VII SA/Wa 1764/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z [...] maja 2018 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. K. – uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2018 r. [...], odmawiającą uchylenia – we wznowionym postępowaniu - decyzji własnej z [...] stycznia 2014 r. [...]. uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] listopada 2013 r. (nakazującą M.K. rozbiórkę murowanej dobudówki przy ul. K. [...] w N. działka nr [...] w części zobowiązującej do rozbiórki pod nadzorem uprawnionej osoby oraz uporządkowania terenu i powiadomienia o jej wykonaniu i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy) i umorzył postępowanie. Organ wskazał, że WSA w Szczecinie wyrokiem z 24 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 222/14, oddalił skargę M. K. na decyzję z [...] stycznia 2014 r., a NSA wyrokiem z 20 września 2016 r. II OSK 3139/14, oddalił skargę kasacyjną. GINB wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania obejmuje dwa etapy: wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ bada wyłącznie kwestie formalnej - czy żądanie pochodzi od strony postępowania; czy zachowano termin do złożenia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia. Dopiero po stwierdzeniu spełnienia ww. warunków organ może merytorycznie badać przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 Kpa. Dalej zaznaczył, że M. K. wniosek o wznowienie postępowania złożył 12 stycznia 2018 r., uzupełniony 8 lutego 2018 r., wskazując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 Kpa. Organ przytoczył art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa i podkreślił, że warunkiem wznowienia postępowania na tych podstawach jest uprzednie stwierdzenie przez sąd lub inny uprawniony organ fałszywości dowodu lub popełnienia przestępstwa (wyrok WSA w Gdańsku z 15 stycznia 2009 r. sygn. III SA/Gd 337/08). Nie może zatem tego dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania, choć w art. 145 § 2 i 3 Kpa przewidziano wyjątki, kiedy sfałszowanie jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Innymi słowy - fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą ani prowadzić postępowania wyjaśniającego (wyrok NSA z 22 grudnia 1999 r., sygn. I SA 841/99). Drugi wyjątek (art. 145 § 3 Kpa) dopuszcza wznowienie, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn wynikających z przepisów (np. przedawnienie ścigania i orzekania w sprawach przestępstw, amnestia, abolicja, ograniczenia wynikające z immunitetu). Natomiast w tej sprawienie sąd lub organ nie wydał orzeczenia stwierdzającego fałszywość dowodów, w oparciu o które ustalono istotne okoliczności faktyczne lub potwierdzającego, że do wydania decyzji doszło w wyniku przestępstwa. Materiał dowodowy nie wskazuje też przesłanek z art. 145 § 2 i 3 Kpa. Nie ma zatem możliwości wznowienia postępowania w oparciu o te podstawy. Dalej GINB przytoczył art. 148 § 1 Kpa stanowiący, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem strona musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o podstawie do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed terminem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok WSA w W-wie z 28 października 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 396/05). Termin do złożenia podania o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub 2 Kpa rozpoczyna bieg od momentu, w którym wnioskodawca dowiedział się o orzeczeniu sądu lub innego organu potwierdzającego sfałszowanie dowodu bądź, że do wydania decyzji doszło w wyniku przestępstwa, a nie od daty uzyskania wiadomości, że prawdopodobnie dowód sfałszowano lub decyzja mogła zostać wydana w wyniku przestępstwa. Z uwagi na brak orzeczenia sądu lub innego organu nie można określić daty początkowej terminu do złożenia podania o wznowienia, co oznacza, że nie było możliwości dochowania terminu z art. 148 § 1 Kpa, który jeszcze nie rozpoczął biegu. Dalej organ przytoczył art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydawania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W piśmie z 12 stycznia 2018 r. skarżący wskazał, że: "z dniem 2017-11-21 uzyskałem nowe dokumenty dotyczące zabudowy mojej nieruchomości w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W." a w piśmie z 8 lutego 2018 r. wyjaśnił, że: "Ujawnienie się tych okoliczności było możliwe po przeprowadzeniu analizy zdjęć lotniczych z listopada 2017 r. w porównaniu z mapami geodezyjnymi, którą to analizę wnioskodawca wraz ze swoim pełnomocnikiem przeprowadzili w drugiej połowie grudnia 2017 r." Porównując datę złożenia wniosku (12 stycznia 2018 r.) oraz datę, w której skarżący dowiedział się okolicznościach stanowiących przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa (21 listopada 2017 