II SA/Kr 1266/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędziowie: WSA Piotr Fronc NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 9 sierpnia 2023 r. nr WI-I.7840.3.4.2022.PI w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr 939/6743/2021 z dnia 16 grudnia 2021 r., znak: AU-01-7.6743.1978.2021.PKR, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez inwestora robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejących urządzeń, teren inwestycji: działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid.. , ul. [...] w K.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in. na zakres zgłaszanych robót budowlanych wynikający z załączonego do wniosku opisu, a następnie powołując się na treść art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a oraz art. 29 ust. 3 pkt 2 lit. a, a także art. 3 pkt 6, 7a i 8 u.p.b. podniósł, że w jego ocenie zgłaszane roboty budowlane mają być wykonywane na obiekcie budowlanym, który zdaniem organu wraz z konstrukcjami wsporczymi, antenami, drogami kablowymi oraz urządzeniami sterującymi stanowi obiekt budowlany będący budowlą – stacją bazową. W tym zakresie organ I instancji powołując się na treść art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b., zawierających definicje legalne odpowiednio obiektu budowlanego i budowli zaznaczył, że jego zdaniem zgłaszane zamierzenie budowlane nie zostało zwolnione z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie można w tym przypadku mówić o instalowaniu urządzenia na obiekcie budowlanym, o którym stanowi art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a u.p.b., ani też o remoncie budowli, o którym stanowi art. 29 ust. 3 pkt 2 lit. a u.p.b. Wyjaśniono bowiem, że zgłaszane zamierzenie budowlane składa się z szeregu elementów, które nie funkcjonują oddzielnie tylko tworzą jedną całość w ramach jednej budowli – stacji bazowej. Tym samym, w ocenie organu I instancji, zgłaszane zamierzenie budowlane stanowi co najmniej przebudowę istniejącej budowli – stacji bazowej (a w przypadku zmiany charakterystycznych parametrów budowli – stacji bazowej jej rozbudowę). Dlatego też, zdaniem organu I instancji, stosownie do treści art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., był on zobligowany do wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. Odwołanie od ww. decyzji wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając szereg naruszeń przepisów postępowania, które w jej ocenie miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego, które w jej ocenie miały wpływ na wynik sprawy. W obszernym uzasadnieniu odwołania strona odwołująca się szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, powołując na poparcie swojej argumentacji liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. W konkluzji strona odwołująca się wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania ze względu na upływ terminu zawitego na wniesienie sprzeciwu. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r., znak: WI-I.7840.3.4.2022.PI, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 u.p.b., po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. od ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 grudnia 2021 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy po przytoczeniu dotychczasowego przebiegu postępowania, ustalił, że na dachu budynku przy ul. [...] w K. istnieje już stacja bazowa. Kamienica jest ujęta w gminnej ewidencji zabytków oraz leży na terenie historycznego układu urbanistycznego K. , wpisanego do rejestru zabytków decyzją z dnia 25 stycznia 1984 r. Organ ustalił, że w przedłożonej do zgłoszenia dokumentacji inwestor wskazał następujący zakres robót: - demontaż elementów instalacji radiokomunikacyjnej: 5 anten sektorowych: HW ATR4518R6 – 4 szt., HW AMB4520R0 – 1 szt.; - instalacja elementów instalacji radiokomunikacyjnej: anten sektorowych – 7 szt. (2 anteny HW ASI4517R3, 1 antena HW ADU4518R6, 1 antena HW AMB4519R6, 3 anteny HW AAU5339w); - instalacja elementów instalacji radiokomunikacyjnej: anteny radioliniowej RL3; - instalacja antenowej konstrukcji wsporczej: W1; - demontaż elementów instalacji radiokomunikacyjnej: 2 szt. urządzeń RRU (2xL26); - instalacja elementów instalacji radiokomunikacyjnej: 1 szt. urządzenia RRU (L26MIMO); - demontaż elementów instalacji radiokomunikacyjnej: 2 szt. Combinerow (2xTriplexer). Organ odwoławczy ustalił, na podstawie przedłożonego opisu inwestycji, że realizacja zgłaszanego zamierzenia zmieni parametry istniejącej stacji bazowej (zmiana azymutów, wysokości środka nad