I SA/Po 275/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wójt Gminy [...] decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...], określił "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: "spółka" lub "skarżąca") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie [...] zł. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2015 r. spółka podała w pkt F - "informacja o przedmiotach zwolnionych" grunty zadrzewione o pow. [...] ha - wykorzystywane w działalności rolniczej. W ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę [...] nieruchomości podane przez spółkę stanowią: - działka nr [...], obręb P., zaklasyfikowana jako użytek [...] w części o pow. [...] ha; - działka nr [...], obręb C., zaklasyfikowana jako użytek [...] o pow. [...] ha; - działka nr [...], obręb P. , zaklasyfikowana jako [...] w części o pow. [...] ha. Wobec tego organ uznał, że ww. nieruchomości powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, a nie objęte zwolnieniem. Pismem z [...] września 2019 r. spółka wystąpiła do Starosty [...] o sprostowanie zapisów w ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany klasyfikacji ww. działek na grunty rolne [...] i grunty rolne zabudowane [...] (dotyczy działki nr [...] w części), na łąki (dotyczy działki nr [...]w części) oraz na grunty zadrzewione i zakrzewione [...] (dotyczy działki nr [...] ). W piśmie z [...] października 2019 r. spółka wyjaśniła, że na ww. gruntach od wielu lat faktycznie prowadzona jest działalność rolnicza. Działka nr [...], obręb P., stanowi faktycznie użytki rolne obejmujące teren fermy [...]; działka nr [...], obręb P., stanowi użytki rolne - łąki; działka nr [...], obręb C., stanowi działkę w całości porośniętą drzewami. Działki te spółka wykorzystuje rolniczo na podstawie umowy dzierżawy z [...] stycznia 2013 r., nr [...] zawartej z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w [...] (dalej jako: "KOWR"). Umową zostały objęte grunty po zlikwidowanym OHZ [...] i wcześniej też służyły produkcji rolniczej. Spółka wskazała, że zleciła weryfikację zapisów w ewidencji gruntów i budynków i wykonanie klasyfikacji gleboznawczej w celu doprowadzenia do zgodności stanu faktycznego na gruncie ze stanem ujawnionym w ewidencji. Z uwagi na powyższe, spółka zwróciła się do organu o zawieszenie postępowania do czasu wyjaśnienia i zweryfikowania stanu faktycznego przez Starostę [...]. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. organ I instancji odmówił zawieszenia z urzędu, wszczętego postępowania wskazując, że decyzja Starosty [...] co do zmiany oznaczenia klasoużytków dla działek będących przedmiotem niniejszego postępowania dotyczyłaby stanu bieżącego, a nie 2015 r. Organ ustalił, że właścicielem ww. działek gruntu jest Skarb Państwa w zasobie KOWR, natomiast spółka jest dzierżawcą tych nieruchomości na podstawie umowy dzierżawy z [...] stycznia 2013 r. W księdze wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...]. dla działki [...], obręb P. określono sposób korzystania - lasy. Natomiast działka [...], obręb P. i działka [...], obręb C. nie mają założonych ksiąg wieczystych. Z zapisów KRS spółki wynika, że wiodącym przedmiotem jej działalności jest chów i hodowla [...] oraz pozostałych organizmów wodnych w wodach śródlądowych ([...]), produkcja wyrobów z mięsa, włączając wyroby z mięsa drobiowego ([...]), uprawy rolne połączone z chowem i hodowlą zwierząt (działalność mieszana) ([...]) wraz z działalnością usługową wspomagającą produkcję roślinną oraz chów i hodowlę zwierząt gospodarskich. W piśmie złożonym do organu w dniu [...] stycznia 2020 r. spółka podała, że faktyczne wykorzystanie działek [...] i [...], obręb P. i działki [...], obręb C. potwierdza, że działki te stanowią nieużytki i tereny zadrzewione, użytki rolne lub lasy. Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodów z oględzin nieruchomości oraz zeznań świadków, a także wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego o wydruk z KW [...], uproszczony wypis z rejestru gruntów z [...] grudnia 2019 r. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r. organ odmówił przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości wskazując, że wyjaśnił już, na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków, jakie oznaczenie klasoużytków miały działki w 2015 r. Jednocześnie organ stwierdził, że przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości potwierdziłoby jedynie sposób użytkowania przedmiotowych działek na chwilę obecną, co nie ma znaczenia dla sprawy. Przesłuchana w charakterze świadka G.L. – zatrudniona w spółce na stanowisku księgowej, zeznała, że spółka wykorzystuje dzierżawione od KOWR działki na cele rolnicze, z wyjątkiem tych części, które są zakrzewione. Deklaracje podatkowe były sporządzane na podstawie faktycznego wykorzystywania gruntów. Świadek wskazała także, że na początku dzierżawy prezes spółki wystąpił do KOWR o zmianę klasyfikacji gleboznawczej dzierżawionych gruntów. Mając na względzie poczynione w sprawie ustalenia organ I instancji stwierdził, że jest związany danymi z ewidencji gruntów i budynków. W kwestii wysokości podatku organ ustalił, że ww. grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę. W ocenie organu, przedmiot działalności spółki mieści się w pojęciu działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt. Oznacza to, że spółka nie prowadziła w 2015 r. działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm. – w skrócie: "u.p.o.l."). W konkluzji poczynionych ustaleń organ I instancji stwierdził, że przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że spółka w okresie od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. była dzierżawcą nieruchomości - gruntów: 1) działki nr [...], obręb P., użytek [...] w części o powierzchni [...] ha, 2) działki nr [...], obręb C., użytek [...] o powierzchni [...] ha oraz 3) działki nr [...], obręb P., użytek [...] w części o powierzchni [...] ha, od których wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. wynosi: - od gruntów pozostałych, od powierzchni: [...] m2 x 0,20 zł = [...] zł. W odwołaniu z [...] lipca 2020 r. spółka wniosła o uchylenie powyższej decyzji zarzucając organowi I instancji naruszenie: art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) i pkt 10 u.p.o.l., art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l., § 1 Uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2015 rok, a także art. 120, art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 140. art. 180 § 1, art. 181 w zw. z art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 191, art. 194 w zw. z art. 181, art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – w skrócie: "o.p."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo uznał, że podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym, czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków, o czym stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 725 - w skrócie: "p.g.k."). Nie znajdując podstaw do uwzględnienia podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących naruszenia przepisów o. p. SKO stwierdziło, że organ I instancji swoją decyzję oparł o wskazane w niej podstawy prawne i podjął niezbędne działania mające na celu załatwienie sprawy w terminie, przeprowadzając postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto SKO wskazało, że podjęte przez organ I instancji działania mające na celu określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego spółki zgodnie z przepisami prawa nie mogą być interpretowane jako brak zaufania do organów. SKO zaznaczyło także, że spółka była informowana o wszystkich czynnościach podejmowanych w toku postępowania przez organ I instancji. W skardze z [...] lutego 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie powyższej decyzji SKO w Poznaniu oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wniosła także o przeprowadzenie przez Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."), dowodów z dokumentów dołączonych do zażalenia z [...] grudnia 2019 r. oraz znajdujących się w aktach sprawy nr [...] oraz dołączonych do zażalenia z [...] października 2020 r. złożonego w niniejszej sprawie w postaci: 1) pisma strony z [...] września 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 2) pisma Starosty [...] z [...] października 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 3) wniosku strony z [...] listopada 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 4) zawiadomienia Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 5) postanowienia z [...] listopada 2019 r., nr [...] - w aktach sprawy nr [...], 6) wezwania z [...] września 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 7) pisma strony z [...] października 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 8) zażalenia z [...] grudnia 2019 r. - w aktach sprawy nr [...], 9) decyzji SKO z [...] marca 2020 r., nr [...] - w aktach sprawy nr [...], 10) wypisów z rejestru gruntów z 2019 r., 11) wydruków z księgi wieczystej, 12) decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], 13) decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2020 r.,nr [...], 14) decyzji Starosty [...] z [...] września 2020 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) prawa materialnego mającego wpływ na w/w rozstrzygnięcie, w tym w szczególności: a) art. 2 ust. 2, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) i pkt 10 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy nieruchomości objęte sprawą podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości z uwagi na to, że są objęte nieużytkami i zadrzewione, a także stanowią użytki rolne lub lasy, ' b) art. 3 ust. 1 pkt 4, art. 4, art. 5, art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy nieruchomości objęte sprawą podlegają zwolnieniu od podatku od nieruchomości z uwagi na to, że są objęte nieużytkami i zadrzewione, a także stanowią użytki rolne lub lasy, c) § 1 Uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 rok (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2014 r. poz. 5517) przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik korzysta z zwolnienia od podatku od nieruchomości, 2) przepisów postępowania podatkowego mającego wpływ na wynik sprawy, w tym: a) art. 120 o.p. poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie wszystkich przepisów prawa jakie organy podatkowe winny w niniejszej sprawie zastosować, b) art. 121 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów podatkowych w sytuacji, gdy organ podatkowy przez prawie 6 lat (od 2013 r. skarżąca dzierżawi nieruchomości), w trakcie których skarżąca składała deklaracje podatkowe nie kwestionował tych deklaracji i po tak długim czasie podejmuje czynności dopiero we wrześniu 2019 r. zamiast wszcząć od razu postępowanie podatkowe wysyła do strony pismo wzywające do korekty deklaracji podatkowych, które w ocenie organu strony są prawidłowe, c) art. 122 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie w toku postępowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, tj. brak zawieszenia postępowania w celu uzyskania zagadnienia wstępnego innego organu, tj. Starosty [...] niezbędnego do należytego rozstrzygnięcia sprawy, d) art. 140 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie strony w terminie o upływie miesięcznego okresu do rozstrzygnięcia sprawy, do czego organ podatkowy był zobowiązany, e) art. 180 § 1, art. 181 w zw. art. 187 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie bowiem organy podatkowe są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a Wójt Gminy [...], a następnie SKO pominęły treść pisma strony z [...] października 2019 r., w którym skarżąca informowała o konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i informowała o wykorzystaniu nieruchomości na cele rolnicze, czego organ nie zweryfikował, nie przeprowadzając oględzin w sprawie, f) art. 188 w zw. z art. 191 o.p. poprzez ich niezastosowanie, bowiem organy nie uwzględniły żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Starostę [...], który podjął czynności przez upoważnionego klasyfikatora gruntów w celu stwierdzenia wykorzystania nieruchomości i zmiany klasyfikacji gruntów na taką w jakiej są przedmiotowe grunty wykorzystywane, przez co organ podatkowy nie ocenił sprawy na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, g) art. 194 § 3 w zw. z art. 181 o.p. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy strona obaliła dowód z dokumentu w postaci danych z ewidencji gruntów i budynków poprzez przedłożenie dowodu z księgi wieczystej oraz odmiennego w treści wypisy z KW [...]. z wypisów z rejestru gruntów z 2019 r. oraz poprzez dowód z zeznań świadków, h) art. 200 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niewyznaczenie stronie przez organ II instancji 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przez co naruszono prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, i) art. 207 o.p. poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzygnięcie co do istoty całej prowadzonej w toku postępowania podatkowego, j) art. 201 § 1 pkt 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niezawieszenie postępowania w sytuacji gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ - Starostę [...], o czym strona informowała organ w piśmie z [...] października 2019 r., co organ uznał za uzasadnione w sprawie [...] zawieszając z urzędu postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2019 r. W argumentacji skargi skarżąca podniosła, że uzasadnienie przedstawione przez organ II instancji byłoby adekwatne w sytuacji gdyby skarżąca nie podjęła działań w celu zmiany w ewidencji klasyfikacji gruntów. Skarżąca podjęła jednak działania zmierzające do zmiany w ewidencji gruntów, o czym informowała organ I instancji wielokrotnie, w tym w pismach i wyjaśnieniach składanych w sprawie oraz w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych za lata 2014, 2015, 2016, 2017 i 2019 oraz w trakcie zeznań prezesa i księgowej. Organ I instancji naruszając przepisy postępowania nie