II SA/Ol 459/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2024 r. sprawy ze skargi I. P. i M. P. na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie rozbiórki wybudowanego w klatce schodowej stropu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. zasądza od Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz I. P. i M. P. solidarnie kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 27 grudnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczytnie (dalej: "PINB") nakazał I. i M.P. (dalej: "skarżący") oraz M.K. (dalej: "uczestnik"), rozebrać strop wybudowany w klatce schodowej budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce [...] . W uzasadnieniu PINB podał, że w wyniku przeprowadzonej 7 czerwca 2022 r. kontroli ww. budynku ustalono, że prace zostały wykonane bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia i nie były nadzorowane przez osobę mającą odpowiednie uprawnienia budowlane. Zgodnie z oświadczeniem obecnych współwłaścicieli, inwestorem przedmiotowych prac był poprzedni właściciel. W trakcie oględzin PINB nie stwierdził ugięć i pęknięć wykonanych elementów. W trakcie kontroli 8 listopada 2022 r. zmierzono strop i ustalono, w jakiej konstrukcji został on wykonany. Organ nie stwierdził nadmiernych ugięć ani pęknięć ściany bądź innych uszkodzeń. PINB ocenił, że skoro w piśmie z 10 listopada 2022 r. uczestnik zażądał wydania nakazu rozbiórki stropu, to żądanie to jednoznacznie wskazuje brak jego zgody na legalizację samowoli budowlanej polegającej na przebudowie budynku mieszkalnego (budowa stropu w klatce schodowej). Ze względu na brak możliwości wykazania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (brak zgody jednego z właścicieli) nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem przez legalizację wykonanej przebudowy. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu skarżący wywiedli, że w postępowaniu w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.; dalej: Pr.bud.) orzeka się wyłącznie o przydatności robót z punktu widzenia prawa budowlanego. Roboty budowlane mogą być zgodne z prawem z punktu widzenia prawa administracyjnego, co nie oznacza, że jednocześnie nie naruszają praw współwłaścicieli. Stwierdzili, że w przypadku skłócenia współwłaścicieli domaganie się od inwestora zgody sądu w trybie art. 199 k.c. nie mieści się w dyspozycji art. 51 ust. 1 Pr.bud. Ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. polega na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. M.K., wyraził w odwołaniu niezadowolenie z decyzji PINB i wniósł o wydanie nakazu rozbiórki oraz inwentaryzacji budynku. Warmińsko-Mazurski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB") decyzją z 13 marca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że w latach 2016-2017 ówczesny właściciel lokalu nr 2 wybudował strop w klatce schodowej, stanowiącej część wspólną obiektu, w efekcie czego wydzielona została dodatkowa przestrzeń mieszkalna (pokój) przynależna do lokalu nr 2, co utrudnia w dostęp do poddasza i czyszczenie komina (protokół kontroli z 7 czerwca 2022 r., protokół kominiarski z 4 lutego 2022 r.). Na wykonanie tych robót inwestor nie miał zgody współwłaścicieli, a tym samym nie posiadał prawa dysponowania do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Od 24 listopada 2020 r. właścicielami lokalu nr 2 i jednocześnie współwłaścicielami części wspólnych są skarżący. Właściciel lokalu nr 1 nie wyraża zgody na "przywłaszczenie" części wspólnej klatki schodowej. WINB stwierdził, że roboty budowlane polegające na przebudowie obiektu budowlanego w zakresie elementów konstrukcyjnych budynku (budowa stropu, wydzielenie dodatkowego pomieszczenia przeznaczonego na pobyt ludzi) w dacie ich realizacji i obecnie wymagają zgody organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tej sytuacji zasadne jest prowadzenie postępowania w trybie art. 50-51 Pr.bud. Wyjaśnił, że istotą postępowania, o którym mowa w art. 51 Pr.bud., jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, co należy rozumieć jako stan, w którym wykonane roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, w szczególności z przepisami Prawa budowlanego. Jednym z warunków wykonywania robót budowlanych zgodnie z prawem jest wykazanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W toku procedury naprawczej z art. 50 i art. 51 Pr.bud. badana jest kwestia dysponowania nieruchomością na cele budowlane. WINB zaznaczył, że dysponowanie nieruchomością wspólną na cele budowlane stanowi, co do zasady, czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, zatem