I SA/Wa 2822/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący: sędzia WSA Monika Sawa (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Trochym, po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi U. T. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Postanowieniem z [...] października 2020 r, nr [...] Główny Geodeta Kraju (organ/GGK) po rozpatrzeniu zażalenia U. T. utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. znak: [...]. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: WINGiK) postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku U. T., działając na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. znak: [...], orzekającej o zmianie w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], danych określających pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] oraz wykazaniu w tej ewidencji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] jako władającego tą nieruchomością (dalej: decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r.). Na powyższe postanowienie WINGiK U. T. pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. złożyła zażalenie. Rozpatrując złożone zażalenie oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie GGK zaznaczył na wstępie, że złożenie żądania o przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem wszczęcie i prowadzenie postępowania zależy od uprzedniej kontroli przez organ, czy zachodzą formalnoprawne przesłanki warunkujące jego dopuszczalność. Należy do nich w pierwszej kolejności ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny to interes indywidualny, konkretny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny to zatem interes, którego podstawą mogą być wyłącznie przepisy materialnego prawa administracyjnego. O tym, czy dany podmiot ma interes prawny, nie może decydować sama wola podmiotu, który z różnych przyczyn może być zainteresowany prowadzeniem tego postępowania. Interes prawny nie jest bowiem, tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to "zainteresowanie" nie znajduje oparcia w przepisach prawa, które stanowiłyby podstawę do żądania stosownych czynności organu. Organ wskazał, że pismami z dnia [...] maja 2020 r. U. T. zwróciła się do Starosty [...] oraz do Wojewody [...] m.in. z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. WINGiK rozpoznając ten wniosek wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania. Uzasadniając przedmiotowe rozstrzygnięcie stwierdził, iż wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony upoważniającego ją do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. GGK wskazał, że podziela ww. stanowisko WINGiK. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., której stwierdzenia nieważności domaga się U. T., dotyczy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], w zakresie danych określających pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], (dalej: działka ewidencyjna nr [...]), w oparciu o opracowaną mapę do regulacji stanu prawnego wykonaną w 2002 r. przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Technicznych " [...]" [...] oraz o ujawnieniu [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] jako władającego tą nieruchomością. W decyzji tej wskazano, iż zmiana ta (zmiana powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]) powstała w wyniku pomiaru i obliczeń wykonanych w oparciu o materiały źródłowe, podczas opracowywania mapy w/w działki celem uregulowania jej stanu prawnego. Nowa powierzchnia działki wynika z uwzględnienia powierzchni starej drogi (przehaczenie) oraz błędu obliczeniowego w operacie wywłaszczeniowym. Organ podniósł, że z sentencji decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. wynika, że decyzją tą orzeczono jedynie o wprowadzeniu w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], zmian w zakresie danych określających pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] oraz wykazaniu w tej ewidencji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] jako władającego tą nieruchomością. Decyzja ta nie orzekała o zmianie danych ewidencyjnych określających przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...], w tym również na odcinku graniczącym z działką ewidencyjną stanowiącą własność U. T.. GGK wskazał, że potwierdza to także zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Organ zwrócił uwagę, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. aktualizująca informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], w zakresie dotyczącym pola powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] opierała się o opracowaną mapę do regulacji stanu prawnego wykonanej w 2002 r. przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Technicznych "[...]" [...], która to mapa weszła w skład operatu technicznego Regulacja stanu prawnego pasa drogowego Dz. [...] ob. [...] zarejestrowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod nr ewidencyjnym [...], dalej: operat techniczny nr ew. [...]