III SA/Wa 1442/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. uchyla zaskarżoną decyzję Pismem z 10 maja 2018 r. Z. S. (dalej zwany: "Skarżącym" lub "Stroną") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z [...] marca 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. 1.1. Decyzją z [...] maja 2016 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2016 r., ustalił, że odpowiedzialność za zaległości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "I." Sp. z o.o. w likwidacji (dalej zwana "Spółką") z tytułu wpłat na PFRON za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2011 r. oraz od kwietnia 2011 r. do czerwca 2011 r. w kwocie głównej 93 333 zł, odsetkach naliczonych na dzień wydania decyzji 51 123 zł ponosi, jako były członek zarządu – Skarżący - solidarnie ze Spółką oraz z pozostałymi członkami zarządu sprawującymi funkcje w tym okresie. 1.2. Od ww. decyzji Skarżący 6 czerwca 2016 r. wniósł odwołanie, zarzucając jej naruszenie: - art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.) – dalej "O.p." - polegające na uchybieniu wynikającej z niego zasadzie prawdy obiektywnej, poprzez stwierdzenie ze Strona, jako były Prezes Zarządu ponosi odpowiedzialność za zaległości Spółki, albowiem nigdy prezesem nie był; - art. 122 O.p. polegające na uchybieniu wynikającej z niego zasadzie prawdy obiektywnej, poprzez pominięcie okoliczności uzasadniających zwolnienie strony od wywodzonej z art. 116 § 1 ust. 1 O.p. odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe Spółki wobec wskazania przez niego na wystąpienie opisanych w tym przepisie przesłanek egzoneracyjnych; - art. 116 § 1 ust. 1 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe poprzez przyjęcie, że w sprawie zachodzą podstawy do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności ze Spółką i innymi osobami za zaległości z tytułu wpłat na PFRON za wskazane okresy pomimo zaniechania dokonania przez organ pierwszej instancji ustalenia daty powstania okoliczności stanowiących podstawę do ogłoszenia upadłości; - art. 116 § 1 ust. 1 O.p. w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie zachodzą podstawy do orzeczenia solidarnej odpowiedzialności ze Spółką i innymi osobami za zaległości z tytułu wpłat na PFRON za wskazane okresy, pomimo wskazania przez Stronę, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został złożony w terminie, ewentualnie, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy; - art. 122 w związku z art. 180 § 1 i art. 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanego przez Stronę dowodu z przesłuchania świadków I. P., L. S. i K. J., a także poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dokumentacji Spółki celem ustalenia, w jakiej dacie pojawiły się podstawy do ogłoszenia upadłości tej Spółki. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 1 i orzeczenie, że Strona nie ponosi odpowiedzialności za zaległości z tytułu wpłat na PFRON za wskazane w zaskarżonej decyzji okresy, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na to, ze rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Na podstawie art. 229 O.p. Strona wniosła o przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia dowodów w postaci zeznań z przesłuchania świadków I. P., L. S. i K. J., albo zlecenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. 1.3. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, decyzją z [...] marca 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że z Uchwały Nr 3 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z [...] grudnia 2010 r. oraz rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu z 12 sierpnia 2011 r., wynika, że Skarżący w okresie od [...] grudnia 2010 r. do [...] sierpnia 2011 r. pełnił funkcję prezesa zarządu w Spółce. Zobowiązania za okres od stycznia 2011 r. do lutego 2011 r. oraz od kwietnia 2011 r. do czerwca 2011 r. powstały zatem w okresie sprawowania funkcji członka zarządu przez Skarżącego. Zaległość we wpłatach na Fundusz powstaje z upływem dwudziestego dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczy obowiązek wpłaty (art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 511) – dalej "ustawa o rehabilitacji"). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że w sprawie odpowiedzialności za zaległości Spółki z tytułu wpłat na PFRON za ww. okres prowadzone były odrębne postępowania, które objęły wszystkich członków zarządu sprawujących funkcje w tym okresie. Organ odwoławczy stwierdził też, że bezskuteczność egzekucji została wykazana na podstawie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2014 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne wszczęte na wniosek Prezesa Zarządu PFRON. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż podjęte przez organ egzekucyjny czynności zmierzające do wyegzekwowania od Spółki należności nie przyniosły rezultatu. W związku z powyższym w ocenie organu odwoławczego w sprawie zaszły zatem pozytywne przesłanki przeniesienia na stronę odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki określone w art. 116 § 1 O.p. Egzekucja z majątku Spółki okazała się bowiem bezskuteczna, a Skarżący pełnił funkcję członka zarządu tej Spółki w czasie, kiedy powstały zobowiązania podatkowe przekształcone później w zaległość. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zaistniały też przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 O.p. zwalniające z odpowiedzialności za zaległości Spółki. Okoliczności na które powołuje się Strona, tj. iż w okresie w którym wchodziła w skład zarządu Spółki do jej wyłącznych obowiązków należało odzyskanie dokumentacji księgowej, przysługujących wierzytelności oraz ostateczne rozwiązanie współpracy z osobą, która naraziła Spółkę na straty finansowe, nie są przesłankami zwalniającymi z odpowiedzialności za zaległości Spółki. W ocenie organu odwoławczego skoro Skarżący zdecydował się na pełnienie funkcji członka zarządu to miał obowiązek pełnić tę funkcję - tym samym miał obowiązek interesować się sprawami Spółki, również tymi dotyczącymi bieżących zobowiązań. Brak wiedzy o sytuacji majątkowej Spółki nie jest okolicznością, która zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że w okresie, w którym Strona pełniła funkcję członka zarządu, podstawa do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki istniała. Podstawę do zgłoszenia wniosku stanowiło bowiem zaprzestanie regulowania należności wobec PFRON począwszy od zobowiązań za styczeń 2011 r. "Właściwy czas" do wszczęcia postępowania upadłościowego, który uwolniłby od przeniesienia zobowiązania podatkowego to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli. W niniejszej sprawie Strona wniosek taki powinna zgłosić po upływie dwóch tygodni od dnia, w którym upływał termin dokonania wpłat na PFRON za styczeń 2011 r. Skoro, zgodnie z art. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, postępowanie upadłościowe należy prowadzić tak, aby roszczenia wierzycieli mogły zostać zaspokojone w jak najwyższym stopniu, a jeśli racjonalne względy na to pozwolą - dotychczasowe przedsiębiorstwo dłużnika zostało zachowane, to doprowadzenie do sytuacji, iż PFRON nie może uzyskać spłaty zobowiązań, których termin płatności przypadał w okresie sprawowania przez Skarżącego funkcji członka zarządu, samo w sobie rozstrzyga, iż wniosek o upadłość nie był złożony "we właściwym czasie" w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. Zgłoszenie wniosku o upadłość 24 sierpnia 2011 r. było czynnością spóźnioną. Zdaniem organu odwoławczego, jeżeli członek zarządu chce wykazać, iż nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania Spółki powinien wskazać, iż złożył wniosek o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie tj. pozwalającym zadbać o ochronę interesów wszystkich wierzycieli zagrożonych stanem niewypłacalności Spółki. W tym przypadku, pomimo iż wniosek taki został złożony, to postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] stwierdzono umorzenie postępowania upadłościowego. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż majątek Spółki nie wystarczył na koszty postępowania upadłościowego w związku z powyższym kontynuowanie postępowania upadłościowego było bezprzedmiotowe, gdyż powiększyłoby jedynie zadłużenie w stosunku do wierzycieli, w tym w szczególności - Skarbu Państwa. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów z przesłuchania świadków nie było ani celowe ani konieczne, gdyż wszystkie okoliczności mające istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zostały już wykazane innymi dowodami, których autentyczność i wiarygodność nie została zakwestionowana. W ocenie organu odwoławczego nie została też spełniona kolejna przesłanka egzoneracyjna, bowiem Strona nie wskazała mienia Spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości PFRON. Skarżący wskazał mienie w postaci przysługującej Spółce wierzytelności wobec L. Z.. Twierdzenie zatem, że Prezes Zarządu PFRON może się zaspokoić z wierzytelności dochodzonej od konkretnego podmiotu, nie uzasadnia uznania, że zostało wskazane mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości z tytułu wpłat na PFRON w znacznej części. Dodatkowo wskazał, że odpowiedzialność strony jako osoby trzeciej jest solidarna ze Spółką i w przypadku spłaty długu przysługuje jej wobec Spółki prawo regresu. Prezesa Zarządu zauważył, że postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. organ pierwszej instancji sprostował oczywistą omyłkę polegającą na błędnie określonej funkcji, zamiast Prezes Zarządu wpisano członek zarządu. 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji o przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: - obrazę art. 121, art. 122, art. 180 i art. 187, art. 196 O.p. poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, - błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a przejawiający się mylnym uznaniem, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalone na jego podstawie okoliczności pozwalają na określenie wymiaru podatku podanego w skarżonej decyzji. 2.2. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. 2.3. Pismem z 5 lipca 2018 r. Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu dokumentu tj. wyroku Sądu Apelacyjnego w K. sygn. akt [...], następnie pismem z 20 lutego 2019 r. Skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1528/18. 2.4. Na rozprawie 14 marca 2019 r. Sąd postanowił uwzględnić wniosek Strony z 5 lipca 2018 r. i przeprowadzić dowód z wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z [...] maja 2018 r. sygn. akt [...] oraz nie uwzględnić wniosku z 20 lutego 2019 r. o przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu z 19 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1528/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy istniały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności podatkowej Skarżącego. Rozstrzygnięcia wymaga, czy wobec twierdzenia o wąskim zakresie zadań Skarżącego w zarządzie Spółki i twierdzenia o nieznajomości spraw finansowych Spółki można przyjąć, że niewystąpienie o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie nastąpiło bez jego winy. Sporne jest też, czy ujawniona wierzytelność Spółki pozwala przyjąć, że egzekucja z majątku Spółki była bezskuteczna oraz czy wskazane mienie Spółki pozwala na uniknięcie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej. 5. Zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są zasadne. Prawidłowo ustalono właściwy czas na wnioskowanie o ogłoszenie upadłości. Ujawniona wierzytelność Spółki nie można być kwalifikowana, jako umożliwiająca zaspokojenie jej zobowiązań w znacznej części. Organowi nie udało się jednak obalić twierdzenia Skarżącego co do braku jego winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Organ nie badał wnikliwie tej okoliczności, przyjmując schematycznie, że każdy członek zarządu musi znać kondycję zarządzanej Spółki. 6.1. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku należy wskazać, że istotą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółek kapitałowych jest badanie przesłanek pozytywnych i negatywnych mających znaczenie dla określenia istnienia odpowiedzialności konkretnego członka zarządu. Przesłanki odpowiedzialności osób trzecich - członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tych spółek określa art. 116 § 1 O.p. Według postanowień tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. 6.2. Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 - wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl"). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., II UK 152/11). 6.3. Przed przystąpieniem do rozważenia sporu wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", o którym mowa w art. 116 § 1 O.p., powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego, które obecnie regulowane jest przepisami ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe). W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "zgodnie z art. 5 § 1 Prawa upadłościowego przedsiębiorca zobowiązany jest nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Wszczęcie postępowania upadłościowego lub układowego może nastąpić wtedy, gdy wystąpią ustawowe przesłanki. Czasem właściwym do podjęcia tych czynności jest czas, w jakim zarząd spółki, niebędący w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, powinien złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Celem postępowania upadłościowego jest ochrona praw wierzycieli oraz zaspokojenie roszczeń wobec upadłego w sposób przewidziany przepisami. Termin 14 dni na złożenie przez przedsiębiorcę wniosku o ogłoszenie upadłości, liczony od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, ma na celu ograniczenie do niezbędnego minimum okresu, w którym dłużnik może rozporządzać swoim majątkiem w sposób odmienny, niż czyniłby to syndyk po ogłoszeniu upadłości. Członkowie zarządu dłużnika będącego osobą prawną, nie dochowując tego terminu i rozporządzając majątkiem przedsiębiorcy, narażają prawa wierzycieli. W związku z powyższym należy zaznaczyć, że rygor zawarty w art. 5 § 1 Prawa upadłościowego jest emanacją naczelnej zasady tego rozporządzenia (tj. ochrony praw wierzycieli) i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej". W świetle powołanych przepisów, jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego upadłości. Dla określenia stanu niewypłacalności nieistotne jest, czy dłużnik nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak też, jaka jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn (por. A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003, s. 41 i 42). 6.4. W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że: 1) w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.; 2) odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości; 3) z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie; w każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony; 4) jeśli w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności ukształtowanej w art. 116 § 1 O.p.; 5) w decyzji podjętej na podstawie art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.); 6) badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. 6.5. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., I GSK 1033/12, ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest w postępowaniu sądowym kontrolowana, zaś ciężar dowodu ich istnienia spoczywa wyłącznie na członku zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2009 r., III UK 51/09, LEX nr 578159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 515/12). Z powyższego wynika m.in., że organ tylko wtedy może wydać decyzję o odpowiedzialności członka zarządu, gdy wykaże, że wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i z winy członka zarządu taki wniosek nie został złożony. Dlatego też, określając zakres obowiązków dowodowych organów w rozpoznanej sprawie, których niespełnienie zarzucał Skarżący, Sąd wziął również pod uwagę konieczność wykazania istnienia przesłanek upadłości Spółki w okresie pełnienia przez Skarżącego funkcji w zarządzie. 6.6. Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, który objął tę funkcję wtedy, gdy spółka była niewypłacalna, ponosi odpowiedzialność przewidzianą w art. 299 K.s.h. za długi spółki powstałe po objęciu przezeń funkcji, także wtedy, gdy zgłoszony przez niego wniosek o ogłoszenie upadłości spółki zostałby oddalony na tej podstawie, że majątek spółki nie wystarczyłby na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego lub wystarczyłby jedynie na zaspokojenie tych kosztów (uchwała Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2017 r., III CZP 65/17). Tym bardziej więc istnieją podstawy do takiej odpowiedzialności, jeżeli wniosku o ogłoszenie upadłości członek zarządu za czasów swojej kadencji w ogóle nie złożył. 7. Kolejną przesłanką odpowiedzialności członka zarządu wymagającą wyjaśnienia przed odniesieniem się do zarzutów skargi jest kwestia wskazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest ugruntowany i jednolity pogląd (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 989/15, CBOSA), że wskazane mienie musi: - faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot, odnosząc to do wysokości zaległości podatkowych, - przedstawiać realną i identyfikowalną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów, m.in. zaległości podatkowych spółki. Możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych, wymaga wskazania takiego mienia, z którego egzekucja faktycznie jest możliwa. Dlatego też ocena spełnienia przesłanek uwolnienia od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki powinna uwzględnić to, czy egzekucja ze wskazanego majątku jest możliwa, a nie to, czy mienie to ma jakąkolwiek wartość rynkową (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1286/16; CBOSA). Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, że egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 899/10; z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2426/10; CBOSA). Wskazanie mienia spółki, do którego możliwa byłaby egzekucja nie może dotyczyć mienia tylko potencjalnie możliwego do uzyskania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 366/14 i powołane tam orzecznictwo; CBOSA). W wyroku z 13 maja 2015 r. sygn. akt I FSK 294/14 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił z kolei, że tylko realnie istniejące mienie wskazane wraz z jego usytuowaniem, czyli miejscem położenia, istniejące w momencie, w którym toczy się postępowanie dotyczące przeniesienia odpowiedzialności, wypełniałoby przesłankę zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Za wskazanie mienia spółki nie można uznać zgłoszenia wniosków dowodowych, które mają dopiero wykazać, że mienie spółki istnieje (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1032/15, CBOSA). 8.1. Na podstawie art. 208 § 2 Kodeksu spółek handlowych każdy członek zarządu spółki posiada prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co jednocześnie oznacza, że odpowiada za wszystkie istotne sprawy spółki, w tym również związane z jej sytuacją ekonomiczno-finansową. Natomiast zgodnie z art. 293 § 2 K.s.h., członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien dołożyć szczególnej staranności będącej wynikiem zawodowego charakteru i w czasie trwania mandatu stale monitorować dokumentację spółki i stan jej finansów. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z 16 czerwca 2009 r., III SA/GI 1513/08, członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jedynie wtedy, gdy wykaże, że nie przewidywał i nie mógł w żaden sposób z przyczyn obiektywnych - przewidzieć, że zaistniała w Spółce sytuacja finansowa wymagała zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości bądź wszczęcia postępowania układowego w celu zapewnienia ochrony interesów jej wierzycieli przed niewypłacalnością. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (wyrok Sądu Najwyższego z 16 września 2008 r., sygn. akt II UK 381/07). To na zarządzie spoczywa obowiązek monitorowania stanu finansów spółki i oceny, czy dochodzi do krótkotrwałego wstrzymania płacenia długów na skutek przejściowych trudności, czy też dochodzi do zaprzestania płacenia długów w sposób trwały (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 2015 r., III UK 39/15, LEX nr 1946412 i powołane tam orzecznictwo). Sąd wyjaśnia, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość może być odnoszony jedynie do wyjątkowych sytuacji, w których członek zarządu nie ma wiedzy co do rzeczywistej sytuacji w zakresie płacenia zobowiązań przez spółkę z uzasadnionych (obiektywnie) przyczyn i przy dołożeniu należytej staranności nie może tej wiedzy uzyskać albo podjąć stosownych działań (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 lutego 2011 r., sygn. akt II UK 265/10). 8.2. Zwolnieni od odpowiedzialności będą ci członkowie zarządu, którzy po objęciu swojej funkcji i ustaleniu stanu interesów spółki, we właściwym czasie złożyli odpowiedni wniosek. Podobnie członek zarządu, który sprawuje tę funkcję krócej niż przez okres przewidziany na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie ponosi odpowiedzialności za zobowiązania spółki, o której mowa w art. 299 § 1 Kodeksu spółek handlowych, ponieważ nie można mu przypisać winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości (tak: Sąd Apelacyjny w W. w wyroku z [...] kwietnia 2017 r., [...]). Przywołać należy tezę uchwały Sądu Najwyższego z 25 listopada 2003 r., III CZP 75/03 dotyczącej art. 299 Kodeksu spółek handlowych: "Odpowiedzialność członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przewidziana w art. 299 § 1 K.s.h. obejmuje także jej zobowiązania powstałe dopiero po spełnieniu się przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości". Jakkolwiek powyższe tezy w części dotyczą art. 299 Kodeksu spółek handlowych to jednak wskazują też na sposób wykładni art. 116 O.p., poprzez podobieństwa normatywne między tymi przepisami. Wskazane orzecznictwo ma zastosowanie nie tylko w zakresie zaległości podatkowych, ale też co do odpowiedzialności z tytułu zobowiązań wobec PFRON. 9. Przenosząc na grunt rozpatrywanej sprawy powyższe poglądy odnośnie do prawa materialnego, które Sąd podziela i przyjmuje za własne, podkreślenia wymaga to, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Oznacza, to, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). Dotyczy to także ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części, z uwzględnieniem oceny dowodów stwierdzających lub podważających tę przesłankę oraz okoliczność "właściwego czasu" na wystąpienie o ogłoszenie upadłości (art. 191 O.p.). W ocenie Sądu organ nie wywiązał się z tych obowiązków odnośnie do kwestii braku winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Sąd stwierdza, że zasadne są tu podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych. 10. 1. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań przez Spółkę. Zobowiązania, z które Skarżący odpowiada były wymagalne w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. W skardze akcentuje się "wąski" zakres obowiązków Skarżącego w zarządzie oraz nieznajomość kondycji finansowej Spółki oraz brak dostępu do pełnej dokumentacji finansowej. 