p.t., dodanie nowych anten). Dlatego też ocenił, że dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego wskazał, że w świetle przepisów Prawa budowlanego stację bazową należy traktować jako budowlę składającą się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ustawy przed rozpoczęciem robót budowlanych należy uzyskać pozwolenie na budowę. W przepisie art.29 określono wyjątki od tej zasady. Stosownie do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego jedynie zgłoszenia wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Z kolei w myśl art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości nieprzekraczającej 3 m, nie wymaga ani decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia. Organ II instancji, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, stwierdził że "instalowanie" to roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą jako nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane, przy czym "instalowanie" nie obejmuje nośnika. Nie stanowi zatem instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a u.p.b. oraz art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym już obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu na tej konstrukcji anten wraz z instalacją zasilającą energię elektryczną. Nie można także mówić o instalowaniu, jeżeli w ramach robót budowlanych ma dojść do wymiany anten radioliniowych bądź sektorowych na nowe o znacząco większych mocach, bowiem nosi to znamiona przebudowy obiektu budowlanego – budowli, poprzez zmianę jej parametrów użytkowych i technicznych. Organ odwoławczy uznał, że skoro budowa stacji telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, a przez budowę rozumie się także rozbudowę, to i takie działanie wymagać będzie uzyskania uprzedniego pozwolenia. Organ II instancji stwierdził, że pomimo zmiany przepisów w dalszym ciągu w judykaturze podkreślane jest, że jeśli wykonanie robót budowlanych prowadzi do zmiany parametrów stacji, to należy je traktować jako jej przebudowę, bądź rozbudowę a nie zainstalowanie urządzeń radiokomunikacyjnych. Niezależnie od powyższego, organ II instancji zwrócił uwagę, że gdyby nawet przyjąć, że zgłoszone zamierzenie budowlane mieściłoby się w warunkach art. 29 Prawa budowlanego, to jednak przedłożone do przedmiotowego zgłoszenia stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 listopada 2021 r., znak: KZ-02.4120.4.378.2021.MSL, byłoby niewystarczające, gdyż do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (art. 36 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 840 z późn. zm.). Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że w uzasadnieniu swojej decyzji podał motywy prawne i faktyczne, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia oraz że procedura określona w art. 30 ustawy ma charakter szczególny i nie stosuje się do niej wszystkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż zgłoszenie budowy nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, jako że nie stanowi ono wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl k.p.a. wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawy administracyjnej. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się bowiem postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami k.p.a. W sprawie mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w Prawie budowlanym (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia). Skargę na ww. decyzję Wojewody Małopolskiego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca – [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając zaskarżonej decyzji, podobnie jak w odwołaniu: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w niniejszej sprawie i utrzymanie decyzji organu I instancji z dnia 16 grudnia 2021 r. przez organ II instancji, podczas gdy nie było podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych; 2. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. z uwagi na nieodniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów strony skarżącej powołanych w odwołaniu, niewyjaśnienie treści przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji przez organy obydwu instancji i niewyjaśnienie zasadności zastosowania ich w sprawie; 3. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej niezawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w tym niewyjaśnienie w kontekście art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b., dlaczego zakres robót budowlanych zgłoszonych do realizacji nie mieści się w hipotezie tego przepisu i dowolne ustalenie, że inwestycja strony skarżącej stanowi przebudowę istniejącego obiektu budowlanego i w konsekwencji uznanie, iż zgłoszone roboty budowlane wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę; 4. art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niedokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej niezawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, w szczególności brak ustalenia i wyjaśnienia dlaczego: - wykonanie robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym w ramach zamontowanego tam urządzenia w postaci antenowej konstrukcji wsporczej oraz instalacji radiokomunikacyjnej: demontażu 5 istniejących anten sektorowych, instalacji 7 anten sektorowych (2 anteny HW ASI4517R3, 1 antena HW ADU4518R6, 1 antena HW AMB4519R6, 3 anteny HW AAU5339w) na wsporniku W1, instalacji 1 urządzenia RRU (L26 MIMO) w miejsce zdemontowanych 2 urządzeń RRU (2xL26), demontażu elementów instalacji radiokomunikacyjnej: 2 szt. Combinerów (2xTriplexer) oraz instalacji anteny radioliniowej RL3, na dachu budynku przy ul. [...] w K., stanowi przebudowę istniejącej budowli – stacji bazowej i nie mieści się w pojęciu instalacji urządzeń w rozumieniu art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b.; 5. art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organ II instancji na podstawie i w granicach prawa, wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy sprzeciwu organu I instancji pomimo, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek do jego wniesienia, o których mowa w art. 30 ust. 6 u.p.b.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 6. art. 30 ust. 6 pkt 1 u.p.b., poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowalnych, w sytuacji, gdy nie było podstaw do jego wniesienia w stosunku do robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę; 7. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b., poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie, a co za tym idzie przyjęcie, że wyjątkiem regulowanym w ww. przepisie nie jest objęte instalowanie na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnej, polegającej na zainstalowaniu na istniejącej konstrukcji wsporczej, umieszczonej na dachu budynku przy ul. [...] w K., 7 anten sektorowych (2 anteny HW ASI4517R3, 1 antena HW ADU4518R6, 1 antena HW AMB4519R6, 3 anteny HW AAU5339w) na wsporniku W1, 1 urządzenia RRU (L26 MIMO) w miejsce zdemontowanych 2 urządzeń RRU (2xL26), anteny radioliniowej RL3 i demontażu elementów instalacji radiokomunikacyjnej: 2 szt. Combinerów (2xTriplexer) oraz 5 istniejących anten sektorowych, pod urządzenia o wysokości nieprzekraczającej 3 m; 8. art. 3 pkt 1 i 3 u.p.b., poprzez zastosowanie go w niniejszej sprawie i błędne przyjęcie, że zgłoszone roboty budowlane stanowią odrębny obiekt budowlany w postaci budowli w rozumieniu przywołanej normy prawnej; 9. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b. w zw. z art. 3 pkt 9 u.p.b., poprzez błędną wykładnię pojęcia "instalowania urządzeń" i przyjęcie, że należy je rozumieć jako instalowanie urządzeń budowlanych, a co za tym idzie stacja bazowa telefonii komórkowej nie mieści się w pojęciu "urządzeń budowlanych", gdyż nie jest elementem wyposażenia budynku, ani nie jest z tym budynkiem funkcjonalnie związana; 10. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.b w zw. z art. 29 ust. 7 pkt 2 u.p.b., poprzez niezastosowanie tych norm w sprawie, podczas gdy wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości nieprzekraczającej 3 m na budynku ujętym w gminnej ewidencji zabytków oraz na obszarze układu urbanistycznego K. wpisanego do rejestru zabytków pod nr [...], wymaga dokonania zgłoszenia zamiaru ich wykonania, a nie uzyskania pozwolenia na budowę, a nadto pominięcie przez organ II instancji, iż strona skarżąca uzyskała akceptację Miejskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie pod względem konserwatorskim; 11. art. 3 pkt 6 i 7a u.p.b., poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż inwestycja strony skarżącej stanowi "rozbudowę" bądź "przebudowę" istniejącego obiektu budowlanego, podczas gdy organy obu instancji winny ją zakwalifikować jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, które to nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, a to na podstawie normy art. 200 p.p.s.a., w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie szczegółowo rozwinęła podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji liczne orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.2492 t.j.