I SA/Sz 890/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi O. S. na rozstrzygnięcie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od wyników oceny wniosku o dofinansowanie projektu w ramach polityki spójności I. uwzględnia skargę i stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia; II. zasądza od Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz skarżącej O. S. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. . Wyrokiem z dnia 04.09.2019 r., sygn. akt I GSK 1391/19, Naczelny Sąd Administracyjny, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 05.06.2019 r., sygn. akt I SA/Sz 313/19, oddalającego skargę O. (dalej "Spółka" lub "Skarżąca") na rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w S. (dalej w skrócie: "Organ", "WUP" lub "IP RPO WZ") z dnia [...].03.2019 r. nr [...], którym nie uwzględniono protestu Spółki wobec negatywnej oceny projektu, stosownie do art. 53 ust.2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Ww. wyrok NSA zapadł w następującym stanie sprawy. Skarżąca Spółka zgłosiła do dofinansowania projekt "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Z. 2014-2020. Pismem z [...].09.2017 r. poinformowano Spółkę, że jej wniosek uzyskał wymaganą liczbę punktów (127) i spełnił kryteria wyboru, jednak został oceniony negatywnie, gdyż kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nr [...] nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Protest Spółki został uwzględniony przez WUP rozstrzygnięciem z [...].10.2017 r. przez dodanie 3 punktów (łączna ich ilość wyniosła 130). W związku z tym Organ dokonał aktualizacji listy, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm. – zwanej "ustawą wdrożeniową"). Organ pismem z [...].01.2018 r. poinformował Spółkę, że projekt uzyskał 130 punktów, lecz kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Skargę Spółki na ww. rozstrzygnięcie z [...].01.2018 r. WSA wyrokiem z 14.06.2018 r. I SA/Sz 303/18, uwzględnił stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Przyczyną jej uwzględnienia było to, że oba rozstrzygnięcia zostały podpisane przez tą samą osobę, co narusza art. 60 i art. 67 ustawy wdrożeniowej. NSA wyrokiem z 10.08.2018 r., I GSK 2658/18, oddalił skargę kasacyjną Organu. Organ, ponownie rozstrzygając sprawę, wydał rozstrzygnięcie z dnia [...].09.2018 r. o nieuwzględnieniu protestu w zakresie procedury wyboru projektu. Spółka wniosła skargę od ww. rozstrzygnięcia, która została uwzględniona przez WSA wyrokiem z 28.11.2018 r. I SA/Sz 762/18. WSA nakazał ponownie rozpoznanie sprawy przez Organ, wskazując na konieczność przeprowadzenia analizy pozostawania środków w konkursie na chwilę rozpoznania protestu rozumianą jako "wiążące rozdysponowanie" środków, wynikające z podpisanych z podmiotami znajdującymi się na liście rankingowej umów o dofinansowanie. Organ, ponownie rozpatrując sprawę, rozstrzygnięciem z dnia [...].03.2019 r. nie uwzględnił protestu. Organ podkreślił, że procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów. Wydatkowanie zaś pozostałej kwoty ([...] zł) na dofinansowanie kolejnych projektów nie było możliwe, ponieważ po zaktualizowaniu listy, sfinansowanie projektów, które po procedurze odwoławczej zostały ocenione na 130 pkt., wymagało [...] zł, którą Organ nie dysponował. Organ stwierdził także, że nie miał obowiązku zwiększać środków na realizację projektów zgłoszonych w konkursie. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie Organu z dnia [...].03.2019 r. Spółka wniosła o uwzględnienie skargi, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Organ, a także zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne i niezgodne z treścią wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r. (sygn. akt I SA/Sz 762/18) przyjęcie, że doszło do wyczerpania kwoty środków przeznaczonych na konkurs, w sytuacji w której pojęcie "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty w danym konkursie, a z faktycznym wyczerpaniem środków, przez co rozumie się co najmniej podpisanie umów o dofinansowanie na projekty objęte konkursem, co potwierdził w swoim wyroku WSA w Szczecinie, a także w sytuacji, w której z treści samego rozstrzygnięcia wynika, że środki w konkursie nie zostały wyczerpane w rozumieniu przyjętym w wiążących dla Organu wskazaniach ww. wyroku, a pomimo tego Organ - z powołaniem się na tę samą podstawę prawną, tj. art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ponownie rozpoznał protest Skarżącej negatywnie, czym wprost naruszył ww. wyrok WSA w Szczecinie, 2. naruszenie art. 37 ust. 1 b. w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a tiret rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) nr 1303/13 w zw. z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych poprzez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której nie doszło do wyczerpania środków w konkursie, a jedyną przyczyną odmowy dofinansowania Projektu jest niemożność Organu rozstrzygnięcia czy, a jeżeli tak to w jaki sposób, potraktować innych wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co Skarżąca, ale nie wnieśli skargi i w konsekwencji odmowa zaproszenia do podpisania umowy Skarżącej, z tego jedynie względu, że w dokumentacji wewnętrznej Organ nie przewidział tego typu sytuacji, a ewentualne jej zaproszenie do popisania Umowy miałoby rzekomo naruszać zasadę równego dostępu do pomocy poprzez brak zaproszenia innych wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów, ale nie skorzystali z prawa do wniesienia środków odwoławczych, czym Organ naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności, 3. naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu Skarżącej do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w sytuacji w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do dofinansowania, zaś projekt Skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r., otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do dofinansowania, tj. taką liczbę punktów jak pięć innych projektów, które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu Skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym jej traktowaniu, 4. naruszenie art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a pkt I-III Rozporządzenia 1303/2013 przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadnioną sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne przyjęcie, że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie, tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania, tj. 130 punktów uzasadnia "nie wystarczanie środków" w konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem go do dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od Organu, a gorsze traktowanie projektu Skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli korzystać z procedury odwoławczej, jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu samego Organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie, 5. naruszenie art. 37 ust. 1 i 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej przez odmowę przyznania dofinansowania Skarżącej, wskutek tzw. niewystarczania środków na konkurs pomimo, że dofinansowanie projektu jest możliwe, ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji na działanie, a odmowa zwiększenia alokacji na konkurs podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a wadliwość pierwotnej oceny projektu przez Organ w pełni uzasadniałaby taką decyzję, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób uzasadniona, 6. naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności, 7. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez Organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej, podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020 w rozumieniu określonym w wyroku WSA w Szczecinie, a jedynie, jak stwierdza Organ, kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej 8. naruszenie art. 125 ust. 1 Rozporządzenia Nr 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. a Rozporządzenia Nr 1303/2013 przez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie Projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji, w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu, tj. podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicująca ich sytuację była procedura odwoławcza wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób, zdaniem Skarżącej, nie mogła jej dyskryminować, wskutek czego nie zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi oraz stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Skarżąca obszernie odniosła się do poszczególnych ww. zarzutów skargi. Wyrokiem z dnia 04.09.2019 r., I SA/Sz 313/19, WSA w Szczecnie oddalił skargę wskazując w motywach wyroku, że tryb postępowania w sprawie przyznania środków na finansowanie zgłaszanych przez uprawnione podmioty projektów określa ustawa wdrożeniowa oraz Wytyczne w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 z dnia 6 marca 2017 r. (dalej "Wytyczne"). WSA wskazał, że zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej – konkurs jest postępowaniem służącym wybraniu do dofinansowania projektów, które spełniły kryteria wyboru projektów albo spełniły kryteria wyboru projektów i: 1) uzyskały wymaganą liczbę punktów albo 2) uzyskały koleino największa liczbę punktów, w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na objęcie dofinansowaniem wszystkich projektów, o których mowa w pkt 1. Ponadto, zgodnie z Wytycznymi (Podrozdział 6.6. pkt 9) - Zgodnie z zasadami horyzontalnymi odnoszącymi się do wyboru projektów, w szczególności niedyskryminacji i przejrzystości fart. 125 pkt 3 lit a (ii) rozporządzenia ogólnego), zakazane jest wybieranie do dofinansowania, po rozstrzygnięciu konkursu lub etapu konkursu, o którym mowa w podrozdziale 6.3 pkt 2 lit. c) ii. projektów z listy, o której mowa w art. 44 ust. 4 ustawy, w innej kolejności niż wynikałoby to z przeprowadzonej oceny. WSA podkreślił, że organ powinien kierować się zasadą przeprowadzania wyboru projektów w sposób przejrzysty. Zasada ta w odniesieniu do oceny opartej o art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oznacza, że organ powinien w sposób przejrzysty wskazać z jakich powodów w konkretnym przypadku wystąpiła sytuacja braku wystarczania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów w konkursie na wybranie konkretnego projektu do dofinasowania. W ocenie WSA, zaskarżone rozstrzygnięcie kryterium to spełnia. Organ wskazał, jaką konkretnie sytuację uznaje za spełniającą przesłankę wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinasowanie projektów i odniósł ją do rozpatrywanego przypadku. Zgodnie z zaleceniem WSA zawartym w wyroku I SA/Sz 762/18, Organ przeprowadził analizę ilości posiadanych środków oraz sposobu ich wydatkowania, wskazując że kwota środków przeznaczonych na dofinansowanie realizacji projektów w konkursie wynosiła [...] zł (w tym [...] zł rezerwy na odwołania). WUP [...].08.2017 r. zatwierdził wybór 15 projektów, zgodnie z kolejnością uwzględniającą otrzymane punkty, na [...] zł. Pozostałe środki zostały zarezerwowane na procedurę odwoławczą. W wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej, [...].01.2018 r. został zatwierdzony wybór do dofinansowania kolejnych 4 projektów (z liczbą punktów 135 i 132) na skutek wykorzystania rezerwy na odwołania i uwolnienia środków z powodu rezygnacji 2 wnioskodawców z podpisania umowy o dofinansowanie. Kwota dofinansowania 17 projektów wybranych do dofinansowania (zgodnie z kolejnością uwzględniającą otrzymane punkty) wyniosła zatem [...] zł. Na chwilę rozpoznania protestu podpisano 9 umów o dofinansowanie na [...] zł. Pozostałe umowy (projekty, które otrzymały od 131 do 135 punktów) nie zostały podpisane ze względu na rezygnację z podpisania umowy o dofinansowanie przez wnioskodawców lub odstąpienie przez Organ (IP RPO WZ) od podpisania umowy. Wydatkowanie pozostałej kwoty, tj. [...] zł na dofinansowanie kolejnych projektów, nie było możliwe, bowiem kolejne wnioski do dofinansowania, po zaktualizowaniu listy, które po procedurze odwoławczej zostały ocenione na 130 punktów (11 projektów) wymagały kwoty [...]zł. WSA wyjaśnił przy tym, że zgodnie z Wytycznymi (Podrozdział 6.6. pkt 8) - wybór projektu do dofinansowania wynikający z przesłanek, o których mowa w pkt 7 następuje zgodnie z kolejnością zamieszczenia projektów na liście, o której mowa w pkt 3, przy czym ze względu na zasadę równego traktowania wnioskodawców wybór projektów musi objąć projekty, które uzyskały taka samą liczbę punków w ramach konkursu lub etapu konkursu, o którym mowa w podrozdziale 6.3 pkt 2 lit c) ii. Zgodnie zatem z ww. zapisami Wytycznych, aby Organ (IP) mógł podpisać umowę o dofinansowanie ze Skarżącą, to jednocześnie musiałby podpisać umowy z pozostałymi wnioskodawcami, których projekty otrzymały 130 pkt. Pozostała kwota nie wystarczała jednak na dofinansowanie wszystkich ww. projektów. Mając na uwadze powyższe WSA stwierdził, że Organ prawidłowo dokonał oceny "pozostawania środków w konkursie", wskazał bowiem z jednej strony, jaka kwota była przeznaczona na konkurs oraz z drugiej strony, jakie kwoty zostały rozdysponowane. Wyczerpanie bowiem alokacji, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, to faktyczne wyczerpanie środków, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowią podstawę dofinansowania projektu. Takie rozumienie pojęcia wyczerpania alokacji umożliwia precyzyjne ustalenie, czy w sprawie doszło do faktycznego wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów, a zatem, czy Organ, pozostawiając protest bez rozpatrzenia, prawidłowo zastosował art. 66 ust. 2 pkt 1. WSA uznał w rezultacie, że procedowanie Organu, wbrew zarzutom skargi, nie naruszało zasady przejrzystości, o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. WSA podkreślił, że Organ zobowiązany jest do zawierania umów o dofinansowanie zgodnie z ustawą wdrożeniową art. 39 ust. 2 pkt 2 oraz Wytycznymi (Podrozdział 6.6, pkt 8 i 9). Nawet w przypadku, gdy rozpoczęta została procedura odwoławcza w odniesieniu do części wniosków, nie wstrzymuje ona zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały już wybrane do dofinansowania (art. 65 ustawy wdrożeniowej). Może