III SA/Gl 389/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2025 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 28 lutego 2024 r. nr 861/RT/2024 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w zakresie zwrotu dofinansowania przyznanego ze środków europejskich oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 28 lutego 2024 r. nr 861/RT/2024 Zarząd Województwa Śląskiego (dalej: organ, IZ RPO WSL, Zarząd Województwa) uchylił w części decyzję S w C. (dalej: S) z 14 sierpnia 2019 r. nr [...] , orzekającą o odpowiedzialności członków zarządu M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka) za zobowiązania spółki dotyczące zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania określnego 7 decyzjami z 2014 r. oraz utrzymał w mocy decyzję S z 14 sierpnia 2019 r. nr [...] w pozostałym zakresie. Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. IZ RPO WSL po rozpatrzeniu odwołania Z.K. oraz M.K. decyzją z 5 lutego 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję S z 14 sierpnia 2019 r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności członków zarządu M Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: Spółka) za jej zobowiązania dotyczące zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania określonego 23 decyzjami z 2014 r. W wyniku rozpatrzenia skargi wyrokiem z 13 grudnia 2021r., sygn. akt III SA/Gl 240/20 WSA w Gliwicach uchylił decyzję IZ RPO WSL z 5 lutego 2020 r. nr [...] . Następnie NSA w wyroku z 30 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 1081/22 oddalił skargę kasacyjną IZ RPO WSL. Tym samym prawomocnym stało się orzeczenie WSA w Gliwicach z 13 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 240/20 uchylające decyzję IZ RPO WSL z 5 lutego 2020 r. nr [...] . Ponownie rozpatrując sprawę organ zbadał przedawnienie zobowiązań w sprawie w terminie wskazanym Stronom do załatwienia sprawy ti. do końca lutego 2024 r. Z uwagi na wygaśnięcie siedmiu zobowiązań postępowanie w tym zakresie IZ RPO WSL uznało za bezprzedmiotowe. Wykonując wytyczne WSA w Gliwicach Zarząd Województwa zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w K. [...] Wydział [...] (dalej Prokuratura) o informacje dotyczące mienia ruchomego Spółki oraz dostępu członków zarządu lub pełnomocników Spółki do akt postępowania przygotowawczego i dokumentacji Spółki. W odpowiedzi z 22 grudnia 2023 r. sygn. akt [...] Prokurator podał, że w toku postępowania zabezpieczono mienie ruchome Spółki zarówno znajdujące się w jej siedzibie w S. przy ulicy [...], magazynach w S. przy ulicy [...] i [...] , na terenie S w S., przy ulicy [...], jak i w Punktach Obsługi Klienta na terenie kraju oraz w miejscach montażu urządzeń telekomunikacyjnych i wreszcie w serwerowni P w K., przy placu [...]. Zabezpieczone mienie nie zostało pozostawione w dyspozycji Spółki, ale zabezpieczone procesowo. W toku śledztwa wydano postanowienia w przedmiocie dowodów rzeczowych, którymi rozporządzono zarządzając zwrot uprawnionym osobom około 12 000 przedmiotów o szacunkowej - wynikającej z kwot widniejących w fakturach zakupu - wartości łącznie ponad 1 500.000 zł. Równolegle do śledztwa prowadzone było postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Z. pod sygnaturami [...], [...] , [...] , [...] , [...] i [...] . W jego trakcie dokonano oszacowania wartości nieruchomości znajdujących się w magazynie w S., przy ulicy [...] . Do dnia udzielania tej informacji ruchomości zabezpieczone w trakcie czynności przechowywane były w magazynach w S. przy ulicy [...] , w magazynach Komendy Wojewódzkiej Policji w K., przy ulicy [...] , na terenie P w K., przy placu [...] oraz w depozycie Prokuratury Okręgowej w K. Członkowie zarządu Spółki byli obecni w trakcie zabezpieczenia ruchomości znajdujących się w siedzibie Spółki w S. przy ulicy [...] , magazynach w S. przy ulicy [...] i [...] . W trakcie czynności na terenie S w S., przy ulicy [...] obecni byli przedstawiciele Spółki, którzy mieli możliwość zapoznania się z zabezpieczonym mieniem. Prokuratura poinformowała także, że członkowie zarządu Spółki w przeszłości zwracali się o wydanie im zabezpieczonego mienia, niemniej wnioski te nie zostały uwzględnione. Oszacowania ruchomości dokonano również w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. Wielokrotnie zwracano się do członków zarządu Spółki o odebranie zbędnej dla śledztwa dokumentacji Spółki. Wezwania te były bezskuteczne, podobnie jak zarządzenie o zwrocie kilkuset tomów dokumentacji (karta 174 – 184 akt administracyjnych) IZ RPO WSL ustalił, że postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki zostało umorzone przez właściwy organ egzekucyjny (komornika sądowego), a powodem umorzenia był brak majątku, z którego można byłoby prowadzić egzekucję. W sprawie Spółki do ruchomości egzekucje prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z., a do nieruchomości egzekucje prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. będący organem egzekucyjnym właściwym do spraw egzekucji administracyjnej nie przystąpił do egzekucji (w wyniku zbiegu) do ruchomości. W piśmie z 29 kwietnia 2022 r. Komornik wyjaśnił, że prowadził postępowanie na łączną kwotę wynoszącą 1 398 332 861,96 zł., podczas gdy egzekucja na rzecz wierzyciela Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. dotyczyła kwoty 912 229,11 zł z prawem zaspokojenia w pierwszej kolejności. Wskazał też, że ruchomości wykonane w technologii w latach 2010-2011 obecnie nie maja zastosowania i zaspokojenie wierzyciela S z egzekucji z tych ruchomości jest mało prawdopodobne. Natomiast egzekucja do nieruchomości prowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. została zakończona sprzedażą nieruchomości i podziałem sumy uzyskanej z jej sprzedaży. S przystąpiło do tej egzekucji i w wyniku udziału w postępowaniu egzekucyjnym i poprzez wpis hipoteki przymusowej w księdze wieczystej. Zgodnie z planem podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości S nie została zaspokojone w żadnej części. Na podstawie dokonanych ustaleń Zarząd Województwa stwierdził, że wierzycieli, którzy skierowali egzekucje do Spółki było tak wielu i prowadzone postępowania egzekucyjne dotyczyły tak wysokiego zobowiązania dłużnika, że organ egzekucyjny nie prowadził egzekucji w przypadku, gdy koszty egzekucyjne wielokrotnie przewyższały możliwość uzyskania chociażby niewielkiej kwoty. Wobec tego organ uznał, że w sprawie wywiązał się z obowiązku wykazania istnienia przesłanek pozytywnych odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania Spółki, a mianowicie pełnienie funkcji przez członka zarządu, w okresie, kiedy powstało zobowiązanie podatkowe oraz całkowitej lub częściowej bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej z majątku spółki (art. 116 o.p.). Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. podmiotami odpowiedzialnymi solidarnie za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu zwrotu dofinansowania i odpowiadają za zobowiązania powstałe w czasie pełnienia przez nich obowiązków są członkowie zarządu Spółki. W niniejszej sprawie ustalono, że członkami zarządu Spółki byli i nadal są: - Z.K. pełni funkcję prezesa zarządu Spółki od 10 marca 2004 r. do dnia dzisiejszego, - M.K. pełnił funkcję wiceprezesa Spółki od 10 marca 2004 r. do dnia dzisiejszego, - S.O. pełnił funkcję Wiceprezesa Spółki od 10 marca 2004 r. do dnia dzisiejszego, - A. G. pełnił funkcję Wiceprezesa Spółki od 10 marca 2004 r. do dnia dzisiejszego. W niniejszej sprawie organ I instancji podjął niezbędne czynności oraz działania celem ustalenia, czy Spółka posiada jakikolwiek majątek, który jest w stanie zaspokoić należności i ustalił, że egzekucja w stosunku do Spółki okazała się bezskuteczna. Potwierdza to uzyskane stanowiska organów egzekucyjnych oraz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 27 lipca 2017 r. znak [...]