II SA/Gd 685/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2021 r. w Gdańsku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta z dnia 25 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. A. wniosła w dniu 23 lipca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę nr XLVI/4/2010 Rady Miasta z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Miasta. Powyższą uchwałę Spółka zaskarżyła w części dotyczącej: § 13 ust. 4 pkt 6 oraz pkt 16 ppkt 16.2 karty terenu nr [..] numer terenu [..], a także § 29 ust. 3, zarzucając naruszenie w tym zakresie artykułu 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U z 2017 r. poz. 2062) w zw. z art. 75 ust. 1 tej ustawy, poprzez uniemożliwienie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lokalizowania inwestycji celu publicznego zakresu łączności publicznej jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe, skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności planu w zaskarżonej części i zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w toku prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania zmuszona jest wykazać zgodność inwestycji z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Burmistrz Miasta wydał zaświadczenie o niezgodności, które zostało zaakceptowane przez SKO, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29 maja 2018 r., II SA/Gd 271/18 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2019 r., II OSK 2794/18. Stwierdzając niezgodność inwestycji skarżącej z miejscowym planem, Burmistrz Miasta odwołał się do zaskarżonych przepisów, tymczasem plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, co wynika z artykułu 46 ust. 1 ustawy o rozwoju sieci. Co prawda zaskarżony plan wszedł w życie 28 maja 2010 r., a więc nieco ponad miesiąc przed wejściem w życie przepisów ustawy o rozwoju sieci, ale w tej sytuacji należy mieć na względzie treść artykułu 75 ust. 1 ustawy, który stanowi, że przepisy art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Kwestionowany plan wprowadza zakaz wznoszenia stacji bazowych telefonii komórkowych niezależnie od wysokości stacji a dodatkowo zakaz lokalizacji stacji o wysokości większej niż 20 m. Takie zapisy są nieważne, jako że sprzeczne są z artykułem 46 ust. 1 ustawy rozwoju sieci. Skarga została poprzedzona wyzwaniem do usunięcia naruszenia prawa wystosowanym przez skarżącą do rady w dniu 15 czerwca 2020 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta, reprezentujący Radę Miasta, wniósł o oddalenie skargi. Wskazując, że zarzuty przeciwko zaskarżonej uchwale są niezasadne i odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - wyroku z dnia 28 listopada 2018 r., w sprawie II OSK 19/17, organ wyjaśnił, że zaskarżony plan nie wyklucza przeprowadzenia alternatywnej inwestycji telekomunikacyjnej. Zabytkowy zespół urbanistyczny w P. wpisany został do rejestru zabytków i z uwagi na ochronę historycznych wartości miasta w miejscowym planie zastosowano zapis ograniczający lokalizację wysokich obiektów, mogących stanowić nowe dominanty przestrzenne rzutujące negatywnie na całość historycznego układu miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga spełnia wymogi formalne warunkujące możliwość jej merytorycznego rozpatrzenia. Skarżąca jest niewątpliwie podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na kwestionowane zapisy uchwały Rady Miasta z dnia 25 lutego 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2410 ze zm.) stanowi bowiem, że przedsiębiorca telekomunikacyjny oraz Prezes UKE mogą zaskarżyć, w zakresie telekomunikacji, uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego. Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) i w jego trybie przedsiębiorca telekomunikacyjny, w rozumieniu art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2019 r., poz. 2460 ze zm.), legitymowany jest do wniesienia skargi, bez wymogu wykazywania naruszenia jego interesu prawnego lub uprawnienia, z tym jednak ograniczeniem, że dopuszczalność zaskarżenia uchwały dotyczy jedynie zakresu telekomunikacji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 568/18 i z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bezsporne jest, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Nie ulega przy tym wątpliwości, że kwestionowane przez skarżącą zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawarte w § 13 ust. 4 pkt 6 oraz w pkt 16 ppkt [..] karty terenu nr [..] numer terenu [..] oraz § 29 ust. 3, dotyczą spraw telekomunikacji, jako że wykluczają one lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej. I tak, § 13 ust. 4 pkt 6 stanowi, że na całym obszarze planu zabrania się lokalizowania obiektów o charakterze dominant przestrzennych, tj. obiektów budowlanych niebędących budynkami, o maksymalnej wysokości powyżej 20,0 m, licząc od poziomu gruntu rodzimego, a w szczególności stacji bazowych telefonii komórkowej. Zgodnie z treścią pkt 16 ppkt 16.2 karty terenu nr [..] numer terenu [..] dopuszcza się lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej (stacja transformatorowe, przepompownie, itp. za wyjątkiem stacji bazowych telefonii komórkowej) o formach architektonicznych wynikających z technologii. Z kolei § 29 ust. 3 stanowi, że dopuszcza się lokalizację urządzeń telekomunikacyjnych dla nowych inwestycji na całym obszarze objętym planem, przy czym zakazuje się lokalizacji nowych stacji bazowych telefonii komórkowej. Ponadto, skarżąca przed wniesieniem skargi, pismem z dnia 15 czerwca 2020 r., wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale. Wezwanie to nie było przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Wniesienie skargi w dniu 23 lipca 2020 r. nastąpiło zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę pod względem merytorycznym, Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia, a dokonując tej oceny Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.), istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Sąd uwzględnił również, że zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącej, zaskarżone przepisy uchwały Rady Miasta wykluczające lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej nie naruszają dyspozycji art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w sposób uzasadniający stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. Nie ulega przy tym wątpliwości, że stosownie do treści tego przepisu, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W sprawie niniejszej istotne znaczenie ma fakt, że w dacie podejmowania przez Radę Miasta zaskarżonej uchwały z dnia 25 lutego 2010 r. nie obowiązywała ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Ustawa ta weszła bowiem w życie dopiero z dniem 17 lipca 2010 r. Zaskarżona uchwała weszła natomiast w życie, stosownie do treści jej § 35, po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 28 kwietnia 2010 r., nr 62, poz. 1041, tj. w dniu 29 maja 2010 r. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że niespełnianie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wymagań określonych w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie skutkuje możliwością stwierdzenia jego nieważności przez sąd administracyjny z powodu naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, jeżeli plan ten zaczął obowiązywać przed dniem wejścia w życie cyt. wyżej ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 568/18, z dnia 31 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1814/17, z dnia 25 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 1651/16, z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II OSK 328/16, z dnia 1 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2359/14 oraz z dnia 14 czerwca 2016 r. sygn. akt II OSK 2470/14 - dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie, plan miejscowy znajduje się w hierarchii źródeł prawa na poziomie podustawowym, stąd przy jego uchwaleniu organ jednostki samorządu terytorialnego powinien uwzględnić treść zakazów i ograniczeń wynikających z obowiązujących przepisów wyższego rzędu. Powstanie zaś późniejszej sprzeczności pomiędzy zapisami planu miejscowego a regulacją ustawową oznacza, że gminny akt planowania przestrzennego powinien zostać dostosowany do nowego stanu prawnego. Sytuacja taka nie prowadzi natomiast do stwierdzenia nieważności planu miejscowego, gdyż taki skutek musiał by się opierać na niemożliwym do przyjęcia założeniu, że uznanie planu miejscowego za niebyły wynikałoby z ustalenia, że był on sprzeczny z przepisami prawa jeszcze nieobowiązującymi w momencie prowadzenia przez organ gminy procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Orzeczenie sądu stwierdzające nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma bowiem charakter rozstrzygnięcia deklaratoryjnego wywołującego skutek ex tunc tzn. tak jakby uchwała nigdy nie została podjęta i nigdy nie było jej w obrocie prawny. Sankcji takiej, w stosunku do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie tej ustawy, nie przewiduje również art. 75 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, który stanowi, że przepis art. 46 i art. 48 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Artykuł 75 ust. 1, w jego pierwotnym brzmieniu, stanowił, że przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy i w ust. 2 – 8 przepis ten wskazywał tryb dostosowania przez rady gminy lub wojewodę treści tych planów do wymogów art. 46 ust. 1 ustawy, określając, że: w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, gminy dostosują treść planów miejscowych obowiązujących na obszarze ich właściwości do wymagań określonych w art. 46 ust. 1 (ust. 2); Wójt, burmistrz albo prezydent miasta, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 2, przedkłada właściwemu wojewodzie obowiązujące plany miejscowe oraz dokumentację prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z wymaganiami określonymi w art. 46 ust. 1 (ust. 3). Jeżeli treść przedłożonych planów miejscowych nie została dostosowana do wymagań określonych w art. 46 ust. 1, wojewoda zmienia plan miejscowy dla obszaru, w stosunku do którego nie dokonano odpowiednich zmian, oraz wydaje w tej sprawie zarządzenie zastępcze. Zmieniony w tym trybie plan wywołuje skutki prawne takie jak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (ust. 4). Koszty zmiany planu miejscowego ponosi w całości gmina, której obszaru dotyczy zarządzenie zastępcze (ust. 5). Nie wydaje się zarządzenia zastępczego po upływie 18 miesięcy od dnia przedłożenia wojewodzie planu miejscowego (ust. 6). W przypadku złożenia przez radę gminy skargi na zarządzenie zastępcze, o którym mowa w ust. 4, sąd administracyjny wyznacza rozprawę w terminie 30 dni od dnia wpłynięcia skargi do sądu (ust. 7). Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stosuje się odpowiednio (ust. 8). Uchylenie ust. 2 – 8 przepisu art. 75 ustawy w wyniku wejścia w życie ustawy z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz. 1256), nie wywołało żadnej istotnej zmiany normatywnej w odniesieniu do rodzaju następstw wiążących się z obowiązywaniem planów miejscowych niespełniających wymagań określonych w art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, albowiem okoliczność, że w świetle zmienionego stanu prawnego przepis art. 46 i art. 48 tej ustawy ma zastosowanie także do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie nie prowadzi do przypisania sądom administracyjnym kompetencji do stwierdzenia nieważności planów miejscowych w zakresie, w jakim pozostają one niedostosowane do treści nowej ustawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2470/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również, ustawa z 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw nie zawierała przepisu, który by wprowadził sankcję nieważności w stosunku do przepisów planu miejscowego obowiązującego w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 maja 2010 r., który nie koresponduje z wymogami art. 46 ust. 1 powołanej ustawy. Objęcie zaś tychże planów sankcją nieważności musiałoby nastąpić w drodze wyraźnego postanowienia ustawodawcy, którego nie da się wywieść z samego odesłania w stosunku do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy nie tylko do art. 46, ale również art. 48 ustawy. Rozwiązanie takie stanowiłoby jaskrawe przełamanie zasad systemowych odnoszących się do konsekwencji prawnych nadawanych sankcji nieważności (odróżniających je od sankcji wzruszalności), stąd jego wprowadzenie powinno być oparte na jednoznacznej decyzji ustawodawcy, której istnienie nie może zostać wykreowane w oparciu o przyjmowane domniemanie interpretacyjne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2200/14, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, nie można stwierdzić, że Rada Miasta, w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały z dnia 25 lutego 2010 r., naruszyła nieobowiązujący w tamtym czasie przepis art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z obowiązującą zasadą, w przypadku, gdy regulacje ustawowe oddziałujące na treść obowiązujących aktów planistycznych ulegają zmianie, wówczas te akty planowania przestrzennego powinny zostać dostosowane do nowego stanu prawnego. W art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazano, że jeżeli w wyniku zmiany ustawy zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. Nie jest więc do zaakceptowania sytuacja, aby po zmianie przepisu ustawy, w zapisach planu zagospodarowania przestrzennego pozostawały i były stosowane przepisy sprzeczne z obowiązującymi ustawami. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który nie został zaktualizowany w trybie powołanego wyżej art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w wyniku czego powstał stan niespójności przepisów planu miejscowego z przepisami, które weszły w życie w okresie późniejszym niż data uchwalenia planu, instrumentem służącym do eliminacji tych niezgodności jest wykładnia przepisów planu miejscowego dokonywana przy uwzględnieniu nowych regulacji prawnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1500/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano zaś, że wyraźnym celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest zapewnienie rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych wynika zasada ogólna dopuszczalności inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych postanowieniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1020/14 oraz z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II OSK 44/14 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten też cel musi być więc uwzględniany przy wykładni przepisów powyższej ustawy, co oznacza, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie tylko wtedy, gdy mogą być one wyprowadzone z niejasnych i niekonsekwentnych ustaleń planu miejscowego, ale także wówczas, gdy stwierdzona zostanie oczywista niezgodność postanowień planu z warunkami wynikającymi z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W takiej sytuacji mechanizmem wymuszającym zachowanie zasad hierarchicznej budowy systemu źródeł prawa, w tym zasady nadrzędności ustawy, jeżeli organy gminy odstąpiły od obowiązku, który nakłada na nie art. 33 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, pozostaje pominięcie tych ustaleń planów miejscowych w zakresie ustalonych zakazów lub przyjętych rozwiązań, których realizacja uniemożliwia lokalizowanie inwestycji telekomunikacyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2200/14 i z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2470/14 – oba dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co więcej, obowiązujący od dnia 25 września 2019 r. przepis art. 46 ust. 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi wprost, że nie stosuje się ustaleń planu miejscowego w zakresie ustanowionych zakazów lub przyjętych w nim rozwiązań, o których mowa w ust. 1, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z tych wszystkich względów, Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta z dnia 25 lutego 2010 r. w zaskarżonej części i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniesioną w niniejszej sprawie skargę. Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) stanowi zaś, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Nadto, w dniu 19 października 2020 r. Prezes Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wydał zarządzenia nr 49/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii oraz niemożność przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.