rozpoczęcie inwestycji nie może nastąpić bez zgody każdego ze współwłaścicieli. Brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi przesłankę do orzeczenia rozbiórki z uwagi na naruszenie prawa własności. Z uwagi na to, że ww. roboty budowlane zrealizowane zostały w części wspólnej (klatka schodowa), WINB uznał, że dla ich ewentualnej legalizacji niezbędna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli, a jej brak skutkować musi wydaniem decyzji w trybie art. 51 ust. 1 Pr.bud. WINB wyjaśnił również, że adresatem decyzji wydanej w oparciu o art 48, art. 49b, art. 50a lub art. 51 Pr.bud. powinien być podmiot, który w chwili wydania decyzji posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przeciwnym razie decyzja taka będzie niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Podmiotem, który posiada zawsze prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest właściciel nieruchomości. Zaznaczył, że w niektórych przypadkach zasadne będzie nałożenie obowiązku rozbiórki solidarnie na wszystkich współwłaścicieli, w szczególności w części wspólnej nieruchomości. Zgodnie z art. 52 Pr.bud. w przypadku robót zakończonych nakazy wynikające z m.in. 51 Pr.bud. winny być nakładane na właściciela (współwłaścicieli) nieruchomości. WINB wywiódł, że władanie częścią wspólną przez właścicieli lokalu nr 2 nie stanowi o dysponowaniu przez nich nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Pr.bud. W tej sytuacji zasadne było nałożenie nakazu na wszystkich współwłaścicieli zabudowanej części wspólnej nieruchomość. WINB podkreślił ponadto, że można mieć zastrzeżenia co do ogólnego sformułowania treści rozstrzygnięcia z uwagi na brak dokładnego wskazania jego celu. Zaznaczył jednocześnie, że z analizy całokształtu materiału dowodowego wynika, że celem wydanego nakazu ma być wykonanie takich robót budowlanych, które zlikwidują powstałe w wyniku przebudowy pomieszczenie i jednocześnie przywrócą możliwość korzystania i użytkowania klatki schodowej zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem. Innymi słowy, celem wydanego rozstrzygnięcia jest doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego zgodnego z prawem. W złożonej skardze skarżący powtórzyli w całości zarzuty i ich uzasadnienie, zawarte w odwołaniu. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny sprawy nie jest sporny. PINB ustalił, że w latach 2016-2017 ówczesny właściciel lokalu nr 2 wybudował strop na klatce schodowej, stanowiącej część wspólną opisanego wyżej budynku. W ten sposób wydzielił dodatkowy pokój przynależny do lokalu nr 2. Od 24 listopada 2020 r. właścicielami lokalu nr 2 i jednocześnie współwłaścicielami części wspólnych budynku są skarżący. Inwestor wykonał ww. roboty bez uprzedniego uzyskania stosownej zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682 z późn. zm.; dalej: Pr.bud.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zasadnie organy nadzoru budowlanego oceniły, że roboty budowlane polegające na przebudowie obiektu budowlanego w zakresie elementów konstrukcyjnych budynku wymagają zgody organów administracji architektoniczno-budowlanej. Nie jest też sporne, że inwestor nie legitymował się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor nie uzyskał bowiem zgody ówczesnych współwłaścicieli na wykonanie robót budowlanych w częściach wspólnych budynku. Obecny właściciel lokalu nr 1 nie wyraża zgody na istnienie tej zabudowy i domaga się jej rozbiórki. Przypomnieć należy, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane art. 3 pkt. 11 Pr.bud. rozumie tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Właściciel lokalu mieszkalnego, znajdującego się w budynku, do którego nie posada wyłącznego prawa własności, nie może ograniczyć się do powołania się na przysługujące mu prawo własności lokalu, lecz powinien dysponować zgodą pozostałych współwłaścicieli budynku w celu wykazania, że legitymuje się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro roboty budowlane zostały wykonane w częściach wspólnych budynku, który stanowi obecnie współwłasność skarżących i uczestnika, który nie wyraża zgody na istnienie zabudowy i jej legalizację, to prawidłowo organy nadzoru budowlanego uznały tę okoliczność za wykluczająca możliwość legalizacji samowoli budowlanej. Zaznaczyć należy, że konieczność badania przez organy nadzoru budowlanego tytułu prawnego inwestora do nieruchomości dotyczy również procedury naprawczej, tj. postępowania przewidzianego w art. 50 – art. 51 Pr.bud., gdyż jest to jeden z warunków, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Pogląd