II FSK 2470/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Stefan Babiarz (spr.), Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, , po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1037/18 w sprawie ze skargi W. D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2. oddala skargę, 3. zasądza od W. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2019 r., III SA/Wa 1037/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę W.D. (zwanego dalej skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 5 lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: US) prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącego. W celu wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny, na podstawie zawiadomień z dnia 23 października 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Przedmiotowe zawiadomienia doręczono do banków w dniu 24 października 2017 r., natomiast skarżącemu wraz z odpisem ww. tytułu wykonawczego w dniu 7 listopada 2017 r. Skarżący tym samym dniu wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o wydanie kserokopii ww. tytułu wykonawczego oraz zawiadomień o zajęciu rachunków bankowych, które otrzymał w dniu 7 listopada 2017 r. Skarżący w piśmie z dnia 31 października 2017 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, zgłaszając zarzuty: nieistnienia obowiązku - art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. NUS na podstawie art. 61 § 1 i 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 17 i 18 u.p.e.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rozpatrzenia pisma z dnia 31 października 2017 r. skarżącego zatytułowanego "zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej" z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Zostały one wniesione przed rozpoczęciem biegu terminu do ich wniesienia. NUS podkreślił, że termin do wniesienia środka zaskarżenia jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej biegnie od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczone zostały skarżącemu w dniu 7 listopada 2017 r. i od tej daty zaczyna biec 7 dniowy termin do wniesienia zarzutów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie w szczególności art. 61 i 61a § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 26 § 1, § 4 i § 5, art. 27 § 1 pkt 9 , art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4, pkt 6 i pkt 7 , art. 34 § 1, § 2 i § 4 u.p.e.a., w stopniu mającym istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną. Wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów do ich powołania, jako podstawy zarzutów wniesionych w postępowaniu egzekucyjnym wymagają po pierwsze dowiedzenia się o tym, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przeciwko zobowiązanemu oraz uzyskania wiedzy o tym jakiego obowiązku postępowanie to dotyczy. Uzyskanie tej wiedzy pozwala na wniesienie większości zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Do uzyskania wymienionych informacji nie jest konieczne zapoznanie się z tytułem wykonawczym. Zobowiązany może dowiedzieć się o toczącym postępowaniu np. przez zapoznanie się z zawiadomieniem skierowanym do banku w celu zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, przez zapoznanie się z zawiadomieniem skierowanym do wierzyciela w celu zajęcia innej wierzytelności, przez zapoznanie się z zawiadomieniem skierowanym do pracodawcy. Jako dodatkowy argument przeciwko tezie, że dopiero doręczenie tytułu wykonawczego rozpoczyna bieg terminu do wyniesienia zarzutów należy wskazać, że stosownie do art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzuty wnoszone są w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Brak jest przepisu, z którego by wynikało, że zarzuty wskazane w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. i art. 33 § 1 u.p.e.a. są zarzutami skierowanymi do tytułu wykonawczego. Zdaniem sądu pierwszej instancji nawet gdyby taki przepis znajdował się w u.p.e.a. możliwe byłoby wniesienie zarzutów przed doręczeniem tytułu wykonawczego, gdy zobowiązany zapoznałby się z tytułem w organie. Przyjęcie przez organ, że wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przed doręczeniem tytułu wykonawczego jest bezskuteczne, jest nie do pogodzenia z wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego. 4. W skardze kasacyjnej organ zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 - dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 27 § 1 pkt 9 oraz art. 33 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie, że termin do złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie biegnie od dnia doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, a od dnia uzyskania informacji co do wszczęcia egzekucji administracyjnej, gdy z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika, że tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, co z kolei oznacza, iż prawo to kształtuje się z doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu, wskutek czego sąd I instancji uznał, iż zarzuty złożone przed doręczeniem odpisu tytułu wykonawczego zostały złożone z zachowaniem terminu określonego w powyższym przepisie, a co za tym powinny zostać rozpatrzone merytorycznie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 i 8 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie doszło do naruszenia zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli i zasady zaufania do organów państwa. Mając powyższe na uwadze, wniósł o: - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, - zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, - nieprzeprowadzanie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i dlatego zaskarżony wyrok podlega uchyleniu, a skarga oddaleniu. 5. W sprawie nie budzi wątpliwości to, że postanowieniem z dnia 30 listopada 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów skarżącego w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej albowiem zgodnie z art. 61 § 1 i art. 61a § 1 k.p.a. - z uwagi na przedwczesność złożenia zarzutów - postępowanie w tej sprawie nie mogło być wszczęte. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia 5 lutego 2018 r. - wydanym w związku ze złożeniem przez skarżącego zażalenia - zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy. W sprawie nie budzi wątpliwości to, że - jak pisze sąd pierwszej instancji – rozróżnić należy wszczęcie postępowania egzekucyjnego i wszczęcie egzekucji administracyjnej (S. Babiarz [w:] S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych). Zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Obowiązek doręczenia przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego do rąk zobowiązanego wynika bezpośrednio z istoty egzekucji administracyjnej - a nie postępowania administracyjnego - której celem jest sięgnięcie do majątku zobowiązanego i wykonanie ciążącego na stronie obowiązku. O podjęciu przez organ egzekucyjny czynności ściśle związanych z wykonaniem ciążącego na stronie obowiązku, zobowiązany musi zostać poinformowany osobiście. Tym samym nie można przyjąć, że zobowiązany - pozyskując informacje o toczącym się postępowaniu z innych źródeł (w innej, niż powyżej wskazana formie) został skutecznie poinformowany o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w rozumieniu przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast o skutecznym poinformowaniu zobowiązanego o toczącym się postępowaniu i uprawnieniu zobowiązanego do wniesienia zarzutów można mówić dopiero w momencie doręczenia tytułu wykonawczego bezpośrednio zobowiązanemu, przy czym z uwagi na treść art. 18 u.p.e.a. - do doręczeń tych stosuje się przepisy art. 39-49 k.p.a., a więc również doręczenie może nastąpić w trybie zastępczym. Natomiast zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przepis ten zakreśla termin do zgłoszenia zarzutów, lecz nie wskazuje wprost, od kiedy powinien być on liczony. Wprawdzie termin początkowy nie został przez ustawodawcę wskazany, jednakże za dotychczasowym orzecznictwem sądów oraz za wypowiedziami doktryny należy uznać, że skoro w tytule wykonawczym znajduje się pouczenie o możliwości złożenia zarzutów, a sam tytuł wchodzi do obiegu prawnego przez samo jego doręczenie, to właśnie tę datę należy przyjąć, jako początkową datę biegu terminu. Za takim rozumiem tego uregulowania zawartego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. przemawia nie tylko wykładnia systemowa wynikająca z treści wprowadzenie do art. 27 § 1 i art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., ale i wykładnia historyczna. Z art. 32 § 1 u.p.e.a. w wersji obowiązującej do dnia 30 listopada 2001 r. wynikało wprost, że termin do wniesienia zarzutów biegł od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego zaopatrzonego w klauzulę organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej. Z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wynika, że te zarzuty sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wstępnej egzekucji administracyjnej, a nie w jego toku. Przysługują one wyłącznie w terminie 7 dni od daty doręczenia tytułu wykonawczego, która to czynność jest wykonywana we wstępnej fazie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków w tym zakresie i jest taki sam dla każdego z zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Termin 7-dniowy do wniesienia zarzutów me charakter terminu zawitego, a więc jego niedochowanie powoduje bezskuteczność czynności prawnej, tj. wniesienia zarzutów. Jednakże termin ten - zgodnie z ogólnymi zasadami określonymi w ustawie – Kodeks postępowania administracyjnego – może być przywrócony. W tym miejscu należy przytoczyć poglądy: R Hausera (R. Hauser, Ochrona obywatela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Poznań 1988, s. 39-40) i Z. Leońskiego (Egzekucja administracyjna świadczeń niepieniężnych, Warszawa 1962, str. 48), M. Masternaka (T. Jędrzejewski, M. Masternak, R. Rączka., Administracyjne postępowanie egzekucyjne, Toruń 2002, s. 17), że z jednej strony "zarzut, o którym mowa w art. 33 wniesiony przed terminem doręczenia tytułów wykonawczych nie może odnieść skutku" (podobnie wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/BD 104/08, Legalis), a drugiej - zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując nowe ich podstawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10,Lex nr 1068722). Co warte podkreślenia, ustawodawca – stanowiąc w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. o terminie do zgłoszenia zarzutów nie zróżnicował jego biegu od tego, na jakiej podstawie zostały one oparte. Zarzuty nie dotyczą bowiem kontroli poszczególnych czynności egzekucyjnych, tylko są skierowane przeciwko samej istocie egzekucji administracyjnej. Podobny pogląd wypowiedziała Ewa Pierzchała w publikacji zatytułowanej Środki prawne w postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Warszawa 2007, wskazując, że w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. ustawodawca ustanowił siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów. Termin ten biegnie od doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zobowiązany w tytule wykonawczym powinien być poinformowany o przysługującym mu prawie do wniesienia zarzutów. Jeżeli jednak takiego pouczenia w tytule wykonawczym zabraknie, to strona może w każdym czasie do zakończenia postępowania wnieść takie pismo. Uchybienie terminu do wniesienia zarzutów czyni czynność zobowiązanego nieskuteczną. Termin do wniesienia zarzutów - w przypadku jego uchybienia może zostać jednak przywrócony, zgodnie z przepisami art. 58 i art. 59 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Zatem należy stwierdzić, że za pomocą zarzutu zobowiązany może poszukiwać ochrony prawnej jedynie w początkowym etapie egzekucji administracyjnej, chyba że nie zostanie mu w sposób prawnie skuteczny doręczony odpis tytułu wykonawczego Wówczas termin, o którym stanowi art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., w ogóle nie rozpoczyna swojego biegu i niemożliwe jest skuteczne wniesienie zarzutu. To oznacza, że sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni przepisów art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w związku z art. 33 § 1 u.p.e.a., bowiem powołany przepis określa jednoznacznie treść tytułu wykonawczego i wskazuje, że tytuł wykonawczy musi zawierać "pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego." Bez wątpienia ustawodawca w innych przepisach nie reguluje kwestii terminu na wniesienie zarzutów, co może budzić wątpliwości co do rozpoczęcia biegu terminu na złożenie zarzutów. Jednakże w związku z tym, że termin ten jest wskazywany w tytule wykonawczym, należy uznać, iż rozpoczyna on bieg z chwilą jego doręczenia. Zarzuty zgłoszone przed doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego jak i po terminie 7 dni od daty doręczenia są zatem bezskuteczne. Należy także wskazać, że zaprezentowane wyżej poglądy potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych. I tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2012 r., I SA/Bd 449/12, Lex nr 1225557,wykazano, że ponieważ w tytule wykonawczym powinno znaleźć się pouczenie o terminie na złożenie zarzutów, a tytuł wchodzi do obiegu prawnego przez jego doręczenie, to właśnie tę datę należy przyjąć za datę początkowa biegu terminu, o którym mowa w art. 27 pkt 9 u.p.e.a. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 grudnia 2016 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 3220/14, CBOSA, jednoznacznie stwierdził, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (Dz. U. z 2012 r., poz. 10150) zarzuty należy wnieść w terminie 7 dni. Wprawdzie w przepisie tym nie został wskazany termin początkowy, od którego należy liczyć 7 dni, to jednak logiczne jest, że skoro obowiązek pouczenia o terminie do wniesienia zarzutów organ ma obowiązek zawrzeć w tytule wykonawczym - powinien być on liczony od dnia otrzymania przez zobowiązanego tytułu wykonawczego (odpisu tytułu wykonawczego). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1603/14, CBOSA, wskazał że zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany zostaje pouczony o przysługującym mu prawie do wniesienia - w przypadku zaistnienia przyczyn enumeratywnie wyliczonych przez ustawodawcę w treści art. 33 u.p.e.a. - zarzutów do postępowania egzekucyjnego. Pouczenie to zawarte jest w odpisie tytułu wykonawczego. Podkreślić jednocześnie należy, że prawo do wniesienia zarzutów służy stronie zgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. w terminie 7dni, licząc od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. W wyroku z dnia 19 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 142/18, CBOSA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnił, że zarzut może być skutecznie wniesiony dopiero po doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Stanowisko wyrażone przed tą datą nie może być zrównane w skutkach prawnych z wniesieniem zarzutu. Równocześnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt I FPS 5/17, ONSAiWSA 2018, nr 4, poz. 58, stwierdził, że doręczenie zobowiązanemu (podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym - art. 1a pkt 20 u.p.e.a.) tytułu wykonawczego otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.). Podstawy do wniesienia zarzutu są wskazane w ustawie, a zawarty w niej katalog jest katalogiem zamkniętym (art. 33 § 1 u.p.e.a., por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2218/14, Lex nr 1636865). Zaś w wyroku z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 1034/13,Lex nr 1598292, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zarówno w piśmiennictwie jak i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że zarzut, o którym mowa w art. 33 u.p.e.a. wniesiony przed terminem doręczenia tytułów wykonawczych nie może odnieść skutku, podobnie jak wniesiony po terminie (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 sierpnia 2008 r., I SA/Bd 104/08; R. Hauser, Z.Leoński [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz pod redakcją R.Hausera, Warszawa 2011, str. 195). Podobne stanowisko zajmowały inne sądy administracyjne, np.: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r., sygn. akt. III SA/Łd 783/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I SA/GI 1321/16, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1885/15 oraz z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 87/17 oraz co do zasady Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3632/16 oraz z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2350/15. Zatem powyższe poglądy - oraz wykładnia systemowa art. 27 § 1 pkt 9, art. 26 § 5 pkt 2 i art. 32 § 1 u.p.e.a. w wersji obowiązującej do dnia 30 listopada 2001 r. (art. 1 pkt 32 i art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1368) - jednoznacznie wskazują, że doręczenie stronie tytułu wykonawczego w świetle art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., jest momentem, od którego przysługuje zobowiązanemu prawo wniesienia zarzutów z zachowaniem ustawowego terminu wynoszącego 7 dni Nie można również zgodzić się ze stanowiskiem, że w przedmiotowej sprawie organy naruszyły zasady ogólne wskazane w art. 7 i 8 k.p.a. Sąd pierwszej instancji w głównej mierze przedstawia taki pogląd twierdząc, że zobowiązanego pozbawiono prawa do obrony przed prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym w administracji. Należy jednak zauważyć, że na gruncie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązany może domagać się zawieszenia, bądź umorzenia postępowania egzekucyjnego w razie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 56 § 1 lub art. 59 § 1-2 albo wnosić przysługujące mu na dalszych etapach postępowania środki prawne, jak przykładowo skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., które w znacznym zakresie odpowiadają przesłankom zgłoszonych zarzutów. W ten sposób ustawodawca zabezpieczył interes zobowiązanego w przypadku niedochowania terminu do złożenia zarzutów w trybie art. 33 u.p.e.a. Zobowiązany mógł również wnieść wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów zgodnie z art. 58 k.p.a. Reasumując, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej zgodnie z wykładnią systemową art. 27 § 1 pkt 9 i art. 26 § 5 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) oraz wykładnią historyczną art. 32 § 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w okresie do dnia 30 listopada 2001 r. z mocy art. 1 pkt 32 i art. 15 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1368) wynosi 7 dni i liczy się od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. 6. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie artykułu 188 p.p.s.a., o kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2, art. 210 § 1 i art. 199 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).