. Ze Sprawozdania technicznego z wykonania mapy sytuacyjnej do regulacji stanu prawnego (działka [...] obręb [...] gm. [...]) oraz ze znajdujących się w operacie technicznym nr ew. [...] dokumentów wynika, że dokonany pomiar opierał się m.in. na danych z operatu wywłaszczeniowego nr ew. [...]. W Sprawozdaniu technicznym stwierdzono m.in., że różnica powierzchni działki drogowej wynika z błędu w operacie wywłaszczeniowym i przehaczeniu granicy części starej drogi. Oba te odcinki zaznaczono na oddzielnych szkicach. Na kopii mapy ewidencyjnej (strona 70 operatu technicznego nr ew. [...]) kolorem żółtym zaznaczono błąd w operacie wywłaszczeniowym, tj. powierzchnię (...) - nie ujętą w operacie wywłaszczeniowym stanowiącą drogę i graniczącą z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...] i [...], co odzwierciedlono na mapie do regulacji stanu prawnego pasa drogowego (strona 83 operatu pomiarowego nr ew. [...]). Natomiast na kopii matrycy operatu wywłaszczeniowego nr ew. [...] kolorem żółtym zaznaczono powierzchnię wliczoną do powierzchni działki [...] (nie ujętą w operacie wywłaszczeniowym) graniczącą z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...] i [...], co również odzwierciedlono na mapie do regulacji stanu prawnego pasa drogowego (strona 83 operatu pomiarowego nr ew. [...]). Jak wynika z mapy do regulacji stanu prawnego pasa drogowego (strona 83 operatu pomiarowego nr ew. [...]) zarówno naprawienie błędu jak i przehaczenie nie dotyczyło działki ewidencyjnej nr [...] stanowiącej własność U. T.. Organ podkreślił, że jak już wyżej wskazano przez wydanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. zmianie uległa jedynie powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...], natomiast granice tej działki ewidencyjnej nie uległy zmianie, zatem zmianie nie uległy też granice działki ewidencyjnej nr [...]obręb ewidencyjny [...] stanowiącej własność U. T.. Odnosząc się natomiast do całości argumentacji U. T. związanej m.in. z wywłaszczeniem i jej roszczeniami organ stwierdził, że podnoszone okoliczności nie dotyczą kwestii uregulowanych decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., orzekającą jedynie w zakresie informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które nie odnoszą się do jej nieruchomości. Reasumując powyższe, GGK stwierdził, że w przypadku U. T. istnieje oczywisty brak interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., upoważniającego ją do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., orzekającej o aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, w zakresie dotyczącym powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], oraz wpisania jako władającego [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...]. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła U. T. zaskarżają je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, a to: - art.7 k.p.a. w zw. z art.77 par 1 k.p.a. z zw. z art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu przez organ administracji publicznej dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wyciągnięcie wniosków przeciwnych do prawidłowej oceny dowodów, polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że U. T. nie przysługuje przymiot strony, podczas gdy U. T. posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu, - art 106 par 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bowiem z analizy mapy o numerze ewidencyjnym [...] z dnia [...] kwietnia 1995 roku wynika, że na skutek aktualizacji wsi [...] nastąpił podział działek [...] na działkę [...] o pow. [...] ha, oraz [...] o powierzchni [...] ha na działkę [...]o powierzchni [...] ha odpowiadającą działce [...] o pow [...] ha przy czym nie wydana była żadna Decyzja o zmianie powierzchni w/w działek, stanowiąca podstawę do wprowadzenia powyższych zmian w ewidencji gruntów i budynków. Stworzona sytuacja stanowiła jedynie manipulację do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, gdyż działka [...] ,[...] została błędnie ujęta w opisie i mapie, ale nie pozbawiła ona właścicieli działek [...] i [...] stanu i władania. Mapa geodezyjna na podstawie której nabyli nieruchomości obejmowała całe działki w granicach działek [...] oraz [...]