III SA/Łd 1053/19

Dnia 6 lutego 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 roku spraw ze skarg Ł.K. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...], [...], [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienia; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Ł.K. kwotę 831 (osiemset trzydzieści jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniami z [...] r. nr [...], ...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) stwierdziło niedopuszczalność odwołań Ł.K. od trzech decyzji Burmistrza Miasta U. z [...] r. nr [...], [...], [...] cofających przedsiębiorcy P.H.U. "A." Ł.K. zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu z wyjątkiem piwa, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zostało doręczone stronie 1 lipca 2019 r. Pismem z dnia 5 lipca 2019 r. organ zawiadomił stronę o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji i możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, które zostało doręczone stronie 17 lipca 2019 r. W dniu 23 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego doręczył organowi pełnomocnictwo ogólne i substytucyjne oraz sporządził fotokopie z akt sprawy. Z kolei w dniu 30 lipca wpłynęło do organu (nadane w dniu 25 lipca 2019 r.) pismo procesowe pełnomocnika strony wraz z załączonym pełnomocnictwem. Decyzjami z dnia [...] r. Burmistrz Miasta U. cofnął przedsiębiorcy Ł.K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Powyższe decyzje zostały przesłane do strony i doręczone jej w dniu 20 sierpnia 2019 r. Odwołania od decyzji Burmistrza Miasta w dniu 2 września 2019 r. złożył w imieniu strony jej pełnomocnik kwestionując zawarte w niej ustalenia i podjęte rozstrzygnięcie oraz zarzucając naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonych postanowień Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z treści tego przepisu wynika dla organu administracji publicznej nakaz doręczania decyzji administracyjnych (oraz innych pism w toku postępowania) pełnomocnikowi, który został ustanowiony przez stronę. Jeżeli strona nie działa przez pełnomocnika pisma w postępowaniu doręcza się stronie zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że odwołania złożył pełnomocnik strony pomimo niedoręczenia mu zaskarżonych decyzji. Bezsporne jest bowiem, że w niniejszych sprawach strona działała przez pełnomocnika, który był ustanowiony w sprawie w dniu wydawania decyzji zaskarżonych odwołaniami, a także to, że organ I instancji nie doręczył zaskarżonych decyzji pełnomocnikowi adw. M.W. Zdaniem Kolegium oznacza to, że decyzje nie weszły do obrotu prawnego w rozumieniu art. 110 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Do chwili doręczenia decyzji stronie postępowania, a w przypadku ustanowienia w sprawie pełnomocnika, do chwili doręczenia decyzji pełnomocnikowi, decyzje nie wywołują skutków prawnych. Doręczenie decyzji stronie, która działa w sprawie przez pełnomocnika ma wyłącznie walor informacyjny i skutkuje jedynie zawiadomieniem strony o tym, że decyzja została wydana. Takie "doręczenie" nie otwiera dla strony, ani dla jej pełnomocnika biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Kolegium wskazało, że organ odwoławczy wydaje postanowienie o niedopuszczalności odwołania w przypadku stwierdzenia braku spełnienia przesłanek podmiotowych lub przedmiotowych dopuszczalności odwołania. Przesłanki podmiotowe odnoszą się do legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego odwołanie. Przesłanki przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Wobec stwierdzenia niespełnienia przesłanek przedmiotowych (brak decyzji w obrocie prawnym) Kolegium uznało, że odwołanie jest niedopuszczalne. W skargach na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. pełnomocnik Ł.K. zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że decyzja Burmistrza Miasta U. z dnia ...] nie została skutecznie doręczona i nie weszła do obrotu prawnego; 2. naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie. Wniósł o uchylenie postanowień w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Wskazał, że podziela twierdzenie organu w myśl którego organ samorządowy błędnie doręczył decyzję, czyniąc to bezpośrednio do strony, w miejsce prawidłowego doręczenia do jej pełnomocnika. Działanie to naruszało normę art. 40 § 2 k.p.a. W jego ocenie organ wadliwie ustalił jednak skutki wskazanego naruszenia gdyż, mimo że organ błędnie doręczył decyzję, to nie można uznać, że decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego. Jej błędne doręczenie stanowi wyłącznie podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium, nie powinno natomiast dojść do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Skargi zarejestrowano pod kolejnymi numerami w repertorium SA – III SA/Łd 1053/19, III SA/Łd 1054/19 i III SA/Łd 1055/19. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył sprawę o sygn. III SA/Łd 1053/19 ze sprawami III SA/Łd 1054/19 i III SA/Łd 1055/19 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz zakreślił numery spraw III SA/Łd 1054/19 i III SA/Łd 1055/19. Sąd postanowił sprawę dalej prowadzić pod sygn. III SA/Łd 1053/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi w okolicznościach przedmiotowej sprawy są zasadne. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a., stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu są trzy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] r. stwierdzające niedopuszczalność odwołań wniesionych od trzech decyzji Burmistrza Miasta U. cofających Ł.K. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o różnej zawartości alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi zasadność stwierdzenia przez organ odwoławczy niedopuszczalności odwołania, w sytuacji gdy decyzję organu I instancji doręczono stronie z pominięciem ustanowionego przez nią pełnomocnika, ale odwołanie od decyzji odnoszące się do meritum sprawy złożył pełnomocnik strony i nie ma wątpliwości, że został zachowany termin do wniesienia odwołania skoro zostało ono wniesione w terminie 14 dni od doręczenia decyzji samej stronie. U podstaw tak przedstawionego problemu leży m.in. przyjęcie za okoliczność bezsporną, że decyzje odebrane przez samą stronę zostały przekazane przez nią pełnomocnikowi, który w związku z tym miał realną możliwość sporządzenia odwołania i ją wykorzystał . Bezsporne w sprawie jest, że już w postępowaniu przed organem I instancji skarżący był reprezentowany przez pełnomocnika. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem pełnomocnictwa: ogólne dla adw. M.W. z [...] r. oraz pełnomocnictwo substytucyjne z 23 lipca 2019 r. dla radcy prawego W.W. do zapoznania się z aktami postępowania i wykonania fotokopii akt, które wpłynęły do organu 23 lipca 2019 r. Nie jest też kwestionowane, że decyzje organu I instancji z [...] r. doręczono skarżącemu 20 sierpnia 2019 r. z pominięciem ustanowionego pełnomocnika. Różnice pojawiają się przy ocenie skutków tego wadliwego doręczenia w konkretnych okolicznościach sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzje organu I instancji nie weszły do obrotu prawnego i nie wywołują żadnych skutków prawnych, dopóki decyzje nie zostaną doręczone pełnomocnikowi. Pełnomocnik strony także zarzuca naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. jednak wywodzi, że organ odwoławczy wadliwie ustalił skutki wskazanego naruszenia, gdyż nie można uznać, że decyzje te nie weszły do obrotu prawnego. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 129 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. W myśl art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika. Z powyższego wynika, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa w postępowaniu za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec czego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie (por. wyrok NSA z 10 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 259/17; publ. www,orzecznia.nsa.gov.pl ). Co do zasady, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że art. 40 § 2 k.p.a. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń, nakłada na organy administracji prowadzące postępowanie obowiązek doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie (por. np. wyroki NSA z: 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 256/16; 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1365/16). Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, pełnomocnik powinien mieć zapewniony czynny udział w postępowaniu, tak samo jak strona postępowania, gdyby działała samodzielnie. Pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje skutki prawne. Niewątpliwie w niniejszej sprawie obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi istniał od momentu doręczenia organowi dokumentu pełnomocnictwa, co miało miejsce w dniu 23 lipca 2019 r. W orzecznictwie daje się zauważyć rozbieżność w ocenie skutków doręczenia decyzji stronie zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Według jednego stanowiska, które podzieliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika, doręczenie pisma wyłącznie stronie z pominięciem pełnomocnika jest prawnie bezskuteczne, tj. nie wywołuje skutków prawnych. Skutki prawne związane z doręczeniem rozstrzygnięcia rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia orzeczenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi i dopiero wówczas rozpoczyna bieg termin do wniesienia odwołania ( np. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r. I OSK 1855/13 , wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r. II OSK 59/16, postanowienie NSA z 4 maja 2016 r., sygn. akt I OZ 387/16 - dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl) . Podkreślenia jednak wymaga gwarancyjny charakter przepisów k.p.a. regulujących kwestię doręczeń. Przepisy te mają stanowić gwarancję prawidłowego powiadomienia strony o toczącym się postępowaniu i podejmowanych w jego toku czynnościach i decyzjach, a więc zapewnić przestrzeganie przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego i chronić obywatela przed ujemnymi konsekwencjami prawnymi z powodu braku doręczenia decyzji stronie lub ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi. Już tylko z tego powodu nie mogą być interpretowane niejako "na szkodę" obywatela, w sytuacji gdy podejmuje on wszelkie starania mające zapewnić mu prawo do wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji. Według drugiego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. Jeżeli decyzja organu administracji zostanie doręczona, nawet nieprawidłowo z naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, czy art.40 § 2 K.p.a. to nie można twierdzić, że nie weszła ona do obrotu prawnego. Decyzja taka weszła do obrotu prawnego i może być zaskarżona. Decyzja rozpoczyna zatem swój byt prawny z chwilą ogłoszenia lub doręczenia go stronie postępowania i z tym momentem wiąże organ, który ją wydał. Określony w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, czy art. 40 § 2 K.p.a. obowiązek doręczenia decyzji pełnomocnikowi i liczenie terminu do wniesienia odwołania od daty doręczenia pełnomocnikowi został ustalony w interesie stron postępowania. Jeżeli zatem wadliwe doręczenie decyzji bezpośrednio stronie, a nie pełnomocnikowi nie wywołało finalnie braku takiego rodzaju reakcji procesowych, które mogłaby normalnie realizować gdyby doręczenie nastąpiło do rąk pełnomocnika, to naruszenie to może nie mieć istotnego wpływu na wynik sprawy plasowany wyłącznie w sferze procesowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 2160/13). Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 7 marca 2018 r. II FSK 2329/16, że skoro w ustawowym terminie zostało wniesione odwołanie od decyzji organu I instancji, to oznacza, że decyzja weszła do obrotu prawnego, skarżący zapoznał się z jej treścią i skorzystał z przysługujących środków obrony swoich praw. Wchodzi bowiem do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie, z naruszeniem przepisów o doręczeniach (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2017 r. II FSK 1015/15, gdzie skład orzekający podzielił stanowisko zajęte w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego np. z 9 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 501/15, z 20 kwietnia 2017 r. I FSK 1825/15 - dostępne w CBOSA https://orzeczenia.nsa.gov.pl) W orzecznictwie zwraca się także uwagę, że doręczenie, aczkolwiek dokonane z oczywistym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. może być uznane za skutecznie dokonane jedynie wtedy, gdy nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych Oznacza to, że każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji, które to skutki spowodowane zostały nieprawidłowym doręczeniem decyzji (por. wyroki NSA: z 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 268/07 i z 6 listopada 2008 r., sygn. akt II GSK 463/08; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W wyroku z dnia 17 października 2017 r. sygn. II GSK 4055/16 Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie można przyjąć, że decyzja organu I instancji doręczona stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a w szczególności, że tak doręczona decyzja nie wchodzi do obrotu prawnego. Koncepcja "wejścia decyzji do obrotu prawnego" nie jest związana z prawidłowym, tj. zgodnym z przepisami prawa, doręczeniem decyzji, lecz z dokonaniem czynności doręczenia polegającej na uzewnętrznieniu woli organu wobec podmiotu usytuowanego poza organem administracji i to niekoniecznie nawet wobec jej adresata. Wydanie decyzji i jej doręczenie powoduje związanie organu decyzją określone w art. 110 k.p.a. Wchodzi do obrotu i wywołuje skutki prawne również decyzja doręczona wadliwie np. z naruszeniem przepisów o doręczeniach, z pominięciem niektórych stron, bądź ich pełnomocników. S Sąd rozpoznający niniejszą skargę podziela drugie, zaprezentowane powyżej stanowisko. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na konieczność odróżnienia braku doręczenia od doręczenia wadliwego, ale dokonanego, w szczególności gdy strona ustanowiła pełnomocnika w sposób skuteczny i z odpowiednim zakresem umocowania, a doręczenie zostało dokonano z jego pominięciem. Wówczas przyjmuje się, że doręczenie, aczkolwiek dokonane z oczywistym naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a., może być uznane za skutecznie dokonane, jeżeli nie wywołuje dla strony ujemnych skutków procesowych (zob. wyroki NSA z: dnia 3 sierpnia 2001 r.; sygn. akt I SA/Wr 2995/98; 19 lutego 2008 r.; sygn. akt I FSK 282/07; 12 stycznia 2016 r., sygn. akt I FSK 1307/14; 11 października 2016 r.; sygn. akt II FSK 2225/14; 11 października 2016 r.; sygn. akt II FSK 2364/14). Ocena skutków pominięcia pełnomocnika w każdym przypadku zależy od okoliczności konkretnej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu wpływu tego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Stąd każda sytuacja naruszenia przez organ obowiązków doręczenia decyzji stronie powinna być oceniana indywidualnie, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności sprawy oraz ewentualnych skutków procesowych dla podmiotu będącego adresatem decyzji. Jeżeli wadliwość doręczenia nie powoduje ujemnych konsekwencji dla strony, a zwłaszcza nie pozbawiła jej możliwości skorzystania ze środków zaskarżenia, brak jest podstaw do eliminowania decyzji z obrotu prawnego wyłącznie z tego powodu (zob. np. wyroki NSA z: 26 września 2018 r., sygn. akt II OSK 125/18 i 13 grudnia 2017 r., sygn. akt I GSK 2145/15). W rozpoznawanej sprawie samo doręczenie decyzji z [...] r. bezpośrednio stronie, z pominięciem pełnomocnika, nie wywołało dla niej negatywnych konsekwencji w postaci pozbawienia możliwości wniesienia środka zaskarżenia. Decyzje z [...] r. doręczono skarżącemu 20 sierpnia 2019 r., a odwołania wniósł już ustanowiony przez niego pełnomocnik w dniu 2 września 2019 r., a zatem z zachowaniem 14-dniowego terminu liczonego od daty doręczenia decyzji stronie. Zdaniem Sądu skoro pełnomocnik skarżącego złożył odwołania w terminie (liczonym od doręczenia decyzji skarżącemu), w którym przedstawił merytoryczne zarzuty względem decyzji z [...] r. i je uzasadnił, to obowiązkiem organu II instancji było ustosunkowanie się do nich w wydanym rozstrzygnięciu. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. dopuściło się naruszenia art. 134 k.p.a. W ocenie Sądu, niewątpliwe naruszenie przez organ I instancji art. 40 § 2 k.p.a. nie powinno skutkować negatywnymi konsekwencjami dla strony. Organ odwoławczy w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołań lecz powinien odwołania rozpoznać merytorycznie. Działanie organu odwoławczego przyczyniło się tylko do wydłużenia terminu zakończenia postępowania i stanu niepewności prawnej. Nie jest natomiast uzasadnione stanowisko pełnomocnika skarżącego, że błędne doręczenie decyzji organu I instancji z pominięciem pełnomocnika stanowiło podstawę do jej uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Z powyższych względów organ powinien rozpoznać merytorycznie wniesione przez stronę odwołania, uznając, że złożono je z zachowaniem terminu. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonych postanowień. O kosztach postępowania obejmujących wpis sądowy w wysokości 300 zł (3x100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej, będącego adwokatem w kwocie 480 zł, oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 51 zł (3x17 zł), orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. bg