II GSK 3208/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz, Sędzia NSA Joanna Zabłocka, Sędzia WSA (del.) Stefan Kowalczyk (spr.), Protokolant Agnieszka Kulesza, po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 100/17 w sprawie ze skargi T. J. T. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II stopnia Nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. J. T. na rzecz Komisji Egzaminacyjnej II stopnia nr 2 przy Ministrze Sprawiedliwości do spraw odwołań od wyników egzaminu adwokackiego z dnia 26 października 2016 roku 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 maja 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), oddalił skargę T.J. T. (dalej: Skarżący), na uchwałę z dnia [...] października 2106r., Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia nr [...], , przy Ministrze Sprawiedliwości, do rozpoznania odwołań od uchwał, o wynikach egzaminów adwokackich, które zostały przeprowadzone w dniach 15-18 marca 2016r., (dalej: Komisja Egzamnacyjna II Stopnia) wydaną w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynikało, że: W dniach od 15 do 18 marca 2016 r. Skarżący przystąpił do egzaminu adwokackiego przed Komisją Egzaminacyjną nr [...], powołaną do przeprowadzenia egzaminu adwokackiego w 2016 r., z siedzibą w Warszawie (dalej: Komisja I stopnia). Uchwałą z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego Komisja I stopnia stwierdziła, że Skarżący uzyskał negatywny wynik egzaminu adwokackiego. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że Skarżący z zadania z zakresu prawa karnego otrzymał ocenę dostateczną, z zakresu prawa cywilnego ocenę niedostateczną, z zakresu prawa gospodarczego ocenę dostateczną, z zakresu prawa administracyjnego ocenę dostateczną, z zakresu zasad wykonywania zawodu lub zasad etyki ocenę dostateczną. W związku z tym powołując się na treść art. 78f ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 2015 poz. 615 ze zm., dalej: p.o.a.), który to przepis określa, że pozytywny wynik z egzaminu, otrzymuje zdający, który z każdej części egzaminu otrzymał ocenę pozytywną, Komisja I stopnia wskazała, że egzaminowany uzyskał wynik negatywny z egzaminu. Uchwałą z dnia [...] października 2016 roku Komisja Egzaminacyjna II Stopnia, utrzymała w mocy uchwałę Komisji I stopnia, z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]. Komisja Egzaminacyjna II stopnia dokonała szczegółowego przytoczenia stanowisk egzaminatorów zawartych w uzasadnieniach ocen cząstkowych zadania z prawa cywilnego. Stwierdziła, że Skarżący przyjął prawidłowo, iż w przedstawionym w zadaniu egzaminacyjnym stanie faktycznym, należy sporządzić apelację, a nie opinię prawną. Za nieprawidłowy uznała zasadniczy kierunek rozwiązania przyjęty przez Skarżącego, w sprawie o podział majątku wspólnego, iż środki uiszczone przez A. B. przed zawarciem związku małżeńskiego, jako cena za mieszkanie (350.000 zł), mogą być rozpatrywane jako surogacja, a nie jako nakład z majątku osobistego na majątek wspólny małżonków. Komisja Egzaminacyjna II Stopnia podkreśliła, że oboje małżonkowie byli stroną umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego i oboje złożyli w niej oświadczenie woli o nabyciu lokalu do majątku wspólnego. Jej zdaniem, przyjęcie koncepcji surogacji, oznaczałoby konieczność podważenia zawartej umowy sprzedaży nieruchomości, w której to umowie jako kupujący wskazani byli oboje małżonkowie. W interesie wnioskodawcy nie było natomiast podważanie ważności zawartej umowy (np. poprzez uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, czy powołanie się na art. 58 § 1 lub 2 k.c.), gdyż konsekwencją byłoby powstanie roszczeń restytucyjnych, w tym możliwość żądania zwrotu świadczenia spełnionego w wyniku nieważnej czynności prawnej. Wnioskodawca musiałby skorzystać z innej drogi prawnej, w postaci odrębnego powództwa - domagając się np. uzgodnienia stanu prawnego ujawnionego w księdze wieczystej, z rzeczywistym stanem prawnym. Postępowanie takie, generowałoby dodatkowe koszty, a jego wynik byłyby trudny do przewidzenia. Przyjęcie w apelacji konstrukcji surogacji oznaczałoby istotną zmianę stanowiska wnioskodawcy, bowiem w postępowaniu przed Sądem wnioskodawca przyznawał, że nabycie lokalu mieszkalnego nastąpiło do majątku wspólnego i domagał się podziału majątku. Logiczną konsekwencją przyjęcia surogacji byłoby domaganie się w apelacji oddalenia własnego wniosku o podział majątku wspólnego, gdyż poza mieszkaniem żadne aktywa nie wchodziły w skład majątku wspólnego. Byłoby to działanie niewątpliwie sprzeczne z interesem klienta, gdyż postępowanie o podział majątku nie przyniosłoby wnioskodawcy żadnych korzyści, a uzyskanie efektu w postaci przyznania wnioskodawcy prawa własności lokalu mieszkalnego wymagałoby przeprowadzenia innego postępowania, które wiązałoby się z dodatkowymi kosztami, a którego wyniku