to spowodować sytuację, w której nawet pozytywne rozpatrzenie protestu, czy uwzględnienie skargi, nie pozwoli na otrzymanie dofinansowania. Fakt taki, który miał miejsce w rozpoznawanej sprawie nie pozwala na zarzucenie Organowi działania w sposób sprzeczny z prawem. Zdaniem WSA, Spółka formułując zarzuty zapomina, że procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64 ustawy wdrożeniowej, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania, a zatem organ musiał zagwarantować dofinansowanie tym projektom, które pierwotnie uzyskały największą liczbę punktów. Oczywistym jest, że art. 65 ustawy wdrożeniowej nie wyłącza możliwości podpisywania umów z wnioskodawcami, których projekty znajdowały się na tzw. liście uaktualnionej (art. 58 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej), a następnie zostały wybrane do dofinansowania po odstąpieniu od realizacji projektów przez innych beneficjentów. Przepis ten podkreśla bowiem przyjęty w założeniach ustawy prymat zasad efektywności i szybkości wdrażania środków pomocowych nad legalnością stosowania prawa w postępowaniu konkursowym. Wynika zatem z niego obowiązek niezwłocznego zawierania umów o dofinansowanie (lub wydawania decyzji o dofinansowaniu), projektów które zostały zakwalifikowane do dofinansowania, bez względu na wynik kontroli odwoławczej lub sądowej. Tak więc, nawet spełnienie wszystkich kryteriów wyboru projektu w trybie wyboru konkursowego nie oznacza, że wszystkie projekty spełniające kryteria automatycznie otrzymają dofinansowanie, gdyż liczba projektów wybranych do dofinansowania uzależniona jest od liczby punktów uzyskanych przez projekt podczas oceny KOP oraz dostępnej alokacji przewidzianej w ramach organizowanego konkursu (art. 39 ust. 2 ustawy wdrożeniowej). Postępowanie konkursowe polega na wyłonieniu najlepszych projektów, które zagwarantują osiągnięcie we właściwym programie operacyjnym założonego celu, nie zaś wszystkich projektów spełniających założone kryteria. W efekcie WSA stwierdził, że Organ (WUP) w momencie rozpatrywania protestu nie posiadał dostępnych środków, które mógł przeznaczyć na dofinansowanie projektu spółki. Nie zasługuje więc na uwzględnienie zarzut, że w takcie trwania procedury odwoławczej organ podejmował decyzje dotyczące wyboru dodatkowych innych projektów o tej samej liczbie punktów (130 pkt.), gdyż w trakcie trwania procedury odwoławczej jakikolwiek projekt o sumie 130 pkt. (poza wcześniej wybranymi do dofinansowania) nie został dodatkowo wybrany do dofinansowania. Odnośnie naruszenia art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, WSA stwierdził, że zgodnie z tą regulacją Organ (IP RPO WZ) może zwiększyć kwotę przeznaczoną na dofinansowanie w konkursie. Nie oznacza to jednak, że musi dofinansować wszystkie projekty pozytywnie ocenione po procedurze odwoławczej. Projekty do procedurze odwoławczej umieszczane są na zaktualizowanej liście, o której mowa w art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej. Projekty te oczekują na przyznanie dofinansowania w ramach dostępnych przez IP środków. Organ nie musi zatem dofinansować wszystkich projektów pozytywnie ocenionych po procedurze odwoławczej. WSA zauważył, że z akt sprawy nie wynika, aby Organ (IP) do chwili rozpoznania protestu zwiększał kwotę przeznaczoną na dofinansowanie projektów w omawianym konkursie. Zaś z oświadczenia pełnomocnika Organu, złożonego na rozprawie [...].06.2019 r., środki pozostałe w konkursie nr [...] zostały przesunięte do wykorzystania w nowym konkursie. Takim działaniom Organu nie można zarzucić niezgodności z prawem, gdyż należą one do jego kompetencji i realizują zasadę celowości i efektywności wdrażania środków pomocowych. WSA za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, ponieważ konkurs został przeprowadzony zgodnie z Regulaminem konkursu, ustawą wdrożeniową, Wytycznymi i innymi dokumentami obowiązującymi podczas wyboru projektów do dofinansowania. WSA za chybiony uznał zarzuty naruszenia Konstytucji, Karty Praw Podstawowych UE, TUE czy rozporządzenia 1303/2013. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 05.06.2019 r. w całości, I SA/Sz 313/19, zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skarżącej co w konsekwencji prowadzi do wniosku o nierozpoznaniu istoty skargi w szczególności: - w zakresie zarzutu nr 1 skargi, WSA nie określił, dlaczego organ nie wykonał wyroku WSA o sygn. akt I SA/Sz 762/18, chociaż w tym wyroku WSA jasno nakazał obliczyć ile środków zostało faktycznie wydatkowanych (tj. na ile środków zostały podpisane umowy o dofinansowanie) i w przypadku wystarczającej ilości środków wskazał, że projekt winien być rekomendowany do dofinansowania; - zarzut nr 3 został całkowicie pominięty w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; - WSA nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów nr 4, 6 i 8, w szczególności nie dokonując oceny prawnej sytuacji Skarżącej z uwzględnieniem wskazanych w tych przepisach regulacji, a także ich nadrzędnego charakteru w stosunku do postanowień systemu realizacji takich jak Wytyczne dotyczące oceny projektów, które stanowiły wyłączą podstawę prawną odmowy dofinansowania projektu skarżącej i ograniczając się do stwierdzenia, że Wytyczne uniemożliwiają dofinansowanie projektu; - zarzut nr 7 dotyczący braku podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie został rozpoznany i WSA w ogóle nie odniósł się do braku podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia – w szczególności taką podstawą prawną nie mogą być postanowienia Wytycznych, jako że nie odnoszą się one do wyłączenia możliwości podpisywania umów z wnioskodawcami, którzy uzyskali pozytywną ocenę ich projektów, a także art. 65 ustawy wdrożeniowej, który nie ustanawia żadnej normy nakazującej lub zakazującej odmowy dofinansowania projektowi skarżącej; 2) art. 61 ust. 8 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez oddalenie skargi pomimo, że istniały podstawy do jej uwzględnienia i stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem prawa, w szczególności z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, nakazującego właściwej instytucji dokonywania wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, a także zapewnienia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania; 3) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną i niezgodną z treścią wyroku WSA z 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, ocenę rozstrzygnięcia i przyjęcie, że Organ prawidłowo wykonał ten wyrok, w sytuacji w której wyrok ten wyraźnie wskazywał, że jeżeli nie doszło do wyczerpania środków w konkursie w rozumieniu ich wiążącego rozdysponowania poprzez podpisanie umów lub wydanie decyzji, to organ nie może uchylać się od podpisania umowy, przy czym z treści samego rozstrzygnięcia wynika, że środki w konkursie nie zostały wyczerpane w rozumieniu przyjętym w wiążących dla organu wskazaniach ww. wyroku, a pomimo tego organ – z powołaniem się na tę samą podstawę prawna, tj. art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, ponownie rozpoznał protest