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2023.259 t.j., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ( wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa wnoszącą sprzeciw wobec dokonanego przez skarżącą zgłoszenia z dnia 30 listopada 2021 r. zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalowanie na obiekcie budowlanym antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnej o numerze [...] wraz z wcześniejszym demontażem istniejących urządzeń w budynku położonym przy ul. [...] w K.. Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, Sąd stwierdził, że wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Ustalony przez organy stan faktyczny w zasadzie nie budził zastrzeżeń skarżącego. Okolicznością sporną jest kwalifikacja opisanych w zgłoszeniu zamierzonych robót budowlanych oraz wykładnia art. 29 ust. 3 pkt 3) lit. a) ustawy Prawo budowlane. Sprzeciw od zgłoszenia oparto na przepisie art. 30 ust. 6 pkt 1) Prawa budowlanego po dokonaniu oceny, że zgłaszane zamierzenie budowalne nie zostało zwolnione z konieczności uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, gdyż planowane roboty budowlane nie stanowią "instalowania", o jakim mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3) lit. a) ustawy, ani też o remontu budowli (art. 29 ust. 3 pkt 2 lit. a). Rozważania rozpocząć należy od przytoczenia obowiązujących w Prawie budowlanym definicji ustawowych. I tak, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz.U.2023.682 t.j.) obiektem budowlanym jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Stosownie do art.2 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U.2021.1213 t.j.) przez "wyrób budowlany" należy rozumieć wyrób budowlany, o którym mowa w rozporządzenia Nr 305/2011. Według zaś art. 2 pkt 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG określenie "wyrób budowlany" oznacza każdy wyrób lub zestaw wyprodukowany i wprowadzony do obrotu w celu trwałego wbudowania w obiektach budowlanych lub ich częściach, którego właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektów budowlanych w stosunku do podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych (Dz.U.UE.L.2011.88.5 z dnia 2011.04.04), przy czym "obiekty budowlane" oznaczają budynki i budowle (art.2 pkt 3). Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak obiekty przykładowo tam wymienione m.in. wolno stojące maszty antenowe. Natomiast ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art.3 pkt 9). Zauważyć zatem należy, że rezultat wykonanych robót budowlanych tylko wtedy będzie odpowiadał pojęciu "budowli" w rozumieniu Prawa budowlanego, gdy wzniesiony zostanie z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast zamontowanie (instalacja) w istniejącym budynku poszczególnych elementów składających się na stację bazową nie polega wszakże na trwałym wbudowaniu w obiekcie budowlanym wyrobów, których właściwości wpływają na właściwości użytkowe obiektu budowlanego. Oznacza to, że stacja bazowa nie jest budowlą w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2023.682 t.j.). Konstatacja ta jest kompatybilna z treścią art.3 pkt 3 ustawy, w którym jako budowlę wymieniono jedynie wolno stojące maszty antenowe. Stosownie do § 2 pkt 17) rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U.2023.1040), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, sformułowanie "telekomunikacyjny obiekt budowlany" oznacza telekomunikacyjną linię kablową, kanalizację kablową, antenowe konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne, podbudowę słupową dla telekomunikacyjnych linii kablowych, szafy i słupki telekomunikacyjne. Według § 2 pkt 1) rozporządzenia "antenowa konstrukcja wsporcza" to konstrukcja wsporcza anten, urządzeń radiowych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z nimi osprzętu i urządzeń zasilających, wolno stojąca albo posadowiona na istniejącym obiekcie budowlanym. Podkreślić należy, że w poprzednim rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U.2005.219.1864) w brzmieniu wprowadzonym rozporządzeniem z dnia 22 czerwca 2010 r., zmieniającym rozporządzenie z dniem 15 lipca 2010 r. (Dz.U.10.115.773) definicja telekomunikacyjnego obiektu budowlanego była inna. Telekomunikacyjny obiekt budowlany oznaczał bowiem linię kablową podziemną, linię kablową nadziemną, kanalizację kablową, kontenery telekomunikacyjne, szafy kablowe oraz wolno stojące konstrukcje wsporcze anten i urządzeń radiowych, w tym wolno stojące maszty antenowe i wolno stojące wieże antenowe. Wolno stojący maszt antenowy oznaczał wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, z