IV SA/Po 225/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. D. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. D. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z [...] lutego 2018 r. spółka C. D. Sp. z o.o. z siedzibą w P., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie usunięcia drzew bez wymaganego zezwolenia składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku strona wskazała, iż wykonanie decyzji spowoduje pogłębienie trudności w płynności finansowej, a nawet może spowodować konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i doktrynie konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku stosownymi twierdzeniami oraz dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności p.p.s.a. nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienia NSA: z 26.11.2007 r., II FZ 338/07; z 29.05.2009 r., I FZ 148/09; z 10.12.2010 r., II FZ 536/10; z 01.03.2011 r., II FZ 17/11; z 08.10.2013 r., II OZ 839/13; z 13.08.2009 r., I OZ 779/09; z 03.12.2009 r., I OZ 1101/09; z 06.05.2014 r., I OZ 341/14; z 12.08.2008 r., II GZ 177/08; z 17.11.2010 r., II GZ 345/10 i II GZ 346/10; z 29.11.2010 r., II GZ 337/10; por. też B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 15 do art. 61). Decyzją objętą skargą w niniejszej sprawie wymierzono skarżącej karę za usunięcie drzew bez wymaganego pozwolenia. Strona uzasadniając wniosek wskazała, iż wykonanie decyzji spowoduje pogłębienie trudności w płynności finansowej, a nawet może spowodować konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że skarżąca powołując się na powyższe nie przedstawiła jakiejkolwiek dokumentacji wskazującej na ograniczone możliwości finansowe ani przyczyn, ze względu na które uiszczenie nałożonej kary spowoduje po stronie spółki znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Przyjęcie, iż uszczuplenie finansów spowodowane wypłatą środków mogłoby skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji, byłoby możliwe jedynie wówczas, gdyby zagrażało funkcjonowaniu skarżącej. Podkreślić należy, iż uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie wystarczy tylko gołosłowne wskazanie, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Uprawdopodobnienie faktów z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może opierać się na samym tylko twierdzeniu strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale dowodowym, pozwalającym wyrobić sobie stanowisko. Tymczasem skarżąca do wniosku nie załączyła żadnej dokumentacji, z której wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a przede wszystkim dokumentacji wskazującej, iż uiszczenie kary spowoduje "pogłębienie trudności finansowych". Skoro Sąd nie ma wiedzy, w jakiej sytuacji finansowej jest skarżąca spółka, to tym samym nie ma podstaw do dokonania oceny, czy konieczność uiszczenia kary spowoduje pogłębienie trudności płatniczych. Na marginesie rozważań należy wskazać, że nie mogły odnieść skutku te argumenty strony skarżącej, które opierały się na podkreślaniu wad zaskarżonej decyzji. Sąd na etapie sprawy, w którym następuje rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie do niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (por. postanowienia NSA: z 03.07.2014 r., II OZ 661/14; z 08.05.2014 r., II OZ 428/14; por. też por. też B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, uw. 13 do art. 61). Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.