IV SA/Wa 70/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Kaja Angerman sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Zaskarżoną przez Pana A. M. (określanego dalej jako Skarżący, Strona), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.H ., [...], decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...] Główny Lekarz Weterynarii, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2020 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...]. Organ przedstawił następujący stan sprawy. W dniu 29 listopada 2019 roku Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], zwany dalej "PLW", powiadomił podmiot P.H. [...], [...], [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia działalności nadzorowanej, zarejestrowanej pod numerem [...] oraz [...], wyznaczając termin rozpoczęcia kontroli urzędowej spełniania wymagań weterynaryjnych dla prowadzonej działalności skupu zwierząt w [...] przy ul. [...] oraz okazania dokumentacji prowadzonej w 2018 r. wymaganej dla działalności obiektu zarejestrowanego pod numerem [...]. Zawiadomienie przesłane za zwrotnym potwierdzeniem odbioru za pośrednictwem [...], zostało odebrane w dniu 1 grudnia 2018 r. Zaplanowana kontrola nie odbyła się z powodu nieobecności osoby prowadzącej działalność lub przez nią upoważnionej. W dniu [...] stycznia 2019 r. pracownicy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w [...], przeprowadzili kontrolę podmiotu w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu, dokumentując jej wyniki w protokole kontroli [...]nr [...], odebranym i podpisanym przez Skarżącego bez zastrzeżeń. W dniu [...] stycznia 2019 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wydał decyzję, na mocy której nakazał Stronie bez zbędnej zwłoki wyłożyć maty dezynfekcyjne przed wejściem i wyjściem z pomieszczeń obiektu, w którym prowadzona jest działalność nadzorowana, polegająca na prowadzeniu działalności w zakresie obrotu zwierzętami w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt. Przedmiotowa decyzja nie została przez Stronę zaskarżona. Pan A. M. w dniu [...] sierpnia 2020 r. złożył do [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...], podnosząc zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania jak i przepisów materialno-prawnych. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii ustalił, że przeprowadzona analiza dokumentacji wytworzonej i zgromadzonej w ramach postępowania prowadzonego przez PLW w następstwie, którego została wydana kwestionowana aktualnie decyzja, nie wskazuje na istnienie wad określonych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 256), zwanej dalej "K.p.a." Organ podkreślił, że decyzje ostateczne (niezaskarżone w administracyjnym toku instancji) nie mogą być podważone przez kogokolwiek i w dowolnym postępowaniu. Wycofanie takich decyzji z obrotu prawnego jest możliwe tylko według określonych przez prawo zasad, zwłaszcza w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, którego celem jest wyłącznie ocena, czy decyzja objęta tym postępowaniem dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, o których stanowi art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Katalog tych wad ma charakter zamknięty, co determinuje zakres procedowania organu administracyjnego. We wniosku inicjującym postępowanie administracyjne Strona powołała się na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Jako okoliczności mające świadczyć o dostrzeżonym przez Stronę rażącym naruszeniu prawa wskazano: niewłaściwe określenie strony, do której została adresowana decyzja (naruszenie art. 28 K.p.a.) oraz sprzeczne z prawem określenie terminu wykonania decyzji (naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych). Odnosząc się do tej kwestii organ wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo-administracyjnym o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy ma ono charakter oczywisty, jasny i bezsporny oraz nie dopuszcza możliwości odmiennej wykładni, a stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli status ostatecznej decyzji administracyjnej, a także kiedy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją (tak w wyroku NSA w Warszawie z dnia 18 maja 2020 r. w sprawie I OSK 356/19, opubl. LEX nr 3028175). Odnosząc się do pierwszego z postawionych przez Stronę zarzutów, a więc niewłaściwego określenia strony w kwestionowanej decyzji organ wskazał, że ten zarzut mógłby posiadać oparcie - o ile okazałby się uzasadniony - w treści art. 156 § 1 pkt 4, a nie pkt 2 K.p.a. Skierowanie decyzji do jej adresata, którego dane identyfikacyjne różnią się od rzeczywistych danych strony musiałoby być potraktowane jako skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. W