., skarżący m. in. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wa 349/10), wezwał Komendanta Głównego Policji do ponownego naliczenia i wypłaty "uposażenia i innych świadczeń pieniężnych za okres [...].01.2007-[...].10.2008 r. z uwzględnieniem przypadających w tym okresie podwyżek poszczególnych składników uposażenia oraz wydłużenia wysługi". Po rozpatrzeniu wniosku z [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., ponowionego pismem z [...] listopada 2008 r. i pismem z [...] czerwca 2011 r., Komendant Główny Policji wydał [...] lipca 2011 r. decyzję nr [...], mocą której przyznał skarżącemu prawo do uposażenia za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007r., odmówił przyznania prawa do uposażenia za okres od [...] lutego 2007 r. do [...] października 2008 r. oraz odmówił przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. W dniu [...] lipca 2011 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając przede wszystkim, że zaskarżone rozstrzygnięcie oparte jest na błędnych ustaleniach faktycznych i prawnych. Przedmiotowe odwołanie zostało przesłane Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu rozpatrzenia. Pismem z [...] sierpnia 2011 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając w oparciu o art. 65 § 1 K.p.a., przekazał odwołanie Komendantowi Głównemu Policji jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z [...] września 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w wyniku której wyrokiem z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2443/11 uchylono zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji, wskazując, iż nie był on właściwym organem do rozpatrzenia odwołania od decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] lipca 2011 r., gdyż powinien tego dokonać Minister Spraw Wewnętrznych. Pismem z [...] lipca 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o wyłączenie od udziału w postępowaniu prowadzonym w przedmiotowej sprawie troje funkcjonariuszy ze względu na to, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z [...] kwietnia 2007 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji Nr [...] z [...] stycznia 2007 r. w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podobnie jak postanowienie tego organu Nr [...] z [...] marca 2011 r. w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1994 - 2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych odmówił wyłączenia tych funkcjonariusz od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Minister Spraw Wewnętrznych, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r., wydał [...] sierpnia 2012 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z 18 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 1926/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd, analizując treść wyroku z 20 stycznia 2011 r. (sygn. akt II SAB/Wa 349/10) wskazał, iż organ został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie: a) przyznania uposażenia zasadniczego, b) przyznania dodatków o charakterze stałym, c) przyznania innych należności pieniężnych - za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. Jednocześnie stwierdził, że Komendant Główny Policji, orzekając w decyzji nr [...] z [...] lipca 2011 r. również w zakresie podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r. wyszedł poza granicę wniosku skarżącego, do czego nie był uprawniony i czym naruszył art 61 § 1 k.p.a. W dniu [...] sierpnia 2013 r. wpłynął do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek Komendanta Głównego Policji o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 poprzez jednoznaczne określenie zakresu ponownego orzekania przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 odmówił wykładni wyroku, bowiem wniosek złożony został przez podmiot niebędący stroną postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Następnie Minister Spraw Wewnętrznych [...] listopada 2013 r. wystąpił z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 poprzez jednoznaczne określenie zakresu ponownego orzekania przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2014 r. dokonał wykładni uzasadnienia wyroku wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 1926/12. W uzasadnieniu wskazano, że z ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2013 r., tiret przedostatni uzasadnienia, wynika, że organ, zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r., wyszedł poza zakres żądania skarżącego, bowiem w pkt 3 decyzji odmówił skarżącemu prawa "do innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r.", orzekając de facto o odmowie przyznania podwyżki innych składników uposażenia za 2007 r., które to żądanie nie zostało zgłoszone w piśmie skarżącego z dnia [...] lipca 2007 r. Żądanie to nie było też przedmiotem sprawy o bezczynność – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 349/10. Rozstrzygając sprawę ponownie, organ zestawi treść wniosku (żądań skarżącego), z treścią wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2011 r. oraz z treścią pkt 3 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu organ wskaże, jakie elementy uposażenia objęte zostały pkt 3 decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Inaczej mówiąc, wskaże przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w pkt 3 decyzji. Wyjaśni, jakie konkretnie, "inne należności" zostały objęte tym rozstrzygnięciem – tj. czy objęto w tym sformułowaniu podwyżkę innych składników uposażenia za okres od [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Na marginesie sąd wskazał też, iż przypomnieć należy, że w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1892/12, Sąd w wyroku z dnia 5 lutego 2013 r., rozstrzygnął za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r. Postanowienie to zostało doręczone Ministrowi Spraw Wewnętrznych 3 lutego 2014 r., prawomocne od 11 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/13 po rozpoznaniu skargi S.L. na niewykonanie przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 wymierzył organowi Komendantowi Głównemu Policji grzywnę w wysokości 1.000 zł, stwierdził, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1926/12 nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz S.L. kwotę 132,50 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2438/14 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/13. W uzasadnieniu wskazał, że po pierwsze, od daty wydania przez WSA w Warszawie postanowienia z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12, którym Sąd dokonał wykładni uzasadnienia wyroku z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12 do daty wydania zaskarżonego wyroku upłynęło 5 miesięcy bez 10 dni, co oznacza, że Komendant Główny Policji w dacie 17 czerwca 2014 r. pozostawał w bezczynności, bo uchybił terminowi załatwienia sprawy, wskazanemu w art. 35 § 3 k.p.a. Po drugie, postępowanie przed Komendantem Głównym Policji było prowadzone przewlekle, czego najlepszym dowodem jest wystąpienie z wnioskiem z [...] lipca 2013 r. do WSA w Warszawie, na podstawie art. 158 p.p.s.a. o wykładnię wyroku z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12, chociaż Komendant jako organ administracji publicznej związany jest zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) i nie może zasłaniać się nieznajomością prawa. Powinien więc wiedzieć, że nie jest stroną w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 18 marca 2013 r., II SA/Wa 1926/12, a zatem nie ma legitymacji procesowej do wystąpienia z wnioskiem o wykładnię tego wyroku. Zamiast tego powinien zawiadomić Ministra Spraw Wewnętrznych o konieczności wystąpienia do sądu z wnioskiem o wykładnię wyroku z 18 marca 2013 r. Najłagodniej rzecz ujmując, takie działanie Komendanta Głównego Policji należało ocenić jako zbędne, bo nieprowadzące do załatwienia sprawy. Jednocześnie, Komendantowi należało postawić trafny zarzut, że powstrzymał się od podjęcia czynności niezbędnej do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W wykonaniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 Komendant Główny Policji pismem z 23 maja 2014 r. wezwał skarżącego, na podstawie art 64 § 2 K.p.a., do uzupełnienia wniosku stanowiącego podstawę wszczęcia przedmiotowego postępowania, poprzez sprecyzowanie zawartego w nim żądania, tj. jednoznaczne i precyzyjne wskazanie jakich konkretnie innych należności pieniężnych skarżący domaga się od Komendanta Głównego Policji za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. W odpowiedzi skarżący wskazał, że jego roszczenia wobec Komendanta Głównego Policji dotyczą m. in.: 1) uposażenia (uposażenia zasadniczego stosownie zwiększonego z tytułu wysługi lat i dodatków do uposażenia, w tym dodatku specjalnego w wysokości 30% kwoty bazowej), 2) nagrody rocznej, 3) innych należności pieniężnych, w tym: a) odprawy, b) ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, c) równoważnika mundurowego, d) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za niewykorzystanie prawa przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez siebie miejscowości w kraju i z powrotem, e) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i "ewentualnie innych należnych z mocy przepisów ustawy o Policji i wydanych na jej podstawie rozporządzeń (...) znanych Organowi z urzędu". Decyzją nr [...] Komendant Główny Policji z [...] lipca 2014 r. orzekł w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., mocą której: 1) przyznano