II GSK 1395/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 2394/20 w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 sierpnia 2020 r. nr BP.501.873.2020.1091.RZ9.6455 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od E. Sp. z o.o. w R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 2394/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 sierpnia 2020 r. nr BP.501.873.2020.1091.RZ9.6455 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpiła E. Sp. z o.o. w R., zaskarżając ten wyrok w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżąca spółka wniosła także o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. i w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik postępowania – poprzez naruszenie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego i pominięcie istotnych w sprawie wyjaśnień Skarżącego zawartych w odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 20 stycznia 2020 r. i dowodów załączonych do ww. pisma w postaci zleceń serwisowych z dnia 2 października 2018 r. i z dnia 19 listopada 2019 r., 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a.: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało nałożeniem na Skarżącego kary pieniężnej w kwocie 2100 złotych. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna oraz przekroczenia maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy, o czas do mniej niż 30 minut (odpowiednio lp. 9.2. oraz lp. 5.11. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym) stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion przypisanych stronie deliktów, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.100 zł. Zwłaszcza, że – zdaniem Sądu I instancji – organy administracji bez naruszenia prawa oceniły również, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania art. 92c ust. 1, ani też art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Zwłaszcza, że – co trzeba podkreślić – ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać, nie dość, że znaczenia konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09), to również, że w przypadku skargi kasacyjnej będącej kwalifikowanym środkiem zaskarżenia, czytelność formułowanego w niej komunikatu jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma (jak w przypadku skargi czy też zażalenia), ale także, jeżeli nie przede wszystkim, z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17). W tym też kontekście podkreślenia i zarazem przypomnienia wymaga, że konsekwencją zasady dyspozycyjności, o której mowa była na wstępie jest to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem te wyznaczają zarzuty skargi kasacyjnej, a nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji, czy też stawianie jakichkolwiek hipotez i snucie domysłów w zakresie uzasadnienia podstaw kasacyjnych i domniemywanie tym samym intencji wnoszącego skargę kasacyjną (zob. np. wyroki NSA z dnia: 14 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5181/21; 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II FSK 2031/18; 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13). Operując w granicach wyznaczonych podstawami kasacyjnymi, z perspektywy przedstawionych uwag wprowadzających trzeba przede wszystkim stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie nie jest sporny fakt zaistnienia naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, a mianowicie wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę układu hamulcowego zakwalifikowaną jako niebezpieczna (pęknięta tarcza hamulcowa pierwszej osi prawej – pęknięcie promieniowe) oraz przekroczenia maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy, o czas do mniej niż 30 minut (a mianowicie o czas 6 minut), to jest naruszeń opisanych odpowiednio pod pozycjami lp. 9.2. oraz lp. 5.11. pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nie jest również sporne, że wobec faktu wykonywania kontrolowanego przewozu przez skarżącą spółkę, wymienione naruszenia zostały właśnie jej przypisane, a w konsekwencji, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za te naruszenia została zaadresowana do spółki. Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi natomiast – jak wynika z zarzutów skargi kasacyjnej, na gruncie których strona podnosi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez "[...] naruszenie obowiązku rozpatrzenia całego materiału dowodowego i pominięcie [...] wyjaśnień [...] zawartych w odpowiedzi na zawiadomienia z dnia 20.01.202 r. i dowodów [...] w postaci zleceń serwisowych z dnia 02.10.2018 r., i z dnia 19.11.2019 r." oraz naruszenie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym "[...] przez jego niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało nałożeniem [...] kary pieniężnej [...]", a ponadto naruszenie przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym polegające na ich niezastosowaniu, jak z kolei wynika to uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia (s. 4 – 5) – ocena prawidłowości stanowiska Sądu I instancji w zakresie, w jakim wynika z niej, że organ administracji bez naruszenia prawa stwierdził, że w okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy nie zaktualizowały się przesłanki stosowania instytucji wyłączających odpowiedzialność strony za stwierdzone i przypisane jej delikty. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – oceny tej nie podważają. O naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., jako wzorców kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji – i abstrahując już nawet od tego, że zarzut ich naruszenia nie został uzasadniony w sposób, w jaki należałoby tego oczekiwać w świetle wymogów określonych w art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA z dnia: 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2162/13; 27 listopada 2014 r., sygn. akt I FSK 1752/13; 10 października 2014 r., sygn. akt II OSK 793/13) – nie sposób jest bowiem zasadnie wnioskować na podstawie twierdzenia o pominięciu przez Sąd I instancji "[...] wyjaśnień Skarżącego zawartych w odpowiedzi na zawiadomienia z dnia 20.01.202 r. i dowodów [...] w postaci zleceń serwisowych z dnia 02.10.2018 r., i z dnia 19.11.2019 r.", skoro z uzasadnienia zaskarżonego wyroku (zob. s. 8 – 9) w relacji do istoty spornej w sprawie kwestii wynika, że strona nie podważyła trafności oceny organu administracji, że pęknięcia tarczy hamulcowej nie powstają w sposób nagły oraz, że powodują różnice w prowadzeniu pojazdu, a w związku z tym, że nie są niezauważalne dla kierowcy powinny powodować konieczność skontrolowania układu hamulcowego. Podnoszona przez stronę kwestia nie została więc pominięta, zaś jej ocena niekorespondująca z oczekiwaniami strony skarżącej nie świadczy o naruszeniu wskazanych przepisów postępowania. Jeżeli w tym też kontekście podkreślić, że z akt administracyjnych sprawy (protokół oględzin oraz dokumentacja fotograficzna) wynika, że pęknięcie tarczy hamulcowej było znacznych rozmiarów i widoczne przysłowiowym "gołym okiem" – co w opozycji do stanowiska strony skarżącej (s. 5 skargi kasacyjnej) nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że nie mogło być również "bezobjawowe" w trakcie prowadzenia pojazdu oraz wyhamowywania prędkości z jaką się porusza zwłaszcza, gdy w tej mierze odwołać się do zasad działania oraz funkcji układ hamulcowego – to argumentacja osadzona na gruncie wniosków mających – zdaniem strony – wynikać z przeprowadzonej po kontroli naprawy serwisowej oraz potencjalnych przyczyn pęknięcia tarczy hamulcowej (wada materiałowa, wada fabryczna, nieszczęśliwy przypadek), w tym również liczby kilometrów przejechanych z jej wykorzystaniem do momentu stwierdzonego jej uszkodzenia (22366 km), nie może być uznana za skuteczną. Przedstawione argumenty nie mogą pozostawać bez wpływu na wniosek, że za nieusprawiedliwione oraz nieskuteczne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 i art. 92b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym zmierzające do wykazania niezasadnego – zdaniem strony skarżącej – ich niezastosowania. Zwłaszcza, gdy w odpowiedzi na te zarzuty podnieść – wymaga to bowiem przypomnienia – że zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego zakłada potrzebę wykazania i wyjaśnienia, jak dany przepis prawa powinien być stosowany ze względu na ustalony stan faktyczny sprawy albo dlaczego, ze względu na ten stan faktyczny nie powinien być stosowany, a w przypadku zarzutu niezastosowania tego przepisu, dlaczego powinien być w sprawie zastosowany – co innymi słowy polega na zarzuceniu błędu subsumcji (niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny, rozumiane jest więc, jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie, na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu). Ocena zaś tego zarzutu, co nie mniej istotne, może być dokonana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały – tak jak w rozpatrywanej sprawie, a to wobec braku zasadności zarzutu z pkt 1 ppkt 1) petitum skargi kasacyjnej, o czym była mowa powyżej – skutecznie podważone, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który sama strona skarżąca uznaje za prawidłowy (zob. np. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II FSK 940/22). Ponownie podkreślając, że czytelność komunikatu formułowanego w skardze kasacyjnej jest o tyle istotna, że ustawa wiąże powstanie określonych skutków procesowych nie tylko z samym wniesieniem tego pisma, ale także – jeżeli nie przede wszystkim – z jego treścią (zob. wyrok NSA z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/17) trzeba stwierdzić, że ze skargi kasacyjnej (zob. s. 3 – 5) nie wynika, aby zawierało ono wskazane i zarazem konieczne elementy. W tym też kontekście wymaga przypomnienia, że zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepis art. 92b ust. 1 stanowi natomiast – co także wymaga przypomnienia – że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Z treści, logiki oraz funkcji rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przywołanych przepisów prawa, aż nadto jasno i wyraźnie wynika, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa – w toku prowadzonego postępowania administracyjnego – ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia, które nastąpiło wskutek zdarzeń okoliczności, których nie mógł przewidzieć (art. 92c ust. 1 pkt 1) oraz, że zapewnił przestrzeganie stosownych wymogów wynikających z przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku (art. 92b ust 1), a więc innymi słowy ciężar dowodu w zakresie odnoszącym się do wykazania, że uczynił wszystko zgodnie z prawem, że nie mógł zrobić nic więcej, zaś to zrobił, pozwalało mu pozostawać w usprawiedliwionym przekonaniu, że nie naruszy prawa (zob. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 17 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 598/20; 23 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 22/22; 7 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 2723/17; zob. również np. wyroki NSA z dnia: 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 203/20; 11 maja 2023 r., sygn. akt II 364/20; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 76/20). W związku z tym, że podjęcie oraz wykonywanie transportu drogowego stanowi rodzaj reglamentowanej działalności gospodarczej (art. 5 ustawy o transporcie drogowym), co wobec wysokich wymagań stawianych jej prowadzeniu nie pozostaje bez wpływu na miarę oceny staranności jej wykonywania, za nie mniej uzasadniony należy uznać i ten wniosek, że podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie odnoszącym się do doboru kierowców oraz określenia zasad i planu ich pracy. Dla uwolnienia się od odpowiedzialności nie jest więc wystarczające wykazanie braku winy – w tym, poprzez eksponowanie okoliczności mających przekonywać o nieprawidłowościach, czy też błędach w działaniu zatrudnianego kierowcy, czy też nawet intencjonalnie samowolnym jego działaniu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 10 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1303/19; 30 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 968/19 i II GSK 1063/19; 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 1147/19 i II GSK 1199/19; zob. również wyrok NSA z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II GSK 904/13) – czy też wykazywanie zastosowania środków, które mają charakter standardowy i rutynowy, zwłaszcza w sytuacji, gdy wobec braku ich skuteczności należałoby oczekiwać podjęcia dodatkowych działań (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 880/10), w tym również o charakterze nadzorczym i dyscyplinującym, a których niepodjęcie stanowi podstawę wniosku o braku właściwej organizacji pracy przedsiębiorstwa transportowego (zob. np. wyroki NSA z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 1147/19 i II GSK 1199/19). W świetle powyższego nie sposób jest więc zasadnie podważać prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, z którego wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie zaktualizowały się przesłanki stosowania przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 94b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, albowiem wykazaniu tezy przeciwnej – co ponownie należ podnieść – nie mogła służyć argumentacja, która w odniesieniu do pierwszego spośród przywołanych i przypisanych stronie naruszeń eksponowała znaczenie wskazanych powyżej wyjaśnień i dowodów, w odniesieniu zaś do drugiego z tychże naruszeń ograniczała się do twierdzenia, że "[...] podmiot wykonujący przewóz zapewnił kierowcom należytą organizację i dyscyplinę pracy [...]" oraz, że posiadają oni "[...] niezbędną wiedzę na temat długości okresów jazdy, po których przysługuje przerwa [...]", a ponadto, że "[...] okolicznością, która miała wpływ na przekroczenie czasu jazdy [...] był fakt, iż kierowca nie mógł znaleźć odpowiedniego miejsca do odebrania [...] przerwy [...]" (s. 5 skargi kasacyjnej), co wymagałoby jednak rozwinięcia tego twierdzenia, w tym chociażby na gruncie art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. ----------------------- 4