nie można przewidzieć. Komisja II Stopnia, stojąc na stanowisku, że w ocenianym stanie faktycznym nie ma zastosowania zasada surogacji, zakwestionowała pogląd Skarżącego, że zastosował on taki sposób rozwiązania zadania, który nie pozwala na przyjęcie, że byłaby ona bezzasadna, bowiem zastosowanie zasady surogacji także stanowi prawidłowy sposób rozwiązania zadania z zakresu prawa cywilnego, a w związku z tym nie zagraża słusznemu interesowi wnioskodawcy. Wskazała nadto, że rozwiązanie przyjęte przez Skarżącego przełożyło się na błędny zakres zaskarżenia i błędne wnioski apelacji. Nie istniały bowiem przesłanki do zaskarżenia rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 i z tego względu zdający zbyt szeroko określił zakres zaskarżenia. Wniesienie apelacji w obranym kierunku musiałoby prowadzić do oddalenia apelacji, albo do zmiany zaskarżonego postanowienia i oddalenia wniosku o podział majątku wspólnego. Tymczasem należyte zabezpieczenie słusznego interesu wnioskodawcy wymagało ochrony jego interesu majątkowego, na wypadek nie podzielenia przez sąd II instancji twierdzeń A. B., co do poczynienia przez niego nakładów na lokal mieszkalny, bądź nie uwzględnienia żądania przyznania na rzecz wnioskodawcy spornego lokalu. Ochrona tego interesu majątkowego wymagała zakwestionowania rozłożenia, aż na 142 raty (prawie 12 lat), należności zasądzonej na rzecz A. B. od Anity B. i to bez zastrzeżenia obowiązku zapłaty odsetek, na wypadek uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat. Oznaczenie terminu i sposobu uiszczenia spłat dokonywane jest bowiem na podstawie art. 212 § 3 k.c., przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji uprawnionych i obciążonych spłatami, które determinują sposób, w jaki ciężar spłat zostanie rozłożony. Za prawidłowe organ uznał podniesienie przez Skarżącego zarzutu naruszenia art. 212 § 2 k.c. - przyznania nieruchomości na własność uczestniczki przy braku uwzględnienia mieszkaniowej sytuacji wnioskodawcy. Zdający nie wskazał jednak na nierealność spłaty przez uczestniczkę nakładów na rzecz wnioskodawcy, co zostało uznane za błędne. W ocenie Komisji II Stopnia, zdający nieprawidłowo również zaskarżył w całości, postanowienie sądu I instancji, co pozostaje w związku z zarzutem apelacji dotyczącym naruszenia prawa procesowego, tj. art 684 w zw. z art 567§ 3 k.p.c., poprzez zaniechanie prawidłowego ustalenia wartości wspólnego składnika majątkowego, tj. nieruchomości lokalowej jedynie w oparciu o zeznania stron. Brak było bowiem podstaw do kwestionowania ustalonej przez sąd wartości nieruchomości w sytuacji, gdy strony postępowania złożyły zgodne wnioski, co do wartości nieruchomości, wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego został cofnięty, a wniosek apelacji nie obejmował spłat i dopłat. Zdaniem Komisji II Stopnia, w zakresie żądania rozliczenia kwot pobranych przez oboje małżonków, żadna ze stron nie udowodniła, aby środki te przeznaczone zostały na uzasadnione, zwykłe potrzeby dnia codziennego. Zatem Skarżący prawidłowo uznał, że kwota 100.000 zł została wydatkowana nielegalnie i rozliczył ją stosownie do udziałów w majątku wspólnym. Trafnie powołał przy tym zarzut naruszenia art. 45 k.r.o. (aczkolwiek nieprawidłowo pominął wskazanie jego § 1). Za zasługujące na aprobatę, Komisja II stopnia uznała, zakwestionowanie przez Skarżącego ustaleń faktycznych sądu I instancji, co do pochodzenia środków wydatkowanych przez A.B. na zakup lokalu mieszkalnego. Dotyczyło to naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych z tym materiałem, polegających na przyjęciu, że pieniądze wydatkowane na zakup mieszkania nie pochodziły z majątku osobistego A. B., pomimo że z materiału dowodowego wynika, iż wnioskodawca dysponował odpowiednimi środkami finansowymi, pochodzącymi z uzyskanego zadośćuczynienia i oszczędności, a przy tym zapłata za mieszkanie pochodziła z jego rachunku bankowego, natomiast uczestniczka postępowania przed zawarciem związku małżeńskiego uzyskiwała dochody na poziomie 1.500 zł miesięcznie. Jednakże, Skarżący w zarzucie naruszenia art 233 § 1 k.p.c., pominął ustalenia w zakresie rozdysponowania przez uczestniczkę pobraną z rachunku bankowego kwotą 100.000 zł. W treści apelacji nie podniesiono również żadnych zarzutów w zakresie rozliczenia kwoty 15.000 zł., uzyskanej przez wnioskodawcę ze sprzedaży samochodu marki Volvo. Kwota ta została przed datą podziału majątku spożytkowana na zapłatę alimentów i jako taka nie powinna być rozliczana przez sąd. Komisja II stopnia zaakceptowała dostrzeżone braki uzasadnienia apelacji, w którym pominięto uzasadnienie znacznej części zarzutów, w tym naruszenia art. 45 k.r.o., 33 k.r.o. i art. 684 k.p.c. co uniemożliwiło prześledzenie toku rozumowania apelującego. Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż sporządził skuteczną apelację, której można nadać bieg, Komisja II stopnia wyjaśniła, że w aktualnym stanie prawnym, w art. 368 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.c. ustawodawca w żaden sposób nie opisał ani nie sprecyzował natury zarzutów. Wypełniając obowiązek zwięzłego przedstawienia zarzutów i ich uzasadnienia (art. 368 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.c.), Skarżący powinien wskazać w apelacji przyczyny, dla których zaskarżono wyrok sądu I instancji. Wskazanie tych przyczyn w istocie sprowadza się do formułowania zarzutów, których źródłem jest przekonanie, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe. Natomiast apelacja sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika powinna określać zarzuty precyzyjnie ze wskazaniem przepisów naruszonych przez sąd. Profesjonalny pełnomocnik powinien tak sformułować zarzuty aby trafić w istotę wadliwości wyroku (postanowienia) i sporządzić uzasadnienie zawierające logiczny wywód przystający treścią do postawionych zarzutów, a sprowadzający się do wytknięcia wyrokowi (postanowieniu) sądu pierwszej instancji popełnionych błędów. Za niewątpliwą zaletę pracy, Komisja uznała dokonanie rozliczenia nakładów na nieruchomość, wydatkowanej przy uczestniczkę kwoty oraz podniesienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., 212 § 2 k.p.c. oraz 45 k.r.o. w zakresie rozliczenia kwoty 100.000 zł. Zwróciła jednakże uwagę na wewnętrzną sprzeczność apelacji, przyjęcie wadliwej koncepcji surogacji, wadliwych zarzutów naruszenia art. 232 k.p.c., art. 684 k.p.c. w zw. z art. 567 § 3 k.p.c., pominięcie zarzutu naruszenia art. 212 § 3 k.p.c., niezakwestionowanie przyjęcia ceny samochodu jako podlegającej rozliczeniu przy podziale majątku przy nieprawidłowym zakresie zaskarżenia i wartości przedmiotu zaskarżenia. W konsekwencji uznała, że Skarżący prawidłowo uznał, że w stanie faktycznym sprawy należy sporządzić apelację, ale popełnione przez niego błędy, świadczyły o niedostatecznej znajomości przepisów prawa procesowego i materialnego oraz orzecznictwa sądów, a także o braku należytej umiejętności wykładni i stosowania przepisów prawa, co nie pozwalało na przyjęcie, że Skarżący przygotowany jest do samodzielnego wykonywania zawodu adwokata, bowiem nie wykazał się należytym poziomem profesjonalizmu, o czym świadczy wewnętrzna sprzeczność apelacji. Z jednej strony przyjął bowiem błędną koncepcję surogacji z drugiej zaś nie kwestionował, że nieruchomość weszła w skład majątku wspólnego stron. Przyjmując błędną koncepcję surogacji nie uwzględnił słusznego interesu wnioskodawcy, ani nie rozważył procesowej dopuszczalności kwestionowania w postępowaniu o podział majątku wspólnego w stanie faktycznym sprawy, aktu notarialnego obejmującego umowę sprzedaży zawartą przez oboje małżonków. Sąd I instancji rozpoznając skargę, wyrokiem z dnia 17 maja 2017r. ją oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wskazującego, że komisja egzaminacyjna odmiennie oceniała rozwiązanie zastosowane przez Skarżącego, wskazał, że każda sprawa dotycząca ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego rozstrzygana uchwałami komisji egzaminacyjnych, jest sprawą indywidualną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 k.p.a. Indywidualizm ten powoduje, że nigdy nie jest ona rozpatrywana porównawczo, ponieważ uchwały komisji egzaminacyjnych konkretyzują normy prawa materialnego (w niniejszej sprawie - ustawy Prawo o adwokaturze), wyłącznie w odniesieniu do indywidualnie oznaczonego zdającego i w jego sprawie. Podkreślił, że przedmiotem orzekania Sądu, jest ocena zgodności z prawem uchwały Komisji II Stopnia, podjęta w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego Skarżącego i to ta uchwała wyznaczała granice rozpoznawanej sprawy. Uwzględnienie wniosku dowodowego Skarżącego poprzez dopuszczenie dowodu z prac pisemnych oraz uchwał poświęconych wynikom egzaminu adwokackiego innych osób, nie znajdowałoby oparcia w art. 106 § 3 p.p.s.a.. Okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu ocen pozytywnych w innych postępowaniach dotyczących wyników z egzaminu adwokackiego innym osobom uchylają się bowiem spod kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia przez Komisję II Stopnia, zasady równości. Organ ten bowiem dokonał dokładnej analizy konkretnej sprawy i na podstawie wynikających z niej wniosków uznał zarzuty egzaminowanego za bezzasadne. Poza tym, o naruszeniu zasady równości wobec prawa można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby w takim samym stanie faktycznym zostały wydane różne uchwały tej samej Komisji Egzaminacyjnej. W przypadku zadań opracowywanych przez kandydatów na adwokatów co do zasady nie jest to jednak możliwe. Podkreślił przy tym, że każdy z kandydatów rozwiązuje indywidualnie przydzielone zadanie, mimo że oparte na tym stanie faktycznym. Są to zadania, w których