Skarżącej negatywnie, czym wprost naruszył ww. wyrok WSA; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 65 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne odniesienie tego przepisu do sytuacji skarżącej, w sytuacji, w której Skarżąca nie odmawia i nie odmawiała prawa do podpisywania umów innym wnioskodawcom, a alokacja środków na konkurs pozwala na sfinansowanie jej projektu, ponieważ nie została w sposób wiążący rozdysponowana, rozpoznanie jej protestu zatem i skierowanie go do dofinansowania w żaden sposób nie naruszy uprawnień wnioskodawców, którzy już podpisali umowy o dofinansowanie; 2) art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 125 ust. 3 lit. A tiret rozporządzenia Parlamentu i Rady (UE) Nr 1303/13 w zw. z art. 2 i 32 Konstytucji RP oraz art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych, poprzez bezzasadne uznanie, że projekt skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której nie doszło do wyczerpania środków w konkursie, a jedyną przyczyną odmowy dofinansowania projektu jest niemożność organu rozstrzygnięcia, czy a jeżeli tak to w jaki sposób potraktować innych wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co skarżąca, ale nie wnieśli skargi i w konsekwencji odmowa zaproszenia do podpisania umowy skarżącej, z tego jedynie względu, że w dokumentacji wewnętrznej organ nie przewidział tego typu sytuacji, a ewentualne jej zaproszenie do popisania umowy miałoby rzekomo naruszać zasadę równego dostępu do pomocy poprzez brak zaproszenia innych wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów, ale nie skorzystali z prawa do wniesienia środków odwoławczych, czym organ naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji oraz zasadę proporcjonalności; 3) art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w sytuacji w której przepis art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do dofinansowania, zaś projekt skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r. otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do dofinansowania, tj. taką liczbę punktów jak pięć innych projektów które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym jej traktowaniu; 4) art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 125 ust. 3 lit. A pkt I-III rozporządzenia 1303/2013, przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadniona sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne przyjęcie, że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania tj. 130 pkt uzasadnia "nie wystarczanie środków" w konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem go do dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od organu, a gorsze traktowanie projektu Skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli korzystać z procedury odwoławczej jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu samego organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie; 5) art. 37 ust. 1 i art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, przez odmowę przyznania dofinansowania skarżącej, wskutek tzw. niewystarczania środków na konkurs pomimo, że dofinansowanie projektu jest możliwe, ponieważ nadal są dostępne środki w ramach alokacji na działanie, a odmowa zwiększenia alokacji na konkurs podczas gdy przepisy wyraźnie dopuszczają taką możliwość, a wadliwość pierwotnej oceny projektu przez organ w pełni uzasadniałaby taką decyzję, ma charakter arbitralny i nie została w żaden racjonalny sposób uzasadniona; 6) art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezzasadne uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny tj. uzyskania takiej liczby punktów jak pięć innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności; 7) art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej, podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020 w rozumieniu określonym w wyroku WSA, a jedynie, jak stwierdza Organ, kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej; 8) art. 125 ust. 1 rozporządzenia 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. A rozporządzenia 1303/2013 przez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji, w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu tj. podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicująca ich sytuację była procedura odwoławcza wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób zdaniem skarżącej nie mogła jej dyskryminować wskutek czego nie zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna. Z uwagi na powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez ustalenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny; ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Opisanym na wstępie wyrokiem z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok z dnia 05.06.2019 r., I SA/Sz 313/19, wskazując, że w pierwszej kolejności rozpoznał zarzuty naruszeń przepisów postępowania, i stwierdził, że wśród nich najdalej idący zarzut, tj. podniesiony w punkcie I.1 skargi kasacyjnej, zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyby bowiem okazał się zasadny, to wobec stwierdzonej wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, rozpoznawanie dalszych zarzutów kasacyjnych staje się przedwczesne lub niemożliwe. Dalej NSA wskazał, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać należy, że podstawę rozważań sądu stanowi ustalony przez organ stan faktyczny, jaki wynika z akt sprawy administracyjnej i określony w danej sprawie stan prawny. Realizacji celów sądowej kontroli administracji publicznej nie służy również ograniczenie się do powielania stanowiska zajętego w sprawie przez organy administracyjne lub jego prostej akceptacji. Zwłaszcza zaś w sytuacji, gdy dowodząc swoich racji strona skarżąca wspiera je określonymi zarzutami, co zobowiązywać powinno sąd do przeprowadzenia w uzasadnieniu wydawanego rozstrzygnięcia stosownej weryfikacji i analizy obejmującej istotne dla rozstrzygnięcia sprawy elementy jej stanu faktycznego i prawnego oraz ich wzajemnej relacji, a brak wskazanej analizy stanowi wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez sąd administracyjny stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, a więc uchybienie, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik (por. wyroki NSA: z 11 stycznia 2011 r., I GSK 685/09; z 15 lutego 2011 r., II FSK 1832/09; z 25 listopada 2010 r., I GSK 1215/09; z 29 listopada 2017 r., I GSK 2325/15; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, pozostałe cytowane wyroki tamże). Ponadto, treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i – w razie kontroli instancyjnej – Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania Sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyroki NSA z: 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11 i 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1751/11). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA pomijało część zarzutów skargi i nie odnosiło się do nich, tj.: - w zakresie zarzutu nr 1 skargi, WSA nie określił, dlaczego Organ nie wykonał wyroku o sygn. akt I SA/Sz 762/18, w którym WSA nakazał obliczyć, ile środków zostało faktycznie wydatkowanych, i w przypadku wystarczającej ilości środków wskazał, że projekt winien być rekomendowany do dofinansowania; - zarzutu nr 3, tj. naruszenie art. 53 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawną odmowę skierowania projektu do dofinansowania ze względu na "niewystarczanie środków w danym konkursie", w sytuacji w której art. 53 ust. 2 pkt 2 nie znajduje zastosowania do projektów objętych procedurą odwoławczą i nie może uzasadniać odmowy dofinansowania projektom, które uzyskały taką liczbę punktów jak inne projekty wyróżnione do dofinansowania zaś projekt skarżącej po rozstrzygnięciu protestu w październiku 2017 r. otrzymał liczbę punktów uprawniającą go do dofinansowania, tj. taką liczbę punktów jak 5 innych projektów, które spełniły minimum punktowe i które zostały skierowane do dofinansowania, a tym samym odmowa skierowania projektu skarżącej do dofinansowania ma charakter dyskryminujący i świadczy o nierównym jej traktowaniu; - zarzutu nr 4, tj. naruszenie art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE w zw. z art. 125 ust. 3 lit. a pkt I-III rozporządzenia 1303/2013 przez nierzetelną, nieprzejrzystą negatywną ocenę projektu, naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej i nieproporcjonalną, niczym nieuzasadnioną sankcję polegającą na negatywnej de facto ocenie projektu przez bezpodstawne przyjęcie, że odmowę dofinansowania dla projektu, który został uprzednio oceniony pozytywnie, tj. uzyskał taką samą liczbę punktów co inne projekty, które w tym samym konkursie zostały rekomendowane do dofinansowania, tj. 130 pkt uzasadnia "nie wystarczanie środków" w konkursie, w sytuacji w której umieszczenie projektu na liście projektów ocenionych pozytywnie powinno skutkować rekomendowaniem go do dofinansowania, okoliczność alokacji środków na konkurs jest okolicznością w całości uzależnioną od organu, a gorsze traktowanie projektu skarżącej w stosunku do projektów innych wnioskodawców, którzy nie musieli korzystać z procedury odwoławczej jest niczym nieuzasadnioną dyskryminacją, tym większą, że wynikającą z błędu samego organu (ekspertów) popełnionego w pierwotnej ocenie; - zarzutu nr 6, tj. naruszenie art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez uznanie, że projekt Skarżącej nie może zostać rekomendowany do dofinansowania pomimo jego pozytywnej oceny, tj. uzyskania takiej liczby punktów jak 5 innych projektów, które zostały skierowane do dofinansowania, w sytuacji, w której odmowa dofinansowania jest uzasadniona wyłącznie rzekomym "niewystarczaniem" środków w danym konkursie, narusza w sposób niewątpliwy również wynikające z Konstytucji RP zasady sprawiedliwości proceduralnej, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności; - zarzutu nr 7, tj. naruszenie art. 7 Konstytucji RP w zakresie braku podstawy prawnej do stwierdzenia przez organ negatywnej oceny z uwagi na wyczerpanie alokacji na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej, podczas gdy kwota przeznaczona do dofinansowania nie została wyczerpana w terminie przewidzianym dla rozpatrzenia protestu, a więc na etapie rozpatrywania protestu nie została wyczerpana kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania 8.10 RPO WZ 2014-2020 w rozumieniu określonym w wyroku WSA, a jedynie jak stwierdza organ kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, co w konsekwencji powoduje, że projekt powinien zostać umieszczony na liście projektów wybranych do dofinansowania w wyniku przeprowadzenia procedury odwoławczej; - zarzutu nr 8, tj. naruszenia art. 125 ust. 1 rozporządzenia 966/2012 oraz art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia 1303/2013 przez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny i sprzeczny z zasadą równego dostępu do pomocy przez niezapewnienie projektowi warunków oceny porównywalnych do innych wniosków, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w konsekwencji zostały rekomendowane do dofinansowania, w sytuacji w której brak było podstaw do zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów znajdujących się w takim samym położeniu, tj. podmiotów, których projekty otrzymały taką samą liczbę punktów, a jedną cechą różnicującą ich sytuację była procedura odwoławcza wszczęta w stosunku do projektu Skarżącej, która w żaden sposób nie mogła jej dyskryminować, wskutek czego nie zapewniono warunków, aby ocena projektów była porównywalna. Konfrontując treść wymienionych zarzutów skargi z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku NSA przyznał rację kasatorowi, że odniesienie się przez WSA do poszczególnych zarzutów ma charakter prowizoryczny i nie pozwala na odczytanie w pełni motywów podjętego rozstrzygnięcia. W istocie – zdaniem NSA - WSA w zaskarżonym wyroku ograniczył się do powielenia argumentacji Organu w zakresie niemożności dofinansowania projektu skarżącej z uwagi na treść Wytycznych dotyczących wyboru projektu. Argumentacja organu, zaakceptowana przez WSA, sprowadza się do stwierdzenia, że chociaż środki w konkursie nie zostały wiążąco rozdysponowane w całości (w rozumieniu podpisania umów), to dofinansowanie projektu skarżącej nie jest możliwe, bo wówczas organ musiałby dofinansować kilka innych projektów, które uzyskały taką samą liczbę punktów i w ten sposób, gdyby sfinansował je wszystkie, to teoretyczne przekroczyłby próg alokacji środków przeznaczonych na konkurs. Argumentacja ta nie jest przekonywująca i jako taka wymaga powtórnej głębszej analizy, zwłaszcza w świetle prawnie wiążących wytycznych poprzedniego wyroku WSA z 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18. WSA wówczas wskazywał (powołując się na wyroki NSA), że "wyczerpanie środków w ramach działania zawsze będzie powodowało także brak środków w ramach konkursu, natomiast jeżeli wystąpi brak środków w konkursie, to może wystąpić taka sytuacja, że środki nie zostaną jeszcze wyczerpane w ramach działania i będzie możliwa alokacja tych środków o jakiej mowa w art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej". Ponadto WSA wskazał, że przyczyną odmowy dofinansowania może być tylko faktyczne wyczerpanie środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów i wydanych decyzji. Nie zaś stan hipotetyczny jaki by wystąpił, gdyby inni wnioskodawcy jeszcze podpisali umowy. Powyższe stanowisko potwierdza – trafnie przywołany przez kasatora wyrok NSA z 23.04.2019 r., I GSK 378/19 – w którym wskazano (odnosząc się do twierdzenia, że procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów), że: "(...) nie należy akceptować stanu, gdzie projekt, którego ocena została skorygowana w postępowaniu odwoławczym poprzez dodanie dodatkowych 6 punktów kwalifikujących projekt do dofinansowania, przewyższająca ocenę innych projektów już w tym konkursie dofinansowanych, nie może uzyskać dofinansowania z uwagi na to, że organ według swojego uznania rozdysponował już pozostałe środki przeznaczone na to działanie. (...). Postępowanie organu w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie było sprawiedliwe i naruszało zasadę równości. Dlatego też