. Dodatkowo, na podstawie danych z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dla Spółki (KRS nr [...] z dnia 15 września 2017 r.) stwierdzono, że: 1) Spółka posiada zaległości podatkowe w stosunku do organu podatkowego - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. w kwotach: a) 22 292,00 zł - data wszczęcia egzekucji 11 kwietnia 2014 r., sygnatura [...] ; b) 628,00 zł - data wszczęcia egzekucji 3 grudnia 2014 r., sygnatura [...] ; c) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 14 października 2014 r., sygnatura [...] ; d) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 01 września 2014 r., sygnatura [...] ; e) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 21 sierpnia 2014 r., sygnatura [...] ; f) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 14 lipca 2014 r., sygnatura [...] ; g) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 13 czerwca 2014 r., sygnatura [...] ; h) 258,00 zł - data wszczęcia egzekucji 11 kwietnia 2014 r., sygnatura [...]; i) 20 156,00 zł - data wszczęcia egzekucji 11 kwietnia 2014 r., sygnatura [...] ; j) 12 312,00 zł - data wszczęcia egzekucji 11 kwietnia 2014 r., sygnatura [...] ; k) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 13 lutego 2015 r., sygnatura [...] ; I) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 26 stycznia 2015 r., sygnatura [...] ; m) 4 000,00 zł - data wszczęcia egzekucji 29 grudnia 2014 r., sygnatura [...] , 2) Spółka posiada zaległości w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w kwocie 83 982,00 zł - data wszczęcia egzekucji 13 maja 2014 r., sygnatura [...]; 3) Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym K. w K. postanowieniem z 26 października 2015 r. w sprawie [...] umorzył prowadzone przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne z uwagi na fakt, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych; 4) Sąd Rejonowy K. w K. Wydział [...] Gospodarczy postanowieniem z 15 kwietnia 2016r. sygn. akt [...] oddalił wniosek wierzyciela o ogłoszenie upadłości Spółki na podstawie art. 13 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, według którego Sąd oddala wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów, a także gdy stwierdzi, że majątek dłużnika jest obciążony hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym, zastawem skarbowym lub hipoteką morską w takim stopniu, że pozostały jego majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. Na nieruchomości stanowiącej własność Spółki została ustanowiona hipoteka umowna na kwotę 6 500 000,00zł. Jest także ustanowiona hipoteka przymusowa korzystająca z pierwszeństwa zaspokojenia (ZUS, FGŚP) na kwotę 2 187 248,81 zł oraz pozostałe wpisy hipoteki przymusowe na kwotę 52 713 424,65 zł. Łączna kwota 61 mln obciążenia na nieruchomości z uwzględnieniem hipotek korzystających z pierwszeństwa zaspokojenia czyni nieprawdopodobnym, aby z uzyskanych środków ze sprzedaży zostało zaspokojone S. Organ wskazał także na dokonane ustalenia w toku postępowania upadłościowego, prowadzonego przez Sąd Rejonowy K. w K. Wydział [...] Gospodarczy. Wykazane w bilansie aktywa (wyliczone na dzień 30 września 2014 r. na kwotę 425 781 019,29 zł) w znacznej części nie stanowią majątku dłużnika, lecz są przedmiotem leasingu. Jak ustalił nadzorca sądowy dłużnik nie był właścicielem: a) stacji bazowych, b) terminali abonenckich, c) serwerów, d) sprzętu komputerowego, e) stanowisk reklamowych LCD, f) środków transportu.  Wszystkie umowy leasingu zostały wypowiedziane przez leasingodawców, co skutkowało powstaniem dodatkowych zobowiązań w wysokości kilkudziesięciu milionów złotych oraz obniżeniem wartości aktywów dłużnika. Z informacji tymczasowego nadzorcy sądowego wynikało, że część leasingodawców uzyskała tytuły wykonawcze zasądzające od dłużnika roszczenia wynikające z rozwiązanych umów leasingu. Część leasingodawców podjęła działania zmierzające do odbioru ruchomości. Na 30 września 2014 r. zobowiązania dłużnika wynosiły 157 987 318,23 zł, w tym zobowiązania długoterminowe 39 000 967,17 zł, a krótkoterminowe 118 986 351,06 zł, na które składały się zobowiązania: a) z tytułu kredytów i pożyczek - 1 151 738,65 zł, b) z tytułu emisji papierów wartościowych - 27 315 778,08 zł, c) inne zobowiązania finansowe - 16 116 648,84 zł, d) z tytułu dostaw towarów i usług - 61 498 251,70 zł, e) z tytułu podatków, ceł i ubezpieczeń - 3 882 423,35 zł, f) z tytułu wynagrodzeń - 2 282 761,26 zł, g) pozostałe zobowiązania - 5 141 963,98 zł h) fundusz specjalny - 1 596 785,20 zł. Z ustaleń Sądu Rejonowego K. w K. [...] Wydział Gospodarczy KRS poczynionych w postępowaniu sygn. akt [...], w skład majątku dłużnika wchodzą: 1) decyzje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej przyznające dłużnikowi prawo do częstotliwości o łącznej wartości 24 337 526,00 zł. Na tych prawach ustanowiono zastaw jako zabezpieczenie obligacji. Wyceny tychże rezerwacji zostały dokonane w 2011 r. i 2012 r. - przez ten okres rezerwacje utraciły swoje wartości. Dodatkowo do przeniesienia częstotliwości wymagane jest wydanie decyzji Prezesa UKE po spełnieniu określonych wymogów, co powoduje, że liczba potencjalnych nabywców jest ograniczona; 2) terminale abonenckie o wartości bilansowej 816 570,71 zł, które były przedmiotem umów zastawu rejestrowego na zabezpieczenie zobowiązań z tytułu emisji obligacji i zostały przejęte na własność przez administratora zastawu; 3) udziały w podmiotach będących spółkami handlowymi (spółki z ograniczoną odpowiedzialnością) zależnymi w relacjach ze spółką dłużnika na łączną kwotę 561 786 100,00 zł. Jednakże z uwagi, że podmioty te nigdy nie składały obowiązkowych sprawozdań finansowych lub zaprzestały ich składania od 2010 r. udziały tych podmiotów nie mają wartości rynkowej. Ponadto z informacji przedstawionej Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. dłużnik podał zeznał, że udziały są zajęte przez komornika, co też potwierdził Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w piśmie z 27 lipca 2017 r.; Na dzień 30 września 2014 r. dłużnikowi przysługiwały należności na łączną kwotę 13 626 453,81 zł jednakże z uwagi na termin przedawnienia roszczeń związanych z działalnością gospodarczą, który wynosi trzy lata, większość w roku 2016 była już przedawniona. Dodatkowo należności handlowe i z tytułu umów abonenckich były przedmiotem zastawu. W wyniku postępowania egzekucyjnego nie doszło do zaspokojenia wierzycieli. Potwierdził to Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w S. w piśmie z 21 lutego 2018 r. wskazując, że brak jakichkolwiek wierzytelności podlegających zajęciu. Według stanu na dzień 30 września 2014 r. zobowiązania wynosiły prawie 160 mln zł. Decyzja administracyjna zobowiązująca Spółkę do zwrotu wypłaconych środków (w wysokości 502 565,50 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia wypłaty tj. 20 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty) została wydana przez S w dniu 27 czerwca 2014 r. a decyzja ostateczna organu II instancji 14 listopada 2014 r. Natomiast na dzień 12 sierpnia 2016 r. zadłużenie wynosi kwotę ponad 70 mln zł i jest prowadzonych ponad 100 postępowań przeciwko dłużnikowi. W sprawach aktualnie czynnych ponad 140 min dla 100 spraw obecnie prowadzonych (z zaznaczeniem, że pierwotnie było ok. 260 postępowań w większości umorzonych z uwagi na bezskuteczność); 4) nieruchomość wpisana do księgi wieczystej KW Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w S. Wydział Ksiąg Wieczystych. Nieruchomości składa się z działki