odciągami (§ 3 pkt 9), zaś wolno stojąca wieża antenowa oznaczała wolno stojącą konstrukcję wsporczą anten i urządzeń radiowych, bez odciągów (§ 3 pkt 13). Stosownie do art.29 ust.3 pkt 3) lit. a) Prawa budowlanego (Dz.U.2023.682 t.j.) nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Zastrzec przy tym należy, że pojęcie "urządzenia" wymienionego w tym przepisie nie jest tożsame z "urządzeniem budowlanym" zdefiniowanym w słowniczku ustawowym. Skoro ustawa posługuje się zarówno pojęciem "urządzenia", jak i "urządzenia budowlanego", to mają one znaczenia odrębne. Sformułowanie "urządzenie" jest pojęciem szerszym od "urządzenia budowlanego". Zgodnie z art.29 ust.7 pkt 2) w przypadku, kiedy w/w roboty budowlane wykonywane są na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Pojęcie "instalowanie" nie zostało zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego wśród prac stanowiących roboty budowlane (art. 3 pkt 7), jednakże ustawodawca posłużył się tym pojęciem, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (por. art. 29 ust. 3 pkt 3) i art. 29 ust. 4 pkt 3), które obejmują instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m, krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego, tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, wewnątrz i na zewnątrz użytkowanego budynku instalacji gazowych oraz mikroinstalacji biogazu rolniczego, a także pomp ciepła, wolno stojących kolektorów słonecznych, urządzeń fotowoltaicznych o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 50 kW. W stosunku do niektórych (art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a), b), d) oraz art. 29 ust. 4 pkt 3) lit. a), b), d) wskazano natomiast wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych lub nawet tylko na budynkach. Przyjąć zatem należy, że instalowanie stanowi roboty budowlane wykonywane na istniejących już obiektach, które służą za nośnik dla owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Tak więc również sformułowania użyte w art. 29 ust. 3 pkt 3) i art. 29 ust. 4 pkt 3) - "instalowanie urządzeń" - potwierdzają wniosek, że stacja bazowa nie stanowi "budowli", o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego - tylko rodzaj urządzenia. Dla dokonania prawidłowej wykładni art. 29 ust. 3 pkt 3) lit. a) ustawy Prawo budowlane celowym będzie przypomnienie adekwatnych w kontrolowanej sprawie zmian Prawa budowlanego. Od dnia 24 grudnia 1997 r. (wejście w życie art. 29 ust. 2 pkt 9 dodanego przez art. 1 pkt 12 lit. b) tiret trzecie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. [Dz.U.97.111.726] zmieniającej ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane) nie wymagało pozwolenia na budowę wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (od dnia 11 lipca 2003 r. - art.29 ust.2 pkt 15). Z dniem 15 listopada 2008 r. zaczął obowiązywać przepis art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego (dodany przez art. 140 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko -Dz.U.08.199.1227), stanowiący że pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia mogące znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000. Zaznaczyć też należy, że od dnia 20 lipca 2010, stosownie do art. 29 ust.3 zmienionego przez art.2 ustawy dnia 21 maja 2010 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2010.119.804), pozwolenia na budowę wymagają przedsięwzięcia, które wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, oraz przedsięwzięcia wymagające przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z dniem 17 lipca 2010 r. (wejścia w życie ustawy z dnia z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - Dz.U.2010.106.675 - tzw. Megaustawy) art.29 ust.2 pkt 15 otrzymał brzmienie: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych". W uzasadnieniu do projektu tej zmiany podniesiono, że jej celem było doprecyzowanie dotychczasowego brzmienia przepisu, które w praktyce budziło wątpliwości interpretacyjne. W związku z tym, jednoznacznie przesądzono, że antenowa konstrukcja wsporcza oraz instalacja radiokomunikacyjna, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym, są rodzajem urządzenia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 (Druk Sejmu VI kadencji nr 2546). Od dnia 19 września 2020 r. wszedł w życie przepis art.29 ust.3 pkt 3) lit a) Prawa budowlanego, wprowadzony przez art.1 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2020.471) stanowiący: "Nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m". Tak więc nowelizacja Prawa budowlanego obowiązująca od dnia 19 