możliwe są różne rozwiązania, ale propozycja odpowiedzi musi być uzasadniona tak, aby spełniała kryteria ustawowe. Jeżeli natomiast opisywane opracowania byłyby jednakowe (identyczne), świadczyłoby to o braku samodzielności w rozwiązaniu zadania przez któregoś z kandydatów i podlegałoby dyskwalifikacji. Wobec powyższego uznał, że argumenty skargi łączące naruszenie art. 8 k.p.a., art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 80 k.p.a., z brakiem porównania pracy Skarżącego z pracami innych osób, nie mogły zostać uwzględnione. W ocenie Sądu, Komisja II Stopnia dokonała prawidłowej oceny pracy Skarżącego z zakresu prawa cywilnego, wskazując na uchybienia, które w jej ocenie nie kwalifikowały tego zadania, na ocenę pozytywną. Wnioski zostały sprecyzowane po przeprowadzeniu postępowania, w oparciu o istniejący materiał dowodowy w sprawie i właściwie uzasadnione. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały wskazuje na to, że ocena rozwiązania zadania z zakresu prawa cywilnego została dokonana w aspekcie zachowania wymogów wyszczególnionych w art. 78e ust. 2 p.o.a. i w art. 78d ust. 1 p.o.a. Komisja II Stopnia, zasadnie wywiodła, że sporządzona przez Skarżącego praca egzaminacyjna zawiera mankamenty, których waga stanowi o nieprawidłowym rozwiązaniu tego zadania i świadczy o niewystarczającym przygotowaniu egzaminowanego do wykonywania zawodu adwokata. Była ona wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony bowiem Skarżący podniósł w apelacji zarzuty procesowe (art. 232, art. 233 § 1 k.p.c.) oraz zarzuty obrazy prawa materialnego (art. 212 § 2 k.c. w zw. z art. 46 k.r.o., art. 45 k.r.o.), nie kwestionujące prawa własności spornego mieszkania, jako wchodzącego do majątku dorobkowego. Ograniczały się one do kwestii pochodzenia środków, z których ten lokal został nabyty oraz strony, której powinno być to prawo przyznane, a także rozliczeń z tego tytułu. Z drugiej strony Skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 k.r.o., wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd Rejonowy, że prawo własności spornego lokalu weszło do majątku wspólnego wnioskodawcy i uczestniczki postępowania. W tym przypadku miałoby dojść do surogacji, co zostało skutecznie i przekonywająco wyłączone w realiach opracowywanego na egzaminie kazusu. Przyjęcie zasady surogacji oznaczałoby odejście od przedstawionego stanu faktycznego opracowanego na potrzeby egzaminu, czego nie dopuszcza art. 78d ust. 6 p.o.a. Z informacji ujawnionej dla Skarżącego jednoznacznie wynikało, że właścicielami lokalu mieszkalnego, ujawnionymi do tego w księdze wieczystej, byli A. i A.małżonkowie B. – na zasadach wspólności małżeńskiej majątkowej. Takie stanowisko potwierdzał również wniosek A. B., inicjujący postępowanie o podział majątku, w którym jako składnik majątku wspólnego uznawał właśnie własność lokalu mieszkalnego. Obowiązujący w dacie zawarcia związku małżeńskiego przez A. i A. B., przepis art. 32 § 1 k.r.o. wprowadzał bowiem domniemanie, że dorobkiem małżonków są przedmioty majątkowe nabyte w czasie trwania wspólności ustawowej, przez oboje małżonków lub przez jednego z nich. Zasadnie więc, zdaniem Sądu I instancji przyjęto, że koncepcja surogacji oznaczałaby, konieczność podważenia zawartej umowy sprzedaży nieruchomości, w której to umowie jako kupujący wskazani byli oboje małżonkowie. Nadto, działanie takie trudno pogodzić z interesem wnioskodawcy, w szczególności z uwagi na powstanie roszczeń restytucyjnych, w tym możliwość żądania zwrotu świadczenia spełnionego w wyniku nieważnej czynności prawnej. Również na etapie postępowania apelacyjnego, wbrew zarzutom skargi, doszłoby do zmiany stanowiska reprezentowanego przez Skarżącego, wnioskodawcy, który sam wskazywał, że nabycie lokalu mieszkalnego nastąpiło do majątku wspólnego i domagał się podziału tego majątku. Takie stanowisko byłoby wbrew interesowi wnioskodawcy, w imieniu którego miał występować Skarżący. Sprzeczna z interesem reprezentowanego klienta była przedstawiona przez Skarżącego konstrukcja apelacji, negująca ustalenie w punkcie 1 zaskarżonego postanowienia Sądu Rejonowego, składu wspólnego majątku, poprzez zaliczenie do niego lokalu mieszkalnego i wartości tego prawa. W tak zarysowanych realiach kazusu, postulowane przez Skarżącego rozwiązanie na etapie apelacji od postanowienia, wydanego w toku postępowania zainicjowanego wnioskiem mocodawcy Skarżącego o podział majątku wspólnego, zniwelowałoby możliwość uzyskania w toku tego postępowania ewidentnej korzyści polegającej na przyznaniu na wyłączną własność wnioskodawcy nieruchomości lokalowej opisanej w pkt 1 postanowienia. Ponadto, stanowisko Skarżącego stanowiło naruszenie art. 229 k.p.c., wskazującego iż nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości, a strony postępowania ustaliły zgodnie wartość mieszkania na 550.000 zł. Skarżący