będącej w użytkowaniu wieczystym oraz odrębnego budynku - pawilonu usługowego o kubaturze 2.891,5 m3 stanowiącego własność Spółki. W dziale [...] Księgi Wieczystej - Hipoteki znajdują się wpisy na łączną kwotę ponad 61 mln zł. Wartość nieruchomości została oszacowana, według danych dłużnika, przez dwóch niezależnych rzeczoznowców na od 8,5 mln zł do 14 mln oraz przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S. na kwotę od 3,5 mln zł do 5,5 mln zł (pismo dłużnika z 16 czerwca 2015 r. będące załącznikiem do pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 30 stycznia 2018 r.). Jednak nawet sprzedaż nieruchomości po najwyższej wartości nie spowoduje zaspokojenia wierzyciela – S i nie daje najmniejszej szansy na zaspokojenie wierzyciela ze środków uzyskanych z jej sprzedaży, tym bardziej, że w pierwszej kolejności zostaną zaspokojeni wierzyciele korzystający z pierwszeństwa zaspokojenia. Jak wynika z powyższych ustaleń, Spółka nie posiada majątku, ze sprzedaży którego mógłby zostać zaspokojony wierzyciel w jakiejkolwiek części. Majątek spółki z uwagi na zabezpieczenie nim źródeł finansowania przedsięwzięcia nie jest już własnością Spółki, został zajęty i zabezpieczony w postępowaniu karnym lub nie stanowi wartości rynkowej, która w postępowaniu egzekucyjnym przyniosłaby wymierny efekt finansowy pozwalający na zaspokojenie wierzycieli. Przesłanki negatywne (egzoneracyjne) - to wykazanie przez członka zarządu: że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez winy członka zarządu albo mienia stowarzyszenia, z którego egzekucja jest możliwa. (str. 9-12 niniejszej decyzji), W odwołaniu Skarżący podniósł, że został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości. Już w dniu 19 września 2013 r. został złożony do Sądu Rejonowego K. w K. pierwszy wniosek. Kolejne wnioski były składane począwszy od 29 stycznia 2014 r. do czerwca 2014 r., a następnie po raz kolejny w 2016 roku. Zdaniem Skarżącego, dla skutecznego wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe irrelewantny pozostaje fakt, czy wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony przez niego. Przesłanka ma ta bowiem obiektywny charakter. Do uwolnienia się od przewidzianej w art. 116 o.p. odpowiedzialności nie wystarcza samo zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, konieczne jest jeszcze zgłoszenie tego wniosku we właściwym czasie. Tylko kumulatywne spełnienie tych dwóch przesłanek, w świetle postanowień art. 116 § 1 pkt 1 lit, a o.p., może uwolnić członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości spółki. W ocenie organu zarząd Spółki nie wykazał, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie układowe. Członkowie Zarządu także nie wykazali, że nie ponoszą winy za brak złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania układowego. Ponadto ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego. Na podstawie danych z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego KRS nr [...] ustalono, iż Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2016 r, nr sprawy [...] Sąd Rejonowy K. w K. Sąd uznał wniosek inicjujący to postępowanie o ogłoszenie upadłości za co najmniej "spóźniony" bowiem dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co najmniej od Ili kwartału 2013 r. (postanowienia Sądu Rejonowego K. w K., [...] Wydział Gospodarczy; z dnia 15 kwietnia 2016 r. sygn. akt [...] , z dnia 11 maja 2015 r. sygn. akt [...] oraz z dnia 17 lipca 2017 r. sygn. akt [...] ). W związku z wykazaniem spełnienia przesłanek pozytywnych ponoszenia odpowiedzialności członków zarządu oraz biorąc pod uwagę stanowisko organu co do nieprawidłowości polegającej na działaniu Beneficjenta i członków zarządu Spółki na szkodę IZ RPO WSL udowodnione zostały przesłanki negatywne w postępowaniu w sprawie odpowiedzialności osób trzecich (tj. uwalniających z odpowiedzialności) - organ nie widzi podstaw do umorzenia postępowania. Od tej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wywiedli Z.K. i M.K. Przedmiotem postępowania o sygn. akt III SA/Gl 389/24. jest skarga przez Z.K. (dalej: Skarżący). Zaskarżając decyzję w części w zakresie pkt 2 Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa poprzez: - naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art.1 k.p.a.) poprzez wydanie decyzji w I instancji przez podmiot nieuprawniony do wydawania decyzji administracyjnych, - naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa) poprzez niewymienienie w treści zaskarżonej decyzji z dnia 28 lutego 2024 członków zarządu województwa, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, - naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) w związku z art. 46 ust. 1-3 ustawy o samorządzie województwa) poprzez rozpoznanie wniesionego odwołania od decyzji nr [...] S z dnia 14 sierpnia 2019 roku, przez podmiot nieuprawniony do orzekania jako organ II instancji w niniejszym postępowaniu, - naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 1 w związku z art. 28 k.p.a.) poprzez niewezwanie do udziału w sprawie w charakterze strony Spółki oraz byłego członka zarządu Spółki M.B. jako osób ponoszącego wraz ze skarżącym solidarną odpowiedzialność za zobowiązania objęte zaskarżoną decyzją, a tym samym posiadających interes prawny w uczestnictwie w postępowaniu, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art.10 k.p.a.) poprzez pozbawienie strony możliwości obrony w toczącym się postępowaniu z uwagi na nieuwzględnienie wniosku w przedmiocie zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. sygn. akt [...] i wynikającego stąd braku dostępu do całości jej dokumentacji gospodarczej zarówno w postaci papierowej jak i elektronicznej, w tym m.in. finansowo- księgowej, majątkowej, projektowej, inwestycyjnej, wykonawczej, magazynowej, handlowej wraz z elektronicznymi nośnikami danych i serwerami z informatycznymi systemami zarządczymi dokumentującymi powyższe, a tym samym braku możliwości przedłożenie przez Skarżącego jak i przez samą Spółkę, stosownego wykazu posiadanego majątku Spółki ani jego dokładnej lokalizacji, co uniemożliwia złożenie przez stronę stosownego oświadczenia o którym mowa w art. 116 ust. 2 ordynacji podatkowej; - naruszenia przepisów postępowania – art. 116 o.p. w związku z art. 133 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dot. ustalenia odpowiedzialności osób trzecich z udziałem wszystkich członków zarządu Spółki mogących ponosić taką odpowiedzialność, na skutek niewezwania do udziału w postępowaniu w charakterze strony byłego członka zarządu spółki M.B.; - naruszenia art. 116 § 1 o.p. poprzez nieprawidłowe ustalenie, sprzeczne z treścią zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż zachodzą przesłanki zastosowania tego przepisu w stosunku do skarżącego oraz bezzasadne nie uwzględnienie okoliczności zwalniających skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki; - naruszenia przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy (art 118 § 1 i 2 o.p. w związku z art 116 o.p. ) poprzez wydanie decyzji o ustaleniu odpowiedzialności odwołującego po okresie przedawnienia zobowiązania odjętego zaskarżoną decyzją - naruszenia przepisów postępowania ( art. 122 o.p. w związku z art 84 k.p.a.) poprzez brak rzetelnego i wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz brak kompleksowej oceny materiału dowodowego, całkowity brak zbadania zgłaszanych przez stronę przesłanek negatywnych zwalniających członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązania spółki z art. 116 § 1 o.p. i poprzestanie wyłącznie na opisaniu podstawy prawnej tego przepisu bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego ekonomii, finansów i rachunkowości na temat