III OSK 943/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 14/23 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Fundacji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Wa 14/23, wydanym po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] (dalej "skarżący" lub "Stowarzyszenie") na bezczynność Fundacji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej "p.p.s.a.", oddalił skargę. Wyrok został wydany w poniższym stanie faktycznym i prawnym. Skarżący w dniu 25 sierpnia 2021 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej złożył do Fundacji [...] (dalej "Fundacja" lub organ") wniosek o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści: "1. Czy w Państwa Fundacji każda dotacja ze środków publicznych księgowana jest na wyodrębnionym koncie księgowym? 2. Spis kontroli przeprowadzonych przez podmioty publiczne udzielające dotacji Fundacji [...] w latach 2017-2021. Prosimy o podanie, która dotacja była kontrolowana (nie chodzi nam o ocenę rocznego sprawozdania finansowego, a o zapowiedzianą kontrolę przez podmiot udzielający dotacji, urząd skarbowy, ZUS, względnie NIK); nazwy podmiotu, który przeprowadził kontrolę; informacji o tym kiedy kontrola się rozpoczęła i zakończyła oraz czy z danej kontroli został sporządzony raport. 3. Skany sprawozdań finansowych (jeśli istnieją - cząstkowych oraz z całości działania) z następujących dotacji: Skarb Państwa - Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, [...] "[...] - etap I" na kwotę 3 000 000 zł, Ministerstwo Sprawiedliwości, [...], "[...]", na kwotę 416 600 zł, Skarb Państwa - Kancelaria Prezesa Rady Ministrów, "[...] - etap II", na kwotę 3 000 000 zł, Ministerstwo Sprawiedliwości, [...]19, "[...]", na kwotę 658 800 zł, Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej [...], [...], z programu "[...]", na kwotę 300 000 zł Ministerstwo Sprawiedliwości, [...], "[...]", na kwotę 1 286 738,05 zł Ministerstwo Sprawiedliwości, [...], "[...]", na kwotę 912 960 zł, Minister Spraw Zagranicznych, [...], "[...]", na kwotę 200 000 zł, Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, [...], Przeprowadzenie telewizyjnej kampanii społecznej pn. "[...]", na kwotę 153 000 zł, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, [...], produkcja i emisja od 5 marca do 4 czerwca 2017 r. 14 audycji z cyklu "[...]". W piśmie z dnia 25 października 2021 r. organ częściowo udostępnił wnioskowaną informację publiczną, a co do pozostałej części wydał decyzję z dnia 25 października 2021 r. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Stowarzyszenia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 4119/21, uchylił ww. decyzję. Z kolei w piśmie z dnia 26 października 2022 r., doręczonym skarżącemu w dniu 3 listopada 2022 r., organ wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez jego podpisanie przez osoby uprawnione do reprezentacji skarżącego oraz ponownie wydłużył termin "rozpoznania sprawy" do dnia 30 listopada 2022 r. Skarżący wyjaśnił, iż uzupełnił wniosek pismem z dnia 9 listopada 2022 r. Nie otrzymał jednak wnioskowanej informacji, z zastrzeżeniem tej otrzymanej 25 października 2021 r. Stwierdził, że nie otrzymał też decyzji odmownej, pomimo upływu 14 dni od 18 października 2022 r., czyli w terminie w którym, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinno to nastąpić. Organ wskazał, iż na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 czerwca 2022 r. decyzji Fundacji nr 03/2021 z dnia 25 października 2021 r. z uwagi na brak formalny (brak podpisu wnioskodawcy) wniosku Stowarzyszenia z dnia 25 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej (sygn. akt. II SA/Wa 4119/21), pismem z dnia 26 października 2022 r., (L.Dz. 270/2022,271/202), Fundacja wezwała Stowarzyszenie do uzupełnienia tego braku poprzez podpisanie wniosku przez osoby uprawnione do reprezentacji Stowarzyszenia, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie zostało przesłane na adres siedziby wnioskodawcy oraz z ostrożności - na adres r.pr. A. K.. Stowarzyszenie odebrało wezwanie w dniu 3 listopada 2022 r. W piśmie z dnia 9 listopada 2022 roku, doręczonym Fundacji w dniu 15 listopada 2022 r., r.pr. A. K., powołując się na udzielone mu pełnomocnictwo, przedłożył podpisany przez siebie wniosek z dnia 25 sierpnia 2021 r. Do pisma nie dołączono jednak żadnego dokumentu pełnomocnictwa. Radca prawny A. K. wskazał jedynie, że "pełnomocnictwo znajduje się w aktach", przy czym nie wskazał, na akta jakiej sprawy powołuje się. Organ uznał, iż w świetle art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z 6 września 2001 r. (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tą uwagą, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a zatem także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 33 § 3 k.p.a. pełnomocnik jest zobligowany złożyć uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa do akt każdej z prowadzonych spraw, a takiego pełnomocnictwa r.pr. A. K., mimo wezwanie, nie przedłożył. Dodatkowo organ wyjaśnił, że wprawdzie r. pr. A. K. w piśmie z dnia 9 listopada 2022 r. wskazał, że "pełnomocnictwo znajduje się w aktach" (a według przypuszczeń organu, informacja ta dotyczy złożonego pełnomocnictwa w postępowaniu odrębnym, tj. w postępowaniu sądowoadministracyjnym o sygn. akt II SA/Wa 4119/21), ale złożenie pełnomocnictwa w innym postępowaniu nie czyni zadość wymogom złożenia pełnomocnictwa w tej konkretnej sprawie. Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Fundacji [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 25 sierpnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. WSA w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji ustalił zakres podmiotowy obowiązywania u.d.i.p. na gruncie rozpoznanej sprawy. W tym zakresie przywołał przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. i stwierdził, że "w sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony do Naczelnej Rady Lekarskiej, jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej i będącej w jego posiadaniu". Zgodnie bowiem z ww. przepisem, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy samorządów gospodarczych i zawodowych. "Naczelna Rada Lekarska jest organem Naczelnej Izby Lekarskiej będącej jednostką organizacyjną samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów (ustawa z dnia 9 grudnia 2009 r., o izbach lekarskich, Dz.U. z 2021 r., poz.1342). Naczelna Rada Lekarska jest organem kolegialnym samorządu zawodowego lekarzy i lekarzy dentystów, wyposażonym w określone kompetencje o charakterze kierowniczym". Według Sądu I instancji, w świetle wskazanej wykładni, Fundacja [...] jest niewątpliwie podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Następnie Sąd I instancji wyjaśnił, że Kodeks postępowania administracyjnego na gruncie spraw dostępu do informacji publicznej ma zastosowanie w przypadku, w którym organ zmierza do wydania decyzji. Wówczas wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi już spełniać wymogi formalne określone w art. 63 k.p.a., a przepisy k.p.a. znajdą zastosowanie także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Treść bowiem art. 16 ust. 2 u.d.i.p., z którego wynika, że do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy k.p.a., należy odczytywać w ten sposób, że Kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a zatem także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza właśnie do wydania takiej decyzji. Sąd I instancji, w oparciu o stan prawny i faktyczny sprawy, uznał, że organ zmierzał do wydania decyzji administracyjnej. W konsekwencji, wobec nieuzupełnienia braków w zakresie ustanowienia pełnomocnika (do konkretnej sprawy), organ nie miał możliwości prowadzenia dalszego postępowania w trybie administracyjnym. Powyższa okoliczność uzasadniała zatem pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Z tego też powodu WSA w Warszawie stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności. Sąd I instancji dodatkowo wyjaśnił, że dalsze prowadzenie sprawy w trybie administracyjnym i wydanie decyzji bez uzupełnienia wskazanych braków naraziłoby organ na wydanie decyzji wadliwej, tzn. z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie, reprezentowane przez radcę prawnego. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie o jej charakterze, nakazanie organowi rozpoznania wniosku skarżącego i orzeczenie o kosztach postępowania. Alternatywnie wystąpił o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniósł też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, wedle norm przepisanych. Oświadczył, że wnosi o przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na jego wynik, a to: 1) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. - przez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób utrudniający jego kontrolę instancyjną, to jest pomieszczenie w nim rozważań dotyczących Naczelnej Rady Lekarskiej, która nie ma żadnego związku ze sprawą; 2) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz w związku z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 40 § 1 i § 2 k.p.a. przez niezasadne uznanie, iż doręczenie przez organ wezwania do uzupełnienia braków do rąk pełnomocnika skarżącego nie wywołało żadnych skutków prawnych; 3) art. 3 § 2 pkt 1 i 8 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., art. 145 § 3 p.p.s.a. a contrario i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. oraz w związku z art. 32 k.p.a., art. 33 § 1,§ 2 i § 3 k.p.a., art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. przez niezasadne oddalenie skargi na bezczynność w wyniku uznania, iż organ zasadnie pozostawił wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania, chociaż braki w nim dostrzeżone zostały uzupełnione w terminie wyznaczonym. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego/adwokata według norm przepisanych, jeżeli taki pełnomocnik zostanie umocowany w niniejszym postępowaniu,. W uzasadnieniu ww. pisma procesowego Fundacja podniosła m.in., że w świetle braku formalnego polegającego na dostarczeniu przez skarżącego wadliwego wniosku podpisanego przez pełnomocnika, ale nie zawierającego dokumentu pełnomocnictwa, jedyną prawną możliwością działania z jej strony było pozostawienie wniosku bez rozpoznania, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w kwestionowanym wyroku z dnia 5 października 2023 r. (sygn. akt II SAB/Wa 14/23). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. W skardze kasacyjnej zarzucono zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22). W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania strona skarżąca kasacyjnie wskazała na naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób utrudniającą jego kontrolę instancyjną, to jest zamieszczenie w nim rozważań dotyczących Naczelnej Rady Lekarskiej, które nie mają żądnego związku z niniejszą sprawą. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest sporządzone w sposób niejasny i niestaranny, albowiem zamieszczone zostały w nim obszerne wywody dotyczące podmiotu nie mającego żadnego związku ze sprawą. Rozważania Sądu I instancji zawierające odniesienia do Naczelnej Rady Lekarskiej miały uzasadnić zaliczenie podmiotu, do którego skierowany został wniosek dostępowy, do kategorii podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej. Zarzut ten w zakresie, w jakim na jego podstawie wytyka się Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie niedostateczne wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia, ma usprawiedliwione podstawy. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Skoro z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika, że uzasadnienie wyroku musi zawierać opis stanu faktycznego sprawy oraz stanowisk stron postępowania, w tym wskazanie zarzutów skargi i argumentację strony przeciwnej oraz stanowisko sądu wraz z właściwie uzasadnioną podstawą prawną, to należy przyjąć, że zamieszczenie w uzasadnieniu tych elementów ma umożliwić odtworzenie sposobu rozumowania sądu, które doprowadziło do danego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia. Taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zrealizował wymogu czytelnego skonstruowania uzasadnienia wyroku, które uznać należało za niestaranne i niewystarczające. Słusznie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej oraz motywów rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji. Sposób wykonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązku wskazania w uzasadnieniu wyroku obok faktycznej, także i prawnej podstawy rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, nie pozostaje bez wpływu na możliwość skontrolowania trafności rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Niewątpliwie, jak już wskazywano, uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji powinno być sporządzone w sposób umożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Dlatego też obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyjaśnienie motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia, wówczas gdy strona postępowania poprzez wniesienie skargi kasacyjnej żąda jego kontroli. Tymczasem uzasadnienie wyroku wydanego w niniejszej sprawie wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uzasadnił w sposób rzetelny swego stanowiska w zakresie określenia podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku z dnia 25 sierpnia 2021 r. Sąd I instancji w sposób prawidłowy w sentencji zaskarżonego wyroku wskazał podmiot zobowiązany (Fundacja Lux Veritatis z siedzibą w Warszawie), jednakże uzasadniając swe stanowisko, odwołał się do zupełnie innego podmiotu, nie mającego żadnego związku ze sprawą i zaprezentował argumentację prawną odnoszącą się do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., zgodnie z którym to przepisem obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Należy zwrócić uwagę, że wśród elementów wyroku wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a., istotne znaczenie należy również przypisać wskazaniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnieniu, co w niniejszej sprawie nastąpiło w sposób chaotyczny i niestaranny. Skoro trafny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., to przedwczesne byłoby wyrażanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska w kwestiach objętych drugim z zarzutów skargi kasacyjnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że wadliwość uzasadnienia wyroku czyni przedwczesną ocenę pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 22 maja 2014 r., II OSK 481/14; wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2015 r., I GSK 465/15; wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2021 r., I OSK 1880/19). Niewątpliwie jednak przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd I instancji powinien odnieść się do podnoszonej przez stronę skarżącą kwestii skierowania przez Fundację wezwania z dnia 22 października 2022 r. do uzupełnienia braków formalnych do strony skarżącej kasacyjnie reprezentowanej, jak to przyjęto w wezwaniu, przez pełnomocnika radcę prawnego A.K. Z wyżej wymienionych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaszły podstawy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zgodnie z tym przepisem "W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że jeżeli istotną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego była wadliwość orzeczenia Sądu I instancji spowodowana wyłącznie uchybieniem tego Sądu, a nie wynikiem merytorycznej kontroli zachowania adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego orzeczenia, to brak dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć organ kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.