IV SA/Po 520/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski Protokolant sekr. sąd. Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 maja 2024 r. nr [...], [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. IV SA/Po 520/24 Uzasadnienie Wójt Gminy G. decyzją z 26.02.2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako k.p.a.), art. 59, 60, 61 i 63 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1588 z późn. zm.), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U, Nr 164 poz. 1589) oraz rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 22 listopada 2023 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w T. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednostki odnawialnego źródła energii na terenie działki nr ewid. [...] obręb [...], gmina G. w postaci : - elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2 MW, magazyn energii o pojemności do 50 MWh, - 4 stacji transformatorowych, - towarzyszącej infrastruktury, - powierzchnia zabudowy łącznie: do 1,999 ha. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości W. ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji wymaga opracowania decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., projekt decyzji został sporządzony przez osobę uprawnioną, o której mowa w tym przepisie. W wyniku przeprowadzenia analizy funkcji oraz charakteru istniejącej zabudowy i zagospodarowania na obszarze wyznaczonym wokół terenu, którego dotyczy wniosek ustalono, że określone niniejszą decyzją warunki zabudowy spełniają warunki i wymagania kształtowania zabudowy określone w ustawie z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz są zgodne z przepisami odrębnymi. Stosownie do wymagań procedury administracyjnej zawiadomiono wnioskodawcę oraz strony o wszczęciu postępowania oraz przysługujących im uprawnieniach. Dnia 14 grudnia 2023 r. do Wójta Gminy G. wpłynęły sprzeciwy W. G., E. S., K. S. i M. S., a także H. G., L. S. i R. S. przeciwko planowanej inwestycji. Zgodnie z art. 53 w zw. z art. 60 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy wysłano do uzgodnienia z W. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w P. - Delegatura w K., Dyrektorem Zarządu Zlewni w K., Starostą K.. W dniu 11 stycznia 2024 r. do urzędu wpłynęło postanowienie Dyrektora Zarządu Zlewni w K., znak [...] z dnia 11 stycznia 2024 r. uzgadniające projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych. W dniu 18 stycznia 2024 r. do urzędu wpłynęło postanowienie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...], znak [...] z dnia 16 stycznia 2024 r. umarzające w całości postępowanie w sprawie uzgodnienia projektu decyzji. W związku z brakiem zajęcia stanowiska przez Starostę K. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych w przewidzianym ustawowo terminie, zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., uzgodnienie uznano za dokonane. Stosownie do wymagań procedury administracyjnej zawiadomiono wnioskodawcę oraz strony o zakończeniu postępowania oraz przysługujących im uprawnieniach. W związku z otrzymanym w/w zawiadomieniem, do Wójta Gminy G. wpłynęły pisma R. S., W. G., E. S. i L. P., w których podtrzymali oni swój sprzeciw wobec budowy jednostki OZE na wnioskowanej działce. Odwołania od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli W. G., E. S., L. S., M. S. i K. S. wskazując na negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji na ich nieruchomości Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniósł także R. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił : 1. naruszenie art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na terenach dla których nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest konieczne łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1, podczas gdy wymogi określone w tym przepisie stanowiące zasady "dobrego sąsiedztwa" winny zostać spełnione w przypadku przedmiotowej inwestycji; 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i niewszechstronnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie wskutek zaniechania działań niezbędnych do wyjaśnienia istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, tj. wyjaśnienia kwestii położenia elektrowni fotowoltaicznej w granicy z nieruchomością odwołującego, co wynika z załączonej do wniosku mapy zasadniczej, co stanowi naruszenie przepisów prawa budowlanego (§ 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ), ustalenia wpływu elektrowni fotowoltaicznej na otoczenie, ludzi zamieszkujących w bezpośrednim sąsiedztwie, w szczególności z uwzględnieniem pola elektromagnetycznego oraz hałasu jaki generuje taka elektrownia; 3. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Organ w szczątkowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ograniczył się do odnotowania stanowisk pozostałych stron postępowania w tym odwołującego, przy jednoczesnym braku merytorycznego odniesienia się do argumentacji podnoszonej przez strony oraz zaniechaniu wcześniejszego uzyskania decyzji środowiskowej dla elektrowni fotowoltaicznej. Organ w uzasadnieniu decyzji nie zajął nawet stanowiska, czy podziela bądź też nie zarzuty podnoszone przez strony w licznych sprzeciwach. W przypadku zaś uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji organ I Instancji nie wskazał jakie warunki był przez niego oceniane, jakimi kryteriami się kierował podczas wydawania decyzji oraz nie wskazał jakie przepisy odrębne miały zastosowanie w niniejszej sprawie. W związku z powyższym wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wskazanej powyżej inwestycji; ewentualnie o jej: 2. uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji z zaleceniem zastosowania przez ten organ art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. zasady dobrego sąsiedztwa podczas ponownego zajmowania się niniejszą sprawą. W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. wskutek błędnej wykładni przywołanych przepisów i nieprawidłowym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziły podstawy do wydania decyzji bez uprzedniej oceny, czy spełnione są wymogi określone w tym przepisie a stanowiące zasady "dobrego sąsiedztwa". Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach 1-5. W art. 61 ust. 1 pkt 1 sformułowano wymóg polegający na tym, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymóg ten określany jako przesłanka "dobrego sąsiedztwa". Skarżący wskazał, że wbrew stanowisku organu w zaistniałym stanie faktycznym zachodziły podstawy do zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. zasady "dobrego sąsiedztwa". Sytuacji tej nie zmienia fakt, że od 29 sierpnia 2019 r. do porządku prawnego został wprowadzony art. 61 ust. 3, który przewiduje, iż przepisów tych nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W orzecznictwie popularne jest bowiem stanowisko, zgodnie z którym brak jest podstaw do literalnego odczytania treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz uznania, że dla każdej instalacji odnawialnego źródła energii nie stosuje się wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2." (vide wyrok WSA w Krakowie z dnia 20.05.2022 r., sygn. II SA/Kr 394/22). W kolejnym orzeczeniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zajął stanowisko, w którym uznał za trafny pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 12.01.2018 r. (sygn. II OSK 794/16) zgodnie z którym wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. powinna być zgodna z celem ustanowionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zasady dobrego sąsiedztwa i przyczyn, dla których ustanowiono wyłączenie od tej reguły. W wyroku tym podkreślono, że realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne) prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu, z funkcji np. upraw rolnych na przemysłową. W przywołanym wyroku wskazano nadto, że w § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (obecnie § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r.) przewidziano, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi (o powierzchni określonej tym przepisem) zaliczana jest do zabudowy przemysłowej, stanowiącej przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie wymienione rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, to jednak ma również zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy, gdyż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji jest istotnym elementem całego procesu inwestycyjno-budowlanego (por. wyrok NSA z 24.04.2018 r., II OSK 2727/17). Przytoczone powyżej orzeczenia jednoznacznie wskazują, że w realiach niniejszej sprawy zachodziły podstawy do zastosowana zasady "dobrego sąsiedztwa" określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., która to zasada, w przypadku tak dużych elektrowni fotowoltaicznych nie może być skutecznie wyłączona w oparciu o przepis art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Niezależnie od powyższych argumentów ubocznie wskazano, iż podczas wydawania zaskarżonej decyzji zaniechano zgromadzeniu wyczerpującego materiału dowodowego a następnie jego wszechstronnego rozważenia, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia naruszeniem art.7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Zauważono, że zgodnie z wnioskiem oraz samą decyzją wysokość paneli fotowoltaicznych wynosić będzie 4,5 m. Będąc zlokalizowane tak blisko domu będą tym samym odbierać jego mieszkańcom dostęp do światła dziennego. Tak bliskie usytuowanie elektrowni fotowoltaicznej stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla ludzi. Skarżący obawia się szkodliwego oddziaływania pola elektromagnetycznego, potencjalnej awarii instalacji i wzniecenia pożarów a także hałasu pochodzącego z transformatorów oraz inwerterów. W tej sprawie nie zbadano jakie pole elektromagnetycznego generować będzie przedmiotowa elektrownia fotowoltaiczna. Nie zbadano również jakie natężenie hałasu wygeneruje ta instalacja. Zwrócono uwagę na fakt, iż zaplanowane przez inwestora magazyny energii o pojemności do 50 MWh znacząco przewyższają potrzeby planowanej inwestycji w jej obecnym kształcie. Pozwala to dojść do wniosku, iż inwestor zamierza w najbliższym czasie wybudować obok kolejne elektrownie fotowoltaiczne, które podłączy do wybudowanych wcześniej magazynów energii. W zaistniałym stanie faktycznym mamy zatem do czynienia z budową znacznie większej farmy fotowoltaicznej, której zakres objęty zaskarżoną decyzją o warunkach zabudowy stanowi jedynie pierwszy etap większej inwestycji. Rozbicie inwestycji na mniejsze etapy służyć ma zapewne obejściu przepisów prawa, w szczególności w zakresie obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej dla takiej inwestycji, która jest wymagana gdy powierzchnia zabudowy jest mniejsza niż 2ha (przedmiotowa farma fotowoltaiczna posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą l,999ha). Organ I Instancji zaniechał również wyjaśnienia kwestii położenia samej elektrowni fotowoltaicznej. Z załączonej do wniosku mapy zasadniczej wynika, iż obiekt ten będzie znajdował się w granicy z nieruchomością skarżącego. Stanowi to uchybienie przepisów prawa budowlanego, w szczególności § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem odległość ta winna wynosić minimum 4 m. Podniesiono, że obecność farmy fotowoltaicznej spowoduje znaczny spadek wartości nieruchomości odwołującego. W ocenie skarżącego decyzja Wójta Gminy G. została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenie to polegało na braku należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Organ w szczątkowym uzasadnieniu decyzji ograniczył się jedynie do odnotowania stanowisk pozostałych stron postępowania w tym odwołującego, przy jednoczesnym braku merytorycznego odniesienia się do argumentacji podnoszonej przez strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. decyzją z 22.05.2024 r. nr [...], [...] po rozpoznaniu odwołania R. S. reprezentowanego przez radcę prawnego P. C., L. S., W. G., E. S., M. S., K. S. : 1. umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do osób: M. S., K. S. 2. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Kolegium wskazało, że M. S. oraz K. S. nie posiadają statusu strony postępowania. Osoby te są nie są właścicielami działki nr [...], stąd Kolegium uznało, iż nie mają oni interesu prawego do bycia stronami w niniejszym postępowaniu. W stosunku do tych osób, jako niebędących stronami postępowania, postępowanie umorzono. Dalej Kolegium m.in. wyjaśniło, że zgodnie z treścią art. 61 ust. 3 u.p.z.p. "przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii." Zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii przez instalację odnawialnego źródła energii rozumie się - instalację stanowiącą wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego. W wyroku z dnia 16 marca 2022 r. o sygn. IV SA/Po 96/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazał, iż skoro w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 13 ppkt a) ustawy z 20 lutego 2015 r. farma fotowoltaiczna mieści się w pojęciu instalacji odnawianego źródła energii, to brak jest podstaw do tego, aby w dalszym ciągu, posikując się orzecznictwem sprzed tej nowelizacji wywodzić, że elektrownie fotowoltaiczne stanowią urządzenia infrastruktury technicznej. Zmiana art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nastąpiła 29 sierpnia 2019 r. Z tym dniem treść tego przepisu została rozszerzona przez wskazanie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Zmiana ustawy w zakresie brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zdezaktualizowała zatem rozbieżności w orzecznictwie, jakie pojawiały się w zakresie definiowania urządzeń infrastruktury technicznej. Przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. Dlatego brak jest konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Podobne stanowisko zajął WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 24 listopada 2022 r. znak II SA/Po 582/22, WSA w Poznaniu w wyrokach z dnia 22.11.2022 r., sygn. II SA/Po 658/22, z dnia 5 stycznia 2023 r. o sygn. II SA/Po 501/22, z dnia 13 stycznia 2023 r. o sygn. IV SA/Po 742/22, z dnia 8 marca 2023 r. o sygn. II SA/Po 859/22. Powyższe przesądza, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia z instalacją odnawialnego źródła energii. Zatem w stosunku do tej inwestycji organ nie powinien analizować tzw. zasady dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. (dostępu do drogi). Z powyższych względów zarzuty odwołania w zakresie konieczności badania zasady dobrego sąsiedztwa uznano za nietrafione. Organ powinien zatem sprawdzić czy inwestycja spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w ocenie Kolegium ten warunek został spełniony. Zapotrzebowanie na energię elektryczną - z produkcji własnej, zapotrzebowanie w wodę, gaz, odprowadzenia ścieków - nie dotyczy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych. Działka inwestycja nr [...] stanowi klasoużytki RIVa, RV, RVI, Br-RVI. Zatem nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: zabudowa systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - z wyłączeniem zabudowy systemami fotowoltaicznymi lokalizowanej na dachach i elewacjach obiektów budowlanych. Planowana inwestycja to panele fotowoltaiczne w ilości o łącznej mocy 2MW. Powierzchnia inwestycji nie przekroczy 1,999ha, przy czy czym powierzchnia samego magazynu energii nie przekroczy 0,999 ha. Wobec powyższego planowana inwestycja nie wymagała wydania decyzji środowiskowej w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 b) w/w rozporządzenia. Skarżący zarzucił również wydanie decyzji z naruszeniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując iż planowana inwestycja ma znajdować się w zbyt bliskiej odległości od jego nieruchomości. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 56 u.p.z.p. są przede wszystkim przepisy, umiejscowione w innych (odrębnych) aktach prawnych niż sama ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do tych przepisów odrębnych zalicza się przede wszystkim ustawy: prawo górnicze i geologiczne, prawo wodne, ochronę przyrody, o lasach, ochronę gruntów rolnych i leśnych, prawo atomowe, ochrona zabytków. Do tych przepisów nie zalicza się powoływanego w odwołaniu rozporządzenia. Poza tym dopiero na etapie postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego organ architektoniczno – budowlany, konkretyzując zapisy decyzji o warunkach zabudowy, ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów p.b. i przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na budowę. To zatem dopiero na etapie wydawania tego pozwolenia - w oparciu o sporządzany na podstawie decyzji o warunkach zabudowy projekt budowlany - badaniu podlegają szczegółowe parametry techniczne związane z rozmiarami, technologią wykonania i usytuowaniem planowanej inwestycji oraz zachowaniem wymaganych odległości od granic i zabudowań na działkach sąsiednich. Mimo zatem, że wg art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. jednym z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jej zgodność z przepisami odrębnymi, poza kompetencjami organu ustalającego warunki zabudowy pozostaje badanie zgodności projektowanej inwestycji z przepisami techniczno - budowlanymi, w tym wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 p.b. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 (tak m.in. wyrok NSA z 14 lipca 2016 r., sygn. II OSK 2797/14 - LEX nr 2102245). Inwestycja nie znajduje się w obszarze, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia stosownie do treści art. 50 ust. 4 u.p.z.p. (mgr inż. arch. D. F. - uprawnienia nr [...]). Wskazano, iż zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., decyzje o ustaleniu warunków zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu z organami wymienionymi, w tym przepisie. Art. 