sytuacji finansowej spółki oraz czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o upadłość, a nadto poprzez dokonanie sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, a tym samym błędne ustalenie stanu faktycznego oraz przyjęcie, że skarżący nie zgłosił wniosku o upadłość spółki we właściwym terminie oraz, że ponosi winę za niezłożenie wniosku w innym czasie, a nadto, iż Skarb Państwa poniósł szkodę na skutek niezłożenia wniosku o upadłość pochodzącego od skarżącego lub też dłużnika pierwotnego Wobec tak sformułowanych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w sprawie lub też uchylenie zaskarżonych decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu organowi I instancji. Wniósł również o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie, z powodu pozbawienia Skarżącego prawa do obrony w niniejszym postępowaniu z uwagi na zabezpieczenie i wywiezienie przez Prokuraturę Okręgową w K. prowadzącej postępowanie o sygn. [...] poza siedzibę Spółki w której Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, całości jej dokumentacji gospodarczej zarówno w postaci papierowej jak i elektronicznej, w tym m.in. finansowo - księgowej, majątkowej, projektowej, inwestycyjnej, wykonawczej, magazynowej, handlowej, pracowniczej wraz z elektronicznymi nośnikami danych i serwerami z informatycznymi systemami zarządczymi dokumentującymi powyższe. Dokumentacja ta wraz nośnikami danych znajduje się w wyłącznym posiadaniu prokuratury, która odmawia jej wydania jak również wykonania kopii zabezpieczonej dokumentacji oraz nośników danych. Tym samym nie było możliwe wiarygodne zweryfikowanie przez Skarżącego jak i przez samą Spółkę zawartości materiału dowodowego przedstawianego przez organa I i II instancji co do jego kompletności i prawidłowości dokumentowania zaistniałych zdarzeń będących przedmiotem postępowania. Nie jest również możliwym w istniejącej sytuacji przedłożenie przez Skarżącego jak i przez samą Spółkę stosownego wykazu posiadanego majątku Spółki ani jego dokładnej lokalizacji (dane te zapisane w dokumentacji gospodarczej spółki, w tym na jej serwerach zarządczych, znajdują się w wyłącznym posiadaniu prokuratury), co uniemożliwia złożenie przez Skarżącego oświadczenia o którym mowa w art. 116 ust. 2 o.p. W uzasadnieniu Skarżący wskazał na powstanie przesłanek wznowienia postępowania wobec niewezwania do udziału w sprawie w charakterze strony Spółki oraz byłego członka zarządu Spółki M.B. jako osób ponoszącego wraz ze Skarżącym solidarną odpowiedzialność za zobowiązania objęte zaskarżoną decyzją, a tym samym posiadających interes prawny w uczestnictwie w postępowaniu. W ocenie Skarżącego postępowanie dotyczące ustalenia odpowiedzialności osób trzecich powinno być prowadzone z udziałem wszystkich członków zarządu Spółki mogących ponosić taką odpowiedzialność. Nie wezwanie do udziału w postępowaniu w charakterze strony byłego członka zarządu spółki M.B., będącego w okresie realizacji przedmiotowego projektu i wszystkich pozostałych, tj. od 12.2009 roku do 10.2010 r. managerem kierującym wszystkimi projektami z dofinansowaniem ze środków publicznych, a następnie od 10.2010 roku do 10.2013 r. Prezesem zarządu i dyrektorem zarządzającym Spółką, w tym i wszystkimi ww. projektami stanowi uchybienie organów. Zarzucił także wydanie zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej, ponieważ obowiązujące przepisy ustawy o samorządzie wojewódzkim jak również Ordynacji podatkowej, a nadto ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U 2006 nr 227 poz. 1658) nie przewidują dla organów samorządu wojewódzkiego kompetencji w zakresie orzekania o odpowiedzialności osób trzecich przewidzianej w trybie określonym art. 116 i nast. o.p. Ponadto S nie jest podmiotem uprawnionym do wydawania decyzji administracyjnych jako organ administracji I instancji. Dodatkowo wskazał na rażące naruszenie przepisów k.p.a. (art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa ) poprzez niewymienienie w treści zaskarżonej decyzji z dnia 5 lutego 2020 członków zarządu województwa, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Znajduje się tam bowiem jedynie niemająca znaczenia prawnego informacja o obecności członków zarządu. Dalej Skarżący podniósł, że przedawnienie zobowiązań spółki na etapie postępowania odwoławczego nie powoduje bezprzedmiotowości tegoż postępowania odwoławczego, lecz bezprzedmiotowym czyni orzeczenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości z tytułu tych zaległości. Chodzi o to, że organ odwoławczy nie wyjaśnił w ogóle, czy doszło do zawiadomienia spółki o zastosowanych środkach egzekucyjnych. Bezspornym jest w sprawie, iż spełnione zostały przesłanki przedawnienia wszystkich zobowiązań wskazane w art. 118 o.p. w stosunku do Skarżącego. Na poparcie swojego stanowiska podał wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2022 sygn. akt III SA/Wa 182/21. Podniósł przy tym, że pięcioletni termin przedawnienia w zakresie zwrotu środków dofinansowania powinien być liczony nie tyle od dnia, w którym upłynął termin zwrotu środków określony w ostatecznej decyzji administracyjnej, lecz od dnia, w którym środki zostały przelane na rachunek beneficjenta. Skarżący podkreślił także, że prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące zwrotu środków dofinansowania uzyskanych za pośrednictwem S nie obejmowało podstawowych składników majątku Spółki wykazywanych przez Skarżącego na etapie postępowania administracyjnego w tym w postaci majątku Spółki utworzonego/zakupionego przez Spółkę za zgodą S przy wydatkowaniu przez S na jego nabycie środków dotacyjnych a przede wszystkim majątku Spółki w postaci wydzielonej zorganizowanej części przedsiębiorstwa, stanowiącej ponadregionalną sieć telekomunikacyjną wybudowaną przez Spółkę w ramach 23 przedmiotowych umów zawartych przez S ze Spółką. Zwrócił także uwagę, że aktywa Spółki na koniec 12.2013 r. wynosiły ponad 450 mln zł. Spółka nigdy nie była wzywana przez S do złożenia wykazu majątku (ujawnienia majątku), ani też do złożenia innych oświadczeń dotyczącej jej sytuacji finansowej w toczącym się postępowaniu. Nie jest przy tym dopuszczalne powoływanie się - jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonej decyzji - na ustalenia odnośnie stanu majątkowego Spółki poczynione w innych postępowaniach egzekucyjnych lub upadłościowych bez poczynienia własnych ustaleń faktycznych w omawianym zakresie przez organ administracji. Poczynione w trakcie prowadzonego postępowania ustalenia odnośnie stanu majątkowego Spółki są absolutnie niepełne, albowiem nie uwzględniają informacji wynikających z dokumentacji gospodarczej Spółki, w tym m.in. finansowo- księgowej, majątkowej, wywiezionej z jej siedziby przez prokuraturę wraz z elektronicznymi nośnikami zawierającymi zbiory dokumentów i danych m.in. o stanie majątkowym Spółki i jego położeniu, w ramach postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. sygn. akt [...] wszczętego z inicjatywy m.in Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości. Okoliczność wykazania bezskuteczności egzekucji w stosunku do Spółki wymaga formalnego stwierdzenia o przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego w formie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji niezbędne jest wykazanie przez wierzyciela zastosowania środków egzekucyjnych skierowanych do całego majątku dłużnika. Już w dniu 19 września 2013 r. został złożony do Sądu Rejonowego K. [...] Wydział Gospodarczy, pierwszy wniosek w przedmiocie ogłoszenia upadłości Spółki w ramach postępowania oznaczonego sygn. akt [...], o którego rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r. Spółka została powiadomiona w drugiej połowie