II SA/Łd 404/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi J. N. i A. J.-N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia z uchybieniem terminu odwołania od decyzji nakazującej rozbiórkę ogrodzenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. solidarnie na rzecz skarżących J. N. i A. J.-N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi J. N. i A. J.-N. wnieśli skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] r., nr [...], znak: [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] r., nr [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nakazał skarżącym rozbiórkę ogrodzenia wewnętrznego o konstrukcji murowanej wysokości 3,70 m usytuowanego pomiędzy nieruchomościami, zlokalizowanymi przy ul A 30 i A 32. A.J.-N. i J. N. złożyli odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wskazanym wyżej postanowieniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania. W ocenie organu drugiej instancji, odbiór zakwestionowanej decyzji nastąpił przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika – B. R. 25 września 2020 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 9 października 2020 r. (piątek). Dzień ten nie był dniem ustawowo wolnym od pracy ani sobotą. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zostało nadane za pośrednictwem firmy kurierskiej DHL 8 lutego 2021 r. (data wpływu: 9 lutego 2021 r.). Skarżący złożyli, stosownie do treści art. 58 k.p.a., równocześnie z wniesieniem środka zaskarżenia wniosek o przywrócenie terminu. Postanowieniem z [...] r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wskazując, że nie została spełniona przesłanka dotycząca uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu. Skarżący złożyli środek zaskarżenia z naruszeniem art. 129 § 2 k.p.a., co skutkuje uznaniem, na podstawie art. 134 k.p.a., że odwołanie od decyzji z [...] r. zostało złożone z uchybieniem terminu przysługującego do wniesienia tego środka zaskarżenia. W skardze na powyższe postanowienie J.N. i A.J.-N., reprezentowani przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zarzucili naruszenie: 1. art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w postępowaniu; 2. art. 32 i 33 kpa poprzez przyjęcie, że skarżący w postępowaniu działali przez pełnomocnika; 3. art. 58 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżący w sposób zawiniony naruszyli termin do złożenia odwołania. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że odmówiono mu dostępu do akt postępowania. Organ nie odpowiadał na maile, a w rozmowie telefonicznej stwierdzono, że obecnie niemożliwe jest zapoznanie się z aktami. W związku z powyższym argumentacja skargi opiera się na relacji skarżących oraz treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie zgodzili się z tezą, że ustanowili pełnomocnika w osobie B. R. postępowaniu dotyczącym rozbiórki ogrodzenia wewnętrznego. Wyjaśnili, że B.R. została ustanowiona pełnomocnikiem 11 września 2018 r. w postępowaniu w sprawie ze skargi sąsiada dotyczącej samowoli budowlanej oraz zatwierdzenia projektu budowalnego budynku garażowego. B. R. reprezentowała skarżących w tym postępowaniu. W wyniku tego postępowania została wydana decyzja zatwierdzające projekt budowlany wraz z zagospodarowaniem terenu. Postępowanie, w wyniku którego została wydana decyzja z [...] r., zostało wszczęte 20 kwietnia 2020 r. w sprawie ogrodzenia wewnętrznego o konstrukcji murowanej. Postępowanie zostało zatem wszczęte po upływie półtora roku od udzielenia pełnomocnictwa B. R., a co najważniejsze w innej sprawie niż ustanowiony był dotychczasowy pełnomocnik. Na etapie udzielania pełnomocnictwa strony nie mogły przewidzieć, że postępowanie to zostanie wszczęte. Postępowanie, dla którego upoważnienie zostało udzielone, zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej. Ani strony, ani pełnomocnik nie złożyły do akt postępowania nowego pełnomocnictwa, ani chociażby kolejnego odpisu pełnomocnictwa dla B.R. W aktach tego konkretnego postępowania winien się znaleźć oryginał albo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie została doręczona stronom. W związku z powyższym nie mając wiedzy o jej wydaniu bez swojej winy uchybili oni terminowi do wniesienia odwołania, a uczynili to niezwłocznie po zapoznaniu się z decyzją. Nieprawidłowe doręczenie pisma uprawnia stronę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym. Analiza treści decyzji pozwala stwierdzić, że skarżący w trakcie trwania postępowania nie odpowiadali na wezwania organu, nie brali udziału w postępowaniu, co jest o tyle dziwne, że aktywnie uczestniczyli w innym postępowaniu przed nadzorem. Wskazuje to jednoznacznie na wadliwie doręczaną korespondencję i naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji postanowienie kończące postępowanie (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2015 r., I OSK 1110/13). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w świetle powołanych wyżej kryteriów sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Istotą sprawy jest, czy organ administracji zasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania uznając, że doręczenie B. R. jako ich pełnomocnikowi 25 września 2020 r. decyzji z [...] r. o nakazie rozbiórki ogrodzenia wewnętrznego było prawidłowe, wobec czego termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął 9 października 2020 r. (w piątek). Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Z kolei art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Warunkiem skuteczności wniesienia przez stronę odwołania jest zatem zachowanie czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania od dnia doręczenia decyzji stronie, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy jest więc zobowiązany w postępowaniu wstępnym zbadać, czy odwołanie od kwestionowanej przez stronę decyzji zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, a w przypadku uchybienia terminu – do stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Organ odwoławczy, w razie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, a ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 k.p.a. i nawet nieznaczne przekroczenie terminu do złożenia takiego wniosku zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego złożenia. Rozpoznanie bowiem odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony na wniosek strony, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji organu drugiej instancji (por. wyroki NSA: z 21 marca 1997 r., SA/Łd 2990/95; z 29 stycznia 1997 r., SA/Gd 1482/96; z 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94; z 27 listopada 1996 r., SA/Łd 2665/95; z 9 lutego 2009 r., II OSK 478/05; z 30 listopada 2007 r., I SA/Wa 1297/07; z 18 kwietnia 2018 r., II OSK 2673/17). W orzecznictwie wskazuje się także, że ciężar dowodu zachowania terminu do złożenia odwołania ciąży na skarżącym (por. wyrok NSA z 28 marca 2008 r., II GSK 10/08). w skardze skarżący zarzucili, że organ administracji wadliwie przyjął, że doręczenie decyzji z [...] r. o nakazie rozbiórki 25 września 2020 r. B.R., jako pełnomocnikowi skarżących, było prawidłowe. Należy zwrócić uwagę, że we wniosku o przywrócenie terminu skarżący podnieśli, że B. R. nie była ich pełnomocnikiem w sprawie, w której wydano decyzję z [...] r. Organy administracji uznały, że B. R. jest prawidłowo umocowanym pełnomocnikiem skarżących na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej przez skarżących 11 września 2018 r. do występowania we wszelkich sprawach związanych z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Ł., którego kserokopia została załączona do akt sprawy w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Na podstawie tego pełnomocnictwa organ pierwszej instancji uznał, że B. R. jest pełnomocnikiem skarżących i kierował do niej wszystkie pisma w sprawie ogrodzenia stanowiącego przedmiot decyzji o nakazie rozbiórki decyzją z [...] r., tj. pismo z 8 września 2019 r. informujące o stwierdzonej podczas oględzin nieodpowiedniej wysokości ogrodzenia i możliwości wszczęcia postępowania, administracyjnego, zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 20 kwietnia 2020 r., wydane w trybie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane postanowienie, decyzję z [...] r. o nakazie rozbiórki, zawiadomienie z 31 grudnia 2020 r. o oględzinach dotyczących rozbiórki, upomnienie z 29 stycznia 2021 r. Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przepis ten nie wymaga znanego procedurze sądowej rozróżnienia pełnomocnictw ogólnego od szczególnego, ale jednocześnie nie ogranicza w swej treści zakresu pełnomocnictwa. Przyjąć zatem należy, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnika. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą a pełnomocnikiem od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutek w postępowaniu musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 k.p.a. Informacja ta zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 k.p.a.) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy. Stosownie, bowiem do art. 33 § 3 zd. 1 k.p.a. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Z przepisów tych wynika, że organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie, np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt. Przez akta, o których mowa w art. 33 § 3 k.p.a. należy rozumieć akta konkretnego postępowania administracyjnego. Strona od momentu wszczęcia postępowania może ustanowić w nim pełnomocnika. W razie gdy strona ustanowiła pełnomocnika do wszystkich spraw, w tym także spraw, które w przyszłości mogą być przedmiotem postępowań (w ramach pełnomocnictwa ogólnego), pełnomocnik jest obowiązany złożyć uwierzytelniony odpis tego pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw. Złożenie dokumentu pełnomocnictwa do akt jednej z wielu spraw prowadzących przez ten organ, nawet gdy będzie to pełnomocnictwo ogólne, nie zwalnia pełnomocnika z obowiązku załączenia oryginału lub poświadczonej urzędowo kopii takiego dokumentu do akt kolejnej sprawy. Pełnomocnictwo udzielone w jednym postępowaniu nie wywołuje skutku w każdym postępowaniu prowadzonym z udziałem strony nawet w sytuacji, gdy zachodzi tożsamość podmiotowa po stronie organu właściwego do