S.L. prawo do wypłaty uposażenia zasadniczego, wynikającego z zajmowanego stanowiska [...] w B. [...] - w 11 (jedenastej) grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,84 (jeden, osiemdziesiąt cztery setne) kwoty bazowej - za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r.; 2) przyznano S.L. prawo do wypłaty dodatku służbowego należnego w wysokości 1 054 złote miesięcznie - za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r.; 3) przyznano S.L. prawo do wypłaty dodatku za stopień [...] Policji należnego w wysokości 700 złotych miesięcznie - za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r.; 4) odmówiono przyznania S.L. prawa do uposażenia zasadniczego za okres od [...] lutego 2007 r. do [...] października 2008 r.; 5) odmówiono przyznania S.L. prawa do dodatku służbowego za okres od [...] lutego 2007 r. do [...] października 2008 r.; 6) odmówiono przyznania S.L. prawa do dodatku za stopień [...] Policji za okres od [...] lutego 2007 r. do [...] października 2008 r.; 7) odmówiono przyznania S.L. prawa do następujących należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r.: a) odprawy, b) ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, c) równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, d) zryczałtowanego równoważnika pieniężnego za niewykorzystanie prawa przejazdu na koszt właściwego organu Policji środkami publicznego transportu zbiorowego do jednej z obranych przez wymienionego miejscowości w kraju i z powrotem, e) równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych, który po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2014 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14, po rozpoznaniu skargi S.L., oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jakichkolwiek wątpliwości stanowisko, zgodnie z którym otrzymywanie uposażenia i innych świadczeń pieniężnych przez policjanta jest ściśle związane z pełnieniem przez niego służby, a prawo do uposażenia winno wiązać się z pozostawaniem w gotowości do pełnienia służby, przy czym chodzi o gotowość rozumianą jako nie tylko subiektywny zamiar podjęcia służby, ale i obiektywną możliwość wykonywania czynności funkcjonariusza. W sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący nie wykonywał zadań funkcjonariusza Policji od [...] stycznia 2007 r. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z [...] stycznia 2007 r., mocą którego skarżący został zwolniony z Policji z [...] stycznia 2007 r., podlegał bowiem wykonaniu – zgodnie z art. 130 § 4 K.p.a. – przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Był bowiem zgodny z żądaniem strony. Co więcej skarżący zadań tych wykonywać nie mógł, gdyż jak wynika z zawiadomienia Nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w B. z [...] kwietnia 2007 r. skarżący został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, za inwalidę i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów ze wskazaniem, że inwalidztwo istnieje od [...] stycznia 2007 r. Sąd stwierdził, że w tym stanie faktycznym skarżącemu nie przysługiwało uposażenie za okres od [...] lutego 2007 r. do [...] października 2008 r. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż wobec stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego, zmieniona została data zwolnienia skarżącego ze służby w Policji i nowy termin zwolnienia został ustalony na [...] października 2008 r., skoro w ramach istniejącego stosunku służbowego skarżący nie wykonywał zadań funkcjonariusza Policji od [...] stycznia 2007 r., gdyż w tej dacie rozkaz o zwolnieniu został już wykonany. Wbrew stanowisku skarżącego w sprawie nie znajdował zastosowania art. 121 ustawy o Policji. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu policjant otrzymuje w okresie choroby uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Skarżący – co wynika z przywołanego powyżej zawiadomienia – był od [...] stycznia 2007 r. niezdolny do służby, którego to stanu nie można utożsamiać z chorobą, stanowiącą zasadniczo przemijającą przeszkodę w wykonywaniu zadań służbowych. Dalej Sąd wskazał, że organ był zobowiązany do wydania decyzji w przedmiocie uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r., co w sposób jednoznaczny wynika z wyroku z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt. II SAB/Wa 349/10. Jednocześnie w wyroku tym Sąd nie przesądził, gdyż nie był do tego uprawniony, czy żądania skarżącego w powyższym zakresie są uprawnione. Po sprecyzowaniu żądań przez skarżącego, wypełniając ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku z 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, organ orzekł co do żądań skarżącego. Wyjaśnił jakie konkretnie "inne należności" zostały objęte skarżonym