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Wójt wystąpił o uzgodnienie projektu decyzji pismami z dnia 03 stycznia 2024 r. do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w K., Starosty Powiatowego w K.. Dyrektor Zarządu Zlewni pismem z dnia 11.01.2024 uzgodnił projekt decyzji. W. Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem nr [...] umorzył postępowanie uzgodnieniowe bowiem inwestycja nie znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Pozostałe organu nie udzieliły odpowiedź na wezwanie zatem uznano, iż dokonały one milczącego uzgodnienia projektu decyzji. Organ I instancji pismem z dnia 05.12.2023 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie. Natomiast pismem z dnia 01.02.2024 r. o zakończeniu postępowania i zebraniu całości materiału dowodowego oraz treści art. 10 k.p.a. Podsumowując w ocenie Kolegium planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie sześć przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Skargę na powyższą decyzję w ustawowym terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. S. zaskarżając ją w zakresie pkt 2. Skarżący zasadniczo powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu zarzucając dodatkowo : 1. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. z uwagi na fakt, że istniejące uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia budowlanego; 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentacje zawartą w uzasadnieniu odwołania. Dodatkowo wskazano, że organ administracji publicznej jest również obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek (art. 79a § 1 i 2 k.p.a.). Według wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2022 r. II SA/Łd 865/22, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jednym z warunków, jakie muszą zostać spełnione, aby umożliwić wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest to, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Stosownie do art. 61 ust. 5 warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Według wiedzy skarżącego, nie ma wystarczających mocy przyłączeniowych dla danego terenu. Przedsiębiorstwo energetyczne, nie zadeklarowało bowiem, że zapewni dostawę energii elektrycznej dla przedmiotowego obiektu o wskazanej mocy przyłączeniowej. Wobec braku deklaracji co do mocy przyłączeniowej, zasadnym jest twierdzenie o braku istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które byłoby wystarczające dla planowanej inwestycji, w tym dla zaspokojenia zapotrzebowania na dostawy energii elektrycznej na potrzeby własne. W konsekwencji nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., co z mocy art. 61 ust. 1 u.p.z.p. skutkuje brakiem możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 4292) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 635 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako SKO w K.) z 22.05.2024 r. nr [...], [...] umarzającej postępowanie odwoławcze w stosunku do M. S. i K. S. oraz utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023r., poz. 977 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) w brzmieniu do 23 września 2023 r. Wprawdzie przedmiotowy wniosek złożono 22.11.2023 r., a więc już po wejściu w życie w dniu 24.09.2023 r. nowelizacji u.p.z.p. wprowadzonej ustawą z 24.08.2023. r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz.1688), jednakże z uwagi na treść art.59 ust.2 ustawy nowelizującej stosuje się w brzmieniu dotychczasowym art.61 ust.1 pkt 1, ust.2,3 i 5a u.p.z.p. Dodatkowo Sąd wskazuje, że wspomniana nowela w istocie nie zmieniła brzmienia art.61 ust.3 u.p.z.p. w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Według art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.in. warunki zabudowy dla inwestycji innych niż celu publicznego ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W myśl art.59 u.p.z.p. w przypadku braku planu zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p. wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Stosownie do art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, którego treść określa art. 64 ust. 2. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Niespornym było, że wnioskowany teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja o warunkach zabudowy ma charakter wstępny i ogólny, nie przesądza jeszcze o prawie do prowadzenia konkretnej inwestycji w konkretnym miejscu, a jedynie określa, czy dana inwestycja w danym miejscu jest w ogóle możliwa (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2012 r., II OSK 229/11, Lex nr 1216331). Wydanie takiej decyzji winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a więc nie jest to decyzja uznaniowa. Organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z przepisów prawa, a ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej z ustawowych przesłanek, wynikających z ww. przepisu. Postępowanie o warunkach zabudowy jest dopiero pierwszym etapem procesu inwestycyjnego. Kolejnym jest postępowanie prowadzące do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy jest instrumentem prawnym służącym określeniu sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Decyzja taka określa podstawowe parametry dotyczące zmiany zagospodarowania terenu, które podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom w postępowaniu poprzedzającym wydanie pozwolenia na budowę, unormowanym w przepisach Prawa budowlanego oraz przepisach ustaw odrębnych i aktach wykonawczych. Realizacja inwestycji przebiega w dwóch następujących po sobie etapach, w dwóch różnych postępowaniach toczących się przed różnymi organami. Na każdym z tych etapów organ prowadzący postępowanie jest prawnie zobligowany do zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w granicach przysługujących temu organowi kompetencji. Wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy terenu jest decyzją zastępującą na danym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, która przeznacza tylko dany teren pod daną inwestycję, ale nie rodzi jeszcze żadnych praw do tego terenu, ani tym bardziej nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek prac budowlanych. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Ustalenie wymagań kształtowania nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w powiązaniu z analizą istniejącego stanu odbywa się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Przepis art.61 ust.1 u.p.z.p. określa przesłanki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek spełnienia tych przesłanek w odniesieniu do inwestycji polegającej na nowej zabudowie danego terenu, obejmuje konieczność ich kumulatywnego wypełnienia. Jak już wskazano, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, a nawet wymagane w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to, że jedynie brak spełnienia chociażby jednego z warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Jeżeli zaś wszystkie w/w przesłanki są spełnione organ nie może odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z treścią art. 56 w zw. z art. 64 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Konsekwencją tej zasady jest konstatacja, że jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ ma obowiązek wydać pozytywną decyzję, opierając ustalenie warunków i zasad zagospodarowania terenu na normach prawnych. W wyroku z dnia 16 lutego 2010 roku (sygn. ll OSK 1862/08, LEX nr 597414) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przepisy ogólne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w tym przepis nakazujący uwzględnianie w zagospodarowaniu przestrzennym wymagań ładu przestrzennego (art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., art. 2 pkt 1 u.p.z.p.) nie mogą samodzielnie stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Przyjęcie przeciwnego poglądu byłoby sprzeczne z charakterem decyzji, gdyż oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona, czyniłoby z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy akt o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Odmowa ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy w szczególności stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z jego treścią wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie tj.: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (z wyjątkiem inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym i linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej - art. 61 ust. 2 i 3 u.p.z.p., ponadto warunek ten nie ma zastosowania do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie - art. 61 ust. 4 u.p.z.p.), 2) teren ma dostęp do drogi publicznej (warunku tego nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej - art. 61 ust. 3 u.p.z.p.), 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem - art. 61 ust. 5 u.p.z.p.), 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, 5) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi, 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się na wskazanych obszarach. Powołany wyżej przepis określa zatem przesłanki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy inwestycji niebędącej inwestycją celu publicznego. Redakcja tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że obowiązek spełnienia tych przesłanek w odniesieniu do inwestycji polegającej na nowej zabudowie danego terenu, obejmuje konieczność ich kumulatywnego wypełnienia. Z powyższego przepisu wynika wprost, że spełnianie przez wnioskodawcę wymogów określonych w tym przepisie obliguje organ do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Istotnym w kontrolowanej sprawie jest to, że zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1378 ze zm., zwanej dalej jako u.o.z.e.). Z uwagi na fakt, że przedmiotem postępowania było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej farmy fotowoltaicznej o mocy do 2 MW zastosowanie w sprawie miał właśnie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Planowana inwestycja jest inwestycją, o której mowa w art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zdefiniowane legalnie, jako instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Pojęcie "instalacji odnawialnego źródła energii" zostało zatem w ramach art. 2 pkt 13 u.o.z.e. zdefiniowane w sposób szeroki, obejmując swoim zakresem znaczeniowym wszystkie wskazane w nim instalacje, niezależnie od mocy zainstalowanej elektrycznej, w tym także małe instalacje i mikroinstalacje (patrz art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e.). Ponadto, w art. 2 pkt 22 u.o.z.e. wskazano, że odnawialne źródło energii, to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Budowa infrastruktury produkującej energię z odnawialnych źródeł energii, tj. m.in. energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, co skutkuje brakiem konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Bowiem w świetle art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie ma podstaw do formułowania tez sugerujących, że przewidziane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie przesłanki dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej dotyczy wyłącznie instalacji odnawialnego źródła energii o małej mocy. Byłoby to w istocie ograniczenie definicji ustawowej z art. 2 pkt 13 u.o.z.e., do której wprost i bezpośrednio odsyła art. 61 ust. 3 u.p.z.p. W tej sytuacji nieistotna jest ocena, czy farma fotowoltaiczna o mocy do 2 MW jest instalacją o małej mocy, czy też nie. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, gdyby było intencją ustawodawcy ograniczenie zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłącznie do instalacji odnawialnego źródła energii o niskiej mocy, wykorzystywanych na własne potrzeby, uczyniłby to np. odsyłając do definicji zawartych w art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e. dotyczących "małej instalacji" i "mikroinstalacji". Byłby to prosty i oczywisty zabieg legislacyjny w sposób jasny i jednoznaczny wskazujący na taką intencję ustawodawcy. Ponieważ ustawodawca w art.61 ust.3 u.p.z.p. wskazał jedynie, że przepisów ust.1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e., celowo w ocenie Sądu pomijając odnawialne źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 18 i 19 u.o.z.e., nie można mieć wątpliwości, że przepis art.61 ust.3 u.p.z.p. dotyczy właśnie instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. jako takiej, a nie tylko "małej instalacji" i "mikroinstalacji". Skoro ustawodawca nie dokonał wspomnianego zabiegu legislacyjnego, to przyjmując, że jest on racjonalny, nie taki był jego zamiar. Ponadto wskazać także należy, że poszerzenie wymienionego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. katalogu przedsięwzięć o instalacje odnawialnego źródła energii dokonano 29 sierpnia 2019 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 1524). W uzasadnieniu do projektu nowelizacji zaznaczono co prawda, że wprowadza ona m.in. "zliberalizowanie zasad budowy małych instalacji oraz mikroinstalacji OZE", to jednak w dalszej części uzasadnienia do nowelizacji ustawy wyjaśniono, że "zaproponowano rozszerzenie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym o instalacje odnawialnego źródła energii" mając na względzie, że z reguły obiekty te "wprowadzają nowy sposób zagospodarowania terenu" i "służą działalności produkcyjnej", czym odróżniają się od urządzeń infrastruktury technicznej (druk Sejmowy nr VIII.3656). Przyjąć jednak należy, że wątpliwości wynikające z rozbieżności w uzasadnieniu nowelizacji ustawy nie mogą przenosić się na proces stosowanie prawa, bowiem uzasadnienie nie jest źródłem prawa, a konkretny przepis ustawy, który w tym przypadku jest jasny i jednoznaczny. Wskazać należy, że z przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wynika, iż kwestia lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW stanowi element treściowy studium oraz planu miejscowego. Z przepisów tych nie wynika natomiast, by tego rodzaju inwestycje mogły być realizowane wyłącznie na podstawie planu miejscowego. Ustawodawca w tym przypadku nie wprowadził rozwiązania, zgodnie z którym lokalizacja przedmiotowego obiektu, w tym przypadku farmy fotowoltaicznej o mocy do 2MW może nastąpić wyłącznie na podstawie miejscowego planu. Z powołanych przepisów nie wynika także, by ustawodawca dokonywał jakiegokolwiek rozróżnienia instalacji odnawialnego źródła energii dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy, umożliwiających zmianę przeznaczenia terenu w przypadku braku planu miejscowego. W szczególności nie ma prawnych podstaw do wyprowadzania z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. wniosku, jakoby art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. miał zastosowanie wyłącznie do instalacji o mocy zainstalowanej nie większej niż 500 kW. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, wynikałoby to wprost z art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. W warunkach braku planu miejscowego przedsięwzięcie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii może być więc realizowane w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy z uwzględnieniem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i to niezależnie od zainstalowanej mocy. Na treść decyzji o warunkach zabudowy nie mogą zaś mieć wpływu postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego albo decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 i art. 59 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości przy czym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 2 u.p.z.p.). Co do zasady, każda zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, w szczególności polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1-2a u.p.z.p.). Nie można zatem podzielić poglądu, że zapisy studium powinny być uwzględniane w decyzjach o warunkach zabudowy. Brak jest podstaw prawnych dla takiego obowiązku. Podkreślenia wymaga, że samo studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 4 i 5 u.p.z.p.). Stanowisko takie jest też zgodne z aktualnym poglądem sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2019 r., II OSK 346/18, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. IV SA/Po 622/22, WSA w Olsztynie z dnia 24 listopada 2022 r. sygn. II SA/Ol 749/22, CBOSA). Przepisy: art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. dotyczą planowania przestrzennego, a nie przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Nie wyłączają one lokalizacji określonych w tych przepisach instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnej. Gdyby taka była wola ustawodawcy, to odnośnie tego rodzaju inwestycji zawarłby podobne unormowanie jak w art. 10 ust. 3b u.p.z.p. w odniesieniu do obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m, czego jednak nie uczynił. Ustawodawca zatem w sposób całkowicie rozłączny traktuje odnoszące się do instalacji odnawialnego źródła energii gminne regulacje planistyczne (studium i plan zagospodarowania przestrzennego) oraz mające zastosowanie w przypadku ich braku przepisy u.p.z.p. odnoszące się do ustalenia lokalizacji takich inwestycji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. To od gminy zależy więc, czy podejmie ona działania planistyczne skutkujące uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego, w którym określone zostaną tereny pod budowę urządzeń o jakich mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Brak określenia w tym trybie takich terenów w żaden sposób nie wyłącza możliwości lokalizacji określonych w tych przepisach instalacji odnawialnych źródeł energii na podstawie decyzji administracyjnej o warunkach zabudowy, a ograniczeń z tym związanych nie można się dopatrywać i wywodzić z jednoznacznego