zawiesił postępowania podatkowego wydając decyzję z [...] czerwca 2020 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organy obu instancji bezpodstawnie przyjęły, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą na zajmowanych nieruchomościach znajdujących się w Gminie [...], podczas gdy skarżąca prowadzi na tych nieruchomościach jedynie działalność rolniczą, a część z tych nieruchomości to nieużytki i tereny zadrzewione. W związku z tym skarżąca od 2013 r. w ramach deklaracji podatku od nieruchomości uwzględnia jako zwolnione od podatku działki położone w obrębie P. nr [...], nr [...] oraz obręb P. oraz działka nr [...] obręb C. Skarżąca zwróciła także uwagę, że organ powołał się na zawarcie przez nią umowy dzierżawy, jako podstawy opodatkowania, a nie uwzględnił zwolnienia przedmiotowego związanego z faktycznym wykorzystaniem nieruchomości, a także nie uwzględnił przedstawionego w tym zakresie materiału dowodowego, w tym nie przeprowadził dowodów z: decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], decyzji Starosty [...] z 12 lutego 2020 r., nr [...] oraz decyzji Starosty [...] z [...] września 2020 r., nr [...], które mają znaczenie w sprawie. W odpowiedzi na skargę SKO [...] podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z [...] marca 2021 r. skarżąca rozszerzyła zarzuty skargi o zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżąca, w sytuacji, gdy taki sposób zastosowania w/w przepisów jest niezgodny Konstytucją RP o czym stanowi wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. o sygn. SK 39/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii wymiaru skarżącej podatku od nieruchomości za 2015 r. Głównym przedmiotem sporu jest zasadność opodatkowania przez organy gruntów wykorzystywanych przez skarżącą w działalności rolniczej, które skarżąca kwalifikowała dotychczas jako grunty objęte zwolnieniem podatkowym na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W toku postępowania skarżąca wyjaśniła, że na przedmiotowych gruntach od wielu lat faktycznie prowadzona jest działalność rolnicza. Działka nr [...] stanowi faktycznie użytki rolne obejmujące teren fermy [...]; działka nr [...] stanowi użytki rolne – łąki, a działka nr [...] stanowi działkę w całości porośniętą drzewami. Działki te spółka wykorzystuje rolniczo na podstawie umowy dzierżawy z [...] stycznia 2013 r. zawartej z KOWR. Skarżąca podniosła, że wykorzystuje dzierżawione od KOWR działki na cele rolnicze, z wyjątkiem tych części, które są zakrzewione, a deklaracje podatkowe były sporządzane na podstawie faktycznego wykorzystywania gruntów. Organy podatkowe opierając się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków przyjęły ostatecznie, że sporne grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (działki nr [...] i nr [...] jako użytek [...], działka nr [...] jako użytek [...].) i nie są objęte zwolnieniem podatkowym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić należy, że postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych ma na celu ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w kontekście określonej normy materialnego prawa podatkowego. Postępowanie dowodowe w sprawach podatkowych nie jest celem w samym sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa podatkowego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 2 września 2014 r., I SA/Bd 682/14). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (tak NSA w wyroku z dnia 14 lutego 2013 r., I GSK 363/12, LEX 1356919; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., II OSK 1490/11, LEX nr 1286271). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że punktem wyjścia dla analizy reguł postępowania podatkowego jest zasada wyrażona w art. 120 o.p. zgodnie z którą, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, stanowiąca konkretyzację normy konstytucyjnej zawartej w art. 7 Konstytucji RP. Zgodnie natomiast z art. 125 § 1 o.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Należy podkreślić, że w myśl art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Na podstawie art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Przepisy te stanowią konkretyzację zasady prawdy materialnej, przewidzianej w art. 122 o.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1212/11). Zgodnie z art. 180 § 1 o.p. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei na podstawie powołanego już art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zgodnie zaś z art. 192 o.p. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Odnosząc się zarzutu nie wyjaśnienia dokładnego okoliczności faktycznych sprawy, Sąd zwraca uwagę, że organy podatkowe nie kwestionowały co do zasady faktycznego stanu spornych nieruchomości, w tym sposobu wykorzystywania jej przez skarżącą. Organy uznały natomiast, że stan ten nie może być miarodajny dla zastosowania przepisów ustawy podatkowej, albowiem w tym zakresie organy powołały się na wiążącą moc danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Zasadnie natomiast skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 o.p. , art. 180 o.p. i art. 181 o.p. w zakresie, w jakim organy nie uzupełniły stanu faktycznego sprawy o dane dotyczące kwalifikacji gleboznawczej ww. gruntów wynikające z powołanych przez skarżącą trzech decyzji Starosty [...]: z [...] lipca 2020 r., nr [...], z [...] lutego 2020 r., nr [...], z [...] września 2020 r., nr [...], wydanych jeszcze w toku postępowania odwoławczego. Powyższe uchybie jest konsekwencją nie zastosowania w sprawie art. 201 § 1 pkt 2 o.p. (o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia). Wobec oparcia się przez organy podatkowe przy określeniu zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, na wstępie rozważań wyjaśnić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, wielokrotnie rozważano rolę ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatków w kontekście brzmienia art. 21 ust.1 p.g.k., zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przy tym, w orzecznictwie tym dość powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego - stosownie do przywołanej regulacji - organ podatkowy nie może samodzielnie, na przykład, dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych – niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Może to mieć miejsce w sytuacji, gdy oparcie się na danych ewidencyjnych pozostawałoby w sprzeczności z innymi bezwzględnie obowiązującymi regulacjami prawnymi (np. zawartymi w ustawie o księgach wieczystych i hipotece) lub też musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku. Uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, podatku rolnego lub podatku leśnego, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art.180 § 1 w związku z art.194 § 3 o.p. A zatem, dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Co do zasady postępowanie podatkowe, czy też postępowanie przez sądem administracyjnym, nie stanowi drogi prawnej ustalenia, kwestionowania lub weryfikowania oznaczenia i powierzchni nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 20 lipca 2016 r., II FSK 1840/14, i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 3 lipca 2018 r., II FSK 1635/16). Podkreślić ponadto należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p. Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Oznacza to, że przeciwdowód może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym. Również w tym postępowaniu można wykazać, że dane z ewidencji nie są zgodne ze stanem rzeczywistym (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2016 r., II FSK 2521/15), wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., II FSK 3635/16). W sytuacji istotnej rozbieżności między stanem rzeczywistym, a zapisami ewidencji gruntów i budynków, tut. Sąd zwracał uwagę, że jakkolwiek w postępowaniu podatkowym organy podatkowe nie mogą kwestionować zasadności dokonanej przez właściwy organ ewidencyjny klasyfikacji użytku nieruchomości, to wobec istotnych sprzeczności tych danych z ustalonym w postępowaniu podatkowym stanem faktycznym, organ podatkowy nie może bezkrytyczne powoływać się na zasadę związania danymi ewidencyjnym, jeżeli może to prowadzić to do wydania rozstrzygnięć, które w istotny sposób mogą naruszyć prawo. Mając na uwadze przywołane wyżej wyjątki od zasady związania danymi ewidencyjnymi, sformułowanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, Sąd przyjął, że taki wyjątek zachodzi w sytuacji, gdy oparcie się wyłącznie na danych ewidencyjnych uniemożliwia prawidłowe zastosowanie właściwych przepisów ustawy podatkowej (np. wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 28 lutego 2018 r., I SA/Po 1176/17, z dnia 16 listopada 2017 r., I SA/Po 709/17). W judykaturze wyrażono pogląd, który Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w pełni podziela, zgodnie z którym, należy sprzeciwić się takiemu rozumieniu art. 21 ust. 1 p.g.k., które prowadziłoby do wydania przez organ podatkowy rozstrzygnięć na podstawie ewidencji gruntów niezgodnej ze stanem rzeczywistym a równocześnie z oczywistym pokrzywdzeniem podatnika. W okolicznościach konkretnej sprawy WSA w Szczecinie zasadnie podkreślił, że nie można czynić z aspektów formalnych celu samego w sobie, nie dostrzegając w tle jednostki i jej praw, zapominając, że procedura (w tym przypadku procedura zmiany danych w ewidencji i skutek zmian) jest jedynie