rozstrzygnięciem, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w powyższym wyroku, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie nie powinno obejmować podwyżki innych składników uposażenia za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. Te "inne należności" szczegółowo określone w decyzji nie mogły być skarżącemu przyznane w sytuacji gdy w okresie tym nie przysługiwało skarżącemu uposażenie. Pozostają one bowiem bądź w ścisłym związku z faktycznym pełnieniem przez funkcjonariusza w danym okresie służby, bądź też wynikają z wysokości należnego w tym przedziale czasowym uposażenia. W swojej skardze skarżący nie precyzuje jakie jeszcze inne należności niż te, o których mowa w pkt 7 decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2014 r. przysługują mu. Sąd uznał zatem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest kompletne. Odnosząc się natomiast do żądań skarżącego dotyczących dodatku specjalnego Sąd stwierdził, że w tym zakresie organ wydał odrębne rozstrzygnięcie – odmawiając wszczęcia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu dodatku specjalnego w wysokości 30 % kwoty bazowej, zaś skarga na to rozstrzygnięcie została oddalona (wyrok z 27 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1121/14). Organ na wydanie odrębnego rozstrzygnięcia wskazał w skarżonej decyzji. Także należność pieniężna w postaci nagrody rocznej jest rozpoznawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, co jednoznacznie wynika ze skarżonej decyzji oraz z wyroku z 20 stycznia 2007 r. II SAB/Wa 349/10. O powyższych należnościach organ nie mógł zatem rozstrzygać w skarżonej decyzji. Rozstrzygając o prawie skarżącego do wypłaty uposażenia zasadniczego, dodatku służbowego oraz dodatku za stopień za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2007 r., organ zasadnie odmówił tego prawa do powyższych należności finansowych za okres od [...] lutego 2007 r. do [...] października 2008 r. Skarżący w okresie tym pozostawał wprawdzie w stosunku służbowym, ale obowiązków służbowych nie wykonywał z przyczyn innych niż określone w art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. W niniejszej sprawie organ ustalił wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia żądań skarżącego i zgromadził taki materiał dowodowy, który pozwolił na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. W tych okolicznościach uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę. Prawidłowość powyższego potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15 oddalił skargę kasacyjną S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/14. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zaskarżona decyzja jest nie tylko poprawna pod względem materialnym, ale i p[od względem procesowym, zawiera wyczerpujące ustalenia i przekonujące rozważania. Miał więc Sąd I instancji pełne prawo uznać ją za zgodną z prawem. Jeśli przeto nie naruszył przepisów uwypuklonych w skardze kasacyjnej i wykonał wiążące wytyczne zawarte w poprzednio zapadłych rozstrzygnięciach, zaskarżony wyrok nie podlegał wzruszeniu. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. S.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Komendanta Głównego Policji po wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Wskazując na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez KGP postępowania w wniósł o: - wydanie orzeczenia zobowiązującego organ do uznania uprawnień skarżącego w przedmiocie ustalenia, naliczenia i wypłaty uposażenia i innych świadczeń pieniężnych należnych z tytułu pozostawania w służbie w Policji w okresie od [...].01.2007 – [...].10.2008 r. oraz do załatwienia wniosku skarżącego w tym przedmiocie w zakreślonym przez sąd terminie, - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, - przyznanie od KGP na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, - wymierzenie ww. organowi grzywny, - zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12, którym uchylono w całości decyzję MSW z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję KGP z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do uposażenia za okres od [...] lutego 2007 do dnia [...] października 2008 r. oraz odmowy przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...].01.2007 r. do dnia [...].10.2008 r. Powołując się na treść uzasadnienia orzeczenia wskazał, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej. Wbrew tej zasadzie wiążące ustalenia Sądu KGP poddał jednak ponownej ocenie oraz wydał rozstrzygnięcie całkowicie z nimi sprzeczne. W decyzji [...] z dnia [...].07.2014 KGP ponownie wywiódł, że skarżący w spornym okresie nie pełnił służby z innych przyczyn niż choroba i w związku z tym nie przysługuje