r.) GINB stwierdził, że termin nie został zachowany. Organ zaznaczył, że termin wymieniony w art. 148 Kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od kiedy prawidłowo oceniła znaczenie dowodu lub faktu. Świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznej lub dowodu, jako podstawy wznowienia postępowania, nie ma wpływu na ocenę zachowania terminu przewidzianego w art. 148 Kpa (wyrok WSA w Warszawie z 1 kwietnia 2011 r., sygn. VII SA/Wa 3/11). Błędnie zatem organ wojewódzki stwierdził, że termin do wznowienia postępowania zachowano, a uchybienie tego terminu jest podstawą do odmowy wznowienia postępowania. GINB zaznaczył, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że jeżeli organ dostrzeże, że wniosek o wznowienie złożono z uchybieniem terminu, ale uczyni to po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, to powinien to postępowanie umorzyć (por. wyroki NSA z 16 lipca 2014 r. sygn. II OSK 309/13, z 18 lutego 2011 r. II OSK 176/10, z 13 września 2012 r., II OSK 889/11). Odnosząc się do argumentów skarżącego i dodatkowych dokumentów, organ wyjaśnił – powołując się na orzecznictwo - że organ związany jest podstawami wznowienia wskazanymi we wniosku, które wyznaczają granice tego postępowania. Dlatego nie uwzględnił dowodów złożonych, po wniesieniu wniosku o wznowienie. Skargę na powyższą decyzję złożył M. K. wnosząc o: 1. zmianę zaskarżonej decyzji i wznowienie postępowania z uwagi na to, że wniosek został wniesiony z zachowaniem miesięcznego terminu, gdyż wnioskodawca otrzymał mapę z Wojskowego Biura Historycznego 26 marca 2018r. 2. ponowne rozpatrzenie sprawy nielegalnej budowy łącznika na działce [...] w N. i uchylenie wszelkich decyzji stwierdzających nielegalną zabudowę. Skarżący zarzucił naruszenie norm postępowania, a w szczególności: 1. uznanie, że wniosek o wznowienie nie został wniesiony w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, podczas gdy o jednej z okoliczności dowiedział się w grudniu 2017r., a o kolejnych 21 marca 2018r. i 30 marca 2018r., 2. art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, mimo niewystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego, 3. pominięcie dowodów, w tym dokumentów i zdjęć, potwierdzających okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania, mimo ich złożenia w terminie ustawowym, 4. niewykonalność rozbiórki przez skarżącego, ponieważ jej wykonanie jest niemożliwe bez naruszenia części budynku stanowiącej własność osób trzecich. Skarżący wskazał, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ze zdjęć lotniczych oraz mapy geodezyjnej wynika, że obiekt, który miał powstać samowolnie istniał w latach 90-tych. Zdjęcia lotnicze przedstawiają obszar z 7.06.1996r. naniesiony na układ współrzędnych mapy 1992 (EPSG 2180), zdjęcie z 1993r. oraz z 2017 r. Na zdjęciach widoczna jest dobudówka, która już w 1996r. miała kształt prostokąta i była tej samej wielkości, co na zdjęciach z 2017r. Dobudówka na zdjęciach lotniczych z lat 90-tych jak i obecnie przylega do budynków z obu stron. Przyjmując, że wtedy miała wymiary 1,20 x 2,20, to między budynkami byłaby wolna przestrzeń. Na zdjęciach widać, iż blaszany dach nad dobudówką w latach 90-tych obejmuje jej całość, tak jak obecnie. Odsłonięta ściana powstała w latach 90-tych, o czym świadczą m.in. pokruszone cegły Następnie skarżący zaznaczył, że zdjęcia wykonano w listopadzie, a dopiero w grudniu mógł się z nimi zapoznać. Prawidłowe są więc ustalenia organu I instancji, iż wnioskodawca powziął wiedzę o nowych okolicznościach po przeprowadzeniu w drugiej połowie grudnia 2017r. analizy zdjęć lotniczych i map. Nie ma zatem racji GINB, iż wniosek nie został wniesiony z zachowaniem terminu. Skarżący przytoczył art. 139 k.p.a. i stwierdził, że zaskarżenie decyzji spowodowało wydanie decyzji na jego niekorzyść, pomimo tego, iż decyzja nie naruszała rażąco prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Poddaną kontroli Sądu decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą uchylenia – we wznowionym postępowaniu - decyzji własnej z [...] stycznia 2014 r. uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z [...] listopada 2013 r. (nakazującą rozbiórkę murowanej dobudówki przy ul. K. [...] w N. działka nr [...] w części zobowiązującej do wykonania rozbiórki pod nadzorem uprawnionej osoby oraz uporządkowania terenu rozbiórki a także powiadomienia organu o jej wykonaniu i w tej części umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy) i umorzył postępowanie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym, które stanowi nadzwyczajny tryb postępowania, w toku którego można wyróżnić trzy stadia: 1) stadium wszczęcia postępowania, 2) stadium rozpoznania, 3) stadium rozstrzygnięcia. W początkowym stadium rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy podanie złożyła strona postępowania, czy wskazała podstawy wznowienia oraz to, czy zachowała terminy do złożenia żądania, o których mowa w 148 § 1 i 2 k.p.a. Wyłącznie ustalenia pozytywne w powyższym zakresie umożliwiają wydanie: 1) postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do podstaw wznowienia (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.), a następnie w razie ustalenia wystąpienia jednej z takich podstaw, do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozpoznanej decyzją ostateczną; a w przypadku przesłanek negatywnych 2) postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przypadku ustalenia niedopuszczalności wznowienia postępowania lub uchybienia terminu do złożenia żądania wszczęcia postępowania (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne, t. 9, Warszawa 2010, s. 258-259). (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 7 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Wr 605/15,.orzeczenia.nsa.gov.pl) Złożenie podania nie wszczyna zatem automatycznie postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną, której celem jest - jak już zostało podkreślone wyżej - ustalenie czy nie zachodzą przedmiotowe bądź podmiotowe przesłanki niedopuszczalności wznowienia oraz czy zachowany został wymóg terminowości złożenia wniosku. Natomiast to, czy przyczyny wznowienia wymienione przez stronę faktycznie wystąpiły jest oceną merytoryczną, a nie formalną poprawności wniosku (wyrok WSA w Olsztynie z 13 lutego 2014 r., II SA/Ol 1143/13, publ: LEX nr 1429648; wyrok WSA we Wrocławiu z 7 stycznia 2016 r. II SA/Wr 605/15, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać przy tym trzeba, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wskazania podstaw wznowienia i udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, czy też wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, z taką ścisłością, która pozwoli organowi jednoznacznie ustalić, że podanie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Powyższe nie zwalnia jednak organu z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności, a następnie weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz rzeczowego przedstawienia stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Obowiązek badania, czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie, spoczywa zatem na organach obu instancji. W kontekście przedstawionej argumentacji stwierdzić należy, że w tej sprawie takie okoliczności wystąpiły. Wprawdzie zostały zauważone dopiero w postępowaniu drugoinstancyjnym, niemniej obowiązkiem organu odwoławczego, który - co wymaga podkreślenia - nie jest związany granicami odwołania, jest kontrola rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji oraz ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie. Dokonane przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego badanie kontrolne decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego wykazało bowiem, że skarżący składając 12 stycznia 2018 r. wniosek o wszczęcie postępowania wznowieniowego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 5 kpa, w zakresie przesłanki, o której mowa w pkt 5 uchybił terminowi wskazanemu w art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia podania o wznowienie postepowania. Natomiast w zakresie dwóch pierwszych przesłanek (o których mowa w pkt 1 i 2 art. 145 § 1 k.p.a.) termin ten nie jest możliwy do ustalenia, bowiem nie rozpoczął biegu. Stanowisko organu odwoławczego należy podzielić. Podkreślić bowiem trzeba, że stosownie do art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W tym uregulowaniu wyraźnie wskazuje się moment dowiedzenia się o okoliczności a nie moment dowiedzenia się o tym, że owa okoliczność może stanowić podstawę wznowienia postępowania. Z woli ustawodawcy wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga, co do zasady, istnienia orzeczenia sądowego bądź rozstrzygnięcia innego uprawnionego organu stwierdzającego fałszerstwo (czy inne przestępstwo), ewentualnie zaistnienia okoliczności wyłączających ściganie. Warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania na tej podstawie jest zatem uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może tego dokonać organ właściwy do wznowienia postępowania, ani tym bardziej nie jest to zależne od subiektywnej oceny wnioskodawcy. Zagadnienie to nie budzi wątpliwości sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r. sygn. akt I OSK 1663/16 – cbois). Termin do wniesienia żądania o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 ust. 1 pkt 1 k.p.a. liczony jest od daty powzięcia przez wnioskodawcę wiadomości o rozstrzygnięciu sądu lub innego uprawnionego organu orzekającym o sfałszowaniu dowodu. Oczywiste jest zatem, że