. lnteres prawny wywodzi, więc z prawa własności do tejże nieruchomości. - art. 80 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, podczas gdy w zasobie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej znajdowały się inne znaczące dowody w sprawie. - art. 28 k.p.a polegające na błędnym przyjęciu przez organ administracji publicznej, że U. T. nie przysługuje status strony, podczas gdy wbrew twierdzeniom organu II instancji skarżąca posiada interes prawny do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r,, znak: [...], orzekającej o zmianie w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], danych określających pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], oraz wykazaniu w tej ewidencji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] jako władającego tą nieruchomością (dalej: Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r.) 2. naruszenie prawa materialnego a to: - art. 20 ust. 1 pkt 1, art 24 ust. 2a pkt 1 lit d) ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo Geodezyjne i Kartograficzne D2lU.2017 poz. 2101 ze zm. dalej “Pgik" w zw. z par 45 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niezastosowanie poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż wnioskodawczyni nie posiada przymiotu strony upoważniającego ją do skutecznego żądania stwierdzenia nieważności Decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 roku, podczas gdy przytoczony przepis daje podstawę do aktualizacji ewidencji gruntów w przypadku wykrycia błędnych informacji znajdujących się w przedmiotowej ewidencji. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie z udziałem skarżących i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do organu administracji publicznej do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. w sytuacji gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. tj. żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach o stwierdzenie nieważności (o ile nie są one wszczynane z urzędu) na podstawie art. 157 § 2 k.p.a., który przewiduje możliwość inicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji także na żądanie strony. O tym zaś, kto jest stroną postępowania rozstrzyga art. 28 k.p.a., z którego wynika, że stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istoty interesu prawnego należy zatem upatrywać w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz także każdy podmiot, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji. Interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. legitymuje się tylko taki podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy kwestionowana decyzja. Zaznaczyć należy, że interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego należącej do każdej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2013 r., sygn. II OSK 889/12) Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., aby jednak pozwalał uznać osobę za stronę postępowania administracyjnego, musi być normatywny, obiektywny, aktualny, własny, indywidualny, realny i konkretny (por. J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2010, s. 271; D. Całkiewicz, Interes prawny jako podstawa legitymacji procesowej strony w postępowaniu administracyjnym, "Studia Prawnoustrojowe" 2010, t. 13, s. 84-86; A.S. Duda, Interes prawny w polskim prawie administracyjnym, Warszawa 2008, s. 79). Stosownie do utrwalonego orzecznictwa stronami postępowania nieważnościowego są strony postępowania zwykłego oraz inne podmioty, mające interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności (tak Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2910/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 358/13, publ. CBOSA). Przyjmuje się więc, że prawo strony służy także innym podmiotom, które wykażą taki przymiot, w szczególności tym, które roszczą sobie prawo do gruntu objętego dotychczasową decyzją (przykładowo komunalizacyjną - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1716/10, publ. jw.). Interes prawny może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążącym się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Istnieje on więc wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym (p.m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1957/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 74/12, i cytowane tam orzecznictwo, dostępne jw.). Dlatego zagadnienie interesu prawnego, którego legitymacja procesowa jest pochodną, powszechnie w doktrynie i orzecznictwie uważane jest za zagadnienie o charakterze materialnoprawnym, bowiem warunkujący przymiot strony w postępowaniu administracyjnym interes prawny, zależny jest od istnienia przepisu materialnoprawnego, z którego można go wywieść (p. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1220/11 i z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 176/11, publ. jw. Postępowanie nieważnościowe, którego przeprowadzenia żądała skarżąca dotyczyło decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., dotyczącej aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], w zakresie danych określających pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], (dalej: działka ewidencyjna nr [...]), w oparciu o opracowaną mapę do regulacji stanu prawnego wykonaną w 2002 r. przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Technicznych "[...]" [...] oraz o ujawnieniu [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] jako władającego tą nieruchomością. W decyzji tej wskazano, iż zmiana ta (zmiana powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]) powstała w wyniku pomiaru i obliczeń wykonanych w oparciu o materiały źródłowe, podczas opracowywania mapy w/w