września 2020 r. (Dz.U.2020.471) ostatecznie przesądziła, że roboty budowlane polegające na wymianie lub umieszczaniu na istniejących masztach nowych anten niewątpliwie kwalifikowane być powinny, w myśl art.29 ust.3 pkt 3) lit a) Prawa budowlanego, jako wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu, nie zaś jako dokonanie przebudowy, czy też rozbudowy. Interpretacja aktualnie obowiązujących przepisów nie może nie uwzględniać kolejnych nowelizacji i nie może pomijać celu ich wprowadzenia - znoszenia barier inwestycyjnych w budowaniu systemu telekomunikacyjnego. Nadto, z brzmienia tego przepisu wynika również, że począwszy od dnia 19 września 2020 r. również "instalowanie na obiektach budowlanych antenowych konstrukcji wsporczych", wymaga jedynie zgłoszenia, gdyż ustawodawca zrezygnował z wyodrębniania wolno stojących antenowych konstrukcji wsporczych (ich wykonywanie stanowiło budowę). Oznacza to, że począwszy od dnia 19 września 2020 r. wykonanie nowej stacji bazowej, obejmującej umieszczenie na budynku antenowej konstrukcji wsporczej i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m - wymaga jedynie zgłoszenia. Skonstatować zatem należy, że dotychczasowe orzecznictwo, w którym wyrażano pogląd, że zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu nośnika i zainstalowania na nim urządzeń obejmuje szerszy zakres robót niż tylko instalacja i wiąże się z już budową obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (por. m.in. uzasadnienia do wyroków z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1458/07; 15 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 811/09; z dnia 16 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 971/08, z dnia 17 listopada 2021, sygn. II OSK 3847/18, z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2242/17; wyrok NSA z dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1161/17; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 1793/13; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14, z dnia 17 grudnia 2020 roku, sygn. II OSK 1476/18) - straciło aktualność. Dodatkowo trzeba zauważyć, że sama stacja bazowa telefonii komórkowej w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jest ujmowana jako instalacja stanowiąca zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, emitujących pole elektromagnetyczne. Dlatego też zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie oznacza, że pracujące w ramach stacji bazowej urządzenia emitujące pole elektromagnetyczne są zwolnione z jakichkolwiek wymogów ochrony środowiska. Jak wynika z art.122a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2022.2556 t.j.) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Nadto, stosownie do art.152 ustawy instalacja, z której emisja nie wymaga pozwolenia, mogąca negatywnie oddziaływać na środowisko, podlega zgłoszeniu organowi ochrony środowiska, a zgłoszenie powinno zawierać sprawozdanie z wykonanych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych, o których mowa w art. 122a ust. 1 pkt 1. W myśl § 2 ust.2 pkt 2) rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 2 lipca 2010 r. w sprawie rodzajów instalacji, których eksploatacja wymaga zgłoszenia - zgłoszenia z uwagi na wytwarzanie pól elektromagnetycznych wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz. Wskazać także należy, że na mocy § 1 pkt 1 lit b oraz pkt 2 lit b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2022.1071 z dnia 2022.05.20) w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylony został § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 pkt 8 . Pierwszy z tych przepisów do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zaliczał instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosiła nie mniej niż 2000 W (w najmniejszej odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny), a drugi - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczał instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosiła nie mniej niż 15 W (w najmniejszej odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny). Zgodnie z przepisem przejściowym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. (§ 2) do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego, w przypadku zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Co więcej, postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 zmienianego rozporządzenia, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia umarza się (§ 3). Powyższe oznacza, że instalacji radiokomunikacyjnych, w tym instalowania anten sektorowych i anten radioliniowych