brak takiego orzeczenia uniemożliwia ustalenie daty początkowej złożenia podania, co uniemożliwia wszczęcie postępowania wznowieniowego na tej podstawie, jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy. Tym samym tylko w sytuacji zachowania terminu, który rozpoczyna swój bieg od dnia powzięcia przez stronę widomości o okoliczności wskazującej na oczywisty fałsz dowodu a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo od dnia, kiedy strona dowiedziała się o orzeczeniu sądu stwierdzającym sfałszowanie dowodu, możliwe jest wszczęcie postępowania wznowieniowego. Skarżący na takie okoliczności nie wskazywał. Podobnie należało ocenić ustalenia organu w zakresie braku możliwości zbadania zachowania terminu odnośnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., to jest wydania decyzji w wyniku przestępstwa (skierowanego przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego określonych w rozdziale XXIX k.k.), skoro taka okoliczność również nie została wykazana przez skarżącego. Sąd za słuszną uznał także ocenę organu, że nie został dochowany termin przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. odnośnie przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ma bowiem rację organ podnosząc, że dla oceny zachowania terminu znaczenie ma wyłącznie data powzięcia wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie data, w której wnioskodawca uzyskał wiedzę, że znane mu już fakty mogą stanowić podstawę wznowienia postępowania. Orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, że dla zachowania terminu z art. 148 § 1 k.p.a. nie ma znaczenia, kiedy uświadomiono sobie o zaistnieniu możliwości wniesienia podania o wznowienie postępowania, ale wtedy, kiedy obiektywnie dowiedziano się o istnieniu okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 7/17). Tym samym, świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych, jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 k.p.a. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego - znajdujących potwierdzenie w aktach sprawy - wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z [...] stycznia 2014 r. skarżący złożył w dniu 12 stycznia 2018 r. Natomiast datą, w której dowiedział się okolicznościach stanowiących przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa jest dzień 21 listopada 2017 r., kiedy to uzyskał z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. dokumenty dotyczące zabudowy ww. nieruchomości z lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, a nie w połowie grudnia 2017r., to jest po przeprowadzeniu wraz z pełnomocnikiem analizy zdjęć lotniczych z listopada 2017 r. i porównaniu z mapami geodezyjnymi. Prawidłowo zatem GINB stwierdził, że termin określony w art. 148 § 1 Kpa nie został zachowany. Jak już wskazano wyżej, organ orzekając w sprawie, w której doszło do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, tylko w przypadku pozytywnego przesądzenia kwestii zachowania przez wnioskodawcę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest uprawniony do wydania decyzji merytorycznej, a więc m.in. decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Natomiast w razie stwierdzenia, w toku wznowionego postępowania, że wniosek nie został złożony w ustawowym terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a., organ winien umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Dodać należy, że również organ drugiej instancji - jako organ ponownie rozpoznający sprawę musi w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek został złożony w terminie i w przypadku ustalenia, że postępowanie zostało wszczęte mimo braku dopuszczalności wznowienia winien na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2000 r., sygn. akt I SA 855/99, LEX nr 54136). Na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut naruszenia art. 139 k.p.a. Przepis ten nie wprowadza bezwzględnego zakazu orzekania na niekorzyść strony reformationis in peius. Jest to związane z tym, że w ramach postępowania odwoławczego organ zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie. Tym samym, nie istnieje sytuacja, w której organ II instancji nie mógłby badać przymiotu strony. Nie jest tak, że raz przyznany status strony nie może być w dalszym toku postępowania administracyjnego zweryfikowany. Art. 139 k.p.a. nie stanowi zatem przeszkody do ustalania kręgu stron i nawet w sytuacji, gdy organ odwoławczy po dokonaniu ponownej oceny prawidłowości ustalenia stron przez organ pierwszej instancji stwierdził, że krąg stron jest odmienny od przyjętego w postepowaniu pierwszoinstancyjnym, to jego obowiązkiem jest ustalić prawidłowy krąg stron (zob. wyrok NSA z 20 września 2017 r. II OSK 70/16, LEX nr 2411923). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), oddalił skargę.