brzmienia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., z którego wynika wprost, że przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. (patrz także wyrok WSA w Poznaniu z 08.03.2022 r. o sygn. II SA/Po 859/22, wyrok WSA Szczecinie z 30.03.2023 r. o sygn. II SA/Sz 230/23, wyroki NSA z 29.06.2023 r. o sygn. II OSK 1276/21 oraz z 02.03.2023 r. o sygn. II OSK 202/23, publ. CBOSA) Budowa infrastruktury produkującej energię z odnawialnych źródeł energii, tj. m.in. z energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii, co skutkuje brakiem konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Bowiem w świetle art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. nie ma podstaw do formułowania tez sugerujących, że przewidziane w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. wyłączenie przesłanki dobrego sąsiedztwa i dostępu do drogi publicznej dotyczy wyłącznie instalacji odnawialnego źródła energii o małej mocy. Byłoby to w istocie ograniczenie definicji ustawowej z art. 2 pkt 13 u.o.z.e., do której wprost i bezpośrednio odsyła art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Tak więc obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w myśl art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie stosuje się do spornej inwestycji (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 547/20, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 667/21; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 marca 2022 r., sygn. akt II SA/Go 1097/21, wyroki WSA w Poznaniu z dnia 08 marca 2023 r. o sygn. II SA/Po 859/22 oraz o sygn. IV SA/Po 96/22, publ. CBOSA). Ugruntowany bowiem jest już pogląd, że lokalizacja farmy fotowoltaicznej niezależnie od jej mocy i kwalifikacji inwestycji nawet jako zabudowy przemysłowej, zgodnie z art.61 ust.3 u.p.z.p. nie wymaga oceny przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa (art.61 ust.1 pkt 1) oraz dostępu do drogi publicznej (art.61 ust.1 pkt 2), tak. m.in. wyroki WSA w Krakowie z 16.01.2024 r. o sygn. II SA/Kr 1400/23, WSA w Gdańsku 27.09.2023 r. o sygn. II SA/Gd 158/23, WSA Poznaniu z 14.04.2023 r. o sygn. IV SA/Po 127/23, publ. CBOSA). Prawidłowo więc organy analizując wniosek inwestora badały go wyłącznie pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. przyjmując, że nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Jak już wyżej Sąd wskazał w świetle art. 61 ust. 3 u.p.z.p., w przypadku wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji odnawialnych źródeł energii nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli warunku, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Biorąc pod uwagę specyfikę inwestycji dotyczących instalacji odnawialnego źródła energii w większości przypadków trudno byłoby zdefiniować, na czym polegać ma dobre sąsiedztwo w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W tym przypadku znaczącą rolę odgrywają bowiem warunki przyrodnicze, a nie sąsiednie lokalizacje. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi, że w kontrolowanej sprawie organy powinny były ocenić, czy spełnione zostały przesłanki określone w art.61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Dodatkowo Sąd wskazuje, że argumentując, że art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dotyczy tylko mikroinstalacji odnawialnego źródła energii skarżący powołuje wyroki o sygn. II SA/Bd 504/22 i II SA/Kr 394/22, które jednak zostały uchylone przez NSA odpowiednio wyrokami z 17.01.2023 r. o sygn. II OSK 2706/22 oraz z 22.11.2022 r. o sygn. II OSK 2249/22 (NSA wyjaśnił, że wyłączenie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. dotyczy każdej instalacji odnawialnego źródła energii niezależnie od jej mocy) – w kontrolowanej sprawie nie stosuje się więc art. 61 ust 1 pkt 1-2 u.p.z.p., Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wadliwego sporządzenia uzasadnienia decyzji przez organ I instancji z naruszeniem art.107 § 3 k.p.a. Sąd podziela ten zarzut, gdyż uzasadnienie to jest lakoniczne i w przeważającej części sprowadza się do opisu zarzutów podnoszonych przez różne podmioty. Jednak Sąd podkreśla, że wadliwość ta nie miała żadnego istotnego wpływu na wynik sprawy, gdyż organ odwoławczy w swej decyzji nie tylko odniósł się do zarzutów odwołania, ale także rzetelnie i szczegółowo ocenił całe postępowanie dokonując wnikliwej oceny prawnej wniosku i zaskarżonej decyzji. Oceniając zarzut naruszenia § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie poprzez usytuowanie planowanej elektrowni fotowoltaicznej w granicy działki skarżącego wskazać należy, że tego rodzaju kwestie nie są oceniane na etapie ustalania warunków zabudowy. Kwestie zgodności projektu z przepisami technicznymi (w tym kwestie oświetlenia, zacienienia) mogą być oceniane dopiero na etapie pozwolenia na budowę. W myśl wyroku NSA z dnia 16.01.2015 r., sygn. II OSK 2277/14: "decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o warunkach technicznych, czy budowlanych, jakie musi spełniać planowana inwestycja, lecz przesądza jedynie o tym, czy w świetle występującej na danym terenie zabudowy jej realizacja stanowi kontynuację zarówno owej zabudowy, jak i funkcji. W konsekwencji związanie organu na późniejszym etapie postępowania inwestycyjnego decyzją o warunkach zabudowy odnosi się do władczego rozstrzygnięcia wójta (burmistrza, prezydenta miasta), że inwestycja jest zgodna z ładem przestrzennym obowiązującym dla miejsca jej realizacji. Decyzja o warunkach zabudowy, będąca aktem stosowania prawa, przesądza jedynie o rodzaju (przeznaczeniu, powierzchni zabudowy, wysokości itd.) obiektu budowlanego, który może zostać na danym terenie wybudowany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa planistycznego. W konsekwencji decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego, stanowiąc jedynie szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa. Bez znaczenia na tym etapie postępowania administracyjnego pozostaje więc kwestia ewentualnej zgodności lub niezgodności realizacji inwestycji z przepisami regulującymi zagadnienie warunków technicznych, jakim musi ona odpowiadać. Kwestia powyższa może być przedmiotem kontroli dopiero na kolejnym etapie postępowania ". Ugruntowany jest już w judykaturze pogląd, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mają zastosowania w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy. Są one stosowane dopiero na kolejnym etapie postępowania inwestycyjnego, tj. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (por. np. wyrok NSA dnia 16.11.2017 r. o sygn. II OSK 483/16, wyrok WSA w Lublinie z dnia 17.09.2020 r. o sygn. II SA/Lu 204/20, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 03.02.2024 r. o sygn. IV SA/Po 732/22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24.01.2018 r. o sygn. II SA/Gl 869/17, publ. CBOSA). Ustalenie warunków zabudowy jest bowiem etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. I dopiero na tym etapie możliwa jest ocena tego rodzaju zarzutu. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie są badane okoliczności i zarzuty wykonawczego etapu procesu inwestycyjnego, czyli postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., II OSK 1048/15). Tak więc zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na akceptację, gdyż ocena usytuowania planowanej inwestycji nie leży to w gestii organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, a organu architektoniczno-budowlanego, co będzie miało miejsce na kolejnym etapie realizacji inwestycji w ramach pozwolenia na budowę, jeżeli do niej dojdzie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) zwanej dalej u.i.o.ś., przez "przedsięwzięcie" należy rozumieć "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Już z powyższej definicji, odczytywanej w kontekście dalszych przepisów cytowanej ustawy (zwłaszcza jej art. 59 i nast.), wynika, że zamiarem ustawodawcy był wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją oraz przeprowadzaną ewentualnie w jej ramach oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko danego przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. Inna wykładnia, jak trafnie skonstatowano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 stycznia 2017 r. o sygn. akt II SA/Gl 1034/16 (CBOSA) prowadziłaby do zakazanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zjawiska tzw. salami slicing (por. np. wyroki ETS w sprawach o sygn.: C-142/07, C-205/08, C-275/09 i C-227/01). Wskazana praktyka ("salami slicing") jest silnie piętnowana jako naganna także w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych (por. np. wyroki WSA: z 29.11.2018 r., II SA/Po 523/18; z 08.07.2020 r., II SA/Ke 242/20; a także wyrok WSA z 20.04.2017 r., IV SA/Po 928/16; wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA), w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 05 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3121/17 stwierdził, że w przypadku realizacji dwóch lub więcej przedsięwzięć tego samego rodzaju w ramach jednego zakładu lub obiektu, norma z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z 2010 r. [obecnie odpowiednio: § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM uw. nin. Sądu] stanowi przeszkodę w tego rodzaju etapowaniu przedsięwzięcia, które mogłoby prowadzić do ominięcia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (tzw. salami slicing). Wbrew jednak zarzutom skargi przedwczesne jest wywodzenie z samego faktu, iż inwestor zaplanował magazyn energii o pojemności 50 MWh, iż zamierza on wybudować w przyszłości kolejne elektrownie fotowoltaiczne i w ten sposób obejść przepisy. Jako zdarzenie przyszłe i niepewne jest to spekulacja nie poparta żadnymi faktami i nie może podlegać ocenie Sądu. Jeżeli sytuacja taka zaistnieje w przyszłości będzie oceniana przez organy administracji i ewentualnie przez sąd administracyjny. Na marginesie Sąd dostrzegł, że organ odwoławczy powołał nieaktualny przepis rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.) powołując się na § 3 ust.1 pkt 54, podczas powinien powołać § 3 ust.1 pkt 54 lit. Ponieważ jednak treść powołanych przepisów jest w istocie taka sama uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Niezasadny był także zarzut skargi, że nie ma wystarczających mocy przyłączeniowych dla tego terenu. Przedsiębiorstwo energetyczne, nie zadeklarowało wprawdzie, że zapewni dostawę energii elektrycznej dla przedmiotowego obiektu o wskazanej mocy przyłączeniowej. Jednak mimo braku deklaracji co do mocy przyłączeniowej, niezasadne jest twierdzenie o braku istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które byłoby wystarczające dla planowanej inwestycji, w tym dla zaspokojenia zapotrzebowania na dostawy energii elektrycznej na potrzeby własne. Inwestor we wniosku wskazał bowiem, że energia będzie dostarczana z sieci elektroenergetycznej lub z własnej produkcji. Jak trafnie wyjaśnił WSA w Poznaniu w wyroku z 14.04.2023 r., o sygn. IV SA/Po 127/23, inwestycja (również farma fotowoltaiczna) spełnia także wymagania w zakresie wystarczającego dla zamierzenia uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zapotrzebowanie na energię elektryczną będzie zapewnione z produkcji własnej inwestycji; nie wymaga natomiast zapotrzebowania na wodę, odprowadzania ścieków, w tym bytowych oraz energii cieplnej. W świetle powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego są więc bezzasadne. Organy dokonały prawidłowej wykładni i zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. oraz art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.79 a k.p.a. Sąd wskazuje, że najistotniejsza dla sprawy kwestia wykładni art.61 ust.3 u.p.z.p. nie była przesłanką zależną od skarżącego. Tym samym organ nie był zobligowany do zastosowania w/w przepisu. W tym stanie rzeczy na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalono.