II OSK 1934/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Sebastian Juszczak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 24 września 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 1421/18 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 października 2018 r. nr WINB-WOP.7721.110.2018.PJ w przedmiocie rozbiórki oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1421/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 18 października 2018 r., nr WINB-WOP.7721.110.2018.PJ w przedmiocie nakazu rozbiórki. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2018 r., nr PINB.450.90.2017.EF, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Toruniu nakazał E. sp. z o.o. z siedzibą w T. rozbiórkę obiektu budowlanego o konstrukcji stalowej, obitej płytą warstwową z dachem jednospadowym z blachy na dźwigarach stalowych-kratowych, opartych na konstrukcji obiektu salonu samochodowego (w części użytkowanej jako magazyn i usytuowanej na terenie dz. nr [...] w obr. [...], w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...] i [...] w obr. [...]; w kształcie zbliżonym do litery "T"), o wymiarach zewnętrznych 5,00 m x 17,30 m i wysokości max - 4,20 m (mierzonej wewnątrz od poziomu 0 do zadaszenia z blachy), usytuowanego na terenie dz. nr [...] w obr. [...] przy ul. [...] w T. w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...] i [...] w obr. [...], pobudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przywoławszy stan faktyczny w sprawie oraz treść art. 28 ust. 1, art. 48 ust. 2 oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 – dalej "p.b.") organ stwierdził, że obiekt jest budynkiem w rozumieniu przepisów p.b. i na jego budowę wymagane jest pozwolenie na budowę. Organ wskazał, że usytuowanie obiektu narusza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w stosunku do przedmiotowego obiektu organ stwierdził, że o ile funkcja magazynowa obiektu nie narusza ustaleń właściwego dla tego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miasta T. z dnia 9 lipca 2015 r., nr 105/15 – dalej "m.p.z.p."), to przekracza on określoną w § 7 pkt 6a planu nieprzekraczalną linię zabudowy, przy czym obiekt zbudowany został po wejściu m.p.z.p. w życie. W ocenie organu brak jest możliwości dostosowania samowolnie pobudowanego obiektu w taki sposób, by spełniał on założenia m.p.z.p. oraz pozostał w zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie usytuowania w stosunku do granic – zakres koniecznych pracy byłby równoznaczny z całkowitą rozbiórką i budową na nowo. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka podniosła, że organ błędnie uznał, iż nastąpiła rozbudowa budynku salonu samochodowego, a co za tym idzie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Spółka wskazała, że wykonane i już zakończone roboty budowlane nie są rozbudową salonu samochodowego, ale jedynie budową wiaty – stalowej, demontowalnej, nietrwale związanej z gruntem i nieposiadającej fundamentów. Decyzją z dnia 18 października 2018 r., nr WINB-WOP.7721.110.2018.PJ, Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy (WINB) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy obiekt pobudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę, przy czym stanowi on budynek zgodnie z art. 3 pkt 2 p.b. Wskazał, że obszar oddziaływania obiektu wykracza poza dz. nr [...] w obr. [...] i obejmuje dz. nr [...] oraz dz. nr [...]. Ściana bez otworów okiennych zwrócona w kierunku dz. nr [...] usytuowana jest w odległości 0,70 m od granicy z tą działką, natomiast ściana bez otworów okiennych zwrócona w kierunku dz. nr [...] usytuowana jest w odległości 1,20 m - 0,90 m od ogrodzenia pomiędzy dz. nr [...] i dz. nr [...]. Organ podkreślił, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 13.11.2017 r. stwierdzono istnienie słupka granicznego w terenie, co pozwoliło ustalić organowi I instancji, iż ogrodzenie znajdujące się pomiędzy dz. nr [...] oraz dz. nr [...] znajduje się w całości na terenie dz. o nr ew. [...]. Organ wskazał, że również z mapy poinwentaryzacyjnej z dnia 16.11.2004 r. wynika, iż ww. ogrodzenie usytuowanie jest w całości na terenie działki o nr ew. [...], a ponadto dz. o nr ew. [...] przy ul. [...] w T. objęta jest m.p.z.p. Organ potwierdził, że przedmiotowy budynek znajduje się w odległości ok. 0,70 m od granicy działki nr [...] z działką o nr [...], a więc organ I instancji prawidłowo ustalił, że na długości 17,30 m i szerokości 3,30 m samowolnie pobudowany obiekt znajduje się poza nieprzekraczalną linią zabudowy określoną w § 7 pkt 6a w zw. z § 3 pkt 5 m.p.z.p., co nadto narusza § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Powyższe wyklucza w ocenie organu kontynuowanie postępowania legalizacyjnego i oznacza konieczność wydania nakazu rozbiórki. W skardze na powyższa decyzję skarżąca Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a nadto wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 – dalej "k.p.a.") w zw. z art. 83 ust. 1 w zw., z art. 48 ust. 1 i 4 p.b. poprzez ich zastosowanie mimo braku ku temu przesłanek, art. 29 ust. 1 p.b. poprzez uznanie, że budowa wiaty wymaga pozwolenia na budowę, § 12 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie objawiające się w uznaniu, że wiata stanowi budynek i dotyczą jej odległości opisane w ww. przepisie oraz art. 3 pkt 2 (w skardze błędnie – ust. 2) p.b. poprzez uznanie przedmiotowej wiaty za budynek. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka powieliła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1421/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 18 października 2018 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że spór między stronami sprowadził się do tego, czy organy obu instancji prawidłowo przyjęły (w decyzjach PINB z dnia 30 sierpnia 2018 r. o nakazie rozbiórki oraz utrzymującej ją w mocy zaskarżonej decyzji WINB z dnia 18 października 2018 r.), że podlegający rozbiórce obiekt pobudowany na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w T. jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., dobudowanym do istniejącego salonu samochodowego bez wymaganego pozwolenia na budowę i podlegającym obowiązkowi jego rozebrania z racji na brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. W ocenie skarżącej Spółki, przedmiotowy obiekt jest wiatą i na jego wzniesienie nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Robotami budowlanymi, w myśl art. 3 pkt 7 p.b. jest budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W art. 29 ust. 1 i 2 p.b. wymieniono enumeratywnie budowy oraz roboty budowlane, których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zgodnie zaś z art. 29 ust. 1 pkt 2c p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji pojęcia wiaty. W orzecznictwie przyjmuje się, że jest ona obiektem budowlanym, ale nie budynkiem. Od budynku odróżnia ją przede wszystkim to, że wiata pozbawiona jest wszystkich albo większości przegród zewnętrznych, a także najczęściej jej podstawowym elementem konstrukcyjnym (konstrukcją nośną), na którym osadzony jest dach, są słupy wiążące budowlę z gruntem (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 1063/15 – dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny podstawowe cechy obiektu (budowli) pozwalające na uznanie go za wiatę to posiadanie fundamentów, dachu, nieposiadanie ścian oraz posadowienie budowli na słupach (vide: wyrok z dnia z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1091/18, wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 1481/14 - dostępne jw.), przy czym bez znaczenia pozostaje fakt wybudowania wiaty w bezpośrednim zbliżeniu do budynku, wiata może bowiem przylegać do budynku (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 794/10). Wiata może również posiadać ściany, ale nie ze wszystkich stron (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1930/15). Mając powyższe na uwadze Sąd nie powziął wątpliwości, że sporny budynek nie jest wiatą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ale budynkiem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 p.b., która określa ten obiekt, jako obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jak wynika z akt sprawy (w tym przede wszystkim protokołu z oględzin obiektu budowlanego z dnia 2 sierpnia 2018 r. – k. 26 akt adm.) przedmiotowy obiekt stanowi budynek wydzielony przegrodami zewnętrznymi z każdej strony, pokryty dachem i połączony z gruntem w sposób trwały za pomocą śrub (kotew) zatopionych w fundamencie (słupach fundamentowych). Dostęp do obiektu odbywa się przez bramę garażową, zaś sam obiekt posiada cechy garażu. Przedmiotowy obiekt nie posiada cech wiaty – nieposiadania ścian czy też lekkiej konstrukcji. Stanowi budynek całkowicie odgrodzony od czynników zewnętrznych, trwale związany z gruntem. Niezasadnie został więc podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 3 ust. 2 p.b., w szczególności argumentację o braku fundamentów i braku trwałego związania z gruntem spornego obiektu. Pod pojęciem fundamentu rozumieć należy element konstrukcyjny przenoszący obciążenia z innych elementów konstrukcyjnych takich jak ściany i dach bezpośrednio na grunt (vide: wyroki NSA z dnia 24 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 397/15 oraz II OSK 1062/15 – dostępne jw.). Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i kategorycznie wypowiedział się, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Przykładowo, w odniesieniu do słupów reklamowych (a więc obiektów, które z natury rzeczy są mniejsze od budynków), zwracał uwagę, że o tym, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość konkretnego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania z gruntem (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05; z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; z dnia 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07; z dnia 20 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 680/07; z dnia10 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 186/07; z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1331/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1461/08; z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 25/10 i inne w nich powołane). Organy nie naruszyły więc również art. 29 ust. 1 p.b. Wskazując naruszenie ww. przepisu, autor skargi nie wskazał jego pełnej jednostki redakcyjnej. Tymczasem ustęp pierwszy ww. artykułu zawiera trzy jednostki redakcyjne (punkty: 2, 2c oraz 5) , które odnoszą się do wiat. Wiaty te jednak nie mogą być potencjalnie brane pod uwagę, jako obiekt, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, albowiem, po pierwsze, sporny obiekt jest budynkiem, a po wtóre z tej przyczyny, że objęte regulacją art. 29 ust. 1 pkt 2, 2c oraz 5, wiaty są obiektami o powierzchni do 35 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2), do 50 m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2c), oraz wiatami przystankowymi i peronowymi (art. 29 ust. 1 pkt 5), za które nie sposób uznać spornego obiektu. W konsekwencji, zdaniem Sądu, nie jest również zasadny zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., skoro sporny obiekt nie stanowi wiaty. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że w sytuacji, kiedy na wzniesienie przedmiotowego budynku wymagane jest pozwolenie na budowę, a w sprawie bezsporną okolicznością jest, że pozwolenia takiego inwestor nie uzyskał, zaszły warunki do orzeczenia rozbiórki na podstawie art. 48 ust.1 p.b. który stanowi, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego. Przepis ust. 2 ww. artykułu odnosi się do możliwości legalizacji w sytuacji jednak, kiedy budowa, o której mowa w ust. 1. jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem inwestycja narusza ustalenia §7 pkt 6a uchwały Rady Miasta T. z dnia 9 lipca 2015 r., nr 105/16\5, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób, który w sposób zasadny wykazały organy. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę kasacyjną wniosła E. sp. z o.o. z siedzibą w T. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 29 ust. 1 pkt 2c ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż budowa wiaty wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; 2. § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż do przedmiotowej wiaty mają zastosowanie odległości, w jakich należy sytuować budynki na działce budowlanej od granicy tej działki, podczas gdy przedmiotowa wiata nie stanowi budynku, w związku z czym nie mają do niej zastosowania przedmiotowe uregulowania; 3. art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie przedmiotowej wiaty za budynek. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. W piśmie z dnia 29 listopada 2021 r., które zostało oznaczone jako uzupełnienie skargi kasacyjnej, skarżąca kasacyjnie podniosła zarzuty naruszenia: 1. art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez niezastosowanie tego przepisu i niestwierdzenie nieważności decyzji; 2. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 52 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie ustalenia, kto posiadał i posiada prawo do dysponowania nieruchomością tj. Spółka E. czy też dzierżawca terenu A. sp. z o.o.; 3. art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w sprawie zakończonej już inną decyzją ostateczną; 4. art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sporny obiekt nie stanowi obiektu budowlanego i nie jest budynkiem, gdyż nie jest trwale związany z gruntem, nie jest wydzielony z przestrzeni za pomocą trwałych przegród budowlanych, ma charakter tymczasowy, jest możliwy do zdemontowania w każdym czasie bez naruszenia konstrukcji budynku zasadniczego i nie spełnia definicji rozbudowy. W piśmie przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność ww. zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez E. sp. z o.o. z siedzibą w T. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie stwierdzić należy, że pismo skarżącej kasacyjnie Spółki z dnia 29 listopada 2021 r. nie może być uznane za uzupełnienie skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy odpis wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem został doręczony Spółce w dniu 28 października 2019 r. i od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 177 § 1 P.p.s.a.). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 29 listopada 2019 r. O uzupełnieniu zarzutów skargi kasacyjnej można byłoby mówić, gdyby pismo procesowe zawierające takie uzupełnienie zostało złożone w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej. Po upływie tego terminu uzupełnianie zarzutów skargi kasacyjnej jest niedopuszczalne i możliwe jest jedynie przytaczanie nowej argumentacji na poparcie zarzutów zawartych już w skardze kasacyjnej. Pismo z dnia 29 listopada 2021 r. niewątpliwe wpłynęło już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wskazane w ww. piśmie zarzuty naruszenia art. 156 § 1 pkt 2, 3 i 4 K.p.a. nie mogły być przedmiotem merytorycznej oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny bierze wprawdzie pod uwagę z urzędu niezależnie od zarzutów skargi kasacyjnej kwestię nieważności postępowania jednakże dotyczy to nieważności postępowania sądowego, o której mowa w art. 187 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a. Wśród przyczyn nieważności postępowania wymienionych w tym przepisie nie została wymieniona okoliczność oddalenia przez Sąd I instancji skargi na decyzję, która dotknięta jest sankcją nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. musi zostać podniesiony w skardze kasacyjnej aby mógł być przedmiotem merytorycznej oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższych przyczyn pismo skarżącej Spółki mogło być potraktowane wyłącznie jako nowe uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zdanie drugie P.p.s.a.) w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że zrealizowany obiekt jest budynkiem a nie wiatą. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił szczegółową i wyczerpującą argumentację przemawiającą za zakwalifikowaniem zrealizowanego obiektu jako budynku, którą zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie tej argumentacji, w ocenie NSA, jest niecelowe. Wobec faktu, iż kwalifikacja zrealizowanego obiektu jako budynku jest prawidłowa za niezasadne uznać należy pozostałe podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty. Zarzuty te opierają się bowiem na założeniu, że zrealizowany obiekt jest wiatą nie zaś budynkiem, co jak zostało wyżej wskazane jest założeniem nieuzasadnionym. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.