lutego 2014 r. Kolejne wnioski o ogłoszenie upadłości były składane do Sądu Rejonowego K. przez wierzycieli Spółki, począwszy od 29 stycznia 2014 r. do czerwca 2014 r., a następnie po raz kolejny w 2016 r. Fakt prowadzenia tych postępowań czynił zbędnym złożenie przez zarząd Spółki dodatkowego wniosku o jej upadłość, dublującego rozpoznawane już wnioski upadłościowe złożone przez wierzycieli Spółki, w szczególności w terminie sparaliżowania jej działalności przez organa państwa. Dla skutecznego wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe. irrelewantny pozostaje bowiem fakt, czy wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony osobiście przez niego. Organ administracji przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zgromadził żadnych dowodów wskazujących na sytuację finansową Spółki (sprawozdania finansowe) za lata w których powstały nieprawidłowości. Nie przedstawił także argumentów wskazujących, że spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań. Dokonanie ustaleń faktycznych dotyczących stanu finansowo majątkowego dłużnika pierwotnego czasu właściwego do ewentualnego ogłoszenia upadłości itp wymaga bez wątpienia wiadomości specjalnych uzasadniających dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz.935, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Według art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Przed przystąpieniem do rozpatrzenia sprawy podkreślić należy, iż sprawa była już ona rozpoznawana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pod sygn. III SA/Gl 240/20. W wyroku z 13 grudnia 2021 r. Sąd uchylił decyzję nr [...] z 5 lutego 2020r. Od tego wyroku Zarząd Województwa wywiódł skargę kasacyjną, którą NSA wyrokiem z 30 czerwca 2023 r. o sygn. I GSK 1081/22 oddalił. Prawomocnym stało się więc orzeczenie WSA w Gliwicach z 13 grudnia 2021 r. o sygn. III SA/Gl 240/20. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z 15 stycznia 1998r., sygn. II SA 1560/97). Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała zastosowania (por. wyrok NSA z 16 maja 2012r., sygn. akt II GSK 550/11). Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest więc przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12). Stosownie natomiast do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. (por. Wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 422/24). Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest zatem ponowna ocena tejże decyzji z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Gliwicach z 24 października 2022r., sygn. akt III SA/Gl 1536/21. Następnie należy dokonać analizy stanu faktycznego sprawy i postępowania organów pod kątem prawidłowego zastosowania art. 118 o.p., a także oceny kwestii przedawnienia zaległości spółki. W wyroku z 13 grudnia 2021 r. o sygn. III SA/Gl 240/2020 rozważył Sąd kwestię zachowania przez organy terminu, o jakim mowa w art. 118 § 1 o.p. Stwierdził wówczas, że zgodnie z treścią tego przepisu, nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Zaległością podatkową w rozumieniu przepisów o.p. jest zaś podatek niezapłacony w terminie płatności (por. art. 51 § 1 o.p.). Sąd w wydanym wyroku podzielił przyjmowany w orzecznictwie NSA pogląd, że o ile organ pierwszej instancji orzekł o odpowiedzialności osoby trzeciej zachowując termin na wydanie decyzji określony w art. 118 § 1 o.p., organ odwoławczy może orzekać w zakresie objętym tą decyzją także po upływie tego terminu, z tym jednak zastrzeżeniem, iż nie może zwiększyć zakresu odpowiedzialności osoby trzeciej w porównaniu do zakresu orzeczonego decyzją organu pierwszej instancji. Termin zwrotu niesłusznie pobranych środków przypadał na 14 dzień po doręczeniu spółce decyzji ostatecznej. Zaległość powstała więc piętnastego dnia, liczonego od tego zdarzenia. Decyzje kierowane do Spółki, warunkujące odpowiedzialność Skarżącego zostały wydane 26, 30 czerwca oraz 3, 4, 7, 8 lipca 2014 r., doręczone Spółce 14 lipca 2014 r. Uzyskały walor ostateczności 14 listopada 2014 r., kiedy to doręczono Spółce decyzje IŻ RPO WSL, utrzymujące w mocy decyzje S. Zatem wydanie przez S 14 sierpnia 2019 r. decyzji o odpowiedzialności osób trzecich i doręczenie jej 27 sierpnia 2019 r. ponad wszelką wątpliwość miało miejsce przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia. Ten bowiem kończył swój bieg 31 grudnia 2019 r. W konsekwencji, to członkowie zarządu Spółki, którzy nie doprowadzili w grudniu 2014 r. do zwrotu dotacji odpowiadają za zapłatę powstałej wówczas zaległości. W analizowanej sprawie choć decyzja organu II instancji została wydana po upływie terminu wynikającego z art. 118 § 1 o.p. 28 lutego 2024r., jednakże organ I instancji rozstrzygnął o odpowiedzialności osoby trzeciej zachowując termin na wydanie decyzji określony w art. 118 § 1 o.p. Skoro organ II instancji nie zwiększył zakresu odpowiedzialności skarżącego w porównaniu z treścią rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji to nie doszło do naruszenia art. 118 o.p. Zgodzić się tutaj trzeba z Zarządem Województwa, że termin zawarty w art. 118 § 1 o.p. nie nawiązuje do terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pierwotnego dłużnika podatkowego, lecz wyznacza samodzielny termin do wydania konstytutywnej decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej i to niezależnie od biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które przekształciło się w zaległość podatkową dłużnej Spółki. Podkreślenia wymaga, że zobowiązanie osoby trzeciej ma charakter akcesoryjny i wygaśnięcie zobowiązania spółki z o.o. powoduje wygaśniecie zobowiązania osoby trzeciej. Jak stanowi art. 59 § 1 pkt 9 o.p. zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek przedawnienia. W rozpoznanej sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Zgodnie z treścią art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z kolei według art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. Stosownie do art. 70 § 7 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się, a po zawieszeniu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu, doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności. Zarząd Województwa zbadał istnienie okoliczności wygaśnięcia zobowiązania podatkowego wskutek przedawnienia w terminie wskazanym Stronom do załatwienia sprawy ti. do końca lutego 2024 r. (karta 188/1-188/28 akt administracyjnych ) Stwierdzając wygaśnięcie siedmiu zobowiązań głównych (s. 29 zaskarżonej decyzji) dalsze prowadzenie postępowania w tym zakresie Zarząd Województwa uznał za bezprzedmiotowe, co też uwzględnił w rozstrzygnięciu decyzji administracyjnej. WSA w Gliwicach w wyroku z 13 grudnia 2021r. odniósł się jednoznacznie do kwestii właściwości organów do orzekania o subsydiarnej odpowiedzialności członków zarządu spółki. Stwierdził, że instytucja pośrednicząca może zostać umocowana przez instytucję zarządzającą programem operacyjnym do wydawania decyzji w sprawach dotyczących zwrotu środków. W tej grupie spraw, w uwagi na brzmienie art. 67 ust. 1 u.f.p. mieszczą się sprawy uregulowane w art. 116 o.p., umieszczonym w dziale III Ordynacji podatkowej. S zostało umocowane przez Zarząd Województwa do wydawania decyzji w sprawie odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi. Upoważnienie to dotyczy także kwestii odpowiedzialności subsydiarnej członków zarządu. Odpowiedzialność ta zmierza wprost do odzyskania kwot wypłaconego dofinansowania. Wobec tego zarzut Pełnomocnika Skarżącego co do naruszenia przepisów art. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w I instancji przez podmiot nieuprawniony do wydawania decyzji administracyjnych oraz art. 15 k.p.a. w związku z art. 46 ust. 1-3 ustawy o samorządzie województwa poprzez rozpoznanie wniesionego odwołania od decyzji nr [...] Śląskiego Centrum Przedsiębiorczości w Chorzowie z dnia 14 sierpnia 2019 roku, przez podmiot nieuprawniony do orzekania jako organ II instancji w niniejszym postępowaniu. Podkreślenia wymaga, że w wydanym 13 grudnia 2021r., sygn. akt III SA/Gl SA/Gl 240/20 wyroku Sąd wyznaczył obowiązujący w sprawie stan prawny. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji stanowiły przepisy art. 116 § 1 i § 2 o.p. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zgodnie zaś z art. 116 § 1 o.p. (w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z kolei zgodnie z art. 116 § 2 o.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. W myśl art. 116 § 4 O.p. wspomniane przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu. W świetle art. 108 § 2 pkt 2 lit. a o.p. postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Warunek ten został zachowany, ponieważ decyzje ostateczne nakazujące spółce zwrot wypłaconych jej uprzednio środków z listopada 2014 r. zostały jej prawidłowo doręczone. Nadto poddano je sądowej kontroli. Wobec tego z brzmienia powołanego przepisu art. 116 § 1 o.p. wynikają zatem cztery przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o., tj.: 1) wykazanie, że zaległości wynikają z zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu; 2) wykazanie bezskuteczności, w całości lub w części, egzekucji z majątku spółki; 3) niewykazanie przez członka zarządu, że złożono we właściwym czasie wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niewykazanie braku winy w niepodjęciu działań w tym kierunku; 4) niewskazanie przez członka zarządu mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. W wyroku WSA przesądził, że wystąpiła zaległość spółki w postaci niezwrócenia w terminie wypłaconych jej uprzednio środków. Okoliczność, że Skarżący był członkiem zarządu spółki w okresie, kiedy wystąpiła nieprawidłowość i szkoda, tj. w 2012 r. jak i w okresie, kiedy upłynął termin do zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur w 2014 r., a więc powstała zaległość, nie budzi wątpliwości. Nie budziła wątpliwości Sądu bezskuteczność egzekucji z nieruchomości. Podejmując wątpliwości co do bezskuteczności egzekucji majątku ruchomego Spółki Sąd zobowiązał Zarząd Województwa aby w ponownie prowadząc postępowanie organy ustalił jaka jest faktycznie wartość ruchomości w zabezpieczonym magazynie inwentaryzacyjnym oraz w jakim zakresie można wobec zgromadzonych tam ruchomości przeprowadzić skuteczną egzekucję. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, że IZ RPO WSL przeprowadził ponownie postępowanie wyjaśniające i dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego wykonując jednocześnie zalecenia Sądu. Wykonując wskazania WSA w Gliwicach Zarząd Województwa zwrócił się do Prokuratury Okręgowej w K. [...] Wydział Śledczy (dalej Prokuratura) o informacje dotyczące mienia ruchomego Spółki oraz dostępu członków zarządu lub pełnomocnicy spółki do akt postępowania przygotowawczego i dokumentacji Spółki. Z przekazanych przez Prokuraturę Okręgową w K. materiałów i informacji wynika, że wbrew twierdzeniom odwołujących, zarówno podejrzani jak i ich obrońcy mieli dostęp do dokumentacji księgowej spółki oraz zabezpieczonego mienia. Ruchomości na które się powołują, a które nie zostały zatrzymane przez prokuraturę, zostały wydane podejrzanym i wydane osobom trzecim. Natomiast ruchomości które nie zostały odebrane, nie przedstawiają żadnej wartości zbywczej. (s. 33-43 zaskarżonej decyzji.) Bezzasadnym jest zatem zarzut Skarżącego o naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie go braku dostępu do całości jej dokumentacji gospodarczej. Celem realizacji wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach podjął dalsze działania mające na celu ustalenie stanu egzekucji i podziale sumy uzyskanej ze sprzedaży ruchomości. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z. udzielając odpowiedzi na pismo wierzyciela egzekwującego tj. S z 19 grudnia 2023 r. skoro jako pierwszy dokonał zajęcia. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Z. przejął akta egzekucyjne [...] do prowadzenia łącznej egzekucji z tego składnika majątku. Egzekucja ze wskazanego składnika jest częściowo skuteczna. Ostatnią czynnością egzekucyjną organu egzekucyjnego była przeprowadzona 29 września 2023 r. licytacja ruchomości, która nie doszła do skutku z powodu braku licytantów. Obwieszczenie o wyznaczeniu II terminu licytacji ruchomości zostało wydane 14 listopada 2023r. Jedynym składnikiem majątku dłużnej spółki, z którego prowadzona jest skuteczna egzekucja są ruchomości stanowiące własność w/w dłużnika (w szczególności sprzęt elektroniczny oraz urządzenia telekomunikacyjne). Dalej Komornik Sądowy ustalił, że: - dłużna spółka nie jest właścicielem lub współwłaścicielem jakichkolwiek pojazdów mechanicznych co potwierdzają dane ujawnione w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców; - egzekucja z nieruchomości dłużnej spółki była prowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S.. Dłużna Spółka nie jest właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym jakichkolwiek nieruchomości na terenie właściwości Sądu Rejonowego w Z.; - egzekucja z rachunków bankowych dłużnej spółki jest bezskuteczna ze względu na brak jakichkolwiek środków nadających się do potrąceń; - z ustaleń organu egzekucyjnego wynika, że dłużna spółka zaprzestała jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W szczególności w toku łącznie prowadzonych postępowań nie ustalono jakichkolwiek wierzytelności przysługujących dłużnej spółce ż jakiegokolwiek tytułu. Komornik Sądowy prowadzi łącznie sześć postępowań egzekucyjnych (sygn. akt. [...], [...], [...], [...], [...]oraz [...] na łączną kwotę około 22 010 517,00 złotych. Jedną z przywołanych spraw jest postępowanie egzekucyjne, w której egzekwowane są niezaspokojone należności z tytułu umowy o pracę - roszczenia pracownicze (wierzyciel uprzywilejowany). Wysokość zadłużenia w tym postępowaniu na dzień dzisiejszy wynosi około 201 000,00 zł. Suma uzyskana w toku egzekucji dzielona jest w ustalonym poprzednio stosunku procentowym pomiędzy wszystkich wierzycieli uczestniczących w podziale. Każdorazowo zaspokojenie wierzycieli następuje według wskazanych w kodeksie postępowania cywilnego kategorii wierzytelności. Należność pracownicza egzekwowana w postępowaniu o sygn. akt [...] korzysta z pierwszeństwa zaspokajania przed innymi kategoriami wskazanymi w ustawie. Plan podziału sporządzany jest z uwzględnieniem uprzywilejowania jednej kategorii wierzytelności względem pozostałych. Jedynym składnikiem majątku dłużnej spółki, z którego prowadzona jest skuteczna egzekucja są ruchomości stanowiące własność w/w dłużnika (w szczególności sprzęt elektroniczny oraz urządzenia telekomunikacyjne), których licytacje okazują się bezskuteczne. Wskazań wyżej licytacja była następną z kolei bezskuteczną licytacją. Ostatnią (częściowo) skuteczną licytację ruchomości przeprowadzono 13 kwietnia 2023 r. Wobec tego egzekucja z większości zajętych dotychczas ruchomości została umorzona po bezskutecznym drugim terminie licytacji, na której poszczególne ruchomości miały być sprzedane. W toku skutecznie przeprowadzonym licytacji sprzedano zestaw komputerowy NTT Buisness L7001-2B-L7001-P01 (stacja, klawiatura, mysz, głośniki) oraz Monitory L G Faltron E1911S-BN. Nie udało się sprzedać komputerów sterujących mini case model E-2012. W magazynach znajdujących się w S. przy ulicy [...] przechowywane są ruchomości stanowiące własność dłużnej Spółki, których łączna wartość przekracza około 1 850 000,00 zł. W większości jest to wiekowy już sprzęt elektroniczny oraz urządzenia telekomunikacyjne, na zakup których nie ma chętnych osób. Organ egzekucyjny kilkukrotnie już wyznaczał licytacje rzeczonych ruchomości. Na wniosek wierzyciela wielokrotnie również właściwemu do tego biegłemu zlecano przeszacowanie ruchomości po bezskutecznych licytacjach. (s.51-53 zaskarżonej decyzji) Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wypracowany na gruncie orzecznictwa i doktryny przez tutejszy Sąd w wyroku z 31 stycznia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 669/22 co do tego, że bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki (por. np. wyrok NSA z 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3637/15). Przesłanka bezskuteczności egzekucji zostaje spełniona tylko wówczas, gdy takie postępowanie egzekucyjne będzie wszczęte i prowadzone - czy to według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, czy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także w razie oddalenia wniosku spółki o ogłoszenie upadłości z powodu braku majątku potrzebnego na zaspokojenie kosztów postępowania (zob. S. Babiarz, B. Dauter, R. M. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 116, publ. WKP 2017, System informacji Prawnej Lex nr 542149). Jednocześnie, zgodnie z art. 116 § 1 o.p. do uznania egzekucji za bezskuteczną wystarczający jest choćby częściowy brak możliwości zaspokojenia wierzyciela. Wykazanie bezskuteczności egzekucji nie wymaga formalnego zakończenia postępowania egzekucyjnego, a okoliczność tę można wykazać za pomocą wszelkich dowodów (por. wyrok NSA z 16 maja 2017 r. sygn. akt I FSK 654/15, publ.: CBOSA).Nadmienić warto, że bezskuteczność egzekucji można stwierdzić, gdy na podstawie informacji o majątku spółki możliwym jest stwierdzenie, że egzekucja z tego majątku nie zaspokoi wierzyciela. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r. sygn. akt II FSK 3895/17, wyrok NSA z 10 września 2019 r. sygn. akt II FSK 3106/17). Sąd podziela pogląd wyrażony przez tutejszy Sądy w wyroku z 8 października 2024r., sygn. akt I SA/Gl 325/24, że bezskuteczność egzekucji o jakiej mowa w art. 116 § 1 o.p. występuje zasadniczo w dwóch sytuacjach. Pierwsza to przypadek, gdy wobec zobowiązanego do zapłaty podmiotu uruchomione zostało postępowanie przymusowe, które nie osiągnęło zamierzonego celu, gdyż nie doprowadziło do wykonania dochodzonego obowiązku. Drugi przypadek występuje wówczas, gdy stan majątkowy dłużnika jest tak zły, że oczywistym jest, iż nie ma widoków na powodzenie postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że stan bezskuteczności egzekucji może być wykazany za pomocą każdego prawnie dopuszczalnego środka dowodowego. Nie jest konieczne, aby bezskuteczność egzekucji miała formalny wyraz w postanowieniu właściwego organu egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 11 października 2024 r. sygn. akt III FSK 1358/22). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, zauważyć przyjdzie, że organy egzekucyjne wykazały brak mienia Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie. Pozwala to przyjąć orzekającemu w sprawie Zarządowi Województwa, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna w rozumieniu w art. 116 § 1 o.p. NSA zauważył, że choć na organach ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czemu ma służyć wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego ocena, to nie można tracić z pola widzenia, że z brzmienia art. 116 § 1 o.p., obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek zwalniających z odpowiedzialności za zaległości zasadniczo ciąży na członku zarządu. Wynika to z konstrukcji ww. normy prawnej, której cechą charakterystyczną jest to, że przepis ten najpierw określa przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności, a następnie w punkcie pierwszym i drugim tego paragrafu wylicza przesłanki negatywne. Wyliczenie to poprzedzone zwrotem "a członek zarządu nie wykazał, że" oraz "członek zarządu nie wskazuje" determinuje ocenę, że ciężar dowodu istnienia negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności obciąża zainteresowanego członka zarządu (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt II FSK 2045/13). W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku stwierdzono również, że obciążenie członków zarządu obowiązkiem wykazania przesłanek negatywnych przeniesienia na nich odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanych przez nich spółek nie pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a w szczególności z określoną w art. 122 o.p. zasadą prawdy obiektywnej, nie jest także sprzeczne z art. 187 § 1 o.p. Powyższe przepisy określają zasadę i dotyczą wszystkich tych postępowań, w których ciężar dowodzenia okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Przepis art. 116 § 1 o.p. określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Chodzi nie tylko o wykazanie czynności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale jednocześnie że czynność ta została dokonana we właściwym czasie. Ustawodawca podatkowy wskazując w konstrukcji tej wyłączającej przesłanki na czas właściwy do złożenia wniosku posłużył się określeniem nieostrym, którego treść ustala się przez zastosowanie odpowiednich regulacji ustawy Prawo upadłościowe. (por. wyrok NSA z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 693/21). Z kolei pojęcie "braku winy", o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b o.p. dotyczy zarówno winy umyślnej, jak i nieumyślnej, a tej ostatniej zarówno w postaci lekkomyślności, jak i niedbalstwa. O przesłance "braku winy", o której mowa w art. 116 § 1 lit. b o.p., w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por.: wyrok NSA z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 693/21). Zaznaczyć należy, że ustawodawca w tym zakresie nie przewidział żadnych innych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłanki egzoneracyjne. Do rozważenia przez Sąd pozostawała zatem kwestia, czy skarżący wykazał, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności. W ocenie Sądu Skarżący nie zwolnił się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności, o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i pkt 2 o.p. Po pierwsze, Skarżący powołując się na okoliczności art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b o.p. nie wykazał, że zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie. Warto tutaj wskazać na wyrok WSA w Gdańsku, według którego przesłanki uwolnienia się przez członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania sprowadzają się do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego (wyrok WSA z 20 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 686/22). Skarżący tych działań nie podjął. O przesłance "braku winy", o której mowa w art. 116 § 1 lit. b o.p., w sytuacji niezłożenia wniosku o ogłoszenie upadłości można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, wniosku takiego nie złożył z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych. (wyrok NSA z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 693/21). W badanej sprawie ta okoliczność również nie była przez Skarżącego podnoszona. Po drugie, Skarżący stosownie do treści art. 116 § 1 pkt 2 o.p. nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Co do sposobu rozumienia przepisu art. 116 § 1 pkt 2 o.p. statuującego ww. przesłankę wielokrotnie, w sposób jednolity wypowiadały się sądy administracyjnego. WSA w Rzeszowie w wyroku z 26 listopada 2024 r., I SA/Rz 495/24 przyjął, że wskazane mienie musi faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot, odnosząc to do wysokości zaległości podatkowych, oraz przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów, m.in. zaległości podatkowych spółki (por. wyrok NSA z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 366/14). Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, że egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki (por. wyrok NSA z 15 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 899/10, wyrok NSA z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2426/10). Musi to być mienie z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, że egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela (wyrok NSA z 26 listopada 2010 r., sygn. akt 1667/09). Musi to być mienie które ma "egzekwowalną" wartość spełniającą przesłankę znaczności w porównaniu z wysokością zaległości podatkowych spółki (wyrok NSA z 11 grudnia 2019 r., II FSK 2089/19). Zaznaczenia wymaga, że nie można przypisać organowi podatkowemu obowiązku wskazania ww. mienia. Gdyby bowiem organ miał wiedzę o istnieniu takiego mienia nie mógłby stwierdzić, że egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, lecz miałby obowiązek prowadzenia egzekucji także z takiego mienia. Mając na względzie dotychczasowe rozważania Sąd nie podzielił zarzutów skargi nakierowanych na wzruszenie ustalonego stanu faktycznego i jego ocenę prawną. Organy podatkowe mają obowiązek (art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p.) podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, a także zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, a jego oceny nie może naruszać zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. Zgodnie z art. 180 o.p. w postępowaniu dowodowym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Art. 181 o.p. wprowadza odstępstwo od reguły bezpośredniego prowadzenia postępowania dowodowego przez organ podatkowy i w istotny sposób ogranicza zasadę bezpośredniości. Dopuszcza, aby w postępowaniu podatkowym były wykorzystane dowody i materiały zgromadzone w innych postępowaniach, co nie narusza zasady czynnego udziału w postępowaniu. Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa poprzez niewymienienie w treści zaskarżonej decyzji z dnia 28 lutego 2024r. członków zarządu województwa, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Tymczasem z art. 46 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (tekst. jedn. Dz.U. z 2024 poz. 566) wynika, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje marszałek województwa, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Natomiast – o czym stanowi art. 46 ust. 2a w/w ustawy - decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Jak stwierdził NSA w wyroku z 20 października 2023 r., sygn. akt I GSK 1388/22 art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzję zarządu województwa, jako organu kolegialnego, znamionuje nie tylko podpis marszałka województwa - wszak widnieje on również na rozstrzygnięciach należących do kompetencji samego marszałka (art. 46 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa) - ale także przedstawienie imion i nazwisk członków zarządu decydujących o sposobie załatwienia indywidualnej sprawy z zakresu administracyjnej. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że skoro ustawodawca nie wymaga podpisów członków zarządu uczestniczących w wydaniu decyzji, czyniąc konstytutywnym podpis marszałka, to właśnie obligatoryjne skonkretyzowanie członków zarządu spełnia odpowiednio funkcję zastrzeżoną dla ich podpisu w decyzji, pozwalając zidentyfikować osoby działające w charakterze organu kolegialnego oraz ustalić zachowanie quorum wymaganego przy podejmowaniu uchwały przybierającej formę decyzji administracyjnej (wyrok WSA we Wrocławiu z 6 sierpnia 2013 r., III SA/Wr 315/13). Oznacza to wiec, że zaskarżona decyzja została prawidłowo wydana przez Zarząd Województwa. Nie ma racji Skarżący podnosząc, że Spółka powinna być stroną tego postępowania. Z regulacji art. 116 o.p. wynika, że na jej gruncie ustalana jest odpowiedzialność solidarna za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej, spółki akcyjnej w organizacji członków jej zarządu. Zatem to członkowie zarządu wskazanych w/w przepisie spółek są stronami tego postępowania. Bezpodstawnym jest zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania poprzez nieuwzględnienie w nim M.B. Przepis art. 116 o.p. określa zamknięty katalog podmiotów ponoszących odpowiedzialność ze spółką i niedopuszczalne jest rozciąganie tej grupy podmiotów na osoby faktycznie zarządzające spółką, a niespełniające formalnych kryteriów pozwalających na zaliczenie ich do tej grupy (...) Należy także zwrócić uwagę na to, że w art. 116 § 1 i 2 o.p. ustawodawca, odwołując się do odpowiedzialności tych osób trzecich za zaległości podatkowe, nie łączy ich z rodzajem funkcji, z którą one się wiążą (podatnik, płatnik, inkasent), a odwołuje się tylko ogólnie do określenia "zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków". (S. Babiarz [w:] B. Dauter, W. Gurba, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, A. Olesińska, J. Rudowski, S. Babiarz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XII, Warszawa 2024, art. 116). Skoro zatem M.B. nie pełnił funkcji w zarządzie Spółki nie tylko w dacie upływu terminu płatności określonego decyzją zwrotowe, ale również w dacie stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości w wydatkowaniu środków europejskich nie może być stroną postępowania. Skarżący zarzuca organowi nieuwzględnienie wniosku o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K.. W ocenie Sądu organ nie naruszył przepisów prawa w tym zakresie. Zgodzić się należy z organem, że wskazane przez niego przesłanki nie znajdują się w zakresie enumeratywnie wymienionych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania, wymienionych w art. 97 i 98 k.p.a. Zdaniem Sądu IZ RPO WSL rozpoznając kontrolowaną sprawę nie naruszył art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z tym, że nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego mimo, że jak twierdzi Skarżący, nie dysponuje wystarczającą wiedzą z zakresu ekonomii, finansów i rachunkowości na temat sytuacji finansowej Spółki oraz czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o upadłość. Przesłanką powołania biegłego jest niezbędność uzyskania przez organ specjalnych wiadomości z zakresu określonej dziedziny. Tymczasem ustalenie czasu właściwego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego nie należy do kategorii wiadomości specjalnych i w związku z tym nie jest konieczne powołanie w tym celu biegłego w trybie art. 197 § 1 o.p. Ustaleń tych samodzielnie powinny dokonać organy podatkowe i z reguły nie wymaga to wiadomości specjalnych. Również badanie sprawozdań finansowych nie zawsze wymaga posiadania wiadomości specjalnych, zwłaszcza w zakresie analizy bilansu oraz rachunku zysków i strat za poszczególne okresy sprawozdawcze. Organy podatkowe mogą samodzielnie, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ocenić, który moment był właściwy dla zgłoszenia przez członka zarządu wniosku o upadłość lub wszczęcia postępowania układowego spółki (wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r.; sygn. akt III FSK 4335/21). W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a Sąd nie znalazł w zaskarżonej decyzji również innych uchybień, które mogłyby uzasadnić jej uchylenie. Nie przekroczono przy tym reguł swobodnej oceny. Nietrafne okazały się wobec powyższego zarzuty naruszenia art. 122 o.p. (zasady dążenia do ustalenia prawdy). Nie został także naruszony art. 187 § 1 o.p. nakładającego na organy podatkowe obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz art. 191 o.p. formułujący nakaz całościowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.