nie dostrzegł również naruszenia przez Sąd art. 212 § 3 k.c. w zakresie spłat, dopłat i rozłożenia ich na raty, choć miały one drugorzędne znaczenie, ale ich stwierdzenie i zaakceptowanie przez Komisję Odwoławczą tym bardziej uzasadniało wystawienie oceny negatywnej z omawianej części egzaminu adwokackiego. W ocenie więc Sądu I instancji, sposób sprawdzenia wiedzy Skarżącego został dokonany zgodnie z art. 78e ust. 2 p.o.a., ocenę rozwiązania każdego z zadań dokonało dwóch egzaminatorów z dziedzin prawa, których dotyczyła praca pisemna i niezależnie od siebie. Kryterium braku przygotowania do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu odnoszone do określonej części egzaminu adwokackiego sprawdzającej przygotowanie w ramach jednej z dziedzin prawa i uzyskanie negatywnej oceny z tej części egzaminu, zgodnie z art. 78e ust. 4 p.o.a. skutkuje uznaniem nieprzygotowania do wykonywania zawodu adwokata. Od powyższej wyroku skargę kasacyjną złożył Skarżący, zaskarżając powyższy wyrok w całości: 1. Zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy to jest, art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.), w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego Skarżącego - uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci uchwały Komisji II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 15 — 18 marca 2016 r. z dnia [...] października 2016 r., znak sprawy : [...]którego przeprowadzenie uzasadnione było treścią art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości odnoszących się co do tego, czy przyjęty przez Skarżącego sposób rozwiązania zadania z zakresu prawa cywilnego był odmienny od tych, przy których organ orzekający w innych sprawach dotyczących ustalenia wyniku z egzaminu adwokackiego przeprowadzonego w dniach 15-18 marca 2016 r., przyjmował, że praca zasługuje na ocenę pozytywną, mimo że w innych przypadkach, w których zdający przyjął błędnie zasadę surogacji, dostrzegł jednak alternatywne problem przyznania lokalu mieszkalnego na rzecz uczestniczki postępowania i podniósł zarzut naruszenia art. 212 § 2 k.c. , stwierdzano, iż taka praca zasługuje na ocenę pozytywną. Co w konsekwencji narusza art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasadę równości prawa wobec wszystkich obywateli Rzeczypospolitej Polskiej. 2. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. wniósł o uchylenie uchwały, a na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a ponadto, zgodnie z art. 176 § 2 p.p.s.a., o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 3. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów tj. uchwały Komisji II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. z dnia [...] października 2016 r. znak sprawy : [...] 4. W związku z tym, iż nie posiada oryginału ani uwierzytelnionej kopii powołanej uchwały Komisji II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań, od uchwał o wynikach egzaminu adwokackiego, który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. z dnia [...] października 2016 r. znak sprawy [...] na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a., w zw. z art. 250 § 1 i 2 k.p.c. , wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia akt sprawy - odpisu lub oryginału ww. uchwały oraz (dotyczącej jej) pracy egzaminacyjnej, gdyż Skarżący sam nie może ich uzyskać, w poświadczonej urzędowo formie. 5. Z uwagi na istniejąca rozbieżność w orzecznictwie organu orzekającego w sprawach dotyczących wyników egzaminu adwokackiego , który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016 r. w zakresie prawa cywilnego, co do tego, czy dostrzeżenie problemu przyznania lokalu mieszkalnego na rzecz uczestniczki postępowania i podniesienie zarzutu naruszenia art.. 212 § 2 k.c., a nadto zarzutu naruszenia 45 kro. oraz zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. słusznie kwestionującego ustalenia faktyczne Sądu I instancji, co do pochodzenia środków wydatkowanych przez A. B. na zakup lokalu mieszkalnego, przy przyjęciu ocenianej, jako błędnej, zasady surogacji, stanowiło przeszkodę do przyjęcia, że taka praca zasługuje na ocenę pozytywną, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. wniósł o uwzględnienie skargi przez Komisję przez uchylenie uchwały i stwierdzenie, że Skarżący uzyskał pozytywny wynik z egzaminu adwokackiego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komisja II stopnia wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie była uzasadniona. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu wskazanego w punkcie 1, to jest naruszenia art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. 