10.2. Sąd uwzględnił wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - wyroku Sądu Apelacyjnego w K. z [...] maja 2018 r. o sygn. akt [...]. Organ nie oponował przeciwko wnioskowi dowodowemu Skarżącego. Sąd orzekający w tej sprawie wskazuje, że ten wyrok ma istotne znacznie dla oceny kwestii braku zawinienia Skarżącego w niezłożeniu wniosku o upadłość. Jakkolwiek wyrok ten nie ma mocy prejudykatu w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym (oddala powództwo o zapłatę m.in. wobec Skarżącego) to jednak zauważyć należy, że Sąd Apelacyjny w prowadzonym postępowaniu drugoinstancyjnym szczegółowo przeanalizował przesłanki z art. 299 K.s.h. (analogiczne do art. 116 O.p.) i skonkludował, że jak zasadnie podnosi apelacja pozwani (m.in. Skarżący) nie ponoszą winy za brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym terminie, a to zwalnia ich od poniesienia odpowiedzialności (art. 299 § 2 K.s.h.). Sąd podkreślił, że działania podjęte przez pozwanych nakierowane były na odzyskanie dokumentacji od biura księgowego, co też pozwani czynili. Trudności, jakie stwarzał L. Z., spowodowały, że działania te przyniosły częściowe rezultaty dopiero po kilku miesiącach. Dokumentacja ta bowiem została przekazana pod koniec maja 2011 r., jak się jednak okazało była niekompletna i niewłaściwie prowadzona. Wnioski były niejasne, a wyniki finansowe wyglądały imponująco dobrze. Sąd Apelacyjny podkreśla, że Skarżący nie miał faktycznej i prawnej możliwości zapoznania się z dokumentacją Spółki. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, Sąd Apelacyjny opiera motywy swojego orzeczenia także na opinii biegłych. Za słusznością działania Skarżącego przemawia także - zdaniem Sądu Apelacyjnego - pierwotne postanowienie sądu upadłościowego, które posiadając te same dane, co pozwani uznał, że istnieją podstawy do wdrożenia postępowania o zawarcie układu, a nie do ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację Spółki. Skład orzekający w niniejszej sprawie wyraża podobną ocenę zaistniałej sytuacji i w pełni podziela wnioski i stanowisko sądu powszechnego wyrażone w powoływanym wyżej wyroku z 18 maja 2018 r. Organy nie powiązały okoliczności nieznajomość kondycji finansowej Spółki oraz brak dostępu do pełnej dokumentacji finansowej. Winę za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości można by przypisać Skarżącemu np. gdyby obejmując funkcję w zarządzie przez własne zaniedbania zaniechał zapoznawania się z kondycją finansową Spółki, chociaż mógł i powinien to zrobić. Trudno jednak przypisywać taką winę, gdy Skarżący nie ma dostępu do dokumentacji finansowej, skutkiem nieuprawnionego działania innych osób oraz podejmuje działania, aby dokumentację Spółki odzyskać. Przebieg postępowania w sprawie oraz analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ nie przywiązuje dostatecznej wagi do argumentacji Skarżącego w tej kwestii. W ponownym postępowaniu organ ustali, czy przeszkody w złożeniu wniosku o upadłość miały charakter obiektywny i trudny do przezwyciężenia przez Skarżącego, czy były to przeszkody subiektywne wynikające z zaniechań lub zaniedbań samego Skarżącego. Organowi umknęło dogłębne ustalenie tej okoliczności faktycznej, mimo że przekłada się ona wprost na dopuszczalność orzekania odpowiedzialności podatkowej. Nie wykazano, że wbrew temu co twierdzi Skarżący, w momencie objęcia funkcji w zarządzie oraz później Skarżący mógł rozeznać się w kondycji finansowej Spółki. 10.3. Sąd wie z urzędu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z 14 listopada 2018 r., III SA/Gl 173/18 uchylił decyzję w przedmiocie orzekania odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe obejmujące czerwiec i lipiec 2011 r. Ten wyrok jest prawomocny. Po części, sprawa rozstrzygana tym wyrokiem zazębia się więc z obecnie kontrolowaną decyzją (w zakresie odpowiedzialności za zaległości obejmujące czerwiec 2011 r.). We wskazanym wyroku także wytknięto niedostatki badania kwestii braku zawinienia Skarżącego w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. 10.4. Sąd orzekający w sprawie zna z urzędu wyrok tutejszego Sądu z 19 lutego 2019 r., III SA/Wa 1528/18, więc wniosek Skarżącego o prowadzenie dowodu z tego wyroku okazał się niezasadny. 11. Zaskarżona decyzja opisuje szczegółowo czynności podejmowane w celu doprowadzenia do ujawnienia majątku Spółki i zaspokojenia jej zaległości. Sąd stwierdza za organem, że wyczerpuje to przesłanki uznania bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. Postępowanie egzekucyjne nie doprowadziło do pełnego zaspokojenia zaległości Spółki. Wbrew zarzutom skargi zostało w tym przedmiocie wydane [...] grudnia 2014 r. postanowienie umarzające postępowanie egzekucyjne. 12. 1. Fakt ujawnienia wierzytelności Spółki wobec L. Z. z tytułu orzeczonego wyrokiem sądu karnego obowiązku naprawienia szkody mógłby być rozpoznawany w kontekście przesłanki wyłączającej odpowiedzialność, gdyby był to majątek stwarzając perspektywy zaspokojenia zaległości Spółki w całości lub znacznej części poprzez uzyskiwanie przez Spółkę konkretnych przysporzeń pieniężnych. Organ odwoławczy podjął czynności w celu ustalenia, czy ta wierzytelność daje szanse na zaspokojenie zaległości Spółki. Likwidator stwierdził, że Spółka żadnych wpłat z tego tytułu nie uzyskała. Nie przekonuje twierdzenie Skarżącego, że Prezes Zarządu PFRON może się zaspokoić z tej wierzytelności, skoro sama Spółka nie uzyskuje takiego zaspokojenia. 12.2. Przepis art. 116 § 1 pkt 2 lit. b O.p. stanowi o wskazaniu "mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części". Czasownik "umożliwi" użyty w tym przepisie dotyczy, sytuacji gdy będzie możliwe realne zaspokojenie zaległości Spółki. Nie chodzi więc o istnienie jakiegokolwiek potencjalnego majątku lub wierzytelności, a takiego, które można być zaliczone do "mienia", a więc ma wyraz materialny. Sąd zgadza się też z organem, że mienie należy pojmować w rozumieniu prawnorzeczowym, wyłącznie jako aktywa. Nie są nim objęte wierzytelności ani roszczenia (por. postanowienie SN z dnia 1 kwietnia 2003 r., II CK 484/02). 13. Odnosząc się do zarzutu skargi odnośnie nie powołania przez organ biegłego co do ustalenia momentu powstania przesłanek do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości należy przede wszystkim nadmienić, że wniosek złożony parę tygodni po rezygnacji Skarżącego z zarządu okazał się spóźniony, co potwierdza przywołane w zaskarżonej decyzji postanowienie Sądu Rejonowego. Niezależnie od tego, art. 197 § 1 O.p. nakazuje stosować środek dowodowy w postaci opinii biegłego w stanie faktycznym, który można wyjaśnić dopiero wtedy, gdy dysponuje się specjalnymi wiadomościami. W świetle zebranego materiału dowodowego, nie było obowiązku powoływania biegłego odnośnie do przesłanek ogłoszenia upadłości oraz daty powstania niewypłacalności. Sąd podziela przekonanie organu, że okoliczności stwierdzone w sprawie, będące przedmiotem zaistniałego sporu ani te powołane przez Skarżącego nie uzasadniały przyjęcia, że stan faktyczny w zakresie oceny wymagalności zobowiązań Spółki jest zawiły i wymagał wiadomości specjalnych. Organ prawidłowo wykazał właściwy czas na wnioskowanie o ogłoszenie upadłości na połowę stycznia 2011 r. Dla istnienia stanu niewypłacalności ufundowanego na istnieniu wymagalnych zobowiązań Spółki i narastaniu ich za czasów kadencji Skarżącego nie ma też znaczenia to, że Spółka w 2010 r. uzyskiwała kredyty. 14. Podnoszone w skardze zarzuty odnośnie do pozbawienia Spółki jej uprawnień procesowych wykraczają poza granice sprawy odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Skarżący nie wskazuje, w jaki sposób procesowe działanie Spółki mogłoby wpływać na wynik niniejszej sprawy. 15. 1. Reasumując, nie jest sporne, że zaległości, za które Skarżący odpowiada nie zostały uregulowane w czasie, gdy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu. Egzekucja z majątku Spółki była bezskuteczna. Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości w znacznej części. Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego tj. pełnienie przez Stronę obowiązków w zarządzie w czasie powstania i w terminie płatności zobowiązania Spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do jej majątku. 15.2. Jednocześnie jednak Strona wskazuje na istnienie przesłanki egzoneracyjnej, której wystąpienie prowadzi do uwolnienia jej od obciążenia odpowiedzialnością za zaległość Spółki, tj., że niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy. Organ nie poświęcił jednak dostatecznej uwagi weryfikacji istnienia tej okoliczności, co zadecydowało o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W szczególności nie obalono twierdzenia Skarżącego, że nie miał możliwości zapoznania się z sytuacji finansową Spółki, bo nie mógł uzyskać dostępu do dokumentacji Spółki. Ponownie rozpatrując sprawę organ zbada kwestię możliwości przypisania Skarżącemu winy za niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku oraz mając na uwadze oceny wyrażone w powołanym wyroku Sądu Apelacyjnego, które Sąd orzekający w tej sprawie podziela. 16. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem prawa procesowego (tj. art. 122, art. 187 oraz art. 191 O.p.). Jak wyżej wykazano, naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. 17. O kosztach nie orzeczono wobec braku żądania Skarżącego w tym zakresie.