prowadzenia sprawy. Powyższe należy odnieść także do sytuacji, gdy pełnomocnictwo składa do akt także strona. Jednakże dla przejrzystości postępowania administracyjnego organ administracji może, a nawet powinien wyjaśnić, gdy akta administracyjne są wspólne dla kilku postępowań, czy wolą strony jest również, aby pełnomocnik reprezentował stronę także w tym konkretnym postępowaniu prowadzonym przez organ (por. np. wyroki NSA: z 24 października 2007 r., II FSK 1217/06; z 6 stycznia 2009 r., II GSK 599/08; z 22 sierpnia 2013 r., II GSK 690/12; wyroki WSA w Warszawie: z 11 maja 2017 r., VII SA/Wa 1863/16 i z 11 października 2017 r., VII SA/Wa 2550/16). Z powyższego jednoznacznie wynika, że to wola strony decyduje o tym czy w konkretnym postępowaniu administracyjnym będzie reprezentowana przez pełnomocnika, a wola ta winna być wyraźnie zakomunikuje poprzez dołączenie do akt sprawy udzielonego pełnomocnictwa. Organ nie jest uprawniony ani zobowiązany do zastępowanie strony w tym zakresie, nawet w sytuacji posiadania wiedzy o ustanowieniu przez stronę pełnomocnika do wszystkich spraw w innym wcześniej toczącym się postępowaniu. Obowiązek doręczenia pism pełnomocnikowi istnieje dopiero od momentu doręczenia organowi dokumentu pełnomocnictwa. Organ na podstawie art. 32 k.p.a. nie ma podstaw do zastąpienia pełnomocnika w realizacji obowiązku wynikającego z art. 33 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 14 maja 2019 r., I GSK 223/19). Na organie administracji ciąży także obowiązek zbadania z urzędu prawidłowości pełnomocnictwa (por. orzeczenie NTA z 14 listopada 1927 r., Zbiór N. 1302, s. 722). Organ nie powinien zatem dopuścić do udziału w sprawie osoby, która nie legitymuje się ważnym pełnomocnictwem, chyba że chodzi o przypadek określony w art. 33 § 4 k.p.a., który stanowi, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. W rozpoznawanej sprawie już tylko z uwagi na sam przedmiot postępowania – legalność ogrodzenia wewnętrznego – przypadek, o którym stanowi art. 33 § 4 k.p.a., niewątpliwie nie zachodzi. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby organ drugiej instancji przed wydaniem zaskarżonego postanowienia zbadał, czy organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że B. R. była pełnomocnikiem skarżących również w sprawie, w której wydano decyzję z [...] r., czy organ pierwszej instancji wyjaśnił, czy wolą skarżących jest, aby reprezentowała ona ich także w postępowaniu, w którym wydano decyzję z [...] r., w jaki sposób pełnomocnictwo z 11 września 2018 r. zostało załączone do akt sprawy. Zwrócić należy uwagę, że z akt sprawy nie wynika, aby B. R. była profesjonalnym pełnomocnikiem. W orzecznictwie sądowym wskazuje się także, że gdy strona jest zastępowana przez pełnomocnika, za błędy i zaniechania pełnomocnika odpowiedzialność ponosi jego mocodawca. Pełnomocnik ma obowiązek działania na korzyść osoby, która udzieliła mu pełnomocnictwa. Pełnomocnik, nawet nieprofesjonalny, ma obowiązek działania na korzyść osoby, którą reprezentuje. To strona ponosi odpowiedzialność za wybór osoby pełnomocnika, toteż działania lub brak działania po stronie pełnomocnika obciążają negatywnymi skutkami mocodawcę, w tym przede wszystkim w zakresie zawinionych działań pełnomocnika (por. wyroki NSA: z 16 stycznia 2015 r., II OSK 3031/13; z 2 czerwca 2015 r., II OSK 2677/13; z 2 lutego 2018 r., II OSK 3049/17; z 29 maja 2018 r., I GSK 396/18). Nie budzi jednak wątpliwości, że pogląd ten należy odnieść do sytuacji, gdy strona jest zastępowana przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie na podstawie akt sprawy nie można jednak uznać, że kwestia prawidłowego umocowania B. R. do reprezentowania skarżących w sprawie, w której wydano decyzję o nakazie rozbiórki z [...] r., została wystarczająco wyjaśniona. Wskazać należy, że wprawdzie zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi, lecz aby doręczenie to uznać za prawidłowe konieczne jest uprzednie prawidłowe ustanowienie pełnomocnika. W rozpoznawanej sprawie, jak już wyżej wskazano, kwestia ta nie została jednak wystarczająco wyjaśniona. W konsekwencji tego za niedostatecznie wyjaśnioną uznać więc należy również kwestię prawidłowości doręczenia decyzji z [...] r. Dodać należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że nieprawidłowe doręczenie pisma procesowego uprawnia stronę do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej (por. wyrok NSA z 21 września 2010 r., I OSK 1690/09). Skarżący wnosząc odwołanie, jednocześnie wnieśli o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z [...] r., nr [...], znak: [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] r. Jednak wyrokiem z 22 czerwca 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 403/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowienie to uchylił. Z tych względów uznać należy, że zaskarżone postanowienie zostało przedwcześnie wydane z istotnym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 134 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze sąd za konieczne uznał uchylenie zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. dc