ten wykształcił się w orzecznictwie po podjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z 10 stycznia 2011 r. II OPS 2/10 i ma charakter ugruntowany (zob. np. wyroki NSA z 8.11.2022 r. II OSK 1697/21; 23.08.2022 r. II OSK 1221/21; 6.07.2022 r. II OSK 2010/19; z 17.03.2022 r. II OSK 833/21; 3.08.2021 r, II OSK 1338/21; 20.04.2021 r. II OSK 3060/20; z 28.05.2020 r., II OSK 2396/19; 28.04.2020 r., II OSK 520/19; 23.04.2020 r. II OSK 714/19; 29.11.2019 r., II OSK 2844/18; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki są dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud. nie stanowi podstawy do nałożenia na inwestora obowiązku złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.bud. Jednakże nie może to być traktowane jako wskazanie, że organ prowadzący postępowanie w sprawie jest zwolniony z obowiązku ustalenia, czy podmiot, wobec którego prowadzone jest to postępowanie, legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości na cele budowlane. Stanowisko przyjęte w uchwale jest motywowane wyłącznie uznaniem, że obowiązek wykonania określonych czynności, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud., odnosi się do czynności w znaczeniu materialnym, a nie do czynności procesowych (dowodowych). Podkreślić należy, że czym innym jest żądanie złożenia oświadczenia w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.bud., a czym innym ustalanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Także bowiem w sytuacji gdy inwestor nie musi składać oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, musi takie prawo posiadać, co organ prowadzący postępowanie powinien zweryfikować. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że nie ma podstaw prawnych, aby z kompetencji organów nadzoru budowlanego prowadzących postępowanie w trybie art. 50-51 Pr.bud. wyłączyć uprawnienia do badania, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie do zaakceptowania jest bowiem pogląd, że dopuszczalne byłoby zalegalizowanie robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich. Skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem zgodnie z art. 51 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Pr.bud. Różnica, jaka w tym zakresie występuje, polega na tym, że stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 Pr.bud. wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić przez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości wskazujących na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych (zob. np. wyrok NSA z 8.11.2022 r. II OSK 1697/21). Wbrew zatem stanowisku skarżących w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego były zobowiązane do ustalenia, czy legitymują się oni prawem do dysponowania nieruchomością (częścią wspólną budynku) na cele budowlane. Nie można zapominać, że istotą postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 50 – art. 51 Pr.bud. jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do "stanu zgodnego z prawem". Pod tym pojęciem należy rozumieć stan, w którym wykonane roboty budowlane nie będą pozostawały w kolizji z przepisami prawa, w szczególności z przepisami Pr.bud. W art. 4 Pr.bud. przewidziano zaś, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Skarżący nie mają takiego prawa, gdyż współwłaściciel budynku nie wyraża zgody na istnienie zabudowy. Stan niezgodności z prawem, polegający na braku posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jest wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i nakazania inwestorowi rozbiórki obiektu budowlanego (tak NSA w wyroku z 11 lutego 2021 r., II OSK 3450/19). Wobec tego zasadnie organy nadzoru budowlanego zastosowały art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr.bud., nakazując rozbiórkę przedmiotowej zabudowy. Zgodnie z ww. przepisem organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Jak wynika z art. 52 ust. 1 Pr.bud. obowiązki, w formie nakazów i zakazów, określone w postanowieniach i decyzjach, o których mowa w rozdziale 5b – "Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy", nakłada się na inwestora. Jeżeli roboty budowlane zostały zakończone lub wykonanie postanowienia albo decyzji przez inwestora jest niemożliwe, obowiązki te nakłada się na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Nakaz rozbiórki powinien być więc w pierwszej kolejności nałożony na inwestora, który dopuścił się samowoli budowlanej, lecz skierowanie decyzji do konkretnego podmiotu musi być uwarunkowane posiadaniem przez ten podmiot takich uprawnień do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nałożonego