I SA/Łd 23/26

Dnia 10 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S.K.A. z/s w W. i B S.K.A. z/s w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2023 roku nr SKO.4140.71.2023 SKO.4140.73.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 kwietnia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 grudnia 2022 r., którą określono wobec A. S.K.A. z siedzibą w W. i B. S.K.A. z siedzibą w W. (dalej także: strona lub strona skarżąca lub skarżące) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2018 rok w kwocie 850.439 zł. Strona, nie zgadzając się ze stanowiskiem organów, złożyła w dniu 24 lipca 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie między innymi art. 145 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, dalej jako: "O.p.") poprzez doręczenie w dniu 3 lipca 2023 r. decyzji poprzedniemu pełnomocnikowi, zamiast aktualnemu oraz art. 144 § 5 O.p. poprzez brak doręczenia skarżonej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (względnie w siedzibie organu), mimo że w ordynacji podatkowej brak jest przepisu szczególnego (bo organ powołuje się w piśmie przewodnim z dnia 31 maja 2023 r. na art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. a) i ust. 2 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, który odsyła do przepisów szczególnych, a zatem w sprawie do przepisów ordynacji podatkowej), który dopuszczałby możliwość doręczenia profesjonalnemu pełnomocnikowi (adwokatowi lub radcy prawnemu) pisma przesyłką rejestrową (za pośrednictwem poczty polskiej) albo za pokwitowaniem przez pracowników organu bez braku możliwości (z przyczyn technicznych) doręczenia elektronicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 6 grudnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 640/23 oddalił skargę. Pismem z dnia 29 stycznia 2024 r. strona skarżąca ponownie wniosła skargę na wymienioną na wstępie decyzję Kolegium, która to skarga została odrzucona postanowieniem WSA w Łodzi z dnia 27 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 155/24, z uwagi na fakt jej wniesienia w trakcie toczącego się już postępowania dotyczącego tego samego podmiotu i tej samej decyzji organu podatkowego, a zatem z uwagi na zaistnienie przesłanki o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej wniesionej przez stronę skarżącą od wyroku WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2023 r. I SA/Łd 640/23, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt III FSK 390/24 uchylił zaskarżone orzeczenie WSA w Łodzi z dnia 6 grudnia 2023 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temuż sądowi. W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia sąd odwoławczy wskazał, że w świetle uchwały NSA z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt I FPS 4/21, nie powinno budzić żadnych wątpliwości, że warunkiem wejścia decyzji do obrotu prawnego jest jej skuteczne doręczenie stronie, a w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika – temu pełnomocnikowi. Brak prawidłowego doręczenia decyzji oznacza, że decyzja taka nie weszła do obrotu prawnego i nie może być przedmiotem odwołania. Ma to stanowić gwarancję, że strona postępowania będzie powiadomiona o wszystkich istotnych czynnościach toczącego się postępowania, w konsekwencji czego będzie mogła chronić swoje prawa. Ze względu na ochronny charakter przepisów o doręczeniach nie jest dopuszczalne, aby skutki błędu organu podatkowego w zakresie realizacji tych norm prawnych były przerzucane na stronę postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że mając na uwadze, iż doręczenie decyzji nie nastąpiło ani w czerwcu 2023 r. ani w lipcu 2023 r., lecz dopiero 29 grudnia 2023 r. za pośrednictwem platformy e-PUAP, to dopiero z tym właśnie dniem przedmiotowa decyzja mogła stanowić podstawę prawną zastosowania środka egzekucyjnego. To oznacza, że dopiero od dnia doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony, rozpoczął bieg termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Tym samym, aż do dnia 31 grudnia 2023 r. nie wystąpiły skutki materialnoprawne przewidziane w art. 70 § 4 O.p. ani art. 70 § 6 pkt. 2 O.p W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, WSA w Łodzi postanowieniem z dnia 3 grudnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 583/25 odrzucił skargę, jako niedopuszczalną bowiem wniesioną przedwcześnie. Sąd I instancji mając na uwadze wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 11 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt III FSK 390/24 uznał, że przedmiotowa skarga została złożona w dniu 25 lipca 2023 r., a zatem została wniesiona zanim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2023 r. (doręczona dnia 29 grudnia 2023 r.) weszła do obrotu prawnego. Skarga została zatem złożona przed terminem, tj. na rozstrzygnięcie, którego jeszcze nie było. W związku z powyższym, w oparciu o dyspozycje art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Sąd odrzucił skargę , jako niedopuszczalną. Odpis powyższego postanowienia sądu I instancji z dnia 3 grudnia 2025 r. o odrzuceniu skargi wraz z jego uzasadnieniem zostały doręczone za pośrednictwem platformy e-PUAP Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Łodzi w dniu 17 grudnia 2025 r., Prokuratorowi Prokuratury Krajowej, który wstąpił do postepowania również w dniu 17 grudnia 2025 r. Natomiast w przypadku pełnomocnika strony skarżącej datą uznania ww. dokumentów za doręczone jest 1 styczeń 2026 r. Pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik stron skarżących – r.pr. N. L. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2023 roku wraz z samą skargą. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik przytaczając chronologię podjętych w sprawie czynności i zapadłych orzeczeń sądu I, jak i II instancji podniosła, że dopiero w dniu 3 grudnia 2025 r. otworzył się termin do złożenia skargi do WSA od decyzji Kolegium z dnia 25 kwietnia 2023 r. doręczonej skutecznie w dniu 29 grudnia 2023 r. Uchybienie terminowi do wniesienia skargi nie nastąpiło z winy strony skarżącej bowiem - jak przyznała - składała ją za każdym razem, lecz z winy wadliwego doręczenia organu, co zostało przez stronę skarżącą zakwestionowane i ostatecznie uwzględnione przez NSA w wyroku z dnia 11 czerwca 2025 r. (sygn. akt III FSK 390/24). W odpowiedzi na skargę Kolegium wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej w sytuacji istnienia przeszkody określonej w art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), ewentualnie o jej oddalenie. Jednocześnie ocenie sądu pozostawiło Kolegium rozstrzygnięcie, czy fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi (oraz samej skargi) w sytuacji istnienia przesłanki odrzucenia skargi, stanowić może podstawę odmowy jego przywrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3). O wystąpieniu przesłanki określonej w przytoczonym unormowaniu można mówić w sytuacji, w której zachodzi tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. Tożsamość ta musi obejmować elementy podmiotowe i przedmiotowe. Musi zatem dotyczyć tego samego podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn.. akt I GSK 1077/11, opubl. Legalis). W niniejszym przypadku rozpatrywana obecnie skarga dotyczy niewątpliwie tego samego podmiotu i przedmiotu, co sprawa prowadzona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 583/25. W obu bowiem przypadkach stronami są: A.S.K.A. z/s w W. i B. S.K.A. z/s w W. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi. Odnośnie tożsamości przedmiotowej należy wskazać, że obie skargi dotyczą tej samej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 25 kwietnia 2023 r., o tym samym numerze (SKO.4140.71.2023 SKO.4140.73.2023) oraz tym samym przedmiocie (określenie wysokości podatku od nieruchomości za 2018 r.). Dla sądu badającego skargę wiążący jest przy tym stan rzeczy w chwili wniesienia skargi (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2274/05, opubl. Legalis). W rozpoznawanej sprawie wniosek o przywrócenie terminu wraz z samą skargą zostały wniesiona za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 10 grudnia 2025 r., a więc w terminie poprzedzającym doręczenie postanowienia z dnia 3 grudnia 2025 r. wraz z jego uzasadnieniem zapadłym w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 583/25, którym odrzucono uprzednio wniesioną skargę jako niedopuszczalną bowiem złożoną przedwcześnie. Jak wynika z zawartego w aktach sprawy I SA/Łd 583/25 urzędowego poświadczenia przedłożenia (UPP), odpis postanowienia Sądu z dnia 3 grudnia 2025 r. wraz z jego uzasadnieniem został doręczony za pośrednictwem e-PUAP organowi w dniu 17 grudnia 2025 r. (k.268 ). Z kolei z urzędowego poświadczenia doręczenia (UPP) wynika, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia 3 grudnia 2025 r. wraz z jego uzasadnieniem skierowana do pełnomocnika strony skarżącej była dwukrotnie awizowana (data utworzenia pierwszego UPD miała miejsce w dniu 17 grudnia 2025 r., a data utworzenia powtórnego UPD w dniu 25 grudnia 2025 r.). Na poświadczeniu brak jest daty odbioru. Zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. w związku z art. 158 ust 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych, dokument uznano za doręczony w dniu 1 stycznia 2026 r. (k.269). Z powyższego wynika, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wraz z samą skargą na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 23 kwietnia 2023 r., zostały przez pełnomocnika Skarżących wniesione w momencie, w którym postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2025 r. nie zostało nawet doręczone bądź uznane za doręczone żadnej ze stron postępowania, tym bardziej przed wyczerpaniem środków zaskarżenia przysługujących w sprawie. Podkreślić w tym miejscu należy, że na postanowienie Sądu z dnia 3 grudnia 2025 r. przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (art. 173 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.), która może zostać wniesiona przez stronę postępowania sądowoadministracyjnego w terminie 30 dni od jego doręczenia (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Wniesienie zatem nowej skargi w sytuacji zawiśnięcia sprawy sądowoadministracyjnej z poprzedniej skargi powoduje, że skargę taką należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznać należy za bezprzedmiotowy. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął, zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym (postanowienie NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt I FZ 39/13; z 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1347/10, z 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II GZ 222/12; z 20 marca 2013 r., sygn. akt I FZ 39/13; z 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 960/12; z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 49/15, dostępne w CBOSA, a także postanowienie Sądu Najwyższego - z 7 lutego 2000 r., CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30) Tymczasem w rozpoznawanej sprawie przyczyną odrzucenia skargi nie jest uchybienie terminu do jej złożenia, tylko niedopuszczalność skargi (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2010 r, sygn. akt III SA/Wa 1989/10, opubl. CBOSA). AKE.