niniejszej sprawie natomiast nie ulega wątpliwości, że Strona jest osobą fizyczną, prowadzącą określoną działalność gospodarczą. Choć przepisy regulujące kwestie z zakresu prawa administracyjnego nie regulują sposobu oznaczenia przedsiębiorców, to w sposób jednoznaczny określają je przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j.: Dz.U. z 2019, poz. 1145), zwaną dalej "Kc". Zgodnie z art. 43 Kc firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. Aby zweryfikować czy w istocie kwestionowana decyzja została skierowana do strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., należało ustalić czy PLW wydał decyzję i doręczył Stronie, czyli Panu A. M. To bowiem imię i nazwisko określa tożsamość przedsiębiorcy, będącego osobą fizyczną. Rzeczona decyzja PLW niewątpliwie w swym oznaczeniu, w miejscu adresata decyzji zawiera dane Strony poprzez wskazanie imienia i nazwiska. Fakt, posiada dodatkowe określenia w postaci słów "Przedsiębiorstwo Handlowe Sprzedaż Hurtowa [...]", ale są do dodatkowe oznaczenia wskazane z resztą przez samą Stronę, choćby w pieczęci przystawionej na protokole kontroli, a ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję, korespondencja została skierowana do Strony oznaczonej "Przedsiębiorstwo Handlowe Pan A. M.", zatem również adresatem była osoba fizyczna tj. Pan A. M., jako przedsiębiorca. Organ nie podzielił stanowiska Strony, jakoby kwestionowana decyzja została skierowana do podmiotu nie posiadającego osobowości prawnej, a nie do niego jako do Strony. Treść dokumentów ujawnionych w aktach sprawy nie nastręcza żadnych wątpliwości, że adresatem korespondencji oraz decyzji w sprawie prowadzonej przez PLW był A. M. Nie sposób zatem uznać, aby decyzja w tym zakresie była dotknięta wadą, a tym bardziej wadą kwalifikowaną, uzasadniającą stwierdzenie nieważności wydanej decyzji. Przechodząc do oceny zarzutu Strony, dotyczącego "rażąco nieprawidłowego określenia terminu wykonania nakazu w decyzji" również należy go uznać za chybiony. Użyty w decyzji do określenia termin jej wykonania "bez zbędnej zwłoki" czyli "niezwłocznie", "bezzwłocznie" jest określeniem powszechnie stosownym nie tylko w decyzjach administracyjnych, ale także i aktach rangi ustawowej. Chociażby cytowana już wcześniej ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego posługuje się tym terminem w przepisach art. 12 § 2, art. 35, art. 49b, art. 96g i wielu innych. Termin ten jest powszechnie rozumiany w ten sposób, że czynność, zobowiązanie czy też sprawa powinna być załatwiona tak szybko, jak to jest możliwe. Co więcej wydaje się, że zakreślenie Stronie właśnie tak oznaczonego terminu, a nie sztywno określonej daty, było działaniem korzystnym dla Strony, albowiem uwzględniało możliwość napotkania trudności z wykonaniem obowiązku przez Stronę, które usprawiedliwiałyby ją przy weryfikacji przez PLW stanu wykonania decyzji. Nie sposób zatem uznać, aby PLW stosując w decyzji termin "bez zbędnej zwłoki" rażąco naruszył prawo, a już w szczególności wskazywany przez Stronę przepis art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych. Termin wszak został przez PLW określony i to w sposób jednoznaczny, a przede wszystkim znany ustawie. Termin ten posiadał oparcie w przepisach prawa i nie można uznać go za bezprawny. Reasumując również i ten zarzut Strony sygnalizowany, jako prowadzący do nieważności decyzji nie mógł być uznany za uzasadniony. Organ wywodził, że z racji zainicjowanego przez Stronę postępowania nadzwyczajnego, obowiązkiem PWLW było zbadanie czy wydana przez PLW posiada wady kwalifikowane, a określone w art. 156 § 1 K.p.a., bez ograniczenia się do weryfikacji jedynie zarzutów Strony. Zgodnie bowiem z aktualnym stanowiskiem orzecznictwa zakończenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności oznacza, że sprawa jej eliminacji z obrotu prawnego została merytorycznie rozpoznana oraz, że nie stwierdzono podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. i skonstatował, że nie zaistniała w sprawie którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 156 §1 K.p.a., uzasadniająca wydanie decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej przez PLW. Choć PWLW dostrzegł pewne mankamenty w postępowaniu przed organem I instancji takie jak: brak zawiadomienia Strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji merytorycznej i brak wskazania przez PLW na przyczyny odstąpienia zapewnienia Stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu; brak informacji o przyczynach niezałatwienia w ustawowym, podstawowym terminie i przewidywanym terminie zakończenia sprawy; czy też brak pouczenia o możliwości zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania, to jednak naruszenia te po pierwsze nie mogą być kwalifikowane jako wady skutkujące nieważnością decyzji, a po drugie nie były podnoszone przez Stronę w trybie odwoławczym, z którego Strona świadomie zrezygnowała. W dniu 9 grudnia 2020 r. A. M. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.H [...], [...], [...], zwany dalej również: "skarżącym", na podstawie art. 50 i art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.), niniejszym wnosi skargę na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...]. Wyżej wymienionej decyzji zarzucił, w szczególności naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm.; zwanej dalej: "K.p.a.") w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 11 K.p.a., poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji nr [...] [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2020 r., znak: [...], pomimo iż organ I instancji wydając decyzję naruszył art. 158 § 1 K.p.a., w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020 r., poz. 1421), tj. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], podczas gdy decyzja ta, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 8 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] nakazał stronie usuniecie uchybienia "bez zbędnej zwłoki", pomimo iż z treści ww. art. 8 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie wynika, iż termin ten powinien być określony, tj. sprecyzowany, wiadomy, pewny; - w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.; 2. art. 6, art. 7a, art. 8 K.p.a., w związku z art 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt poprzez przyjęcie błędnej ich wykładni i uznanie, że wskazanie przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...], iż usunięcie uchybienia ma nastąpić "bez zbędnej zwłoki" stanowi określenie terminu, który jest sprecyzowany, wiadomy, pewny, a tym samym nie stanowi rażącego naruszenia prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Powołując się na powyższe argumenty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji - Głównemu Lekarzowi Weterynarii. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: I. Skarga jest niezasadna. II. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej P.p.s.a.). W myśl art. 135 P.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 P.p.s.a. III. Kontroli Sądu poddano decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2020 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Prawną podstawę rozstrzygnięć organów stanowił art. 156 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. IV. Rozpatrując sprawę Sąd wziął pod wagę kilka założeń wynikających z ukształtowanych poglądów judykatury, odnośnie do powołanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. IV.I. Po pierwsze prowadząc postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności konkretnego aktu administracyjnego organ administracji publicznej nie przeprowadza ponownie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, lecz bada wyłącznie, czy objęty tym postępowaniem akt administracyjny, dotknięty jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakierowane jest na wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy w jej całokształcie, tak jak ma to miejsce w postępowaniu odwoławczym (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17.04.2013 r., sygn. akt I GSK 123/12 oraz z 16.05.2014 r., sygn. akt II OSK 2992/12, dostępne: orzeczenia.nsa.gov.pl, określanej dalej jako CBOSA). IV.II. Po drugie w myśl utrwalonego orzecznictwa sądowego o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide wyrok NSA z 14.03.2012 r., II OSK 2525/10, LEX nr 1145613). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego wyżej art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo w sposób jasny i niedwuznaczny (vide wyrok NSA z 4.04.2012 r., sygn. akt I OSK 2565/10, LEX nr 1219119). O rażącym (a nie jakimkolwiek) naruszeniu prawa można mówić, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok NSA z dnia 11.08.2000 r., III SA 1935/99, publ. LEX nr 47008). Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący (por. wyrok NSA z dnia 9.02.2012 r., II OSK 1280/11, publ. LEX). IV. III. Po trzecie jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Nie da się zaprzeczyć, że wywodzona z art. 6 zasada stabilności decyzji ostatecznych odpowiada rzeczywistej potrzebie stabilizacji porządku prawnego. Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Tryb nadzwyczajny przewidziany w art. 156 K.p.a. ma zatem charakter wyjątku od zasady. Tym samym, przesłanki stwierdzenia nieważności określone w art. 156 § 1 K.p.a. podlegają wykładni ścisłej (exceptiones non sunt extendendae). Istotne jest również, że decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności i prawidłowości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.09.2014 r., I OSK 229/13, CBOSA). Z domniemania tego wynika między innymi, że ewentualne wątpliwości co do legalności kwestionowanej decyzji ostatecznej powinny przemawiać za odmową stwierdzenia jej nieważności. W orzecznictwie trafnie podnosi się również, że zasadniczo ciężar dowodu co do istnienia przesłanek nieważności spoczywa na tym, kto domaga się stwierdzenia nieważności (por. np. wyrok WSA w Warszawie z 10 lutego 2015 r. I SA/Wa 2131/14, CBOSA). Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że tylko stwierdzone, a nie domniemane rażące naruszenie prawa może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.02.2008 r., I OSK 214/07 oraz z 16.07.2008 r., I OSK 178/07 – CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z 13.10.2014 r., I SA/Wa 3148/13, CBOSA). IV.IV. Po czwarte wady z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. to przede wszystkim wady o charakterze materialnoprawnym. Przyczyną stwierdzenia nieważności może być również naruszenie szczególnie istotnych przepisów procesowych, jednak tylko w sytuacji, gdy naruszenie przepisów procesowych ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. np. wyrok NSA z 23.10.2015 r., I OSK 127/14, CBOSA). Innymi słowy, naruszenie przepisów proceduralnych, nawet rażące, może doprowadzić do stwierdzenie nieważności decyzji tylko w sytuacji, gdy dane uchybienie proceduralne w sposób nie budzący wątpliwości rzutowało na treść kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji (por. np. wyrok NSA z 11.03.2016 r., I OSK 1336/14 – CBOSA). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że żadna z przesłanek wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. nie może jednocześnie stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 § 1 K.p.a.). Ustawodawca przewidział bowiem odrębny katalog przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania oraz inny, odrębny katalog dający podstawę do stwierdzenia nieważności. System weryfikacji decyzji administracyjnych oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, co oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usuniecie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por. np. wyroki NSA z 28.05.2015 r., II OSK 899/15, CBOSA oraz z 29.06.2006 r., II OSK 843/05, CBOSA; K. Glibowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Warszawa 2017, 20 wyd., Legalis, teza 57 pkt 13 do art. 156). Warto dodać, że również w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, wskazano, że zasadniczo w art. 156 K.p.a. opisane są wady decyzji o charakterze materialnoprawnym, zaś wady o charakterze proceduralnym usuwane są w osobnym trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 K.p.a. Innymi słowy, naruszenie przepisów proceduralnych, nawet rażące, może doprowadzić do stwierdzenie nieważności decyzji tylko w sytuacji, gdy dane uchybienie proceduralne w sposób nie budzący wątpliwości rzutowało na treść decyzji kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym (por. np. wyroki NSA z 11.03.2016 r., I OSK 1336/14 oraz z 13.01.2016 r., II GSK 847/14 – CBOSA). Wymóg ten, tzn. wpływ rażących wad proceduralnych na wynik sprawy, ma silne oparcie w wartościach konstytucyjnych. Chodzi tu nie tylko o zasadę stabilności obrotu prawnego (art. 2 Konstytucji RP; por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2015 r., P 46/13, OTK-A 2015/5/62). Należy mieć m. in. na uwadze, że ze stwierdzeniem nieważności decyzji lub stwierdzeniem jej wydania z naruszeniem prawa mogą być związane roszczenia odszkodowawcze realizowane ze środków publicznych (art. 417¹ § 2 K.c.). Zatem przyjętą wykładnią przemawia również konstytucyjna zasada dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz zasada sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Odszkodowania te wypłacane są przecież kosztem ogółu obywateli i ze szkodą dla realizacji innych zadań publicznych (środki publiczne z natury rzeczy są ograniczone). Warto dodać, że w aktualnym piśmiennictwie coraz częściej zwraca się uwagę na potrzebę uwzględnienia rzeczonych wartości, wynikających z art. 1 i 2 Konstytucji RP w sprawach, w których chodzi o wypłatę odszkodowania, w związku z naruszeniem prawa przez organy administracji publicznej, mającym miejsce przed wieloma laty (zob. np. materiały z konferencji "Reprywatyzacja w orzecznictwie sądów", Studia i Analizy Sądu Najwyższego, 2016, tom 3). IV.V. Po piąte w ramach cech ustawowych cech postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, determinujących sposób działania organów, podlegający kontroli Sądu stwierdzić w pierwszej kolejności należy, że jest ono samodzielnym postępowaniem, odrębnym od postępowania, w którym wydano weryfikowaną decyzję. Organ administracji wszczyna postępowanie w sprawie, w której nie orzeka, co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Celem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja jest obarczona jedną z wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ orzekający o nieważności nie może zatem rozpatrywać sprawy co do jej istoty (wyrok NSA OZ w Gdańsku z 28 grudnia 2000 r., II SA/Gd 542/99, Lex nr 46454). Postępowania nadzwyczajne, w tym stwierdzenie nieważności wzajemnie się uzupełniają stanowiąc system służący eliminacji z obrotu prawnego rozstrzygnięć, które dotknięte są poważnymi wadami. Procedura ich stosowania ograniczona jest do zbadania istnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w przepisach regulujących ww. tryby. Ponadto słusznie organ wskazał, że zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest ustawowo limitowany, a ramy działania organu zarówno w aspekcie postępowania dowodowego, jak i wywodów prawnych nie są tożsame w postępowaniu zwykłym i nadzwyczajnym. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. V. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy prawidłowo oceniły, że kontrolowane orzeczenie nie narusza rażąco prawa. Strona w postępowaniu przed organem I instancji, jak również w odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2020 r., znak [...], podniosła zarzut dotyczący istnienia wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w postaci rażącego naruszenia przez decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Zgodnie z powołanym przepisem powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n oraz p ustawy, są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję m.in.: nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie. VI.I. Zdaniem Sądu nie wskazano w toku postępowania nieważnościowego, że w sprawie spełniona została przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji określona art. 156 §1 pkt 4 K.p.a, czyli decyzja została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Skład orzekający podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 5 marca 2013 r., II OSK 2079/11, LEX nr 1305541: 1. Skierowanie decyzji administracyjnej do osoby niebędącej stroną należy rozumieć jako równoważne zwróceniu się z decyzją do osoby, dla której nie była ona przeznaczona. Użyte w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. sformułowanie "osoba niebędąca stroną" powinno być interpretowane zgodnie z art. 28 K.p.a. oraz art. 107 § 1 K.p.a. wskazującym, że elementem obligatoryjnym decyzji jest »oznaczenie strony lub stron«. 2. W świetle art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., w związku z art. 107 § 1 K.p.a. nieważność postępowania nie będzie zachodzić w sytuacji, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył innemu podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego. Przepisy K.p.a. rozróżniają pojęcia "skierowanie decyzji" (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.) od pojęcia doręczenia decyzji (art. 109 § 1 i § 2 K.p.a.), w tym pod względem znaczenia i skutków prawnych, jakie wywołują. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć wskazanie adresata rozstrzygnięcia, a więc określenie w drodze decyzji praw i obowiązków konkretnego podmiotu. Natomiast doręczenie decyzji, a więc wprowadzenie jej do obrotu prawnego ma charakter wyłącznie procesowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r., II OSK 1324/09, z dnia 15 września 2011 r., II OSK 1347/10, z dnia 5 marca 2013 r., II OSK 2079/11, CBOSA). Przesłankę nieważności stanowi skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie, tj. nieprawidłowe określenie adresata rozstrzygnięcia w decyzji, a więc ustalenie w decyzji administracyjnej praw lub obowiązków podmiotu, który nie dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. Rażącym naruszeniem prawa jest nałożenie decyzją administracyjną obowiązków lub przyznanie uprawnień, np. osobie zmarłej. Kryterium definiujące rażące naruszenie wyznacza brak możliwości wydania decyzji w stosunku do podmiotu, który został w niej wskazany jako podmiot administrowany. W przedmiotowej sprawie decyzja w miejscu adresata decyzji zawiera dane Strony poprzez wskazanie imienia i nazwiska. Okoliczność, że posiada dodatkowe określenia w postaci słów "Przedsiębiorstwo Handlowe Sprzedaż Hurtowa [...]" nie zmienia zatem faktu że jako adresata powołuje podmiot, do którego powinna być skierowana. Nie doszło zatem do obciążenia obowiązkiem administracyjnym podmiotu, który nie jest administrowany. Wskazać należy, że pogląd uprawniający do powyższej konstatacji prezentowany jest konsekwentnie w orzecznictwie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 4 marca 2021 r., II SA/Wr 552/20, wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2020 r., IV SA/Wa 1276/20, wyrok WSA w Lublinie z dnia z dnia 17 września 2020 r., II SA/Lu 141/20 oraz z dnia 5 listopada 2019 r., II SAB/Lu 55/19, wyrok NSA z dnia 16 października 2018 r., II GSK 3311/16, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lipca 2018 r., II SA/Ol 346/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2018 r., VII SA/Wa 1615/17, wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., II OSK 2060/13, CBOSA). W przypadku osób fizycznych prowadzących jednoosobową działalność gospodarczą wskazanie obok imienia i nazwiska takiej osoby również nazwy prowadzonej działalności nie prowadzi do kwalifikowanego naruszenia prawa, będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Błędnemu oznaczeniu w decyzji podmiotu przypisuje się kwalifikowany charakter tylko w przypadku, gdy na skutek tego błędu decyzja nie daje możliwości prawidłowego zidentyfikowania strony. Sytuacja taka nie wystąpi jednak w przypadku, gdy wadliwy opis nie wyklucza identyfikacji strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie zwracano uwagę, że od kwalifikowanego naruszenia przepisów w postaci skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną, należy odróżnić naruszenie przepisów prawa nieistotne, do którego należy zaliczyć omyłkowe czy nieprecyzyjne oznaczenie strony. Tego rodzaju naruszenie wystąpi, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest wobec jednostki, która w myśl art. 28, w związku z art. 29 K.p.a. jest stroną, a jedynie w decyzji określono ją wadliwie (zob. np. wyrok NSA z 20 listopada 2007 r., I OSK 1555/06; z 8 stycznia 2015 r., II OSK 1395/13; czy wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 538/07, CBOSA). Wojewódzki Lekarz Weterynarii zasadnie wywodził, że decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] zawiera wskazanie strony, tj. A. M., a fakt że oprócz tego decyzja zawiera także dodatkowe określenia w postaci słów: "Przedsiębiorstwo Handlowe Sprzedaż Hurtowa [...]" nie uprawnia do stwierdzenia, że została ona skierowana do Pana A. M. jako strony. Nadto od kwalifikowanego naruszenia przepisów w postaci skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną, należy odróżnić naruszenie przepisów prawa nieistotne, do którego należy zaliczyć omyłkowe czy nieprecyzyjne oznaczenie strony. Tego rodzaju naruszenie wystąpi, gdy postępowanie administracyjne prowadzone jest wobec jednostki, która w myśl art. 28, w związku z art. 29 K.p.a. jest stroną, a jedynie w decyzji określono ją wadliwie (zob. np. wyroki NSA z 20 listopada 2007 r., I OSK 1555/06; z 8 stycznia 2015 r., II OSK 1395/13; czy wyrok WSA w Warszawie z 1 czerwca 2007 r., VI SA/Wa 538/07, CBOSA). Jeżeli obok imienia i nazwiska skarżącego wskazano również nazwę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej sugerując, że decyzja skierowana została do "firmy", nie oznacza braku możliwości identyfikacji strony. Tym samym nie jest to decyzja z tego względu niewykonalna, a zatem nie doszło również do zaistnienia podstawy do stwierdzenia nieważności, określonej w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. VI.II. Treść ocenianej w postępowaniu nieważnościowym decyzji odpowiada normie wynikającej z jej podstawy prawnej. Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...], po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnej w miejscu wykonywania przez stronę działalności nadzorowanej w zakresie obrotu zwierzętami, pośrednictwa w tym obrocie lub skupu zwierząt (a więc działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit c ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt), wydał decyzję na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, przy czym wskazał termin realizacji nakazu w sposób opisowy poprzez użycie zwrotu: "bez zbędnej zwłoki". Strona wywiodła zarzut, że użycie w treści decyzji tego rodzaju sformułowania rażąco narusza prawo, ponieważ termin powinien być "sprecyzowany, wiadomy, pewny". Sformułowanie: "bez zbędnej zwłoki" jest znane i stosowane w decyzjach administracyjnych i aktach normatywnych, a zastosowanie samego terminu miało oparcie w przepisach prawa, w również w samym art. 8 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt. Treści tej decyzji nie można zatem określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została ona wydana, również we fragmencie dotyczącym terminu, a skoro rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa." Mając na uwadze powyższe zasadnie Główny Lekarz Weterynarii w kontrolowanej przez Sąd wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] wydał rozstrzygnięcie w pełni zgodne z dyspozycją art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt zarówno co do treści nakazu, jak i co do terminu. Podnoszone zastrzeżenia co do przyjętego sposobu określenia tego terminu nie podważają samego faktu, że termin został określony, do czego zresztą obliguje powołany przepis. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że decyzja wydana na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt nie podlega egzekucji administracyjnej. W przypadku wątpliwości co do właściwego momentu wykonania nakazu, jednak adekwatnym do w takiej sytuacji jest wniosek o wyjaśnienie, wskazany w art. 113 § 2 K.p.a., a nie stwierdzenie nieważności. W przedmiotowej sprawie istnieje podstaw prawna do wskazania terminu. Nie istnieje zatem przypadek braku w przepisach prawa podstawy do określenia w decyzji terminu wykonania obowiązku. Jest to zatem przypadek odmienny od sytuacji, braku podstawy prawnej, co skutkowałoby stwierdzeniem nieważności w tej części, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Gwoli przykładu wskazać należy, że w odniesieniu do tak skonstruowanych przepisów w sądownictwie administracyjnym w sytuacji określenia terminu, wskazuje się na potrzebę stwierdzenia nieważności. Ilustratywną per analogiam jest uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego podjęta w składzie siedmiu sędziów z dnia 1 czerwca 1998 r. (OPS 2/98) w wydawanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz.414, z późn. zm.) decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego nie można ustalić terminu jej wykonania (...). Określenie terminu wykonania rozbiórki nie znajduje podstaw w przepisie art. 48 Prawa budowlanego ani w przepisie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (ONSA 1998, z.4, poz.108). VII. Jeżeli chodzi o ocenę materiału dowodowego przez organ, to zdaniem Sądu nie narusza ona standardów wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Również motywy rozstrzygnięcia podane zostały w sposób zgodny z art. 107 § 3 K.p.a. Pamiętać przy tym należy o omawianej wyżej specyfice postępowania dowodowego prowadzonego w ramach trybów nadzwyczajnych, w tym zwłaszcza trybu stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadniczo organ winien wówczas ustalić, czy w świetle zebranego materiału dowodowego (w tym przede wszystkim materiału, którym dysponował organ wydając orzeczenie w trybie zwykłym), kwestionowane orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Minister ten obowiązek wykonał – w ocenie Sądu – należycie. Sąd podzielił pogląd organu, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Odnosząc wszystkie te uwagi do niniejszej sprawy, po dokonaniu oceny przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania nadzwyczajnego Sąd nie dopatrzył się takiego naruszeniu prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Taka sytuacja – zgodnie z powyższymi wywodami – nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co implikowało oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 ze zm.), a także na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.), uznając że w takich okolicznościach rozpoznanie sprawy na rozprawie wiązałoby się z istotnym zagrożeniem zdrowia przedstawicieli organu, skarżących oraz uczestników postępowania oraz ich pełnomocników, a zarazem sprawa – ze względu na zebrany materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny – może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym bez uszczuplenia praw procesowych ww. podmiotów, zgodnie z zasadą szybkości postępowania. Jednocześnie, brak jest możliwości przeprowadzenia rozprawy z równoczesnym przekazem obrazu i dźwięku na odległość. Ograniczenia związane z epidemią zostały rozszerzone także na m.st. Warszawa (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii - Dz.U. poz. 1758, ze zm.). Przeprowadzanie w tych okolicznościach rozpraw zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W tej szczególnej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym było w ocenie Sądu rozsądnym kompromisem pomiędzy prawem stron do jawnego rozpoznania sprawy, a prawem do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 Konstytucji RP) oraz zasadą proporcjonalności, z której wynika możliwość ograniczenia konstytucyjnych praw z uwagi na konieczność ochrony zdrowia. Dopuszczalność orzekania na posiedzeniu niejawnym ze względu na okoliczności związane z zarządzeniem stanu pandemii COVID-19 potwierdza uchwała składu 7 Sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSP 6/19 (www.nsa.gov.pl).