swoistym instrumentarium dla realizacji norm prawa materialnego, w tym także dla ochrony podstawowych praw i wolności jednostek. Nawiązując do ustalonych w tamtej sprawie bezspornych okoliczności faktycznych Sąd ten stwierdził, że skutki finansowe (podatkowe) błędów i zaniedbań podmiotów publicznych (w tym organów ewidencyjnych i państwowego właściciela nieruchomości) nie mogą obciążać osób (dzierżawców) nieświadomych dokonywanych (nieuzasadnionych) zmian w ewidencji, którym z tego powodu nie można zarzucić żadnego zaniedbania. Z podanych względów niedopuszczalne byłoby też obciążanie tych podatników podatkiem od nieruchomości także za okres trwania zainicjowanego przez nich postępowania ewidencyjnego, zakończonego przywróceniem prawidłowego oznaczenia gruntu (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 kwietnia 2018 r., I SA/Sz 18/18). W kontekście tożsamych okoliczności faktycznych jak w sprawie o sygn. akt. I SA/Sz 18/18, NSA stwierdził z kolei, że formalistyczna wykładnia art. 21 p.g.k. nie może prowadzić do ograniczenia fundamentalnej dla postępowania podatkowego zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej). NSA wskazał także, że jakkolwiek organy podatkowe są zobowiązane do przestrzegania zasady praworządności (zob. art. 7 Konstytucji RP, którego konkretyzację w odniesieniu do postępowania podatkowego stanowi art. 120 Ordynacji podatkowej), to winny brać pod uwagę również zasady sprawiedliwości społecznej, które w myśl art. 2 Konstytucji RP winny być urzeczywistniane przez Rzeczpospolitą Polską. Niemożliwe do pogodzenia z zasadami sprawiedliwości społecznej jest natomiast przerzucanie na podatnika konsekwencji działań organów administracji publicznej dokonywanych z naruszeniem prawa. W konkluzji NSA uznał, że skoro organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów potwierdził bezpodstawność uprzedniej zmiany w ewidencji gruntów, jak również naruszenie prawa przy dokonywaniu tej zmiany, w konsekwencji czego dokonano następczej aktualizacji ewidencji, to organ podatkowy w sprawie podatku od nieruchomości jest władny - mając na uwadze zasadę prawdy obiektywnej - przyjąć, że dany grunt posiadał klasyfikację wprowadzoną w wyniku aktualizacji ewidencji, także przed jej dokonaniem (wyrok NSA z dnia 13 września 2018 r., II FSK 552/18). Jakkolwiek w okolicznościach faktycznych tej sprawy brak jest uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że ujawnienie w ewidencji gruntów użytku "[...]" i "[...]" nastąpiło z naruszeniem prawa, to bezsporna i nie kwestionowana przez organy podatkowe jest okoliczności faktycznego wykorzystania przedmiotowych gruntów dla celów działalności rolniczej oraz fakt, że część tych gruntów stanowią użytki rolne (łąki), a część porośnięta jest drzewami. Z tych względów kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy okazały się fakty i okoliczności wynikające z wymienionych wyżej trzech decyzji Starosty [...] wydanych w przedmiocie ustalenia klasyfikacji gleboznawczej gruntów, z których wynika, że dla działki nr [...] dotychczas ujawniony w ewidencji użytek "[...]" zmieniono na "[...] – [...]", dla działki nr [...] dotychczasowy użytek "[...]" zmieniono na "[...]", a w przypadku działki nr [...], decyzja Starosty [...] z [...] września 2020 r. potwierdza stan dotychczasowy, przy czy w ramach tego stanu w ogóle nie wymieniono użytku " [...]" (jak przyjęły to organy podatkowe). Mając powyższe na uwadze Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 o.p., a Ordynacja podatkowa dopuszcza możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym. Oznacza to, że przeciwdowód – jak już wyżej zaznaczono - może być przeprowadzony także w postępowaniu podatkowym. Zagadnienie wpływu przeciwdowodów na wynik postępowania podatkowego analizowany był w piśmiennictwie, właśnie w kontekście koniecznej zmiany danych ewidencyjnych, aby zgodne były one z rzeczywistym stanem nieruchomości, istniejącym już w przeszłości, ale nie znajdującym odzwierciedlenia w ewidencji gruntów i budynków. Szczególnie dotyczy to sytuacji, w której podatnik jeszcze w toku postępowania inicjuje postępowanie przed organem ewidencyjnym, ale nie ma wpływu na czas trwania tego postępowania, które może trwać nawet kilka lat, a wcześniej doszło już do wydania przez organ podatkowy decyzji w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości, która stała się ostateczna. W piśmiennictwie wyrażono pogląd, że w takiej sytuacji podatnikowi przysługuje instrument w postaci żądania wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Jeżeli bowiem ewidencja gruntów i budynków jest źródłem urzędowych informacji faktycznych, to skorygowanie tych danych, przybierające postać usunięcia pierwotnego błędu, należy traktować jako formalne potwierdzenie istnienia okoliczności faktycznych w określonej przeszłości. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że organ podatkowy w dacie wydania decyzji mógł kierować się wyłącznie informacjami jakie wówczas ujawnione były w ewidencji (por. S.Bogucki, K.Winiarski, "Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych", Podatki i opłaty lokalne, 2/2015, s. 18). W tym kontekście zauważyć należy, że skarżąca zainicjowała jeszcze w toku postępowania przed organem I instancji postępowanie przed Starostą [...] i dwukrotnie (także w postępowaniu odwoławczym) domagała się zawieszenia postępowania w sprawie, powołując się na przeciwdowody w postaci: treści księgi wieczystej KW nr [...], wypisów z rejestru gruntów z 2013 r. i z 2019 r., zeznań świadków: G.L. i R.K. Uzasadniając zawarty w odwołaniu wniosek o zawieszenie postępowania skarżąca zwróciła uwagę, że powołanie się przez organ podatkowy na skuteczność wpisów w ewidencji gruntów "na przyszłość", nie może mieć rozstrzygającego znaczenia, jeżeli strona wykazuje za pomocą przeciwdowodów, że nieruchomość wykorzystywana jest na cele rolnicze, jako lasy i nieużytki. Zdaniem Sądu charakter przeciwdowodów mają niewątpliwie powołane wyżej trzy decyzje Starosty [...], które wydane zostały w toku postępowania odwoławczego, a zatem byłyby to kolejne przeciwdowody, do których powinien ustosunkować się organ II instancji, który zgodnie z zasadą dwuinstancyjnego postępowania podatkowego (art. 127 o.p.) rozpoznaje sprawę merytorycznie po raz drugi. Taka sytuacja jednak w sprawie nie wystąpiła, ponieważ organ odwoławczy odmówił zawieszenia postępowania w tej sprawie do czasu wydania decyzji przez Starostę [...] uznając, że nie będą one miały znaczenia dla wyniku postępowania w niniejszej sprawie, skoro nowy stan ujawniony w ewidencji wywołuje skutki "na przyszłość". Odnosząc się w tym kontekście do zarzutu nie zastosowania przez organ odwoławczy art. 201 § 1 pkt 2 o.p. przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, stanowiąc przesłankę negatywną jurysdykcyjnego postępowania podatkowego. Z powołanego przepisu wynika, że na zagadnienie wstępne składają się następujące elementy konstrukcyjne: 1) wyłania się ono w toku postępowania podatkowego, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, zatem zagadnienie wstępne musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie wstępne jest to zatem pewna kwestia o charakterze otwartym (tzn. jeszcze nie przesądzona), której treścią może być wypowiedź odnośnie uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne. Zagadnienie wstępne wiąże się z sytuacją, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej, to jest z sytuacją, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, zaś ocena tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło), należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2015 r., II GSK 2315/13). Możliwość zawieszenia w części postępowania podatkowego potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał m.in., że nie można analizowanego tu przepisu interpretować w oderwaniu od konstrukcji podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy. Każdy z wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. składników majątkowych (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część związana z prowadzeniem działalności gospodarczej) jest odrębnym, samodzielnym przedmiotem opodatkowania. Każdy z tych samodzielnych przedmiotów opodatkowania (wraz ze stroną podmiotową opodatkowania) konstytuuje odrębne zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie jest oparte na konstrukcji łącznego zobowiązania Oznacza to, że w przypadku zaistnienia przesłanki o której mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w stosunku do części przedmiotów opodatkowania literalna treść powyższego przepisu nie stoi na przeszkodzie aby częściowo zawiesić postępowanie. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z odrębnością i samodzielnością przedmiotów opodatkowania w podatku od nieruchomości (wyrok NSA z dnia 3 marca 2017 r., II FSK 288/15). W kwestii dopuszczalności zawieszenia postępowania podatkowego wypowiedział się tut. Sąd w sprawie, w której występowała rozbieżność między faktycznym sposobem użytkowania części obiektu budowlanego (budynku), którego zmiana nastąpiła zgodnie z ustawą Prawo budowlane, a treścią ewidencji gruntów i budynków, przy czym usunięcia tej rozbieżności poprzez aktualizację ewidencji organ ewidencyjny winien był dokonać z urzędu (niezwłocznie, ale nie później niż wciągu 30 dni). Sąd uznał wówczas, że organ podatkowy powinien zawiesić postępowanie do czasu dokonania zmian w ewidencji bądź wydania ostatecznej decyzji o odmowie dokonania wpisu. Brak wydania takiego postanowienia nie tylko narusza art. 201 § 1 pkt 2 o.p., ale także zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 o.p. (prawomocny wyrok z 5 lipca 2017 r., I SA/Po 97/17). W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę, pogląd ten należy odnieść także do okoliczności faktycznych tej sprawy. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania ponownie podkreślić należy, że w piśmiennictwie dopuszcza się sytuację, w której skorygowanie danych ewidencyjnych, należy traktować jako formalne potwierdzenie istnienia okoliczności faktycznych w określonej przeszłości. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, że organ podatkowy w dacie wydania decyzji mógł kierować się wyłącznie informacjami jakie wówczas ujawnione były w ewidencji. Jeżeli zatem skarżąca sygnalizowała organom podatkowym w toku postępowania, że w sprawie występuje istotna rozbieżność między stanem rzeczywistym nieruchomości, a klasyfikacją przyjętą w ewidencji gruntów, co wykazywała powołując przeciwdowody, a jednocześnie zainicjowała postępowanie przed właściwym organem w celu przywrócenia zapisów w ewidencji odpowiadającym stanowi rzeczywistemu nieruchomości, to organ powinien zastosować w takiej sytuacji przepis art. 201 § 1 pkt 2 o.p. i zawiesić postępowanie w sprawie. Jak wynika z analizy biegu postępowania odwoławczego w tej sprawie, gdyby organ zawiesił postępowanie, to bez zbędnej zwłoki uzyskałby możliwość uzupełnienia postępowania dowodowego o dokumenty urzędowe, o istotnym znaczeniu dla wyniku sprawy. Konsekwencją naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 o.p było przedwczesne wydanie orzeczenia w tej sprawie i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. W tym zakresie Sąd podzielił zarzuty naruszenia tych przepisów zawarte w pkt 1 lit. a)-c) petitum skargi. Naruszenie tych przepisów uzasadnia także słuszność zarzutu naruszenia art. 121 § 1 o.p. Nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy dodatkowa argumentacja skarżącej, nawiązująca do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r. (SK 39/19). Co do zasady należy zgodzić się ze skarżącą, że w świetle tego wyroku, organy podatkowe orzekające w przedmiocie podatku od nieruchomości posiadanych przez podmiot gospodarczy powinny badać, czy nieruchomości i budynki są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Ta kwestia nie była jednak przedmiotem sporu w tej sprawie, a organy podatkowe zgodnie przyjęły, że skarżąca nie była w 2015 r. przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ponieważ przedmiot działalności skarżącej mieści się w pojęciu działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt ( s. [...] dec. I inst.) Sąd uwzględnił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. zawarty w skardze wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów – powołanych wyżej trzech decyzji Starosty [...]. Sąd oddalił natomiast wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów, które znajdują się w aktach administracyjnych (wnioski z punktów [...] do [...], s. [...] skargi). Sąd nie znalazł podstaw do przeprowadzenia dowodów z tych dokumentów przede wszystkim na jego zbędność, skoro wskazane dowody były przedmiotem postępowania i oceny przez organem odwoławczym, a także wobec stwierdzenia braku przesłanki "istotnych wątpliwości", których wyjaśnienie byłoby niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Ponadto zauważyć należy, że co do zasady, sąd administracyjny nie powinien przeprowadzać środków dowodowych i dokonywać ustaleń, które miałyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, a jeżeli zachodzi potrzeba dokonania ustaleń, które mają służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu, sąd powinien uchylić zaskarżoną decyzje i wskazać organowi zakres postępowania dowodowego, które organ ten powinien uzupełnić (por. wyrok NSA z dnia 7 lutego 2001 r., V SA 671/00). Z uwagi na obszerną argumentację skargi, Sąd odniósł się do tych kwestii spornych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 2474/15). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy uzupełni materiał dowodowy o powołane wyżej decyzje Starosty [...] z [...] lutego 2020 r., [...] lipca 2020 r. i z [...] września 2020 r., a ponadto uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną co do wykładni i zastosowania, w okolicznościach faktycznych tej sprawy, art. 21 ust.1 p.g.k. Następnie organ ponownie rozważy zasadność zastosowania w sprawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 oraz art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).