2017 poz. 1369 ze zm. dalej: p.p.s.a.), w zw. z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut, za nie uzasadniony. Skarżący upatrywał bowiem naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 32 Konstytucji RP, w niezasadnym jego zdaniem, oddaleniem uzupełniającego wniosku dowodowego, co do uchwały [...], Komisji II Stopnia, odnoszącej się do egzaminu który został przeprowadzony w dniach 15-18 marca 2016r. Jak wskazał "jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących tego, czy przyjęty przez Skarżącego sposób rozwiązania zadania z zakresu prawa cywilnego był odmienny od tych, przy których organ orzekający w innych sprawach dotyczących ustalenia wyniku z egzaminu adwokackiego przeprowadzonego w dniach 15-18 marca 2016r. przyjmował, że praca zasługuje na ocenę pozytywną, mimo że w innych przypadkach w których zdający przyjął błędnie zasadę surogacji , dostrzegł jednak alternatywnie problem przyznania lokalu mieszkalnego na rzecz uczestniczki postępowania i podniósł zarzut naruszenia art. 212 § 2 k.c.". Wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednakże, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, ale jest związany granicami danej sprawy. Kontrola przez ten Sąd może być więc dokonana jedynie w granicach danej sprawy, a więc sprawy ze skargi na konkretny, indywidualny akt administracyjny. Opiera się ona, co do zasady, na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organami administracji wydającymi zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem oceny Sądu I instancji, w tejże sprawie, co do oceny zgodności z prawem, była uchwała [...] Komisji II stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, podjęta w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego Skarżącego. Uchwała ta wyznaczyła granice rozpoznawanej sprawy. Z tego też względu przeprowadzenie dowodu z uchwały znak: [...], poświęconej wynikom egzaminu adwokackiego innej osoby, nie znajduje oparcia w przepisach prawa, gdyż uchwała ta nie dotyczyła rozstrzyganej sprawy, tylko innej sprawy, która nie była przedmiotem oceny zakończonej podjęciem zaskarżonej uchwały i nie mogła być przedmiotem sądowej kontroli. Tym samym okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu ocen pozytywnych we wskazanym przez Skarżącego postępowaniu, nie mogą być przedmiotem kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie. Z tego też względu Sąd I instancji zasadnie oddalił wniosek Skarżącego o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu, z dokumentu, w postaci wskazanej uchwały Komisji II Stopnia przy Ministrze Sprawiedliwości, bowiem dowód powyższy nie posiadał cechy dowodu uzupełniającego, dla celów wyjaśnienia istotnych wątpliwości dotyczących niniejszej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznający sprawę w niniejszym składzie podziela w tym względzie, stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bowiem okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu ocen pozytywnych w innych postępowaniach dotyczących wyników z egzaminu adwokackiego innym osobom uchylają się spod kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie (wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r. w sygn. akt II GSK 1807/11, wyrok z dnia 11 kwietnia 2013r. II GSK 108/12, wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2567/14, wyrok NSA z dnia 8 października 2015r., II GSK 2609/14, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2016r., II GSK 289/15, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019r. II GSK 5144/16). Skarżący wiążąc naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. z art. 32 Konstytucji RP, wskazał, iż odmienna ocena, pozytywna, przyjętego przez Skarżącego rozwiązania zadania, zawarta w uchwale, co do której wniósł o przeprowadzenie dowodu, narusza art. 32 Konstytucji RP, to jest zasadę równości wobec prawa. W tym zakresie, Skarżący powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2016r., VI SA/Wa 3241/15, przytoczył szeroko, zawarte tam wywody, odnoszące się do wskazanego naruszenia. Pokreślić jednakże należy, ze wyrokiem z dnia 20 lutego 2019r., II GSK 5144/16, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, nie podzielając przy tym argumentacji Sądu I instancji, co do naruszenia art. 32 Konstytucji RP, a więc zasady nierównego traktowania osób zdających egzamin przed Komisją Egzaminacyjną, które popełniły ten sam błąd. Należy również podkreślić, iż kwestia ta była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, które w pełni należy podzielić ( np. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r., II GSK 108/12, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2016r., II GSK 289/15, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017r., II GSK 2149/15, wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2016r., II GSK 2567/14, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2019r., II GSK 4685/16). Zauważyć należy, że z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika nakaz równego traktowania, przez władze publiczne, wszystkich adresatów norm prawnych charakteryzujących się w takim samym stopniu tą samą, relewantną cechą. Dopuszczalne jest natomiast odmienne traktowanie tych adresatów norm, które takiej cechy nie mają. Zasada ta znajduje zastosowanie w zakresie stanowienia jak i stosowania prawa. Przestrzeganie zasady równości w zakresie stanowienia prawa oznacza obowiązek ustawodawcy takiego konstruowania norm prawnych generalnych i abstrakcyjnych, które w taki sam sposób kształtują sytuację podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji prawnej. Natomiast jej stosowanie, polega na równym traktowaniu przez władze publiczne, w indywidualnych przypadkach, podmiotów uznanych przez ustawodawcę za posiadających tę samą cechę relewantną. Jednakże, co należy podkreślić, dopuszczalne jest, bez naruszenia zasady równości, różnicowanie podmiotów prawa charakteryzujących się wspólną cechą istotną. Z zasady art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wynika bowiem że różnicowanie prawne podmiotów (ich kategorii) winno pozostawać w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej, jako adresatów danych norm prawnych. Zasada równości nie ma oznaczać identyczności. Dyskryminacja winna być rozumiana natomiast jako zróżnicowane traktowanie podmiotów znajdujących się obiektywnie w takiej samej sytuacji, które to odmienne traktowanie nie ma swojej racjonalnej (obiektywnie usprawiedliwionej) podstawy (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 607/11, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011r. II GSK 2331/11). Przyjmując, iż zacytowana przez Skarżącego w skardze kasacyjnej, argumentacja z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2016r. , IV SA/Wa 3241/15 jest stanowiskiem Skarżącego, należy zauważyć, że Skarżący wskazywał, że kandydaci na adwokatów, zdający w jednym roku, w jednym terminie, przed tą samą konkretną komisją egzaminacyjną, znajdują się w sytuacji podobnej i winni być traktowani równo, konkurując w określonej grupie, rozwiązując te same zadania egzaminacyjne, oceniane według tego samego klucza i kryteriów ustawowych. Jego zdaniem podmioty o tym samym statusie prawnym mogą na gruncie tych samych przepisów oczekiwać takich samych rozstrzygnięć o przyznaniu lub odmowie przyznania uprawnień, które z tych przepisów wynikają. Ten sam podmiot, działając na podstawie tych samych przepisów, w tej samej sytuacji prawnej, może oczekiwać na wydanie tożsamych co do istoty "decyzji". Należy w związku z tym podkreślić, że każda sprawa dotycząca ustalenia wyniku egzaminu adwokackiego jest sprawą indywidualną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 k.p.a., co oznacza, że sprawa taka nigdy nie jest rozpatrywana porównawczo, ponieważ uchwała komisji egzaminacyjnej konkretyzuje normy prawa materialnego wyłącznie w odniesieniu do indywidualnie oznaczonego zdającego i w jego wyłącznie sprawie. W zależności od tego, w jakim stopniu praca egzaminacyjna spełnia wymagania, egzaminatorzy wystawiają oceny korzystając ze skali ocen zawartych w ustawie o adwokaturze. Oceny te są realizacją zasady swobodnej oceny dowodów i przejawem indywidualnego podejścia specjalistów, którzy z jednej strony gwarantują znajomość przepisów prawa i obiektywną ocenę prawidłowości zastosowanych rozwiązań, a z drugiej zawierają element własnej oceny poziomu pracy. Każda praca oceniana jest więc indywidualnie, a jej walory i wady oceniane są przez ekspertów, aby następnie wedle ich najlepszej wiedzy, w ramach prawem określonych przesłanek, ustalić, czy kandydat na adwokata posiada odpowiednie przygotowanie prawnicze do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Tak więc prace różnych zdających, w których są przyjęte podobne rozwiązania prawne, mogą prezentować różny poziom wiedzy i umiejętności i z tego też względu są oceniane w różny sposób. Każdy z kandydatów rozwiązuje samodzielnie przydzielone mu zadanie, mimo tego, że jest oparte na tym samym stanie faktycznym. Zróżnicowanie zatem ocen co do poszczególnych kandydatów na adwokatów jest w takiej sytuacji dopuszczalne i nie narusza zasady równości. Kryteria na podstawie których nastąpiło zróżnicowanie ocen zostały sformułowane w ustawie o adwokaturze ( art. 79d, art. 79e tej ustawy), Pozostają one w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów ustawy o adwokaturze ( art. 79d ust. 1) i służą realizacji tego celu, jakim jest sprawdzenie przygotowania prawniczego osoby przystępującej do egzaminu adwokackiego, do samodzielnego i należytego wykonywania zawodu adwokata. Należy podkreślić, iż w ocenie Sądu I instancji, ocena egzaminatorów sprawdzających pracę Skarżącego była zasadna. Egzaminatorzy w sposób precyzyjny wskazali, jakie błędy zadecydowały o wystawieniu oceny niedostatecznej wobec nie zaliczenia pracy z zakresu prawa cywilnego. Uchybienia wskazane przez egzaminatorów, a następnie potwierdzone przez Komisję II Stopnia, świadczyły