usprawiedliwione było twierdzenie WSA, że treść art. 65 nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania. Takie prawidłowe ukształtowanie procedur konkursowych uwzględniające interes podmiotu, który uruchomił procedurę odwoławczą, umożliwiające wykazanie racji strony postępowania i uzyskanie na drodze administracyjnoprawnej dofinansowania, będzie zgodne z zasadą równości, sprawiedliwości oraz zasadą zaufania do organów państwa". Tym samym – jak dalej wskazał NSA - przyjmowanie hipotetycznej sytuacji przez Organ, zaakceptowanej przez WSA zaskarżonym wyrokiem, że dojdzie do wyczerpania środków w sytuacji zaproszenia wszystkich wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą ilość punktów, wydaje się sprzeczne ze wskazaniami zawartymi zarówno w poprzednim wyroku WSA, jak i zacytowanym fragmentem wyroku NSA. W przedstawionym kontekście NSA stwierdził, że WSA nie odniósł się do istotnych dla wyniku sprawy zarzutów, iż z pięcioma wnioskodawcami, których projekty uzyskały 130 pkt, podpisano umowy. Sytuacja taka w sposób ewidentny może wskazywać na złamanie zasady równości. Skoro projekt Spółki, oceniony pierwotnie z winy organu na 127 pkt, a następnie w wyniku odwołania oceniony na 130 pkt, takiego dofinansowania nie otrzymał. Trafnie wywiódł kasator, że zapewne po upływie ponad dwóch lat od rozstrzygnięcia konkursu, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można przyjąć, że niekoniecznie wszyscy wnioskodawcy, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co Skarżąca, byliby zainteresowani podpisaniem umów o dofinansowanie. Nie można jednak tylko z powodu hipotetycznego założenia, że wszyscy inni wnioskodawcy z ocenami projektów na 130 pkt podpisaliby umowy, czynić wyłącznej podstawy do odmowy Skarżącej kasacyjnie podpisania umowy. Tym bardziej – co nie jest kwestionowane sprawie – że skarżąca Spółka, jako jedyna z spośród wnioskodawców, których projekty uzyskały w wyniku procedury odwoławczej 130 pkt – wykazała inicjatywę dochodząc stwierdzenia niezgodności oceny jej projektu z prawem. W stosunku do pozostałych wnioskodawców rozstrzygnięcia o negatywnych ocenach ich projektów nie zostały wzruszone. W tej sytuacji faktycznej i prawnej skarżącej spółki należy ocenić niezbadane przez WSA zarzuty skargi i rozważyć, czy organ nie naruszył prawa poprzez nierekomendowanie do dofinansowania projektu skarżącej spółki. Skutkiem takiego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, było przyjęcie, że pozostałe podstawy kasacyjne są przedwczesne. Sąd II instancji może bowiem oceniać wyrok w tym zakresie tylko wtedy, gdy jest oczywiste, że spełnia on wymogi formalne w zakresie uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest zarzutem najdalej idącym spośród tych, które zawiera skarga kasacyjna, a to oznacza, że ma on wpływ na ocenę pozostałych, stanowiąc przeszkodę w przypadku jego uwzględnienia na drodze do oceny pozostałych. Braki uzasadnienia co do zasady nie dają mianowicie podstaw do wyprzedzającej oceny kwestii materialnych i procesowych. Końcowo NSA wskazał, że dokonując ponownego rozpoznania sprawy WSA rozważy przywołaną argumentację i okoliczności podnoszone w skardze. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skargę należało uwzględnić, Sąd bowiem kontrolując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że Organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób, który miał istotny wpływ na wynik oceny, co było powodem przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Organ. W myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a) ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Najdalej idący w skutkach zarzut skargi Sąd uznał zarzut co do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. – zwanej "p.p.s.a.") w związku z 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej przez bezpodstawne i niezgodne z treścią wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r. (sygn. akt I SA/Sz 762/18) przyjęcie, że doszło do wyczerpania kwoty środków przeznaczonych na konkurs w sytuacji, w której pojęcie "wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty w danym konkursie, lecz z faktycznym wyczerpaniem środków przez co rozumie się co najmniej podpisanie umów o dofinansowanie na projekty objęte konkursem, co potwierdził w swoim wyroku z dnia 28.11.2018 r. I SA/Sz 762/18, WSA w Szczecinie, a także w sytuacji, w której środki w konkursie nie zostały wyczerpane w rozumieniu przyjętym w wiążących dla Organu wskazaniach ww. wyroku, a pomimo tego Organ - z powołaniem się na tę samą podstawę prawną, tj. art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, ponownie rozpoznał protest Skarżącej negatywnie, czym wprost naruszył ww. wyrok WSA w Szczecinie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zaskarżone rozstrzygnięcie Organu z dnia [...].03.2019 r. wydane zostało w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na skutek prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r., I SA/SZ 762/18 (uwzględniającego skargę), na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, którym uchylił wyrok WSA w Szczecinie z dnia 05.06.2019 r., I SA/Sz 313/19. W aspekcie procesowym taki stan sprawy rodzi skutki określone w art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. Sąd, dokonując ponownej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, działa zatem w warunkach związania oceną sprawy przez NSA, dokonanej wyrokiem z dnia 04.09.2019 r, I GSK 1391/19, który za prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r., I SA/SZ 762/18, stwierdził, że argumentacja Organu, zaakceptowana przez WSA, nie jest przekonywująca i jako taka wymaga powtórnej analizy, zwłaszcza, w świetle prawnie wiążących wytycznych poprzedniego wyroku WSA z 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18. WSA wówczas wskazywał (powołując się na wyroki NSA), że: "wyczerpanie środków w ramach działania zawsze będzie powodowało także brak środków w ramach konkursu, natomiast jeżeli wystąpi brak środków w konkursie, to może wystąpić taka sytuacja, że środki nie zostaną jeszcze wyczerpane w ramach działania i będzie możliwa alokacja tych środków, o jakiej mowa w art. 46 ust. 2 ustawy wdrożeniowej". Ponadto – jak dalej podniósł NSA - WSA wskazał, że przyczyną odmowy dofinansowania może być tylko faktyczne wyczerpanie środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów i wydanych decyzji. Nie zaś stan hipotetyczny jaki by wystąpił, gdyby inni wnioskodawcy jeszcze podpisali umowy. Powyższe stanowisko potwierdza wyrok NSA z 23.04.2019 r., I GSK 378/19, w którym wskazano (odnosząc się do twierdzenia, że procedura odwoławcza nie wstrzymuje zawierania umów), że: "(...) nie należy akceptować stanu, gdzie projekt, którego ocena została skorygowana w postępowaniu odwoławczym poprzez dodanie dodatkowych 6 punktów kwalifikujących projekt do dofinansowania, przewyższająca ocenę innych projektów już w tym konkursie dofinansowanych, nie może uzyskać dofinansowania z uwagi na to, że organ według swojego uznania rozdysponował już pozostałe środki przeznaczone na to działanie. (...). Postępowanie organu