obowiązku (zob. wyroki NSA z 3.12.2019 r. II OSK 3054/18, 28.04.2020 r. II OSK 1530/19, 24.11.2020 r. II OSK 1585/18). Kryterium wyboru spośród podmiotów wymienionych w art. 52 Pr.bud. jest zatem posiadanie tytułu prawnego umożliwiającego wykonanie decyzji. Do wykonywania robót budowlanych, w tym rozbiórki, niezbędne jest prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Pr.bud. Organ nadzoru budowlanego, chcąc skutecznie wydać decyzję w oparciu o art. 51 ust. 5, powinien adresatem tej decyzji uczynić ten podmiot, który w chwili wydania decyzji posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przeciwnym razie decyzja taka będzie niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Inwestor nielegalnego obiektu może więc zostać adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę, jeżeli w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego posiada prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jeżeli zaś po dokonaniu samowoli budowlanej utracił tytuł prawny umożliwiający wykonanie decyzji rozbiórkowej albo gdy dane inwestora samowoli nie mogą zostać ustalone, to zgodnie z ustawową kolejnością określania podmiotów zobowiązanych do usuwania skutków samowoli budowlanych właściwe organy mają obowiązek obciążenia obowiązkiem wykonania nakazu rozbiórki aktualnego właściciela nieruchomości, na której posadowiony jest nielegalny obiekt budowlany lub jego część Taka sytuacja może mieć miejsce, gdy obiekt jest budowany na terenie, do którego inwestor nie ma żadnego tytułu prawnego, ponieważ, np. zbył nieruchomość, której dotyczy przedmiot postępowania, na rzecz innych osób (por. wyroki NSA: z 6.03.2008 r. II OSK 158/07; 10.05.2013 r. II OSK 66/12; 15.05.2012 r., II OSK 338/11). Prawidłowo zatem organy nadzoru budowlanego, wobec zmiany właściciela lokalu nr 2, który utracił prawo do władania tym lokalem i nie miał samodzielnego prawa do wykonywania robót budowlanych w częściach wspólnych budynku, skierowały nakaz rozbiórki do aktualnych właścicieli budynku – skarżących i uczestnika z uwagi na konieczność wykonania robót budowlanych związanych z rozbiórką w częściach wspólnych budynku. Orzekając nakaz rozbiórki organ nadzoru budowlanego powinien szczegółowo i w sposób jednoznaczny określić jej przedmiot, tak aby w trakcie ewentualnego postępowania egzekucyjnego nie było żadnych wątpliwości, zarówno co do podmiotu, na którym ciąży ten obowiązek, jak i zakresu rozbiórki. Należy jednocześnie podkreślić, że powyższe organ nadzoru winien zawrzeć w rozstrzygnięciu, a nie w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie decyzji ma za zadanie wyjaśnić przesłanki podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu administracji, nakładająca na stronę postępowania obowiązek określonego zachowania, powinno więc obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niejasność i stwarzania możliwości różnej interpretacji. Tych warunków nie spełnia rozstrzygnięcie zawarte w decyzji PINB, którą nałożono nakaz rozbiórki stropu wybudowanego w klatce schodowej. Uchybienie to dostrzegł WINB, który stwierdził wprost, że "można mieć zastrzeżenia co do kwestii ogólnego sformułowania treści zaskarżonego rozstrzygnięcia bez dokładnego wskazania jego celu". Nie można przyjąć argumentacji WINB, że naruszenie to jest konwalidowane, gdyż "z analizy całokształtu materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż celem wydanego nakazu ma być wykonanie takich robót budowlanych, które z jednej strony zlikwidują powstałe w wyniku przebudowy pomieszczenie, z drugiej zaś przywrócą możliwość korzystania i użytkowania klatki schodowej zgodnie z jej pierwotnym przeznaczeniem". Jak już stwierdzono, to z rozstrzygnięcia decyzji, a nie z jej uzasadniania ani tym bardziej z akt administracyjnych, ma jednoznacznie wynikać, co adresat decyzji rozbiórkowej ma obowiązek wykonać, aby doprowadzić obiekt budowlany do stanu zgodnego z prawem. Należy zauważyć, że jedynie precyzyjnie określony obowiązek rozbiórki stanowić będzie gwarancję skutecznie prowadzonej egzekucji. Organ nadzoru budowlanego nakładając obowiązek rozbiórki powinien określić dokładnie, jakie roboty adresat decyzji musi wykonać w ramach rozbiórki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania i zalecenia Sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. WINB w odpowiedzi na skargę złożył wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, skarżący wyrazili zgodę w piśmie z 6 czerwca 2023 r., a uczestnik postępowania nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w stosownym terminie.