o nieprawidłowym zabezpieczeniu interesów reprezentowanej strony. Dowodziły one niewystarczającego przygotowania Skarżącego do wykonywania zawodu adwokata. Skarżący natomiast w skardze kasacyjnej nie kwestionował stwierdzonych błędów i w tym zakresie nie podniósł żadnych zarzutów, a zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej koncentrowały się na porównaniu jego pracy egzaminacyjnej z pracą innych zdających i wywiedzeniu na podstawie tożsamego rozwiązania zadania, naruszenia zasady określonej w art. 32 Konstytucji RP. W związku z powyższym, niezasadnym jest, oczekiwanie Skarżącego, iż poprzez odwołanie się do zasady równości, rozwiązanie zadania z prawa cywilnego, które zaważyło na negatywnym wyniku egzaminu adwokackiego Skarżącego, zostanie ocenione inaczej, wobec braku wątpliwości co do błędnego jego rozwiązania i niepodważenia zasadności oceny Komisji II Stopnia, co do zachowania wymogów formalnych, zastosowania przepisów prawa i umiejętności ich interpretacji, poprawności zaproponowanego sposobu rozstrzygnięcia problemu z uwzględnieniem interesu strony, którą zdający reprezentuje. Uwzględnić bowiem należy to, że każdy z kandydatów na adwokata rozwiązuje w ramach egzaminu sprawę samodzielnie, w sposób indywidualny i każda ze spraw z istoty rzeczy różni się od siebie sposobem rozwiązania. Natomiast w przypadku ewentualnego stwierdzenia, że poszczególne opracowania byłyby jednakowe, należałoby uznać, iż rozwiązanie zadania przez któregoś z kandydatów nie nastąpiło w sposób samodzielny. W takim przypadku takie rozwiązanie zadania musiałoby podlegać dyskwalifikacji. Nie można w tej sytuacji twierdzić, iż naruszona została zasada równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP), gdyż ewentualne niezgodne z prawem działanie Komisji Egzaminacyjnej nie uprawnia do takiego samego działania, przy ocenie zadania opracowane przez Skarżącego W związku z powyższym Skarżący nie mógł oczekiwać, że wobec wszystkich kandydatów na adwokatów, którzy działając na podstawie tych samych przepisów, w tej samej sytuacji prawnej i faktycznej, zostaną wydane tożsame uchwały komisji egzaminacyjnej. Wskazać również należy, że żądanie uchylenia uchwały na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. określone w punkcie 2, nie jest zasadne bowiem podstawą w/w żądania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mogą być przepisy odnoszące się do postępowania przed tym Sądem (art. 173 p.p.s.a. i następne). Wskazane przepisy natomiast odnoszą się do postępowania przed Sądem I instancji. Skarżący ponadto, wnosił o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z uchwały Komisji II stopnia znak [...]., jak też pracy egzaminacyjnej jej dotyczącej, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., jak również zobowiązania organu do przedłożenia tych dokumentów do akt sprawy – punkt 3 i 4. W związku z tak sformułowanym wnioskiem, niezależnie od wskazanej już argumentacji, odnoszącej się do wskazanego dowodu, co do niemożności jego przeprowadzenia, ze względu na kontrolę sprawy w jej granicach, wyjaśnienia wymaga, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z powołanym przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Wprawdzie w postępowaniu kasacyjnym, jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, na podstawie art. 193 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jednak nie znaczy to, że do tego postępowania stosuje się art. 106 § 3 p.p.s.a. "Odpowiednie" bowiem stosowanie przepisów może polegać na zastosowaniu przepisu (lub jego części) wprost, z modyfikacją lub nawet na odmowie zastosowania (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 2001 r., sygn. akt III ZP 25/01). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Z tego też względu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co do zasady, wyłączone jest stosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a., tak więc wykluczyć należy, by Naczelny Sąd Administracyjny w ramach kontroli instancyjnej mógł podjąć się dokonania czynności mających na celu dołączenia do akt sprawy wnioskowanej uchwały i dokonania powyższych ustaleń (np. wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt II GSK 26/14, z dnia 11 marca 2010r. sygn. akt II GSK 372/10, II GSK 373/10, z dnia 12 maja 2010r., I GSK 253/10, dostępne w CBOSA). Z tego też względu wnioski określone w punkcie 3 oraz 4 są nie uzasadnione. Niezrozumiały, jak i też niezasadny jest natomiast wniosek Skarżącego określony w punkcie 5, to jest żądanie uwzględnienia skargi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten bowiem dotyczy organu i reguluje instytucję samokontroli. Jak stanowi bowiem art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na postawie art. 204 pkt p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800, ze zm.), zasądzając na rzecz organu kwotę 360 zł.