mu prawo do uposażenia. Ta decyzja KGP została utrzymana w mocy decyzją MSWiA z dnia [...].09.2014 nr [...], a następnie wyrokami WSA w Warszawie z dnia 25.06.2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1851/15 oraz NSA z dnia 13.07.2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15 oddalone zostały skargi. Skarżący zarzucił, że sprawa dochodzenia przez niego należności jest prowadzona od 2007 r. przez pracowników BKSiOP KGP w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami, a motywem ich działania jest pozbawienie go należnych praw przy użyciu wszelkich dostępnych, w tym także rażąco sprzecznych z prawem środków. Dalej skarżący wskazał, że wbrew licznym wnioskom oraz obowiązkowi wynikającemu z wyroku WSA w Warszawie z dnia 20.01.2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 i II SA/Wa 1926/13 z dnia 12.03.2013 r. nie rozstrzygają o jego faktycznych żądaniach zgodnego z prawem spowodowania ustalenia, naliczenia i wypłaty uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, wysługi oraz innych należności pieniężnych. Wskazał też, że KGP do dnia [...] października 2008 r. nie zawiesił wypłaty należnego uposażenia i nie wszczął jakiegokolwiek postępowania dotyczącego ustalenia jego winy w zakresie niepodejmowania służby w okresie od [...].01.2007 -[...].10.2008 zakończonego wydaniem rozkazu personalnego lub decyzji o utracie uposażenia, a także go nie potrącił. Organ nie ma więc podstawy w postaci powszechnie obowiązującego przepisu prawnego o charakterze materialnym zawartym w ustawie lub akcie wydanym z wyraźnego upoważnienia ustawowego pozwalającego na odmowę ustalenia i wypłaty uposażenia i innych świadczeń pieniężnych w okresie niezawinionej niemożności pełnienia służby. KGP zobligowany jest do wypłaty zarówno uposażenia jak i innych świadczeń pieniężnych. Skarżący wskazał, że skarga jest dopuszczalna, albowiem przed jej wniesieniem do Sądu występował do KGP w latach 2007-2018 z licznymi wnioskami, wezwaniami do usunięcia naruszenia prawa, zażaleniami, skargami oraz wezwaniami do wykonania wyroków WSA z dnia 20.01.2011 r. sygn. akt II SAB/Wa 349/10 oraz z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Także w dniu [...] stycznia 2018 r. nadał do KGP zażalenie lub ponaglenie w tej sprawie, które zarówno KGP jak i MSWiA pozostawili bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie mamy do czynienia zarówno z niewykonaniem wyroku z dnia 20.01.2011 r. sygn. akt IISAB/Wa 349/10, jak też z bezczynnością i (lub) opieszałym prowadzeniem postępowania przez KGP po wyroku z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12 uchylającym decyzję KGP nr [...] z dn. [...].07.2011 r. Powyższe okoliczności dowodzą rażącego naruszenia prawa przez KGP i potwierdzają, że brak prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie należnego skarżącemu uposażenia i innych świadczeń pieniężnych wynika z wyłącznej winy KGP i winny być wzięte pod uwagę przez Sąd także w trakcie rozważań czy bezczynność lub opieszałe prowadzenie postępowania przez KGP miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w trakcie ewentualnego miarkowania przyznania sumy pieniężnej i wysokości grzywny. Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik wskazał, że organ okoliczności faktyczne ustalił wyłącznie na podstawie faktów ustalonych w prawomocnych już wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego, a dotyczących prawa do uposażenia za okres od [...] stycznia 2001 – [...] pażdziernika 2008 r. i bezczynności organu w tym zakresie oraz niewykonania wyroków II SAB/Wa 349/10, II SAB/348/10, II SA/Wa 1926/12. Okoliczność, że postępowanie w sprawie z wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. trwało aż do [...] lipca 2017 r. była wielokrotnie badana przez sądy administracyjne. Była ona wynikiem po dacie wyroku II SA/Wa 1797/13 korzystana przez stronę z możliwości zaskarżenia w toku administracyjnym oraz sądowym. Obecnie de facto strona domaga się, aby organ ponosił konsekwencje tej okoliczności. Przepisy prawa nie znają konstrukcji odpowiedzialności organu za długotrwałe postępowanie będące wynikiem korzystania przez stronę tego postępowania ze środków zaskarżenia. Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga z dnia [...] lutego 2018 r. nie jest zasadna. Komendantowi Głównemu Policji nie można zarzucić w tej sprawie, na dzień orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Na wstępie wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrujący niniejszą skargę na bezczynność KGP po wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. związany jest wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/13, wymierzającym Komendantowi Głównemu grzywnę w wysokości 1000 zł, stwierdzającym, że przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1926/12 nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa i zasądzającym na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/14 stał się prawomocny po tym jak Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2438/14 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przedmiotem oceny i rozstrzygnięcia przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/13 było to, czy KGP pozostawał w bezczynności po wydaniu wyroku z dnia 18 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Ocena Sądu była dokonana na dzień rozstrzygania, a zatem na dzień 17 czerwca 2014 r. Niezależnie od samego związania powołanym wyrokiem, Sąd rozpatrujący obecnie skargę z dnia [...] lutego 2018 r. na bezczynność KGP po wyroku II SA/Wa 1926/12 podziela ocenę dokonaną wówczas przez WSA w Warszawie i NSA, co do tego, że od daty wydania przez WSA w Warszawie postanowienia z 27 stycznia 2014 r., II SA/Wa 1926/12 do daty wydania zaskarżonego wyroku upłynęło 5 miesięcy bez 10 dni, co oznacza, że Komendant Główny w dacie 17 czerwca 2014 r. pozostawał w bezczynności, bo uchybił terminowi załatwienia sprawy, wskazanemu w art. 35 § 3 k.p.a. Jednocześnie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność KGP po wyroku o sygn. akt II SA/Wa 1926/12, stwierdził, że od czasu wydania przez WSA w Warszawie wyroku z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/13 - Komendant Główny Policji – w przedstawionym stanie sprawy – nie pozostawał w bezczynności ani nie prowadził przewlekle postępowania. Organ jeszcze przed zakończeniem postępowania w sprawie II SA/Wa 1797/13 przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, wykonując postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2014 r. (II SA/Wa 1926/12) w przedmiocie wykładni swojego wyroku z 18 marca 2013 r. wezwał w dniu 23 maja 2014 r. skarżącego do uzupełnienia wniosku stanowiącego podstawę wszczęcia pozstępowania tj. jednoznaczne i precyzyjne wskazanie jakich konkretnie innych należności pieniężnych skarżący się domaga za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. Po uzyskaniu odpowiedzi skarżącego Komendant Główny Policji [...] lipca 2014 r. decyzją nr [...] orzekł w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za wskazany, kończąc w tej dacie postępowanie w sprawie. Prawidłowość rozstrzygnięcia potwierdzona została przez Ministra Spraw Wewnętrznych, który utrzymał w mocy wskazaną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia z 25 czerwca 2015 r. oddalił skargę S.L. Również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 3014/15 oddalił skargę kasacyjną od wyżej wskazanego wyroku WSA w Warszawie. Nietrafne są twierdzenia skarżącego, że organ rozstrzygnął o innych żądaniach niż domagał się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt. II SAB/Wa 349/10 zobowiązał jedynie Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych, ale nie przesądził, czy wskazane żądania są zasadne, bo nie był do tego uprawniony. Natomiast w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1851/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraźnie stwierdził, że "wypełniając ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku z 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1926/12, organ orzekł co do żądań skarżącego. Wyjaśnił jakie konkretnie "inne należności" zostały objęte skarżonym rozstrzygnięciem, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w powyższym wyroku, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie nie powinno obejmować podwyżki innych składników uposażenia za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. Te "inne należności" szczegółowo określone w decyzji nie mogły być skarżącemu przyznane w sytuacji gdy w okresie tym nie przysługiwało skarżącemu uposażenie. Pozostają one bowiem bądź w ścisłym związku z faktycznym pełnieniem przez funkcjonariusza w danym okresie służby, bądź też wynikają z wysokości należnego w tym przedziale czasowym uposażenia. W swojej skardze skarżący nie precyzuje jakie jeszcze inne należności niż te, o których mowa w pkt 7 decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2014 r. przysługują mu. Sąd uznał zatem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie jest kompletne". Stąd też, po dacie orzekania przez WSA W Warszawie 17 czerwca 2014 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1779/13 Komendantowi Głównemu Policji nie można było zarzucić bezczynności, jak też przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1926/12. Z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia skargi z dnia [...] lutego 2018 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.