działki celem uregulowania jej stanu prawnego. Nowa powierzchnia działki wynika z uwzględnienia powierzchni starej drogi (przehaczenie) oraz błędu obliczeniowego w operacie wywłaszczeniowym. Jak zasadnie wskazały organy z sentencji decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. wynika, że decyzją tą orzeczono jedynie o wprowadzeniu w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], zmian w zakresie danych określających pole powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] właśnie w związku z wykryciem błędnych informacji znajdujących się w przedmiotowej ewidencji coraz wykazaniu w tej ewidencji [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] jako władającego tą nieruchomością. Decyzja ta nie orzekała o zmianie danych ewidencyjnych określających przebieg granic działki ewidencyjnej nr [...], w związku z tym nie powodowała zmian w zakresie przebiegu linii granicznej także na odcinku graniczącym z działką ewidencyjną stanowiącą własność U. T. ani żadnej z działek wymienionych w skardze. Stanowisko organów znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, którego skarżąca skutecznie nie zakwestionowała. Za organem należy powtórzyć, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. aktualizująca informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej dla obrębu ewidencyjnego [...], dotyczyła pola powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] i oparta została na opracowanej mapie do regulacji stanu prawnego wykonanej w 2002 r. przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Technicznych "[...]" [...], która to mapa weszła w skład operatu technicznego "Regulacja stanu prawnego pasa drogowego Dz. [...] ob. [...]" zarejestrowanego w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod nr ewidencyjnym [...] (operat techniczny). Ze Sprawozdania technicznego z wykonania mapy sytuacyjnej do regulacji stanu prawnego (działka [...] obręb [...] gm. [...]) oraz ze znajdujących się w powołanym wyżej operacie technicznym dokumentów wynika, że dokonany pomiar opierał się m.in. na danych z operatu wywłaszczeniowego nr ew. [...]. W Sprawozdaniu technicznym stwierdzono m.in., że różnica powierzchni działki drogowej wynika z błędu w operacie wywłaszczeniowym i przehaczeniu granicy części starej drogi. Oba te odcinki zaznaczono na oddzielnych szkicach. Na kopii mapy ewidencyjnej (strona 70 operatu technicznego nr ew. [...]) kolorem żółtym zaznaczono błąd w operacie wywłaszczeniowym, tj. powierzchnię (...) - nie ujętą w operacie wywłaszczeniowym stanowiącą drogę i graniczącą z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...] i [...], co odzwierciedlono na mapie do regulacji stanu prawnego pasa drogowego (strona 83 operatu pomiarowego nr ew. [...]). Natomiast na kopii matrycy operatu wywłaszczeniowego nr ew. [...] kolorem żółtym zaznaczono powierzchnię wliczoną do powierzchni działki [...] (nie ujętą w operacie wywłaszczeniowym) graniczącą z działkami ewidencyjnymi nr [...], [...], [...] i [...], co również odzwierciedlono na mapie do regulacji stanu prawnego pasa drogowego (strona 83 operatu pomiarowego nr ew. [...]). Jak wynika z mapy do regulacji stanu prawnego pasa drogowego (strona 83 operatu pomiarowego nr ew. [...]) zarówno naprawienie błędu jak i przehaczenie nie dotyczyło działki ewidencyjnej nr [...]stanowiącej własność U. T.. Organy prawidłowo uznały, że przez wydanie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r. zmianie uległa jedynie powierzchnia działki ewidencyjnej nr [...], natomiast granice tej działki ewidencyjnej nie uległy zmianie, zatem zmianie nie uległy też granice działki ewidencyjnej nr [...]obręb ewidencyjny [...] stanowiącej własność U. T.. Podnoszone przez skarżącą także w skardze zarzuty i okoliczności nie dotyczą kwestii uregulowanych decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2002 r., orzekającą jedynie w zakresie informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków (w związku z wykryciem błędu) a dotyczących działki nr [...], które nie odnoszą się do nieruchomości stanowiącej własność skarżącej tj. działki nr [...], ani nie kształtują na nowo jej stanu prawnego. W niniejszej sprawie nie istniała norma prawna, która regulowałaby aktualny i realny interes prawny skarżącej do wszczęcia postępowania nieważnościowego względem przywołanej decyzji. Organy obu instancji zatem prawidłowo ustaliły, że skarżąca nie mogła być uznana za stronę tego postępowania. W konsekwencji organy prawidłowo odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...]. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy administracji publicznej w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosowały zarówno przepisy procedury administracyjnej, jak i prawa materialnego, a powody podjętych rozstrzygnięć, wbrew stanowisku skarżącej, wyczerpująco przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Tym samym zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.