nie zalicza się już do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w świetle art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko prowadzi do wniosku, że inwestycja taka nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przenosząc dotychczasowe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, ze jak wynika z rysunku T2 znajdującego się na stronie 12 zgłoszenia, na budynku połozonym przy ul. [...] w K. istnieje już stacja bazowa telefonii komórkowej. Na poddaszu kamienicy umiejscowiony został główny maszt konstrukcyjny stacji, przechodzący przez dach budynku, o całkowitej wysokości 9 m. Tak maszt, jak i utrzymujące go odciągi (zaznaczone na rysunku kolorem czarnym) nie będą podlegały żadnym zmianom. Kolorem zielonym oznaczono elementy planowane do zainstalowania: anteny sektorowe, anteny radioliniowe oraz wspornik W1. Wspornik ten to niewielki poziomy element o długości 1200 mm, umożliwiający montaż anten sektorowych. Dotychczasowe anteny zostaną zdemontowane. Na stronie 30 teczki zgłoszenia znajduje się oświadczenie projektanta, że przedmiotowe zamierzenie nie spełnia warunków, o jakich mowa w przepisach wydanych na podstawie art.60 ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2021.247 t.j.). Powyższe oznacza, że zamierzone roboty budowlane nie stanowią wykonania nowej stacji bazowej, ale modernizację dotychczasowego urządzenia, objętego hipotezą normy art.29 ust.3 pkt 3 li. a Prawa budowlanego. W świetle wcześniejszych rozważań, nawet w sytuacji zgłoszenia zamiaru wykonania nowej stacji bazowej na budynku, zastosowanie znalazłby przepis art. 29 ust.3 pkt 3 lit.a Prawa budowlanego, co oznacza, że roboty takie winny być zakwalifikowane jako instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, o wysokości powyżej 3 m. Powyższy wywód stanowi zarazem odniesienie się do zarzutów skargi. Tak więc stanowisko organów, że skoro realizacja zgłaszanego zamierzenia zmieni parametry istniejącej stacji bazowej (zmiana azymutów, wysokości środka nad p.t., dodanie nowych anten), to dla przedmiotowej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, jest niezasadne. W taki sam sposób ocenić należy pogląd organów, że jeżeli w ramach robót budowlanych ma dojść do wymiany anten radioliniowych bądź sektorowych na nowe o znacząco większych mocach, to nie ma miejsca "instalowanie", bowiem nosi roboty takie stanowią przebudowę obiektu budowlanego – budowli, poprzez zmianę jej parametrów użytkowych i technicznych. Stwierdzić zatem należy, że po pierwsze, wymiana elementów stacji bazowej nie stanowi przebudowy budowli (bo stacja bazowa nie jest budowlą tylko urządzeniem), po drugie, zmiana parametrów użytkowych i technicznych stacji bazowej również nie świadczy o jej przebudowie. Stosownie do art.3 pkt 7a Prawa budowlanego przez "przebudowę" należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Definicja ta odnosi się wszakże do obiektu budowlanego, którym stacja bazowa nie jest. Dlatego też wymienione w niej parametry w żaden sposób nie są adekwatne do parametrów stacji bazowej. Wobec powyższego nie mogło również zostać zaakceptowane stanowisko organów, że skoro budowa stacji telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę, a przez budowę rozumie się także rozbudowę, to i takie działanie wymagać będzie uzyskania uprzedniego pozwolenia. Bez znaczenia na wynik sprawy była konstatacja organu odwoławczego, że gdyby nawet przyjąć, że zgłoszone zamierzenie budowlane mieściłoby się w warunkach art. 29 Prawa budowlanego, to jednak przedłożone do przedmiotowego zgłoszenia stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 16 listopada 2021 r., znak: KZ-02.4120.4.378.2021.MSL, byłoby niewystarczające, gdyż do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Rzecz bowiem w tym, że w myśl art.30 ust. 5c Prawa budowlanego, w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Tak więc przedstawione stanowisko nie mogło - przed wezwaniem o uzupełnienie brakującego dokumentu - stanowić podstawy wniesienia sprzeciwu. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był zresztą przepis art.30 ust.6 pkt 1 ustawy, stanowiący, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec powyższego, uznając, że organy dokonały wadliwej wykładni przepisu art. 29 ust.3 pkt 3 lit.a Prawa budowlanego, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. oraz art.135 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego stronę skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika strony skarżącej opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).