w zaistniałych w sprawie okolicznościach nie było sprawiedliwe i naruszało zasadę równości. Dlatego też usprawiedliwione było twierdzenie WSA, że treść art. 65 nie zwalnia organu od takiego ukształtowania i przestrzegania procedur konkursowych, by udowodnienie swoich racji w zakresie wadliwej oceny projektu, pozwalało na realne uzyskanie dofinansowania. Takie prawidłowe ukształtowanie procedur konkursowych uwzględniające interes podmiotu, który uruchomił procedurę odwoławczą, umożliwiające wykazanie racji strony postępowania i uzyskanie na drodze administracyjnoprawnej dofinansowania, będzie zgodne z zasadą równości, sprawiedliwości oraz zasadą zaufania do organów państwa. Tym samym – jak dalej wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku I GSK 1391/19 - przyjmowanie hipotetycznej sytuacji przez Organ, zaakceptowanej przez WSA zaskarżonym wyrokiem, że dojdzie do wyczerpania środków w sytuacji zaproszenia wszystkich wnioskodawców, którzy otrzymali taką samą ilość punktów, wydaje się sprzeczne ze wskazaniami zawartymi zarówno w poprzednim wyroku WSA, jak i zacytowanym fragmentem wyroku NSA. W tym też kontekście NSA stwierdził, że WSA w wyroku (I SA/Sz 313/19) nie odniósł się do istotnych dla wyniku sprawy zarzutów, iż z pięcioma wnioskodawcami, których projekty uzyskały 130 pkt., podpisano umowy. Sytuacja taka w sposób ewidentny może wskazywać na złamanie zasady równości. Skoro projekt Spółki, oceniony pierwotnie z winy organu na 127 pkt., a następnie w wyniku odwołania oceniony na 130 pkt., takiego dofinansowania nie otrzymał. Trafnie wywiódł kasator, że zapewne po upływie ponad dwóch lat od rozstrzygnięcia konkursu, z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością można przyjąć, że niekoniecznie wszyscy wnioskodawcy, którzy otrzymali taką samą liczbę punktów co Skarżąca, byliby zainteresowani podpisaniem umów o dofinansowanie. Zdaniem NSA, nie można jednak tylko z powodu hipotetycznego założenia, że wszyscy inni wnioskodawcy z ocenami projektów na 130 pkt. podpisaliby umowy, czynić wyłącznej podstawy do odmowy Skarżącej kasacyjnie podpisania umowy. Tym bardziej – co nie jest kwestionowane sprawie – że skarżąca Spółka, jako jedyna z spośród wnioskodawców, których projekty uzyskały w wyniku procedury odwoławczej 130 pkt. – wykazała inicjatywę dochodząc stwierdzenia niezgodności oceny jej projektu z prawem. W stosunku do pozostałych wnioskodawców rozstrzygnięcia o negatywnych ocenach ich projektów nie zostały wzruszone. W tej sytuacji faktycznej i prawnej skarżącej Spółki należy ocenić niezbadane przez WSA zarzuty skargi i rozważyć, czy organ nie naruszył prawa poprzez nierekomendowanie do dofinansowania projektu skarżącej spółki. Poza tym, jak wskazał WSA w ww. prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, cyt.: "W ocenie sądu zatem uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie protest w istocie nie został rozpoznany skoro w rozstrzygnięciu protestu nie zawarto żadnej analizy pozostawania środków w konkursie na chwilę rozpoznania protestu. Takie procedowanie organu musi być uznane za naruszające zasadę przejrzystości o jakiej mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż w sytuacji gdy w chwili dokonywania oceny kwota przeznaczona na dofinansowanie w konkursie nie zostałaby wyczerpana, to organ powinien był zawrzeć umowę ze skarżącą.". Wskazać należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, przez "ocenę prawną", o której mowa w ww. przepisie art. 153 p.p.s.a., rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego – por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 08.12.2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1052/05), wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i – wreszcie – jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również w kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Tadeusz Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: WK 2016). Natomiast "wskazania co do dalszego postępowania" stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.01.2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12, i z dnia 30.07.2009 r., sygn. akt II FSK 451/08). Istotą wskazań zawartych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia sądu jest zapobieżenie w przyszłości popełnieniu tych samych błędów, stwierdzonych już w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazania te nie mają i nie mogą przesądzać sposobu rozstrzygnięcia, nie nakazują organom, by wydały konkretny rodzaj aktu prawnego, mają jedynie na celu doprowadzenie do wydania orzeczenia zgodnego z prawem, a zatem dążą do zapewnienia przestrzegania zasady legalności (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 05.02.2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1101/14). Istota jednak przepisu art. 153 p.p.s.a. polega na tym, że ma on charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ, ani sąd administracyjny, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu tegoż sądu, gdyż są nimi związane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24.06.2015 r., sygn. akt II FSK 1404/13, i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.03.2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Jeżeli zatem strona postępowania (zarówno strona skarżąca, jak i organ) z taką oceną prawną i wskazaniami się nie zgadza, to powinna orzeczenie to zakwestionować przez zastosowanie przewidzianych prawem właściwych środków odwoławczych. Po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko dla organów wymienionych w art. 153 p.p.s.a., lecz również wskazanych w art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09.10.2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12). A zatem, przepis ten stanowi zakaz formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem i w istocie stanowi gwarancję przestrzegania przez organy związania oceną sprawy zawartą w orzeczeniu sądu administracyjnego, bez względu na poglądy co do oceny tej sprawy. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym rozstrzyganiu sprawy (wydawaniu decyzji) do oceny prawnej i wskazań co do dalszego kierunku postępowania, wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe. Natomiast związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz do konsekwentnego reagowania w przypadku stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. V, Opublikowano: LexisNexis 2011). Kontrola sądowa rozstrzygnięcia, wydanego w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, sprowadza się zaś do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.03.2014 r., sygn. akt I GSK 534/12). Podkreślić należy, że jeżeli sąd administracyjny - rozpatrując ponownie sprawę (czyli rozpatrując skargę drugi raz na wydane rozstrzygnięcie w tej samej sprawie) - nie uwzględniłby oceny prawnej z pierwszego wyroku, byłoby to naruszenie prawa stanowiące podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej, stanowi nawet główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20.04.2011 r., sygn. akt II OSK 729/10), zaś nieprzestrzeganie zasady przewidzianej w art. 153 p.p.s.a., podważa obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadzi do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10.02.2011 r., sygn. akt II SA/Bk 608/10). Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym prawem do tego trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego (zob. komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, op.cit.). Przepis art. 153 p.p.s.a. określa bowiem taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, gdzie nie ma już miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.05.2015 r., sygn. akt II OSK 2547/13). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciąży na organie i na sądzie, i może być wyłączony tylko: 1) w razie zmiany ustawy, 2) w wypadku zmiany (już po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie, a także, 4) z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego - uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 30.06.2008 r., sygn. akt I FPS 1/08 (vide: komentarz do art. 153 p.p.s.a. [w:] Jan Paweł Tarno, op.cit.). Z kolei w myśl art. 190 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego, Sąd obecnie rozpoznający sprawę, niezależnie od poglądu na rozpoznawaną sprawę, związany jest oceną sprawy i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, który za prawomocnym wyrokiem WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, przesądził już jednoznacznie, że, cyt.: "Nie można jednak tylko z powodu hipotetycznego założenia, że wszystkie inni wnioskodawcy z ocenami projektów na 130 pkt podpisaliby umowy, czynić wyłącznej podstawy do odmowy skarżącej kasacyjnie podpisania umowy. Tym bardziej – co nie jest kwestionowane sprawie – że skarżąca spółka jako jedyna z spośród wnioskodawców, których projekty uzyskały w wyniku procedury odwoławczej 130 pkt – wykazała inicjatywę dochodząc stwierdzenia niezgodności oceny jej projektu z prawem. W stosunku do pozostałych wnioskodawców rozstrzygnięcia o negatywnych ocenach ich projektów nie zostały wzruszone.". Sąd orzekający ponownie w niniejszej sprawie nie stwierdził zaistnienia żadnej z wyżej wskazanych przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w poprzednio podjętym w tej sprawie prawomocnym wyroku WSA w Szczecinie z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, którego Organ nie zaskarżył w drodze skargi kasacyjnej, a tym samym uznać należy w obowiązującym porządku prawnym, że zgodził się ze stanowiskiem tego Sądu, a to skutkuje zakazem formułowania przez Organ innej oceny sprawy niż dokonanej przez ten Sąd, z którą to oceną są związane nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.). Analizując ocenę Organu zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu, którym nie uwzględniono protestu Skarżącej, gdyż dla projektów, które w procedurze odwoławczej uzyskały 130 punktów, nie wystarczyło środków przewidzianych w realizowanym konkursie, Sąd stwierdził, że ocena ta pozostaje w sprzeczności z oceną sprawy i wskazaniami Sądu zawartymi w prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, a tym samym w wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19. Organ - mimo, że Sądy w ww. wyrokach przesądziły już sporną kwestię, i tą oceną Organ był związany – rozstrzygając ponownie pismem z dnia [...].03.2019 r. - nie uwzględnił protestu Skarżącej w oparciu o art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, zgodnie z którym negatywną oceną jest ocena w zakresie spełniania przez projekt kryteriów wyboru projektów, w ramach której projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania. Wskazał przy tym, że ustawa wdrożeniowa jednoznacznie wskazuje, iż podstawą negatywnej oceny wniosku jest niewystarczająca kwota przeznaczona na dofinansowanie w konkursie, a nie, jak wskazuje Wnioskodawca na działanie. Wbrew wskazaniom Sądu, tj. zawartym w prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, a za nim w wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, że przyczyną odmowy dofinasowania może być tylko faktyczne wyczerpanie środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów i wydanych decyzji, nie zaś stan hipotetyczny jaki by wystąpił, gdyby inni wnioskodawcy jeszcze podpisali umowy, Organ nie wykazał takiego "wyczerpania" środków w badanej sprawie. Organ jedynie ponownie m. in. podniósł, że w dniu [...].08.2017 r. IP RPO WZ zamieściła Listę projektów po ocenie KOP. Lista ta zawierała 15 projektów wybranych do dofinansowania. Następnie, w dniu [...].01.2018 r. IP RPO WZ zamieściła Listę projektów po procedurze odwoławczej. Zaktualizowana lista zawierała 17 projektów wybranych do dofinansowania (nie licząc 2 projektów, w których zrezygnowano z podpisania umowy o dofinansowanie). IP RPO WZ zarezerwowała w przedmiotowym konkursie [...] zł na dofinansowanie projektów po procedurze odwoławczej. Wobec tego IP RPO WZ nie zgadza się z Wnioskodawcą, iż IP RPO WZ wyczerpała alokację na konkurs w trakcie trwania procedury odwoławczej. IP RPO WZ po procedurze odwoławczej wybrała do dofinansowania kolejne 4 projekty z najwyższą liczbą punktów (od 132 do 135 punktów). Jednakże, dla projektów, które po procedurze odwoławczej uzyskały 130 punktów, nie wystarczyło środków przewidzianych w realizowanym konkursie. Argumentacja Organu, zawarta w zaskarżonym rozstrzygnięciu, mogłaby stanowić argumentację właściwą dla skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18. Jednakże Organ nie skorzystał z tego przysługującego mu środka zaskarżenia, co w konsekwencji skutkuje związaniem Organu sądową oceną tej sprawy wyrażoną już w ww. wyroku I SA/Sz 762/18. Na tym etapie postępowania argumentacja Organu jest niedopuszczalna w obowiązującym porządku prawnym w kontekście związania wynikającego z przytoczonych wyżej przepisów art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a. Sumując, w tych okolicznościach faktycznych i prawnych występujących w badanej sprawie Sąd, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., działając w warunkach związania wynikającego z art. 153, art. 170 i art. 190 p.p.s.a., stwierdził, że doszło do naruszenia przez Organ tych przepisów postępowania przez brak wykazania "wyczerpania" środków w konkursie w rozumieniu podpisanych umów albo wydanie decyzji o dofinasowanie. Wobec tego Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, w związku z czym przekazał jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Organ. Ponownie rozpoznając sprawę, Organ zrealizuje wskazania ujęte w prawomocnym wyroku z dnia 28.11.2018 r., I SA/Sz 762/18, a za nim w wyroku NSA z dnia 04.09.2019 r., I GSK 1391/19, a więc oceni okoliczności występujące w badanej sprawie w kontekście oceny i wskazań tych Sądów. Działając na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od Organu na rzecz Skarżącej łączną kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą składają się uiszczony wpis stały od skargi w kwocie [...] zł (§ 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (radcy prawnego) w kwocie [...]zł tytułem zastępstwa procesowego w niniejszym postępowaniu sądowym, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - http://orzeczenia.nsa.gov.pl